ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 494 อ้อนวอน

ตอนที่ 494 อ้อนวอน

ตอนที่ 494 อ้อนวอน

แม้ว่าหยุนลี่จงจะกระทำชั่วและก่ออาชญากรรมที่ไม่สามารถให้อภัยได้ ทว่าตอนนี้ถึงเวลาที่เขาต้องชดใช้แล้ว ในฐานะน้องชาย หยุนลี่เต๋อไม่ต้องการให้หยุนลี่จงโดดเดี่ยวในวาระสุดท้ายของชีวิต เขาจึงไม่ได้บอกความจริงเกี่ยวกับต้าหลาง

แต่ดูเหมือนว่าหยุนลี่จงไม่ได้ผิดหวังกับเรื่องนี้มากนัก ครั้นได้ยินว่าหยุนโม่แต่งงานแล้ว เขาเพียงหยักหน้าอย่างเงียบ ๆ เท่านั้น

“พี่ใหญ่” หยุนลี่เต๋อไม่ใช่พวกที่ชอบดื่มสุรา ทว่าวันนี้เขากลับรินเหล้าจอกแล้วจอกเล่า เขาเงยหน้าขึ้นมองหยุนลี่จงก่อนดื่มสุราภายในอึกเดียว “ท่านพ่อไม่รู้เรื่องการลงโทษของท่านจนกระทั่งจากไป เขาคิดว่าท่านถูกขังอยู่ในคุก ท่านแม่ก็เช่นกัน… พี่ใหญ่ ท่านบอกว่า… เฮ้อ!”

ในเวลานี้ความโศกเศร้าและความอึดอัดใจทั้งหมดถูกระบายด้วยการถอนหายใจยาว

ขอบตาของหยุนลี่เต๋อปูดบวม เขาจ้องมองหยุนลี่จงที่นั่งอยู่ในมุมมืด ทันใดนั้นภาพในอดีตพลันหลั่งไหลเข้ามาในความคิด

คล้ายว่าภาพในอดีตตอนที่ทั้งสองยังเป็นเด็กกำลังหลอกหลอนจิตใจเขา หยุนลี่เต๋อกำลังผ่าฟืนอยู่ในลานเรือน หยุนลี่จงสวมชุดสีขาวอมฟ้ายืนอ่านตำราอยู่ใต้ชายคา ขณะที่บิดาของพวกเขากำลังผ่าไม้ไผ่เพื่อสานตะกร้าและขายในราคาห้าเหรียญ ส่วนมารดาของพวกเขากำลังให้อาหารไก่ ในตอนนั้นผู้เฒ่าทั้งสองยังแข็งแรง มีพละกำลังเต็มเปี่ยม และไม่มีผมหงอก…

ช่วงเวลานั้นหยุนลี่เต๋อยังไม่ได้เข้าร่วมกองทัพ ขาของเขายังไม่พิการ และไม่มีที่ดินห้าสิบมู่ ครอบครัวของเขาจึงมีฐานะยากจน ทว่าคนในครอบครัวมีความสุขไม่น้อย

สาเหตุที่หยุนลี่จงภาคภูมิกับวัยหนุ่มยิ่งนักเป็นเพราะเขาถูกยอมรับในฐานะบัณฑิตขณะมีอายุเพียงสิบเจ็ด ทั้งยังเป็นบุคคลที่มีแนวโน้มฉลาดที่สุดในสิบลี้แปดหมู่บ้าน ไม่ว่าพ่อแม่ของเขาจะเดินทางไปที่ใด ทั้งสองต่างเชิดคางขึ้นด้วยความภูมิใจและความสุข… ในขณะนั้นครอบครัวของเขาจึงเป็นที่รู้จักในวงกว้าง สาวน้อยสาวใหญ่มากมายต่างต้องการแต่งงานกับบัณฑิตหนุ่ม…

“นายท่านหยุน เหลือเวลาอีกสองก้านธูปขอรับ” ผู้คุมที่ยืนอยู่ไม่ไกลกล่าวเตือน

หยุนลี่เต๋อหลุดจากห้วงความคิดทันใด เขายังคงครุ่นคิดว่าตนมีช่วงเวลาชีวิตเช่นนั้นได้อย่างไร?

เสียงเตือนของผู้คุมเปรียบเสมือนเครื่องเตือนใจของหยุนลี่จง ร่างกายของเขาจึงสั่นสะท้านราวกับลูกนกที่หวาดกลัวอันตราย

“เจ้ารอง… เจ้ารอง…” หยุนลี่จงเอ่ยเรียกหยุนลี่เต๋อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ขณะคลานเข้าไปใกล้น้องชายจนแทบจะนั่งอยู่บนตักของเขา “เจ้ารอง ช่วยข้าด้วย ช่วยพี่ใหญ่ที… ข้า ข้าไม่อยากตาย ข้าไม่อยากตาย…”

“พี่ใหญ่ ในเมื่อท่านไม่อยากให้มีวันนี้ เหตุใดท่านถึงทำชั่วตั้งแต่แรก?” หยุนลี่เต๋อมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของหยุนลี่จงด้วยความรู้สึกมากมายในใจ “ท่านก่ออาชญากรรมร้ายแรง ผู้ใดจะช่วยท่านได้?”

