ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 605-1
ตอนที่ 605-1
“ท่านแม่ทัพกลับแล้วเหรอ”
คนในหมู่บ้านสังเกตเห็นว่า วันนี้ม่านรถม้าของท่านแม่ทัพไม่ได้ปิดมิดชิด จึงพากันส่งเสียงทักทาย
แม่ทัพลู่เปิดม่านเพื่อให้สร่างเมา พอได้ยินเสียงคนทักทายก็พยักหน้าให้
หลังจากที่รถม้าออกจากหมู่บ้านเหรินจยาไปแล้ว
นิ้วของลู่พั่นก็เคาะโต๊ะอย่างเป็นจังหวะ “ตึก ตึก” เห็นท่าทางแบบนี้ของเขาก็คือกำลังใช้สมอง
เรื่องแรกที่เขาคิดคือ
เมื่อครู่ชาที่เขาดื่มคือชาอะไร
ท่านอาไปเอามาจากไหน
ในบ้าน
หมี่โซ่วดีใจมากที่เขาได้ของขวัญ
หมี่โซ่วเอากล่องวางไว้ที่ขอบเตียง ยืนอยู่ที่พื้นลูบใบเมเปิ้ลบนกล่องด้วยความระมัดระวัง
เขาไม่รีบร้อนเปิดสักนิดว่าในนั้นใส่ของอะไรไว้ คิดเพียงว่าต่อให้พี่ชายให้แค่กล่องเปล่าก็ดีใจมากแล้ว
เฉียนเพ่ยอิงยืนอยู่ข้างหมี่โซ่ว
ท่านย่าหม่ากับลุงซ่งที่ถือผ้าเช็ดหน้าปิดปากนั่งลงที่ขอบเตียงซ้ายขวา ต่างสงสัยอยากรู้ว่าในนั้นมีอะไร
ตรงจุดนี้ต้องขอพูดหน่อย อันที่จริงท่านลุงซ่งมานานแล้ว ตอนนั้นลู่พั่นยังไม่ไป
แต่ท่านลุงซ่งเกรงใจไม่กล้าเข้ามา
เขาไม่สบาย
ทั้งจามทั้งไอ กลัวเสียมารยาท
อีกทั้งต่อให้ตอนนี้ท่านแม่ทัพไปแล้ว ท่านลุงซ่งก็ยังคงเอาผ้าเช็ดหน้าปิดปากก่อนค่อยเข้ามาในบ้านซ่งฝูเซิง
ถึงแม้คนโบราณจะไม่เข้าใจคำว่า ‘โรคติดต่อ’ แต่ประสบการณ์ชีวิตก็ได้บอกพวกเขาว่า ถ้าไม่สบายจะติดใส่คนในครอบครัวได้ง่าย
ฝูเซิงเตรียมสอบ หมี่โซ่วกับพั่งยายังเล็ก ไม่สบายเดี๋ยวเรื่องใหญ่ ท่านลุงซ่งจึงระมัดระวังมาก ยอมเอาผ้าเช็ดหน้าปิดปากหายใจลำบากหน่อย
“เร็วเข้าหมี่โซ่ว เปิดกล่องสิ ปู่ทวดนั่งอีกนิดก็ต้องออกไปอีกรอบแล้ว ต้องไปนั่งที่ลานบ้าน ตรงนี้อากาศไม่ถ่ายเท”
หมี่โซ่วยิ้มดวงตาโค้งมน ทำสีหน้าดีใจและคาดหวังที่ออกมาจากใจ “ได้” ตอบเสร็จมือน้อยๆ ก็จับตรงหัวกุญแจ
พูดตามตรง ซ่งฝูเซิงก็แอบสงสัยว่าในนั้นมีอะไร เพราะข้างนอกกล่องดูประณีตมาก
เพราะแบบนี้ หลังจากที่เขาไปกินชาที่ห้องใหญ่ให้หมดเสร็จถึงเดินเข้ามาดูเสียหน่อย
ทำไมต้องดื่มชาให้หมดน่ะเหรอ
เพราะชานั่นถ้าซ่งฝูเซิงดื่มหมด ใบชาก็จะเปลี่ยนกลับมาได้อย่างไรล่ะ พยายามลดการสูญเสียให้ได้มากที่สุด
แต่พื้นที่พิเศษก็งกเหลือเกิน ไม่เชื่อมาดูสิ ตอนที่ภรรยาเขาเข้าไปเอาของในพื้นที่พิเศษ จะต้องเห็นใบชาลดลงอย่างแน่นอน
พื้นที่พิเศษขี้งก คิดเล็กคิดน้อยละเอียดสุดๆ
นอกจากพวกเขาสามคน คนนอกไม่ว่าใครก็เอาเปรียบไม่ได้
“คืออะไร” ซ่งฝูเซิงเอามือเช็ดคราบน้ำชาที่ปากพลางเดินเข้ามาถาม
