ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 625 คนที่รู้จักเจ้าดีที่สุดคือข้า

ตอนที่ 625 คนที่รู้จักเจ้าดีที่สุดคือข้า
ซ่งฝูเซิงนำทุกคนเอาแขนบังหัวปีนลงจากหลังคา

ร่มกระดาษไขถูกลูกเห็บหล่นใส่จนพังหมดแล้ว น่ากลัวมาก

ลู่พั่นวักน้ำใส่หน้า ขณะที่กำลังก้มตัวล้างหน้า เขาก็หันไปถาม “เมื่อครู่เจ้าว่าใครทำกับข้าวนะ”

“น้องสาวข้า ท่านแม่ทัพล้างหน้าเสร็จรีบเข้าไปกินเถอะ”

ต้าหลังตอบลู่พั่นเสร็จก็ยื่นตัวออกไปตะโกนเรียกซุ่นจื่อ บอกซุ่นจื่อเลิกทำงานได้แล้ว รีบเข้ามา พวกบ่าวรับใช้ก็ให้ไปที่เรือนหน้า เขาจะเอาน้ำขิงไปให้

ตอนซุ่นจื่อวิ่งเข้าบ้าน เขาหดตัวตามสัญชาตญาณ

เกือบถูกลูกเห็บขนาดใหญ่หล่นใส่หัว

“เจ้าทำเหรอ” ลู่พั่นถือชามน้ำขิง ถามเสียงเบาเพื่อความแน่ใจขณะที่เดินผ่านนาง

“อือ”

ลู่พั่นหันเล็กน้อยมองตามหลังนาง เขาดื่มน้ำขิงพลางยิ้มมุมปาก

นางกำลังเป็นห่วงเขา

ซ่งฝูหลิงถือกับข้าว ขณะเดียวกันก็ใช้หางตาเหลือบมองด้านหลัง

เขาจะเลิกมองนางแล้วยิ้มได้หรือยัง เดี๋ยวพ่อก็มาเห็นเข้าหรอก

“กินสิ รีบรองท้อง ข้าวมื้อนี้มันลำบากจริงๆ” ซ่งฝูเซิงจัดผมที่เปียกชื้น เอาผ้ามาเช็ดหน้า

เย็นนี้เขาเหนื่อยมาก

ยังไม่ได้หยุดพักตั้งแต่สอบเสร็จ

เนื้อตัวไม่มีส่วนไหนที่แห้ง เอาแค่เปลี่ยนชุดก็เปลี่ยนไปแล้วสามรอบ

ลู่พั่นสวมชุดของซ่งฝูเซิง ม้วนแขนเสื้อเปิดแขนครึ่งหนึ่งแล้วถือชามข้าว เขาหิวแล้วจริงๆ

คีบมะเขือยาวพลางเหลือบมองซ่งฝูหลิง

ซ่งฝูหลิงไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา แค่พยักหน้าเล็กน้อย

ถูกๆ นางทำเอง

ลู่พั่นยิ้มเล็กน้อย เอาชามเข้าไปรองมะเขือยาวผัด ขณะที่กำลังจะส่งเข้าปาก “คุณชาย”

บ่าวรับใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามากระซิบข้างหูซุ่นจื่อก่อน ซุ่นจื่อก็รีบมากระซิบบอกลู่พั่น

ลู่พั่นเหลือบมองชามข้าว “เช่นนั้นก็เรียกพวกเขาเข้ามาเถอะ”

เขาไม่สนแล้ว ใครอยากจะมาก็มา เขาจะกินข้าว

เขาส่งมะเขือยาวเข้าปาก ตั้งใจลิ้มรสคำแรกเป็นพิเศษ

อร่อย

เหลือบมองซ่งฝูหลิง

ซ่งฝูหลิงหันมองใบหน้าด้านข้างของเขาแล้วรีบคดข้าวให้น้องชาย

ซ่งฝูเซิงไม่สังเกตเห็นความผิดปกติเล็กน้อยนี้ กำลังเงยหน้าถามซุ่นจื่อ “ทำไมเหรอ ใครมา”

ซุ่นจื่อบอกว่าลูกน้องของใต้เท้าผู้ว่าฯ สองคนกับขุนนางชลประทานมาหา

ซ่งฝูเซิงได้ฟังก็ลุกขึ้นด้วยความตกใจ

เขาแอบงงในใจ ทำไมถึงมาหาลู่พั่นที่บ้านเขาได้ ไปได้ยินข่าวมาจากไหน

เขาพูด “เช่นนั้นข้าต้องออกไปต้อนรับ เถี่ยโถว ต้าหลัง หูจือ”

ใต้เท้าที่มาถือเป็นเจ้านายระดับสูงของพวกเจ้า ขุนนางฝ่ายบริหาร เด็กสามคนนี้ยังจะนั่งบื้อกินอยู่อีก

“นั่งลงให้หมด” ลู่พั่นชี้กับข้าวพลางพูด “นี่คืองานเลี้ยงในครอบครัวของพวกเรา ไม่จำเป็นต้องไปทำความเคารพพวกเขา”

