ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 594-2
ตอนที่ 594-2
ไม่เพียงแต่จะดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมากที่จะพากันเดามั่วและนินทาผู้หญิงคนนั้น หากพูดอีกมุมหนึ่ง วันหน้านางกับหมินหรุ่ยคงได้หมดวาสนาต่อกันจริงๆ แล้ว และก็คงไม่มีใครไปสู่ขอที่บ้านสกุลซ่งอีก
ต่อให้จวนลู่ของพวกเขาแสดงออกว่าไม่ถือสา แต่ในสายตาของคนส่วนใหญ่ไม่คิดแบบนั้น จะมีหลายคนคิดว่า ‘ถ้าอยากมีอนาคตก็ห้ามแต่งกับลูกสาวบ้านสกุลซ่ง จะได้ไม่เป็นการล่วงเกินจวนผู้สำเร็จราชการ’
แบบนั้นจะเท่ากับทำลายวาสนาคู่ครองของฝ่ายหญิงไปตลอดชีวิต…
ไม่พูดเรื่องที่ลู่พั่นทนเห็นซ่งฝูหลิง ซ่งฝูเซิง และเฉียนเพ่ยอิงถูกนินทาแบบนี้ไม่ได้ จึงไม่กล้าไปสู่ขอ เพราะนึกถึงผลลัพธ์ไว้ก่อนแล้ว
เอาแค่ที่ลู่ฮูหยินจินตนาการจนถึงตอนนี้ก็ทนเห็นไม่ได้เหมือนกัน
เพราะลู่ฮูหยินรู้สึกว่า ต่อให้การเกี่ยวดองครั้งนี้ไม่สำเร็จ แต่นางก็ยังไม่ลืมเรื่องที่ซ่งฝูเซิงเคยไปส่งเสบียงให้ลูกชายของนาง พวกเราอยู่ๆ จะไปทำลูกสาวของเขาลำบากไม่ได้
เฮ้อ มิน่าหมินหรุ่ยถึงได้มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
คงจะคิดว่า ทำให้ทางผู้หญิงมีใจให้ก่อน เอาให้มั่นใจ จากนั้นค่อยไปคุยกับซ่งฝูเซิงเป็นการส่วนตัว ตกลงกันให้เรียบร้อย พอแม่สื่อไปถึงบ้าน ต่อให้มีคนมากมายมารุมล้อมด้วยความตื่นตะลึงก็ไม่ต้องกลัว พอตอบตกลงก็ดีใจกันถ้วนหน้า
นึกได้ถึงตรงนี้ลู่ฮูหยินก็ปวดใจขึ้นมาอีกแล้ว
อ๋า กลุ้มมาตั้งนาน ที่แท้ที่ลูกชายของนางลำบากเพราะทำตัวเองทั้งนั้น
มองออกหรือยัง ยังไม่ทันจะแต่งเข้าบ้าน ความคิดทั้งหมดก็ไปอยู่ที่ฝ่ายหญิงแล้ว คิดในมุมของฝ่ายหญิงกับพ่อแม่ฝ่ายหญิงเสียทุกด้าน
มีหรือที่เหล่าฮูหยินจะมองไม่ออก
มีแค่นางกับลูกสะใภ้อยู่กันสองคน ครั้งนี้พูดออกมาจากใจ
“เจ้านี่นะ อย่าปวดใจไปเลย ใครใช้ให้หมินหรุ่ยพอคิดได้ก็ไปถูกใจสตรีนางนั้นล่ะ ถ้าเขามีหลายคน พวกเราจะต้องมานั่งกลุ้มรึ”
กลุ้มตรงที่ต้องแต่งเข้าจวนนี่ล่ะ ไม่ใช่รับมาเป็นอนุ แถมยังต้องทำอย่างระมัดระวัง
เดี๋ยวก็กลัวว่าถ้ากระโตกกระตากเกินไป จะไม่กล้าแม้แต่เจอหน้ากัน
ถ้าเป็นคนอื่น นางคงไปจับตัวมาได้ ไม่สนว่าจะยินยอมหรือไม่ ไม่ยินยอมก็ต้องยอม
เดี๋ยวก็กลัวว่าหลานชายจะกลุ้มใจ นี่ก็เพราะมีหลานชายอยู่แค่คนเดียวใช่ไหมล่ะ
มีทายาทสืบสกุลอยู่คนเดียว ใครจะกล้าบังคับขู่เข็ญได้