ซ่งฝูหลิงที่ล้างกาน้ำชาอยู่ในห้องครัวถึงกับมองบน พูดแบบไม่มีเสียงว่า หวีไม้
“ว้าว!” หมี่โซ่วดวงตาเปล่งประกาย สองมือประกบกันวางที่ปาก
“ไอ๊หยา” ท่านย่าหม่าก็คาดไม่ถึง
เฉียนเพ่ยอิงหันกลับมาบอกซ่งฝูเซิงว่าหวีไม้
“หา หึหึ ทำไมให้ของนี่ล่ะ” ซ่งฝูเซิงไม่คิดแบบนั้น
“ไม่ธรรมดานะท่านลุง ท่านดูหวีไม้นี่สิ ไม่เชื่อลองลูบดู”
ท่านลุงซ่งปลอบหมี่โซ่ว น้ำเสียงก็เลยดูเกินจริง “แน่นอนอยู่แล้ว มันต้องไม่ธรรมดา ไม่อย่างนั้นจะให้หมี่โซ่วของเราเหรอ”
ซ่งฝูเซิงรับมาแล้วพูด “เอ๊ะ ทำพูดไป ท่านลุงซ่ง ท่านแม่ ลองเดาดูสิว่าทำมาจากไม้อะไร”
สักพักซ่งฝูหลิงก็ได้ยินเสียงพูดชมลู่พั่นสารพัดจากในห้อง
แม่ของนางพูดว่า “มองไม่ออกเลยจริงๆ นะว่าลู่พั่นยังรู้จักไปกินเหล้าเพื่อขอให้คนช่วย”
มีแต่คนในครอบครัวทั้งนั้น จึงไม่มีใครประดิษฐ์คำพูด
เพราะคนอย่างลู่พั่นให้ความรู้สึกเย่อหยิ่งทะนงตน ดูเหมือนคนที่ดีแต่สั่ง นิสัยไม่ได้เข้ากับใครง่ายๆ
ซ่งฝูหลิงได้ยินพ่อพูดว่า
“ต้องแล้วแต่เขาว่าอยากทำหรือเปล่าด้วย ถ้าอยาก เขาต้องทำให้สำเร็จแน่นอน…
…เห็นเขาอายุยังน้อยแบบนั้น แต่ล้มลุกคลุกคลานในสนามขุนนางมาหลายปีแล้วนะ…
…อย่างพ่อกับปู่ของเขาถนัดเรื่องการใช้คนโดยเฉพาะ ดีไม่ดีอาจเคยบอกหลักการที่ว่ายิ่งสูงยิ่งหนาวนานแล้ว…
…เอาเป็นว่าตอนที่ข้าไปเป็นขุนนางตอนนั้นได้ยินแต่คำชื่นชมเขา ไม่มีใครกล้าว่าเขา”
ท่านย่าหม่าคิดในใจ เอ๊ะ เจ้าลูกชาย ทำไมพูดถูกขนาดนี้ พูดได้เข้าประเด็นจริงๆ
ข้อแรก เจ้าบอกว่าไม่มีใครกล้าว่าเขา ก็จริงนะ ใครจะกล้าล่ะ
ไม่เหมือนเจ้า ชาติกำเนิดเป็นสามัญชน ไปเป็นขุนนางได้ไม่กี่วันก็โดนนินทาตั้งมากมาย
ข้อสอง เจ้าบอกว่าถ้าเขาจะทำอะไรก็ขึ้นอยู่กับว่าเขาอยากหรือไม่อยาก เขาอยาก นี่ก็เลยไปจัดการมาให้เจ้าอย่างไรล่ะ
แต่คนที่เขาอยากประจบไม่ใช่เจ้าหรอกนะ
“พั่งยา พั่งยาล่ะ”
ท่านย่าหม่าลงจากเตียง
หมี่โซ่ววิ่งนำไปก่อนแล้ว กำลังเซ้าซี้พี่สาวอยู่ในครัว
“พี่สาว ของขวัญของข้าคือหวีไม้ ดูสิ”
“อื้อ ดีจัง เห็นแล้ว”
“พี่สาว ย่อลงมาหน่อย ข้าจะหวีให้ พี่เอาไปใช้ได้นะ”
“ขอบใจนะ แต่ข้าไม่ใช้หรอก เจ้าเก็บไว้ใช้เถอะ”
หมี่โซ่วเริ่มไม่พอใจ เบ้ปากพูด “พี่รู้ไหมว่ามันดีขนาดไหน ทำไมพี่ไม่ใช้”
“ดีขนาดไหนล่ะ ก็แค่หวีไม้ ใช้ทีเดียวผมงอกเลยเหรอ ทำให้ผมงอกออกมาได้เหรอ”
“แล้วพี่รู้ได้ไงว่าจะไม่งอก ท่านลุงบอกว่าไม้ชนิดนี้ไม่ธรรมดา”
หึหึ ซ่งฝูหลิงหัวเราะ ดูเถียงเข้า นางจับมือน้องชาย “ไป ถือหวีไม้ตามข้าไปหาอาฝูกุ้ย”
นางไม่เชื่อหรอก