“เจ้าทำได้ เจ้ารอง… เจ้าสามารถช่วยชีวิตพี่ใหญ่ได้แน่นอน!” หยุนลี่จงจับมืออีกฝ่ายแน่น น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัวพร้อมขอร้องอ้อนวอน “เจ้ามีพระราชโองการของฮ่องเต้มิใช่หรือ พวกเขาไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าเยี่ยมนักโทษประหารยกเว้นคนในครอบครัว พี่ใหญ่รู้ดีว่าเจ้าสามารถช่วยข้าได้ หากเจ้าเต็มใจ เจ้าต้องช่วยข้าได้แน่นอน…”

“พี่ใหญ่…”

“เจ้ารอง พวกเราเป็นพี่น้องย่อมไม่ทอดทิ้งกัน! เจ้าทนมองพี่ใหญ่เดินเข้าลานประหารได้จริง ๆ หรือ? เห็นแก่ท่านแม่และหลานทั้งสามคนของเจ้าเถิด ช่วยชีวิตพี่ใหญ่ด้วย…”

หยุนลี่เต๋อมองหยุนลี่จงขณะรู้สึกเศร้าใจปนสมเพช “พี่ใหญ่ พระราชโองการของฮ่องเต้ไม่ได้มีไว้เพื่อช่วยคนผิด ท่านคร่าชีวิตของคนในครอบครัวนั้นที่ชิงหนิวและชิ่วเอ๋อ… ทั้งหมดสามชีวิต!”

“สิ่งที่เกิดในชิงหนิวคืออุบัติเหตุ! เจ้าต้องโทษตาแก่คนนั้นที่ดื้อรั้นและโทษเจ้าสามที่โหดเหี้ยมเกินไป! ทุกอย่างล้วนเป็นความคิดของเจ้าสาม เขาบอกว่าชาวบ้านตาดำ ๆ ไม่กล้าลุกขึ้นต่อสู้กับขุนนาง ข้าจึงทำตามที่เขาบอก… ส่วนพี่สะใภ้ของเจ้า หากนางไม่เอาแต่แบมือขอเงินทุกวัน ข้าคงไม่ต้องทำเช่นนี้ เจ้ารอง… พี่ใหญ่ขอร้องล่ะ ช่วยชีวิตข้าเป็นครั้งสุดท้ายเถิด…” ร่างกายของหยุนลี่จงชาวาบ เขากล่าวไปพร้อมกอดขาอ้อนวอนหยุนลี่เต๋อ

“พี่ใหญ่ ท่านอย่าทำเช่นนี้เลย…” หยุนลี่เต๋อกล่าวอย่างจนปัญญา “หมดเวลาแล้ว มาดื่มกันเถอะ”

“เจ้ารอง ได้โปรดช่วยชีวิตพี่ใหญ่ด้วย อย่างไรเสียพวกเราก็เป็นพี่น้องกัน เจ้าคงไม่ปล่อยให้ข้าตายได้ลงคอใช่หรือไม่ เจ้ารอง… ตราบใดที่เจ้าช่วยชีวิตพี่ใหญ่ พี่ใหญ่จะยอมรับใช้เจ้าเยี่ยงวัวควายไปตลอดชีวิต… เจ้ารอง…” หยุนลี่จงรู้สึกหวาดหวั่นยิ่งนัก เขายังคงก้มหน้าร้องไห้คร่ำครวญดั่งคนเสียสติ “พี่ใหญ่เสียใจกับสิ่งที่เคยปฏิบัติกับเจ้าในอดีต อย่าได้โกรธเคืองกันเลย พี่ใหญ่จะยอมก้มหัวให้เจ้าและชดใช้ความผิดบาปทุกอย่าง…”

…

หยุนลี่เต๋อไม่รู้ว่าตนออกจากเรือนจำได้อย่างไร ทันทีที่เดินออกมาข้างนอก แสงสว่างจ้าภายนอกก็แยงตาเขาจนทำให้รู้สึกอยากจะร้องไห้ ในหูของเขายังคงได้ยินเสียงร้องคร่ำครวญด้วยความสิ้นหวังของหยุนลี่จงดังก้องตลอดเวลา

“การประหารชีวิตจะถูกจัดขึ้นเมื่อไร?” หยุนลี่เต๋อถามผู้คุม

“หลังจากฤดูใบไม้ร่วง เหลือเวลาอีกสิบวันขอรับ” ผู้คุมตอบ

“อืม” หยุนลี่เต๋อพยักหน้าก่อนล้วงเหรียญเงินออกมาผ้าคาดเอวพลางกล่าวว่า “ก่อนการประหาร ข้าขอให้ผู้คุมจัดสำรับอาหารรสเลิศและเสื้อผ้าสะอาดให้แก่เขาเพื่อที่พี่ชายของข้าจะได้จากไปอย่างมีศักดิ์ศรี ขอบคุณยิ่งนัก”

