ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 674 ซ่งพั่งยา ที่แท้เจ้าก็เป็นแบบนี้ เสียแรงที่มองเจ้าสูงส่ง
ตอนที่ 674 ซ่งพั่งยา ที่แท้เจ้าก็เป็นแบบนี้ เสียแรงที่มองเจ้าสูงส่ง
“อาคารเล็กๆ นั่นเหรอ”
สะดุดตามาก
ลู่พั่นสังเกตเห็นบ้านทรงแปลกตาที่อยู่ไกลๆ ตั้งแต่แวบแรก
ท่านลุงซ่งที่เป็นตัวแทนอย่างเป็นทางการรีบพูดขึ้น “ท่านแม่ทัพอย่าเพิ่งไปบ้านนั้น ถ้าแม่ทัพไปบ้านฝูเซิงก่อนค่อยไปบ้านพวกเราก็ไม่อยากเข้าไปแล้ว”
ท่านลุงซ่งเดินนำลู่พั่น เชิญเขาตามมา
เดินอยู่ข้างๆ พลางพูด
“ข้าอยากให้ท่านแม่ทัพไปดูบ้านพวกเราด้วย…
…เมื่อครู่ท่านแม่ทัพบอกว่า มาที่นี่เป็นการรบกวนพวกเรา เกรงใจเกินไปแล้ว…
…ข้าพูดจาไม่ค่อยเป็น พูดได้ไม่ดี ท่านแม่ทัพอย่าถือสา…
…ในความเป็นจริง พวกเราต่างรอคอยให้ท่านแม่ทัพมา…
…อยากให้ท่านแม่ทัพมาดูมากที่สุดนับตั้งแต่สร้างบ้านหลังนี้…
…พวกเราแทบอยากส่งจดหมายแจ้งไปเป็นการเฉพาะ ก็แค่กลัวแม่ทัพงานยุ่ง ไม่ว่างมานั่งเล่น…
…พูดตามตรง ในใจของพวกเราคิดเยอะ บางครั้งก็กลัวจะทำท่านแม่ทัพเสียเวลา…
…ยังไงเสีย เรื่องใหญ่สำหรับพวกเรา แต่กลับมีเรื่องใหญ่กว่าสำหรับท่านแม่ทัพรออยู่มากมาย”
ซุ่นจื่อตามอยู่ด้านหลังลู่พั่น ได้ยินคำพูดนี้ก็ยิ้ม แบบนี้ยังเรียกพูดจาไม่ค่อยเป็นอีกเหรอ พูดได้ดีเลยนะ
ซ่งฝูเซิงฟังท่านลุงซ่งพูดจบก็พยักหน้าให้ลู่พั่น เพื่อบอกว่าลองไปดูหน่อย
พวกเขาเริ่มจากศูนย์ เรียกได้ว่าลู่พั่นเป็นพยานเพียงคนเดียว
บ้านหลังแรก เข้าบ้านเก่อเอ้อร์นิวที่อยู่ใกล้สุด
แหวกม่านประตูออก ลู่พั่นเข้าไปในบ้านพร้อมซ่งฝูเซิงกับท่านลุงซ่ง
ซ่งฝูกุ้ยที่อยู่ด้านหลังแหวกม่านแล้วทำมือเชิญซุ่นจื่อ
ซุ่นจื่อยิ้มพลางชี้ด้านหน้า สนิทกันจะตาย ไม่ต้องแหวกม่านให้เขาหรอก แค่เดินตามคุณชายก็เหมือนกัน
“ใช้ได้” ลู่พั่นยืนอยู่ในบ้าน มองไปรอบๆ แล้วพูดออกมา
แค่นี้ลุงใหญ่กับเก้อเอ้อร์นิวก็ยิ้มหน้าบานแล้ว ซ่งฝูลู่กับซ่งฝูโซ่วก็พลอยยิ้มไปด้วย ดูก็รู้ว่ามีความสุข