ถ้าทำให้ผมขึ้นได้ ก็พอดีจะได้ให้อาฝูกุ้ยใช้
ผมบ๊อบของอาฝูกุ้ย ตอนนี้อย่างกับหลิวฮวาน
ต่อมาพ่อนางยังร้ายกาจ จงใจสอนอาฝูกุ้ยร้องเพลงชายชาตรี เล่นเอาตอนนี้เวลาอาฝูกุ้ยร้องเพลงนั้นก็จะสะบัดบ๊อบ ตอนนี้เป็นนักร้องโด่งดังประจำหมู่บ้านไปแล้ว
ในขณะที่ซ่งฝูหลิงกับน้องชายกำลังวิ่งไล่กันอยู่นั้น
ท่านย่าหม่า “หยุดนะ”
“ทำไมล่ะท่านย่า พวกข้าสองคนวิ่งไปฝั่งนู้นเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว ท่านย่ารีบไปเล่าให้พ่อแม่ข้าฟังดีกว่าว่าไปจวนผู้สำเร็จราชการมาเป็นไงบ้าง ไม่ก็ไปหาพวกยายๆ”
จะได้หายอึดอัด อุตส่าห์ได้ไปทั้งที ถ้าไม่ได้อวด เดี๋ยวจะไม่สบายเอา
“ย่าไม่ไปไหนทั้งนั้น ย่าจะคุยกับเจ้า”
“ไม่เอา”
“เจ้าสามเอ๊ย”
“ท่านย่า ข้าหยุดแล้ว ว่ามาเลยจะเอาอย่างไร อย่าไปรบกวนพ่อข้า ข้าจะคุยเป็นเพื่อนท่านย่าเอง” ซ่งฝูหลิงยืดตัวตรง ท่านย่าหม่าหัวเราะ คิดในใจ เล็กน้อย ถ้าข้าเอาเจ้าไม่อยู่ก็จบแล้วชีวิตนี้
ท่านย่าหม่าจัดการไล่หมี่โซ่วออกไป “ไป เข้าไปหวีผมในบ้าน ย่าจะพาพี่เจ้าไปเลี้ยงไก่”
หมี่โซ่วมองท่านย่าหม่าด้วยความสงสัย หันไปมองพี่สาว ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ก่อนหน้านี้ท่านย่าจะพาข้าไปเลี้ยงไก่ไม่ใช่เหรอ ทำไมเปลี่ยนคนแล้วล่ะ”
“พูดอะไรเยอะแยะ เข้าบ้านไป” เด็กคนนี้ทำไมถึงได้ความจำดีขนาดนี้
หมี่โซ่วเข้าบ้านก็ไปตามตื๊อซ่งฝูเซิง จะหวีผมให้ได้ หวีไปพูดไป “ท่านลุง สังเกตเห็นไหมว่าท่านย่าดูแปลกไป”
“ไม่นี่ อย่างไรเหรอ”
หมี่โซ่วเล่าเรื่องที่ท่านย่าไม่ได้มีท่าทีเกรงใจพี่แม่ทัพเล็ก แถมยังเรียกว่าท่านย่า ต่อมาท่านย่ายังไปหาพี่สาวทำท่าเหมือนมีความลับจะคุยกันอีก
ซ่งฝูเซิงไม่เก็บเอามาใส่ใจ
อย่างไรเสีย ลู่พั่นก็เรียกเขาว่าอา เรียกเพ่ยอิงว่าอาหญิง ถ้าไม่เรียกท่านย่าหม่าว่าท่านย่า แล้วจะให้เรียกอะไร
จึงดุหมี่โซ่วไปว่า “เจ้าน่ะตัวแค่นี้วันๆ คิดอะไรเยอะแยะ ไม่เหนื่อยเหรอ”
“ไม่”
“เช่นนั้นเจ้าก็มีพรสวรรค์มากเลยนะ ลุงทำไม่ได้หรอก แบ่งสมาธิไปทำหลายอย่าง”
หมี่โซ่วช่างพูดชวนซ่งฝูเซิงคุยต่อ “ท่านลุง ดูสิ ก่อนหน้านี้ที่พี่แม่ทัพเล็กมา เห็นได้ชัดว่าอยากเจอข้า ใช่ไหมล่ะ ของขวัญนี่เอามาตั้งกี่วันแล้ว มีความเป็นไปได้ว่าจงใจทำกระเป๋าตกไว้ วางอยู่ในนั้นตลอด ไม่ทันได้เอาให้ข้า น่าเสียดายจะตาย ดังนั้นท่านลุงช่วยบอกทุกคนได้ไหมว่า ถ้าในบ้านมีเรื่องใหญ่อะไรก็ไปเรียกข้าที่ห้องเรียนด้วย”
———————————————-
[1] หลิวฮวาน นักร้องชาวจีน
YOU MAY ALSO LIKE
Soda11
ขอบคุณมากค่ะ🥰🥰🥰