ความคิดเหล่านั้นของตัวเอง เมื่อเทียบกับความสุขของหลานชาย ใครจะไม่อยากให้เขามีความสุขกับภรรยาที่ต้องอยู่ด้วยตลอดชีวิต ความคิดของตัวเองอย่างเช่นเรื่องฐานะ มันไม่เพียงพอให้เอ่ยถึงแล้ว
อย่างไรเสีย นั่นก็หลานชายแท้ๆ อีกทั้งสตรีที่ทำให้หลานชายถูกใจได้ยังมีน้อยยิ่งกว่า
สรุปว่าทำอะไรไม่ได้ ห้ามทำให้พั่งยาลำบากใจ
นี่ก็เป็นสาเหตุสำคัญที่หมู่นี้องค์หญิงไม่ค่อยพอใจลู่จือรุ่น
ตอนนั้นที่ลู่จือรุ่นแสดงความไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ของน้องชาย เหล่าฮูหยินก็โกรธหลานสาวคนโตมาก คิดในใจ
ต้องให้เจ้าวิเคราะห์เรื่องฐานะด้วยรึ
ไม่ใช่ว่าเพราะพวกสตรีที่ฐานะคู่ควรต่างไม่ได้เรื่องกันทั้งนั้นหรืออย่างไร ไม่มีแม้แต่ความสามารถทำให้หลานชายของนางถูกใจได้ แต่งเข้ามาแล้วจะอยู่กันรอดรึ
พูดเรื่องพวกนั้น นอกจากชวนอารมณ์เสียแล้ว ยังจะถูกรังเกียจเอาด้วย เจ้าไปรังเกียจนาง เช่นนั้นหาคนมาแทนพั่งยาได้หรือเปล่าล่ะ
หาไม่ได้ก็หุบปากไปเถอะ
ถ้าไม่อวยพรก็ต้องช่วยกัน
สกุลซ่งฐานะไม่คู่ควร วันหน้ายังอีกยาวไกล เป็นหลานสาวคนโต เจ้าจะไม่รู้จักช่วยยกฐานะสกุลซ่งอยู่เบื้องหลังหรือยังไง จำเป็นต้องให้จวนผู้สำเร็จราชการไปจัดการเรื่องพวกนั้นด้วยตัวเองทุกครั้งรึ
ยังจะมาพูดว่าพั่งยาแต่งเข้ามาแล้ววันหน้าจะอยู่ไม่ได้
ใช่ จะต้องถูกคนจับตามอง ต่อให้พวกเรามีอำนาจมากแค่ไหนก็ไปควบคุมสายตาคนอื่นไม่ได้ แล้วเจ้าจะไม่รู้จักปกป้องบ้างเหรอ
ความคิดของคนเป็นพี่สาวอย่างเจ้าควรเป็น วันหน้าในบางสถานการณ์ที่ท่านย่ากับท่านแม่ขี้เกียจจะเข้าไปยุ่ง พวกเจ้าก็ต้องออกโรงปกป้อง
อย่างไรเสีย เหล่าฮูหยินก็เชื่อในสายตาของหมินหรุ่ย หลานชายของนางเป็นบุรุษชั้นยอด
“ซิ่วจู๋”
ซิ่วจู๋คือชื่อของฉินหมอมอ
พอได้ยินเสียง ฉินหมอมอก็รีบเดินเข้ามา
อย่าได้ดูถูกหมอมอสูงวัยคนนี้ นางมีวิทยายุทธ์ติดตัว
“ไปเรียกเจ้าซุ่นจื่อมานี่”
“เจ้าค่ะ”
พอฉินหมอมอออกไป ลู่ฮูหยินก็พูดกับแม่สามี “เจ้าซุ่นจื่อปากปิดสนิทมาก เขารู้อะไรก็ไม่มีทางบอก”
“เขาไม่บอก พวกเราสังเกตเอาไม่เป็นรึ”
ตามคาด ซุ่นจื่อถูกเรียกเข้ามาคุกเข่าบนพื้น เขาเล่าแค่ว่า วันนี้ไปที่หมู่บ้านเหรินจยามา เอาของอะไรไปฝากบ้าง ภรรยาของท่านซ่งถามอาการบาดเจ็บของคุณชายด้วยความเป็นห่วง ส่วนที่เหลือเขาตอบไม่รู้อย่างเดียว
ซุ่นจื่อ ต่อให้ข้าจะนึกตำหนิแม่นางซ่งอย่างไร สงสารคุณชายอย่างไร ก็ไม่มีทางพูดส่งเดช
จะคิดไปเองอย่างไรก็ได้ แต่ห้ามพูดมั่วๆ เด็ดขาด
เพราะความคิดของแต่ละคน อยู่ในสถานการณ์ที่ต่างกัน ต่อให้แค่ถามว่ากินข้าวหรือยัง ก็อาจตีความกันไปคนละแบบได้