ก่อนออกจากบ้านลู่พั่นเหลือบมองซ่งฝูโซ่ว เขาจำคนผู้นี้ได้ มีตาเดียว เขารู้ประวัติความเป็นมา
บ้านหลังที่สองคือบ้านท่านลุงซ่ง
คล้ายๆ บ้านลุงใหญ่ คนเยอะ ก็เลยมีห้องมากหน่อย ลู่พั่นไม่ได้ดูอะไรในบ้านมากมาย แต่สายตาไปตกที่ป้ายพระราชทานที่ถูกวางเชิดชูไร้ฝุ่นจับ
ซ่งฝูเซิงบอกลู่พั่น “ผู้เฒ่าเช็ดวันละแปดรอบ ตอนแรกสุดไม่ให้ใครจับเลยนะ ใครก็ห้ามดูด้วย คนในหมู่บ้านอยากมาดูยังไม่ให้เลย ไม่รู้ว่าควรจะดูแลอย่างไร เอาไปวางตรงไหนก็ไม่ถูกที่ เลยเอาผ้าแดงคลุมไว้”
ท่านลุงซ่งแย่งพูด “ต่อมาข้าก็เชื่อเจ้า ปรับปรุงตัวแล้วไม่ใช่เหรอ นี่ก็ให้ดูแล้วอย่างไร” อย่าพูดเรื่องนั้นต่อหน้าแม่ทัพเล็กสิ หลานเซิงชอบแฉเขาอยู่เรื่อย
ลู่พั่นยิ้มพลางพยักหน้าเบาๆ
บ้านหลังถัดไป บ้านซ่งฝูกุ้ย
เกิดเหตุการณ์แทรกที่บ้านฝูกุ้ย
เพราะฝูกุ้ยกับหวังจงอวี้เพิ่งได้ลูกชายทั้งคู่
ซ่งฝูเซิงก็เพิ่งได้เห็นครั้งแรก ตอนอุ้มกลับมาเขายังสอบอยู่
วันนี้เมียของฝูกุ้ยกับเมียของจงอวี้ตั้งใจเอาเด็กทั้งสองมาอวด เดิมทีอยากให้อาฝูเซิงของพวกเขาได้เห็น นึกไม่ถึงว่าแม่ทัพลู่ก็ตามมาที่บ้านด้วย
ซ่งฝูเซิงจึงอาศัยโอกาสนี้ที่ทุกคนอยู่กันเยอะ มอบสร้อยแม่กุญแจเงินให้เด็กทั้งสองคนละเส้น
“ไม่ได้ๆ” ซ่งฝูกุ้ยกับหวังจงอวี้ปฏิเสธ
ซ่งฝูเซิงทำเสียงจึ๊ ไม่ได้ให้พวกเจ้าสองคนเสียหน่อย มาไม่ดงไม่ได้อะไรล่ะ เป็นน้ำใจเล็กน้อยจากอา ใส่ไว้จะได้ร่มเย็นเป็นสุข เติบโตอย่างแข็งแรง
อีกทั้งต้องรับน้ำใจนี้ไว้ อย่าให้เสียแรงที่เขาอุตส่าห์ตระเวนซื้อของขวัญหลังออกจากก้งย่วน
ฝูกุ้ยกับจงอวี้ทั้งประหลาดใจและซึ้งใจ
ยังแอบนึกถึงตอนนั้นที่หางานให้พวกเด็กหนุ่มในบ้าน ฝูเซิงตั้งใจเรียกพวกเขาไปคุย
อาจเพราะอยากบอกพวกเขาว่าอย่าคิดเป็นอื่น พวกเขาสองคนลงแรงมากที่สุด ลูกชายของลุงกัวได้งานทำ แต่เด็กบ้านเขาสองคนกลับไม่ได้อาศัยใบบุญนี้
จากนั้นฝูเซิงกับจงอวี้ก็คุยลับหลังซ่งