ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 673 บ้านที่พวกเราสร้างมาด้วยสองมือ

ตอนที่ 673 บ้านที่พวกเราสร้างมาด้วยสองมือ
ท่านย่าหม่ารู้ทันความคิดของลู่พั่น จึงสังเกตทางนั้นเป็นพิเศษ

ตั้งใจสังเกตถึงขั้นไหนน่ะเหรอ

ในสายตาของคนอื่น ลู่พั่นมีสีหน้าและท่าทางที่ดูปกติมาก แต่ในสายตาท่านย่าหม่า นั่นเป็นพฤติกรรมที่ผิดปกติ นางจะวิเคราะห์พฤติกรรมนั้นอย่างละเอียดอยู่ในใจ

เพราะแบบนี้ พอท่านย่าหม่าเห็นลู่พั่นลงจากรถม้าพร้อมรอยยิ้ม นางจึงเข้าไปต้อนรับด้วยความกระตือรือร้นทันที พลางหันกลับไปมองตามสายตาของลู่พั่นอย่างแนบเนียน

พอมองไปก็เห็นหลานสาวคนเล็กที่แสนร่าเริงยืนอยู่ตรงประตูรั้ว มือจับที่ดึงประตูก็ยิ้มเหมือนกัน

ไอ๊หยา สองคนนี้ จึ๊ๆ

จากการวิเคราะห์ของนาง แบบนี้เรียกว่า คนหนึ่งมองหยาดเยิ้ม อีกคนมองสะกดใจ

“เหล่าฮูหยิน”

ซุ่นจื่อรู้สึกว่าท่านย่าหม่ายืนบังสายตาคุณชายที่แอบมองแม่นางซ่ง จึงรีบทำท่าเชิญ เพื่อให้ท่านย่าหม่าตามเขาไปเอาของขวัญบนรถม้าด้านหลัง

“ไม่เอาสิซุ่นจื่อ เรียกข้าแบบนี้ข้าไม่ชิน”

เจ้าอยู่จวนผู้สำเร็จราชการเรียกองค์หญิงว่าเหล่าฮูหยิน แล้วยังจะเรียกข้าว่าเหล่าฮูหยินอีกเหรอ แบบนี้ไม่กลายเป็นองค์หญิงเหมือนกันเหรอ

ตัวเองกะโหลกกะลาแค่ไหนย่อมรู้ ไม่มีแม้แต่บ่าวรับใช้ แถมเมื่อครู่เพิ่งใส่ปุ๋ยที่หลังบ้านเสร็จ ถูกเรียกแบบนั้นมันช่างตะขิดตะขวงใจ

“ท่านยาย”

“เออ นั่นแหละ ฟังแล้วค่อยรื่นหูหน่อย”

“เชิญดูขอรับ” ซุ่นจื่อพูดจบก็แหวกม่านรถม้าคันหนึ่ง

“หา!” คุณพระ ท่านย่าหม่าแทบหยุดหายใจ ตะลึงจนเอาสองมือปิดปาก

ภายในรถม้ามีกระถางไม้ประดับขนาดใหญ่

จะบอกว่าเป็นแค่กระถางดอกไม้ก็ไม่ถูก

หากนี่เป็นเพียงไม้ประดับจริง ท่านย่าหม่าไม่มีทางตกใจจนมาดหลุดแบบนี้

ถ้าเป็นต้นไม้ของจริง ก็ไม่แน่ท่านย่าหม่าอาจลำบากใจด้วยซ้ำ

เพราะท่านย่าหม่าจำเป็นต้องปรับอารมณ์แสร้งทำเป็นดีใจ อย่างไรเสีย สำหรับนางพวกดอกไม้ใบหญ้าเอามากินไม่ได้ คนชนชั้นอย่างนางไม่ชื่นชมความงามประเภทนั้น ได้รับของขวัญแบบนั้นไม่มีทางดีใจอะไร มีแต่จะรู้สึกว่า เจ้าเพิ่มงานให้ข้ารึ ข้ายังต้องคอยรดน้ำมันอีก

ดังนั้นนี่คือต้นไม้ปลอมหนึ่งกระถาง

ทำมาจากอะไรน่ะเหรอ

ต้นไม้ที่ทำมาจากแผ่นเงินแผ่นทอง มันถูกเรียกว่า ‘ต้นเงินต้นทอง’

ทำมาจากทองแท้เงินแท้

ท่านย่าหม่าหน้าแดงเล็กน้อย เป็นเพราะเลือดลมสูบฉีด

ซุ่นจื่อตั้งใจเรียกท่านย่าหม่ามาก่อนก็เพราะอยากคุยเป็นการส่วนตัว

เพราะต้นเงินต้นทองกระถางนี้ให้แค่ท่านย่าหม่า

คนที่คุณชายมอบให้คือแม่ของท่านซ่ง ย่าของแม่นางซ่ง ไม่มีของคนอื่น

ซุ่นจื่อรู้จักพูด อาศัยจังหวะที่ท่านย่าหม่ากำลังตกตะลึง ได้พูดในสิ่งที่ควรพูด

บอกว่าคุณชายตั้งใจกับของขวัญชิ้นนี้มาก ออกแบบกระถางนี้ด้วยตัวเองแล้วสั่งคนทำล่วงหน้า เงินทองที่ใช้ก็มาจากเงินรางวัลสองครั้งที่คุณชายสอบได้อันดับหนึ่ง เป็นเงินรางวัลทั้งหมดที่ทางราชสำนักมอบให้

ทั้งหมดอยู่ตรงนี้แล้ว

ซุ่นจื่อพูดความจริงในใจ

แค่เงินรางวัลพวกนั้นไม่พอหรอก กระถางใหญ่แบบนี้ต้องทำใบเงินใบทองทั้งหมด คุณชายยังต้องเพิ่มเงินไปอีกมาก อันที่จริงกระถางต่างหากที่มูลค่าสูงที่สุด

แต่พวกเราไม่ต้องพูดถึง

เงินพวกนั้นไม่มีความหมายหรอก

พวกเราต้องคัดเอาประเด็นสำคัญ ใบเงินใบทองพวกนี้ทำมาจากเงินที่คุณชายใช้ความสามารถสอบถงเซิงกับซิ่วไฉมาได้ มอบเงินรางวัลทั้งหมดให้ท่าน ท่านเป็นใคร เพราะท่านเป็นย่าของแม่นางซ่ง

ไอ๊หยา สุดยอด ท่านย่าหม่าฟังจบก็ประทับใจ

ลูกสามของนางถูกลู่พั่นขัดเส้นทางรวยในการสอบจอหงวน เดิมทีนางก็แอบขัดใจหน่อยๆ แล้ว ไม่พอใจในตัวลู่พั่น แต่นึกไม่ถึงว่าเด็กคนนี้จะเอาเงินที่สอบได้อันดับหนึ่งทั้งหมดยกให้นาง

นางไม่ได้โลภนะ (ยายนี่แหละโลภ)

นางรู้สึกว่าความหมายของกระถางใบเงินใบทองนี้เปลี่ยนไปทันที เอาทั้งหมดแสดงความกตัญญูต่อนาง นี่มันทั้งตั้งใจทั้งรวย เล่นเอานางดีใจขึ้นไปอีกขั้น

ซุ่นจื่อมองสีหน้าท่านย่าหม่าที่ปลาบปลื้มใจมาก ยิ้มพลางยกมือคารวะ พูดเสริมบรรยากาศเข้าไปอีก “ซุ่นจื่อขอบังอาจอาศัยของขวัญขึ้นบ้านใหม่ที่คุณชายมอบให้นี้อวยพรท่านยาย ขอให้ความสุขมาเยือน เจริญรุ่งเรือง ครอบครัวสุขสันต์ เงินทองกองเต็มบ้าน”

คราวนี้ท่านย่าหม่ายิ้มจนตาปิด อยากจะควักเงินให้รางวัลเจ้าเด็กปากหวานนี่จริงๆ

ทำไมถึงได้รู้จักพูดขนาดนี้ เงินทองกองเต็มบ้านนี่แหละถูกใจ ชอบฟังคำอวยพร เงินทองกองเต็มบ้าน

ซ่งฝูเซิงเดินมาพูด “ทำอะไรกัน”

“เจ้าสาม รีบมาดูสิ” ท่านย่าหม่าชี้ภายในรถม้า

ซ่งฝูเซิง “…” นี่มันจะมือเติบเกินไปหรือเปล่า

เล่นใหญ่ขนาดนี้เขาชักหนักใจแล้ว

นี่เป็นเพราะรู้จักนิสัยลู่พั่น ถ้าเป็นคนที่ไม่สนิทเอาของแบบนี้มาให้แม่เขา จะต้องให้เพราะเห็นแก่หน้าเขาแน่นอน ใช่ไหมล่ะ เขาต้องคิดแน่ว่าคาดหวังอะไร และเขาก็จะจัดการเพราะมันคือกับดัก

ตรงหน้าประตูรั้ว คนที่ตะลึงและดีใจไปพร้อมกันไม่ได้มีแค่ซ่งฝูเซิงกับท่านย่าหม่า ต้องทราบก่อนว่าบรรดาบ่าวรับใช้ของจวนผู้สำเร็จราชการกำลังช่วยกันขนของขวัญลง

ยกลงมาทีละอย่าง

ท่านลุงซ่ง หา แม่ทัพเล็กให้กระบอกยาสูบเขา

สองมือรับมา นี่คืออะไร ทำจากหยกเหรอ อย่างนั้นเอามาสูบไม่ได้แล้ว ต้องวางไว้บนที่สูง

“คุณชายลู่ เกรงใจเกินไปแล้ว คุณชายไม่ได้มาที่บ้านเสียนาน ข้ารับไว้ก็ออกจะน่าอายไปหน่อย”

“ของขวัญขึ้นบ้านใหม่ สมควรให้”