งะ งานเลี้ยงในครอบครัวเหรอ

เถี่ยโถวมองกับข้าวแค่สองอย่างที่อยู่บนโต๊ะอย่างงงๆ แถมยังใช้กะละมังใส่ ผัดมะเขือยาวกับผักกาดขาวดอง

ต้าหลังจะยืนก็ไม่ได้ นั่งก็ไม่ดี คิดในใจ ประเด็นคือที่นี่ก็ไม่ใช่บ้านท่าน พวกเราไม่ต้องไปต้อนรับขุนนางใหญ่จริงเหรอ

ซ่งฝูเซิงพูด “เช่นนั้นแม่ เจ้าพาลูกสาวกับหมี่โซ่วเข้าห้องเถอะ”

กำลังกินกันอยู่ดีๆ ครอบครัวเราหิวกันมาตลอดช่วงเย็น ทำไมต้องหลบพวกเขาเข้าห้องด้วย ลู่พั่นเอ่ยห้าม “ไม่ต้องหรอก พวกเราก็กินของเราไป”

เวลานี้บ่าวรับใช้ของบ้านลู่พั่นได้พาขุนนางทั้งสามคนมา

พวกซ่งฝูหลิงอยากหลบก็หลบไม่ได้

สามคนที่มาเยือนอยู่ในชุดขุนนาง ต่างอายุมากแล้ว ดูจากลักษณะท่าทาง คนที่อายุน้อยสุดก็น่าจะสี่สิบกว่า

พอเห็นลู่พั่นก็พากันคารวะ “คารวะท่านแม่ทัพ”

“อืม” ลู่พั่นคีบผักกาดขาวใส่ชามของซ่งฝูเซิง

ใต้เท้าทั้งสามหันมอง หันไปคารวะทักทายซ่งฝูเซิงทันที

ซ่งฝูเซิงพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบ

เขาถือชามข้าวมองลู่พั่นที่คีบผักกาดขาวให้ คิดในใจ

เวลานี้เขาห้ามลุกขึ้นเด็ดขาด

ไม่ต้องสนว่าครอบครัวเรามีสถานะแบบไหน ต่อให้เป็นชนชั้นต่ำสุด ในเมื่อร่วมโต๊ะอาหารกับลู่พั่นได้ แถมยังบอกว่าเป็นงานเลี้ยงในครอบครัว ครอบครัวเชียวนะ จะลุกขึ้นคารวะใต้เท้าสามคนนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะเป็นการลดสถานะของลู่พั่น

งานเลี้ยงในครอบครัวของลู่พั่น ‘ครอบครัว’ คารวะให้คนที่สถานะต่ำกว่าลู่พั่น แบบนั้นเรื่องจะกลายเป็นอย่างไร

ในเวลาเดียวกัน ซุ่นจื่อที่ยืนอยู่ด้านหลังลู่พั่นก็กำลังส่ายหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงเตือนให้ต้าหลังที่กำลังจะยกเก้าอี้มา

พวกเขากล้ามารบกวนท่านแม่ทัพกินข้าว มาหาถึงที่ในเวลานี้ก็ถือเป็นการเสียมารยาทมากแล้ว ไม่ต้องยกเก้าอี้ให้

ยิ่งไปกว่านั้นยกมาก็สูญเปล่า พวกเขาไม่กล้ารับหรอก และก็ไม่มีทางนั่งลงต่อหน้าคุณชาย

พวกเขามีสถานะอะไร กล้านั่งเสมอคุณชายเหรอ

ระหว่างกินข้าว ซ่งฝูหลิงฟังขุนนางสามคนนั้นรายงานให้ลู่พั่นฟังไม่หยุด นางมองชามข้าวตัวเองพลางคิดในใจ แบบนี้ไม่สู้หลบไปดีกว่า นั่งกันอยู่เต็มโต๊ะ คงมีแค่ลู่พั่นที่กินอร่อยอยู่คนเดียว พ่อของนางผ่านไปสักพักถึงเอาตะเกียบคีบกับข้าว

ส่วนสามคนนี้มาหาลู่พั่นด้วยเรื่องอะไรน่ะเหรอ ครอบครัวเหล่าซ่งฟังเข้าใจแล้ว

บรรดาขุนนางฝ่ายบริหารจัดการได้ส่งพวกเขาเป็นตัวแทนมาขอคำชี้แนะ

หวังว่าแม่ทัพลู่จะให้เกียรติเข้าร่วมประชุมงานบริหาร ร่วมกันหารือรับมือกับความเสียหายอย่างรุนแรงที่มีพายุฝนและลูกเห็บตกหนักในวันนี้

อันที่จริงพูดไปพูดมา ขอให้ลู่พั่นร่วมหารือ เขาช่วยอะไรไม่ได้เรื่องที่ชาวบ้านได้รับความเสียหาย แต่ประเด็นสำคัญคือ ระดับน้ำกำลังขึ้นสูง หวังว่าเขาจะช่วยส่งทหารมาสนับสนุนในช่วงวิกฤตินี้

