ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 435 ตะเกียงที่น้ำมันเหือดแห้ง

ตอนที่ 435 ตะเกียงที่น้ำมันเหือดแห้ง

ตอนที่ 435 ตะเกียงที่น้ำมันเหือดแห้ง

แม่นางเฉินหวาดกลัวหยุนลี่เซียวราวกับหนูเห็นแมว นางนิ่งเงียบไม่กล่าวคำใด

หยุนลี่เซียวเห็นท่าทีของภรรยาก็รู้สึกขัดหูขัดตาและโมโหอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่สนใจบรรยากาศในห้องอีกต่อไป รีบปรี่เข้าไปกระชากผมของแม่นางเฉินแล้วลากออกไปข้างนอกห้อง

แม่นางเฉินโอดครวญ ทว่าไม่กล้าขัดขืน นางถูกลากไปยังลานเรือนแล้วโดนสามีเตะจนล้มพับลงกับพื้น จากนั้นหยุนลี่เซียวก็ทั้งทุบตีนางโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

เสียงห้ามปรามและร้องขอความเมตตาดังมาจากข้างในเรือน

“เจ้าสาม หยุดเดี๋ยวนี้! เจ้าทำเช่นนั้นได้อย่างไร!” หยุนลี่จงกล่าว

แม่นางจ้าวแสร้งกล่าวเกลี้ยกล่อมสองประโยค “เจ้าสาม แม้เมียของเจ้าจะกระทำผิด แต่เจ้าไม่ควรทุบตีนางจนตาย… ช่างเถอะ สะใภ้สาม มิใช่ว่าข้าไม่เตือน เจ้าก็ควรระวังคำพูดจาเช่นกัน”

ดวงตาของหยุนลี่เซียวแดงก่ำ เขาเตะเข้าตรงหน้าท้องของแม่นางเฉินแล้วถ่มน้ำลายใส่หน้าของนางพร้อมด่าทอ “เมียแก่เช่นเจ้า เห็นแล้วข้าอยากสำรอก ไสหัวไป! อย่ามาเดินเพ่นพ่านให้ข้าเห็นอีก!”

แม่นางเฉินยันกายลุกยืนขึ้นขณะร่ำไห้สะอึกสะอื้น นางใช้มือกุมท้องพลางวิ่งกะโผลกะเผลกเข้าไปในห้องของตนพลางลงดาลแน่นหนา

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

หยุนลี่จงส่ายหน้าอย่างจนปัญญาก่อนถอนหายใจ “เจ้ารอง ดูสิ ไม่มีผู้ใดวางใจหรอก ข้ายุ่งอยู่กับงานทั้งวันจนดูแลไม่ทั่วถึง เจ้ามาช่วยพี่ใหญ่เถิด”

“พี่ใหญ่ พวกเราไปเชิญหมอที่มาที่นี่ก่อนเถอะ ดีกว่าปล่อยให้ท่านพ่อท่านแม่อยู่ตามยถากรรม”

“เจ้าพูดถูก” หยุนลี่จงตอบ “เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าเพิ่งเชิญหมอมา เขาคงจัดยาให้แล้ว”

หยุนลี่เต๋อพยักหน้ารับโดยไม่กล่าวคำใด ตั้งแต่เข้ามาในเรือนหลังนี้ เขายังไม่เห็นห่อยาแม้แต่ห่อเดียว นับประสาอะไรกับหม้อต้มยาและเตา

แม่นางจ้าวรีบกล่าวเสริม “ข้าจะสั่งให้คนไปตามหมอเดี๋ยวนี้แหละ”

หยุนเชวี่ยยืนอยู่หน้าประตูและมองออกไปข้างนอก นางเห็นแม่นางจ้าวเดินจากไปพร้อมเผยสีหน้ารังเกียจอย่างหาที่เปรียบมิได้

สาวรับใช้สองคนเดินถือผ้าห่มผืนใหม่ใส่เปลี่ยนให้ผู้เฒ่าหยุน นอกจากนี้ยังมีบ่าวรับใช้อีกคนหนึ่งคอยเช็ดตัวให้เขา ผู้เฒ่าหยุนนอนนิ่งราวกับหุ่นเชิดตั้งแต่ต้นจนจบพลางสีหน้าไร้อารมณ์และไม่พูดจา

สีหน้าของแม่เฒ่าดูไม่มีชีวิตชีวาเช่นแต่ก่อน เพียงสบถด่าทอไม่กี่คำก็หอบหายใจเสียแล้ว นางเอามือทาบอกพลางร้องไห้ปิ่มขาดใจจนใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