ลุงใหญ่ก็ได้รับกระบอกยาสูบแบบเดียวกัน ลุงใหญ่เกร็งยิ่งกว่าท่านลุงซ่ง พอได้ยินว่าแม่ทัพเล็กมีของขวัญที่ตั้งใจมอบให้เขา กลับยืนตัวสั่นด้วยความตื่นเต้นอยู่ตรงหน้าลู่พั่น

ส่วนคนสูงวัยคนอื่นๆ พวกยายๆ ลุงๆ พวกเกาถูฮู ของขวัญขึ้นบ้านใหม่ที่ลู่พั่นมอบให้คือ กล่องงดงามวิจิตรคนละหนึ่งใบ

เมื่อเปิดกล่องออกจะเห็นผ้าต่วนผืนหนึ่ง

ซึ่งก็หมายความว่า พวกคนแก่ของเก้าสกุล อีกเดี๋ยวจะมีชุดผ้าต่วนกันแล้ว

โดยเฉพาะผ้าของพวกยายๆ ให้เป็นผ้าสีแตกต่างและมีลวดลายที่เหมาะสมกับวัย

ลูบผ้าชั้นดีพวกนี้ราวกับจินตนาการได้ว่า พอถึงเวลายายๆ ทั้งแปดใส่ชุดผ้าต่วนออกจากบ้านพร้อมกัน คอยดูแล้วกัน พวกตาแก่ได้แต่ตะลึงในความงาม

อื้อหือ เพียงชั่วพริบตา พวกคนในครอบครัวก็รู้สึกชื่นชมในน้ำใจของลู่พั่นมาก

“เชิญ”

ท่านลุงซ่ง ซ่งฝูเซิง เฉียนหมี่โซ่ว ผู้ชายสามรุ่นผายมือออกทำท่า ‘เชิญ’ ลู่พั่น

ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ประทับใจมาก มาถึงบ้าน เข้าประตู พวกเราเข้าไปคุยกันในบ้าน

ลู่พั่นถูกพวกผู้ชายของเก้าสกุลล้อมหน้าล้อมหลัง ยกชายชุดก้าวข้ามคานประตู

ด้านข้างประตูที่หนักอึ้ง ขณะลู่พั่นเดินผ่านซ่งฝูหลิงได้มองไปทางนางเหมือนไม่ตั้งใจในระหว่างที่ทุกคนกำลังพากันกระตือรือร้นแนะนำบ้าน

พอสบตากันลู่พั่นก็แจกยิ้ม

เอาแต่ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่เข้าบ้าน อยากมองข้านานๆ เหรอ

ซ่งฝูหลิงยิ้มตอบ ดูสิพอเจ้ามา ครอบครัวข้าก็ดีใจกัน

ดูท่าทางของเจ้า แต่งตัวเนี้ยบมาเชียว ไม่เหมือนคนที่เพิ่งเฝ้าส้วมเสร็จเลยนะ

พ่อข้าแอบโกงเรื่องกินนอน สอบเสร็จเลยไม่ล้มพับ สุขภาพเจ้าแข็งแรงดีจริงๆ

“หมินหรุ่ย ดูบ้านนี้สิ” ซ่งฝูเซิงแนะนำ

“หืม อ่อ” ลู่พั่นรีบถึงสติกลับมา เก็บอารมณ์มองไป

พอมองไป ไม่รู้เพราะเหตุใด เกิดความรู้สึกที่บอกไม่ถูกขึ้นในใจ

บ้านครอบครัวซ่งในความทรงจำของเขาคือบ้านที่ซอมซ่อมาตลอด มืด คับแคบ เล็กจนถึงขั้นเวลาเขาเข้าไปในบ้านต้องก้มหัวอย่างไม่รู้ตัว

เวลานี้มาดูอีกครั้ง แต่ละหลังตั้งตระหง่าน ตรงหน้าต่างมีกระถางดอกไม้ ตรงขอบหน้าต่างบนหลังคาของแต่ละบ้านแขวนพริกแขวนข้าวโพดตากไว้ ในลานบ้านก็ตากเห็ดใส่กระด้ง มีโอ่งข้าวสารโอ่งน้ำ

เวลานี้ซุ่นจื่อไม่สนใจว่าคุณชายยังไม่ได้พูด เขาชิงพูดก่อน “พอเห็นบ้านก็รู้สึกได้เลยว่าเวลาผ่านไปเร็วมาก เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมเลย จำได้ว่าครั้งแรกที่ข้ากลับมา ที่ตรงนั้น กำแพงดินใกล้ล้มแล้ว มีรูโหว่ตรงกำแพง พวกท่านจะก่อไฟตรงรูนั้นเพื่อให้ความอบอุ่นใช่หรือไม่”

ซ่งฝูกุ้ยอธิบาย “ใช่ๆ ตรงนั้นแหละ ตอนนี้ตรงนั้นเป็นบ้านครอบครัวพี่กัว เจ้าดูบ้านนั้นสิ งดงามโออ่าไหมล่ะ”