ลู่พั่นฟังจนจบ เขานั่งกินข้าวอยู่ตลอด ไม่พูดอะไร

ส่วนซ่งฝูเซิงกลับถือชามข้าวมองไปด้านนอก ลูกเห็บหยุดตกแล้ว ฝนก็เริ่มตกเบาลง

ใต้เท้าทั้งสามท่านมองท่าทางของซ่งฝูเซิงก็อธิบายอย่างละเอียดทันที มีความเป็นไปได้แบบนั้นจริงๆ

เพราะริมน้ำมี ‘ปลาหินตัวใหญ่’ ที่ใช้สำหรับวัดระดับน้ำ เป็นปลาที่เกิดจากการเอาหินก้อนใหญ่มาแกะสลัก ถูกตั้งตระหง่านริมแม่น้ำ บนตัวปลามีรอยบากสำหรับดูระดับน้ำ

ระดับน้ำเกินขีดแรก ยังไม่เท่าไร พอเกินขีดสอง เรือกสวนไร่นาที่อยู่ระดับต่ำมากจะได้รับความเสียหาย เกินขีดสาม ที่นาระดับต่ำเสียหาย ประมาณนี้

ตอนนี้ถึงแม้จะอยู่ระหว่างขีดสองกับขีดสาม แต่ใต้เท้าที่สังเกตดวงดาวกับใต้เท้าชลประทานต่างคิดว่า นี่ก็น่าตกใจมากแล้ว ต้องทราบก่อนว่านี่เพิ่งจะกี่โมงกี่ยาม

เมื่อก่อนต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะขึ้นถึงขีดสาม

ขณะที่ใต้เท้าทั้งสามอธิบาย สีหน้าก็ดูร้อนใจ

พวกเขากลัวจริงๆ เกิดฝนครั้งนี้ตกไม่หยุดตั้งแต่วันนี้ ตกต่อเนื่อง พวกเขากลัวว่าจะเกิดเรื่องใหญ่

หากเกิดเรื่องใหญ่ ขุนนางตั้งแต่ระดับบนไปจนถึงล่างได้มีอกสั่นขวัญแขวนกันบ้างล่ะ

หากไม่ให้ความสำคัญเสียแต่เนิ่นๆ จนก่อให้เกิดความเสียหาย หลุดจากตำแหน่งไม่พอยังต้องรับโทษหนัก การรายงานสถานการณ์วิกฤติยิ่งต้องทำให้ทันเวลา ไม่กล้ารายงานบ้างไม่รายงานบ้าง หรือปล่อยปละละเลย

ตอนนี้แต่ละหน่วยงานกำลังยุ่งหัวหมุน เจ้าหน้าที่ดูแลหลัก แต่ละกรมกอง ทั้งหมดต่างเข้าประจำหน้าที่ พร้อมรายงานข่าวตลอดเวลา

ซ่งฝูเซิงมองลู่พั่น ทันใดนั้นเขาถึงเข้าใจ

ฮ่องเต้ไปแล้ว ทหารที่อยู่ประจำการทางเหนือ ตอนนี้อยู่ในมือเจ้าหมดแล้วสินะ

คนเหล่านี้มาขอตราบัญชาการทหารจากเจ้า

อย่างไรเสียหากเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ พวกมือปราบจะมีสักเท่าไร พวกเขาอยากให้เจ้าส่งทหารไปช่วยน้ำท่วมตอนวิกฤติ

“ไปเถอะ” ในที่สุดลู่พั่นก็ลุกขึ้น “ข้าจะตามพวกท่านไปดูหน่อย”

ใต้เท้าทั้งสามคนดีใจมาก นึกไม่ถึงว่าลู่พั่นจะเป็นคนคุยง่ายแบบนี้

ที่หน้าร้านรับขนของ ซ่งฝูหลิงมองรถม้าที่วิ่งออกไปด้วยความกังวล กระซิบถามพ่อ “เขาจะเคลื่อนย้ายทหารไหม”

อย่าบอกว่าเพื่อราษฎร และก็อย่ามาอ้างว่าสถานการณ์วิกฤติ

ต่อให้วิกฤติแค่ไหน ในสายตาของฮ่องเต้ หากไม่มีตราพยัคฆ์[1]บัญชาการ เจ้ากล้าเคลื่อนย้ายทหารโดยพลการ วันหน้าก็จะเคลื่อนย้ายทหารมาบุกวังหลวงโดยอ้างว่าเพื่อราษฎรด้วยหรือเปล่า

ซ่งฝูเซิงส่ายหน้า “ข้อดีที่สุดของเขาก็คือหนักแน่น เขาจะทำความเข้าใจสถานการณ์ให้เข้าใจถ่องแท้ก่อนถึงกราบทูลขึ้นไป”

ไม่เห็นหมอนั่นทำท่าทางไม่สนใจการบริหารจัดการท้องถิ่นเหรอ ถ้าไม่ยกราษฎรขึ้นมาอ้าง เกรงว่าคงไม่แม้แต่จะขยับ

[1] ตราบัญชาการทหารของฮ่องเต้