“ท่านแม่ หยุดร้องไห้ได้แล้ว ท่านร้องไห้เช่นนี้ ข้าจะทำอย่างไร?” หยุนลี่จงนั่งลงข้างเตียงก่อนโอบกอดมารดาพร้อมลูบแผ่นหลังของนางเพื่อปลอบใจ

แม่เฒ่าจูผลักหยุนลี่จงออกหลายครั้ง แต่เขากลับไม่ใส่ใจก่อนกล่าวตัดพ้อเช่นเดียวกับแม่นางจ้าว “เฮ้อ! เวลาผ่านมาหลายสิบปีแล้ว ท่านแม่ยังคงดื้อดึงดังเดิม ไม่ว่าผู้ใดปลอบใจก็ไม่มีประโยชน์…”

ไม่นานก่อนที่แม่เฒ่าจูจะระเบิดอารมณ์ หมอก็เดินทางมาถึง

หลังจากตรวจรักษาเสร็จเรียบร้อย หมอเขียนใบสั่งยาก่อนที่หยุนลี่จงจะสั่งบ่าวรับใช้ให้ไปซื้อยาตามที่หมอสั่ง จากนั้นหมอก็ส่งสัญญาณให้สองพี่น้องออกไปข้างนอกด้วยกัน

“ท่านหมอ ท่านพ่อท่านแม่เป็นอย่างไรบ้างขอรับ” หยุนลี่จงเผยท่าทีกังวลยิ่งกว่าหยุนลี่เต๋อเสียอีก

“ใต้เท้าหยุน” หมอประสานมือคารวะ “ข้าเป็นหมอรักษาคนป่วยจึงพูดปดไม่ได้ เช่นนั้นข้าขอตอบอย่างตรงไปตรงมา”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของหยุนลี่เต๋อก็ตึงเครียดทันที

หยุนลี่จงกล่าว “ท่านหมอสวี่ ท่านมีอะไรก็พูดออกมาตรง ๆ เถิด”

“แม่เฒ่าอายุมากแล้ว กระดูกจึงไม่แข็งแรงเท่าคนหนุ่มสาว โรคนี้ไม่มีทางรักษาให้หายขาด นอกจากนอนอยู่บนเตียงขอรับ” หมอลังเลครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ “แต่ท่านผู้เฒ่า…” เขาส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

“ท่านพ่อของข้า…” ดวงตาของหยุนลี่เต๋อแดงระเรื่อ

“เขาอายุมากแล้ว คงเหลือเวลาอยู่อีกไม่นาน!” หมอถอนหายใจ “ร่างกายของท่านผู้เฒ่าราวกับตะเกียงในสายลม น้ำมันใกล้แห้งเหือดเต็มทน…”

“เช่นนั้น… อีกนานเพียงใด?”

“ข้าสั่งเห็ดหลินจือไว้ให้เขาดื่มบำรุงร่างกาย บางทีอาจต่อเวลาได้อีกครึ่งปี แต่ห้ามเคลื่อนตัวไปที่ใดเด็ดขาด…”

หมอกำชับให้ต้มเห็ดหลินจือให้ผู้เฒ่าหยุนดื่ม หยุนลี่จงได้ยินดังนั้นจึงขมวดคิ้วมุ่นก่อนรีบเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว “เชื่อฟังท่าน เชื่อฟังท่าน ตราบใดที่สามารถช่วยชีวิตพ่อของข้า ท่านสามารถสั่งยาได้ตามต้องการ”

กว่าเรื่องจะคลี่คลาย ความมืดก็เข้าปกคลุมท้องฟ้าเสียแล้ว

เมื่อเห็นหยุนลี่เต๋อและลูกสาวถือห่อผ้าไว้ในมือ หยุนลี่จงก็อุทานอย่างประหลาดใจ “เจ้ารอง เจ้าจะไปที่ใด? เพิ่งมาถึงไม่นาน เจ้าก็จะจากไปอีกแล้วหรือ?”

หยุนลี่เต๋อ “…”

หยุนเชวี่ยกลอกตา “ท่านพ่อของข้าถูกท่านทำให้ตกใจมิใช่หรือเจ้าคะ?”

“เกิดอะไรขึ้น? กินเหล้าเพียงไม่กี่แก้วก็คิดจะกลับแล้วหรือ?” หยุนลี่จงแสร้งทำเป็นเลอะเลือน “พี่น้องไม่ได้เจอหน้ากันนานนม ข้าดีใจเหลือเกิน! พี่สะใภ้ของเจ้าเตรียมอาหารไว้หลากหลาย คืนนี้เรามาจับเข่าคุยกันเถอะ”