ยิ่งไปกว่านั้น ห้ามพูดเรื่องรักใคร่ของหญิงชาย คุณชายกับแม่นางซ่งอาจสับสนกันอยู่ก็ได้ เขาจะพูดส่งเดชได้อย่างไร
ไม่ได้ ห้ามเอาคุณชายมาขายเด็ดขาด
แต่เหล่าฮูหยินกลับฟังออกแล้ว ฟังออกจากคำพูดของเฉียนเพ่ยอิง ฝ่ายนั้นไม่ได้คิดไปทางนั้นเลย ไม่อย่างนั้นไม่มีทางคุยด้วยอย่างสนิทใจขนาดนั้น
หรือว่าจะไม่ได้คิดเรื่องคู่ครองของลูกสาวเลย
เช่นนั้นครอบครัวพวกเจ้าก็ควรคิดเรื่องนั้นได้แล้ว ค่อยๆ เปิดเผยให้พวกเรารู้บ้าง
นอกจากนี้ ในบ้านมีลูกสาวที่รอออกเรือน ตอนนี้มีเด็กหนุ่มที่ยอดเยี่ยมไปหาบ่อยขนาดนี้ ยังจะไม่คิดเรื่องแต่งงานของลูกสาวอีก หรือว่าไม่กล้าคิดไปในทางนั้น
เหล่าฮูหยิน
ไม่ได้ ต้องให้ครอบครัวของพวกเขารู้ พวกเจ้าต้องกล้าคิด คิดไปในทางนั้นได้
ภายใต้สถานการณ์ที่ยังไม่ลือกันไปทั้งเมือง ต้องทำให้ผู้ใหญ่ในครอบครัวพวกเขารู้ท่าทีที่ชัดเจนของพวกเราตระกูลลู่ ไม่สนเรื่องฐานะ ไม่มีความแตกต่างทางชนชั้น สิ่งเดียวที่อยากขอคือ หลานชายของข้ายินดี และพวกเจ้าก็ยินยอม
นอกจากนี้ ขออย่าให้เป็นแบบที่ว่า ทางนั้นกล้าคิดแล้ว แต่กลับคิดหนักเรื่องท่าทีของพวกเราตระกูลลู่ เข้าใจผิดคิดว่าหมินหรุ่ยมีความคิด แต่ครอบครัวกลับไม่เห็นด้วยอะไรทำนองนั้น
“สะใภ้”
“เจ้าค่ะท่านแม่”
“พรุ่งนี้เจ้ารีบส่งคนไปเรียกจือหว่านกลับจวน บอกให้จือหว่านนัดย่าของพั่งยา”
“หา?” ลู่ฮูหยินยืนขึ้น ไปประคองแม่สามีกลับห้อง “ท่านแม่จะพบย่าของนางจริงหรือเจ้าคะ”
“เจ้านี่นะ ทำใจให้สบายๆ บ้าง”
และต้องฝึกไว้ด้วย
ลูกสะใภ้เหมือนรับได้แล้ว แต่กลับยังคงไม่วางใจอยู่บ้าง “เรื่องแต่งงาน ข้าเป็นแค่ย่า ก็ไม่ต่างอะไรกับย่าของนางเหมือนกัน” ข้าทนเห็นหลานชายพอกลุ้มใจก็ไป ‘ตีเหล็ก’ ไม่ได้
ในเวลาเดียวกัน ในที่สุดลู่พั่นก็ออกมาจากห้องตีเหล็ก
ก่อนหน้านี้เขาขังตัวเองอยู่ในห้องนั้น คิดอยู่แค่เรื่องเดียว นั่นก็คือ
นางบอกว่านางยังเด็ก
นางไม่พูด แต่เขาก็มองออกแล้ว
ตกลงว่านางเห็นแก่หน้าเขาเลยปฏิเสธอย่างอ้อมๆ หรือนางคิดแบบนั้นจริงๆ กันแน่
ถ้าเป็นอย่างหลัง
ลู่พั่นคิดแล้วคิดอีกก็ยังไม่เข้าใจ
ไม่เด็กแล้วนะ อายุสิบสาม ใกล้ถึงอายุสิบห้าที่มีพิธีปักปิ่น พอปักปิ่นก็จะออกเรือนได้
ถึงเวลาแล้ว ลู่พั่นเริ่มมองข้ามความจริงที่ว่าซ่งฝูหลิงยังเด็ก
เขางุนงง สตรีคนอื่นที่อายุเท่าฝูหลิงต่างเริ่มมองหาคู่ครองแล้ว นางไม่รู้รึ
ก่อนหน้านี้พอลู่พั่นนึกถึงตรงนี้ยังแอบสมาธิหลุดไปคิดเรื่องอื่น