หลังจากก้าวเดินไม่กี่ก้าว หยุนลี่เต๋อก็หันกลับไปมองเรือนจำอีกครั้ง นี่อาจเป็นการแสดงความรักครั้งสุดท้ายที่น้องชายเช่นเขาจะมอบให้หยุนลี่จงได้

หยุนลี่เต๋อและหยุนเชวี่ยไม่ได้พักอยู่ในเมืองหลวงนานนัก เนื่องจากอารมณ์ของหยุนลี่เต๋อไม่คงที่ เขาเพียงพาลูกสาวเที่ยวชมถนนที่คึกคักที่สุดและตระเวนกินอาหารเลื่องชื่อเท่านั้น เมื่อเห็นว่าหยุนเชวี่ยมีความสุขมากพอแล้ว เขาจึงจ้างรถม้าและเตรียมพร้อมออกเดินทางทันที

หยุนเชวี่ยไม่ได้พูดคุยกับหยุนลี่จงมากนัก ขณะที่เข้าเยี่ยมภายในคุก นางเพียงยืนนิ่งปล่อยให้พี่น้องพูดคุยกันเท่านั้น อีกทั้งหลังออกมาจากเรือนจำ เด็กสาวก็ไม่เคยเอ่ยถึง คล้ายกับว่านางไม่ต้องการจดจำช่วงเวลานั้น หยุนเชวี่ยมาที่เมืองหลวงเพื่อเที่ยวเล่นและซื้อของฝากให้แก่มารดา หยุนเยี่ยน เหออวี้ และเสี่ยวส้วยเอ๋อ

เมื่อกลับถึงเรือน ในเมื่อหยุนลี่เต๋อไม่พูดถึงหยุนลี่จง แม่นางเหลียนจึงไม่อยากซักถามให้มากความ นางจึงปล่อยให้เขาอยู่กับตนเองสักพัก หากนางยังคงดื้อรั้นต้องการรู้เรื่องราวก็มีแต่จะสร้างความกังวลให้สามี

เทศกาลเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงยังคงเป็นฤดูที่เหมาะสมสำหรับการหาคู่ที่สุด ครอบครัวใดมีลูกสาวหรือลูกชายที่ถึงวัยแต่งงานก็จะพามาช่วยเก็บเกี่ยวผลผลิตเพื่อเป็นการหาคู่ทางอ้อม เมื่อถึงฤดูหนาว พวกเขาจะได้จัดงานแต่งงานอย่างรื่นเริง

หมู่บ้านใหม่ของตระกูลหยุนเริ่มเก็บเกี่ยวผลผลิตเช่นกัน สองสามีภรรยาทำงานอยู่ในนาจนมืดค่ำทุกวัน แม้จะมีร่างกายซูบผอม ทว่าทุกคนกลับทำงานของตนอย่างขยันขันแข็ง ในที่สุดการเก็บเกี่ยวก็สิ้นสุดลงในวันฝนตกปลายฤดูใบไม้ร่วง

ปีนี้ราคาข้าวเปลือกและถั่วเหลืองต่อก้อนสูงกว่าปีที่แล้วกว่าสิบเหรียญ หยุนเชวี่ยนั่งอยู่ท่ามกลางแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันขณะกำลังคำนวณบัญชีอย่างระมัดระวัง เมื่อหักค่าจ้างคนงานออกไปแล้ว ครอบครัวของนางได้กำไรสุทธิจากการขายข้าวและร้านอาหารมากมายเกินคาด

“เด็กน้อย คำนวณเสร็จแล้วหรือ?” แม่นางเหลียนคอยสังเกตลูกสาวอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้

“เมื่อคำนวณทั้งหมดแล้ว เราได้กำไรกว่าสามร้อยยี่สิบตำลึงเจ้าค่ะ” หยุนเชวี่ยพลิกหน้ากระดาษพร้อมกล่าว “ข้ายังไม่ได้คำนวณรายได้จากการเลี้ยงหมู ไก่ เนื้อกระต่ายหั่น เนื้อหมัก และสินค้าขนสัตว์… โอ้ ยังมีผลไม้ในสวนของเราและปลาในบ่อที่ยังไม่ได้นำไปขาย ไม่ได้การล่ะ อีกสองวันพ่อค้าจากทั่วทุกสารทิศจะมารีบสินค้าจากเรา…”

แม่นางเหลียนตกตะลึงเมื่อได้ยินว่า “สามร้อยยี่สิบตำลึง” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง นางก็กลืนน้ำลายพลางมองลูกสาวด้วยสายตาไม่เชื่อ “มะ มากกว่าสามร้อยตำลึง? กำไรน่ะหรือ? เหตุใดจึงมากมายเช่นนี้? เจ้าไม่ได้คำนวณผิดใช่หรือไม่?”

“เชวี่ยเอ๋อ ไยเจ้าไม่คำนวณใหม่อีกครั้งเล่า?” หยุนลี่เต๋อไม่อยากจะเชื่อหูตนเองเช่นกัน เขามีรายได้ต่อปีมากมายเพียงนี้เชียวหรือ เงินก่อให้เกิดเงินจริง ๆ สินะ หากได้กำไรเช่นนี้ต่อไป ในภายภาคหน้าตระกูลหยุนคงเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดใช่หรือไม่?