“พี่ใหญ่…” หยุนลี่เต๋อต้องการจากไป เนื่องจากตอนนี้เขาไม่อาจวางใจได้อีกต่อไป

“เจ้าเดินทางมาไกล อยู่ต่ออีกสักสองสามวันนี้ บ้านของพี่ใหญ่ก็คือบ้านของเจ้า พรุ่งนี้ข้าจะให้บ่าวรับใช้พาเจ้าทั้งสองคนไปเดินเล่น…” หยุนลี่จงถือวิสาสะดึงห่อผ้าออกจากมือของหยุนลี่เต๋อ จากนั้นหันไปส่งสายตาให้อาเชิงเด็กรับใช้ข้างกาย

อาเชิงพยักหน้าตอบรับก่อนวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

บนโต๊ะอาหาร หยุนลี่จงไม่เอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในเรือนรับรอง เขากล่าวเพียงแค่ผู้เฒ่าหยุนชรามากจึงชอบความเงียบสงบและยืนกรานที่จะย้ายไปอาศัยอยู่ในที่ไกล ๆ

“เจ้ารอง วันนี้เจ้าได้ยินสิ่งที่หมอบอกแล้ว ตอนนี้ท่านพ่อมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน หากวันใดวันหนึ่ง…” หยุนลี่จงถอนหายใจก่อนกล่าวต่อ “เจ้าเชื่อฟังคำพูดของพี่ใหญ่แล้วย้ายมาอาศัยอยู่ที่นี่เถิด อย่าให้ท่านพ่อจากไปโดยไม่ได้สั่งเสียลูกชายเลย…”

ไม่นานทั้งสองก็แยกย้าย

หยุนลี่เต๋อนอนครุ่นคิดอยู่บนเตียง เขารู้สึกไม่สู้ดีนัก

‘ยามนี้ร่างกายของท่านผู้เฒ่าเปรียบเสมือนตะเกียงในสายลม น้ำมันใกล้แห้งเหือดเต็มทน…’ คำพูดของหมอสวี่ดังก้องอยู่ในหูของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนทำให้จิตใจของเขาว้าวุ่น

“ท่านพ่อ หลับหรือยังเจ้าคะ?” หยุนเชวี่ยเคาะประตู

“ยังไม่ได้หลับ” หยุนลี่เต๋อลุกยืนขึ้นแล้วเดินออกไปดึงกลอนประตูออก ครานี้เขารอบคอบมากขึ้น ด้วยเกรงว่าจะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นอีก”

“ท่านพ่อ ข้าอยากกลับบ้าน” หยุนเชวี่ยเดินผ่านประตูพลางเร่งตะเกียงน้ำมันให้สว่างขึ้นเล็กน้อย “พรุ่งนี้เรากลับกันเถิด อยู่ที่นี่ข้าไม่สบายใจเอาเสียเลย”

หยุนลี่เต๋อรู้สึกเช่นเดียวกับลูกสาว เขาจึงพยักหน้า “พรุ่งนี้พ่อจะไปจ้างคนขับเกวียน พวกเราจะพาปู่กับย่าของเจ้าไปอยู่ด้วย”

“พาทุกคนกลับไป?” หยุนเชวี่ยลังเลชั่วครู่ “ร่างกายของท่านปู่และท่านย่าคงทนไม่ไหว หากต้องเดินทางไกลเช่นนั้น อีกอย่างท่านลุงใช้ท่านปู่และท่านย่าเป็นเครื่องต่อรองให้พวกเราย้ายมาอยู่ที่นี่ แล้วเขาจะปล่อยให้เราพาผู้เฒ่าทั้งสองกลับไปง่าย ๆ หรือเจ้าคะ?”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

หยุนลี่เต๋อประหลาดใจ “ตอนนั้นข้าไม่ได้คิดถึงเรื่องผลประโยชน์แม้แต่น้อย ตอนนี้เขาอยู่อย่างสุขสบายแล้ว เหตุใดเราต้องย้ายมาที่นี่ด้วย?”

“ข้าเกรงว่าขุนนางผู้นี้อยากได้สมบัติของเรากระมัง” หยุนเชวี่ยหัวเราะ “มณฑลชิงหนิวเทียบกับมณฑลอันผิงของเราไม่ได้แม้แต่น้อย ทุกตรอกซอกซอยต่างโล่งไม่มีผู้คน ภัตตาคารและร้านขายผ้าที่เป็นของท่านลุงล้วนเงียบสงัด นอกจากลูกค้าและบริกรแล้วท่านก็ไม่เห็นลูกค้าคนอื่นเลย แต่ท่านดูที่นี่สิ จวนแห่งนี้มีบ่าวรับใช้มากกว่าสิบหรือยี่สิบคน ในหนึ่งปีเงินค่าตอบแทนในตำแหน่งของเจ้าเมืองจะได้เท่าไรกัน? เช่นนั้นท่านคิดว่า ท่านลุงเอาเงินมากมายมาจากที่ใด?”