ผู้ว่าฯ วันๆ มัวยุ่งอยู่กับอะไรกันแน่ มัวแต่ตำหนิเรื่องสงคราม ประชากรน้อย แต่กลับไม่เร่งรัดเรื่องการมีครอบครัวของชายหญิงที่ถึงวัย
พวกคนในกรมคลังยิ่งแล้วใหญ่ วันๆ เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญต่อหน้าพระพักตร์ ทำไมไม่รู้จักไปเก็บ ‘ภาษีคนโสด’ ที่พอถึงวัยแล้วกลับไม่ยอมมีครอบครัว
ควรอาศัยโอกาสที่อีกไม่นานจะเป็นเทศกาลตวนอู่ จัดงานดูตัวครั้งใหญ่
อยากให้ฝูหลิงไปเห็นกับตาจริงๆ สตรีที่อายุเท่าเจ้าเขาคุยเรื่องออกเรือนกันหมดแล้ว ดูซิว่าเจ้ายังจะบอกว่าตัวเองยังเด็กอีกหรือไม่
สรุปว่าที่นางบอกว่ายังเด็กคงเป็นข้ออ้างหรือเปล่า นางไม่ได้ชอบเขาจริงๆ ก็เลยปฏิเสธเขา
ไม่ ห้ามเอาสายตาของคนปกติไปมองฝูหลิง เพราะดูจากท่านอาซ่งก็รู้ ท่านอาไม่ได้รีบร้อนอยากหาคู่ให้ลูกสาว
ก็ได้ นางยังเด็ก เหตุผลนี้ยอมรับได้
ลู่พั่นเปลี่ยนเสื้อผ้า ดื่มยา นอนคว่ำบนเตียง ส่ายมือไล่พวกซุ่นจื่อออกไป
ซุ่นจื่อ “คุณชาย บ่าวไม่ออก”
ลู่พั่นที่นอนคว่ำบนเตียงหันมาด้วยความสงสัย เจ้ากล้าเถียงรึ
ซุ่นจื่อกลับไล่คนอื่นออกไป บากหน้าเดินเข้าไปหาลู่พั่น “คุณชาย บ่าวบอกแล้วว่าบ่าวไม่ออก บ่าวจะอยู่เป็นเพื่อนคุณชาย ทำไมถึงพูดแบบนี้น่ะหรือ คุณชายอยู่คนเดียวจะคิดเตลิดไปไกลได้ง่าย บ่าวจะอยู่ช่วยคุณชายวิเคราะห์”
จากนั้นซุ่นจื่อก็ไม่สนว่าลู่พั่นจะฟังหรือไม่ เขาพูดต่อ “คุณชาย สตรีใจแข็งแพ้ลูกตื๊อ ไปตามตื๊อก็จะเหลือแค่ม่านกั้น คุณชายไม่ตื๊อ สิ่งที่ขวางกั้นก็คือภูเขา ถึงแม้บ่าวจะไม่รู้ว่าวันนี้แม่นางฝูหลิงพูดอะไรกับคุณชายบ้าง แต่บ่าวรู้ว่า คุณชายจะพูดเสร็จก็จบเรื่องไม่ได้ หลังจากเผยความในใจไปแล้ว คุณชายต้องไปปรากฏตัวต่อหน้านางบ่อยๆ”
“แบบนั้นมันเสียมารยาท” ลู่พั่นพูด
ซุ่นจื่อทำสีหน้าประมาณว่า ‘อยากได้เมียทั้งทียังจะสนเรื่องมารยาทอีกเหรอ มัวแต่วางมาดก็ไม่ต้องสานต่ออะไรแล้ว’ ดีที่ไม่ใช้มือเท้าประกอบ
“คุณชาย บ่าวเคยอ่านเรื่องแต่งมาหลายเล่ม ในนั้นเรื่องขายหน้าเรื่องเสียมารยาทมีเยอะแยะถมเถไป อีกทั้งบางคนยิ่งอยากสร้างความประทับใจให้สาวๆ ก็ยิ่งทำเรื่องน่าขายหน้ามากมาย แต่คุณชายลองเดาสุดท้ายตอนจบเป็นยังไง ผู้หญิงยิ้มทั้งน้ำตา พูดว่าคนบ้า จากนั้นก็พยักหน้ายินยอม”
ลู่พั่นสมาธิหลุดลอยอีกครั้ง นอนคว่ำบนเตียงพูดเสียงขรึม “หนังสือเล่มไหน พรุ่งนี้เอามาให้ข้าอ่านหน่อย” อ่านเรื่องขายหน้าของคนอื่น ปลอบใจเรื่องของตัวเองในวันนี้
YOU MAY ALSO LIKE
Soda11
ขอบคุณค่ะ🥰🥰🥰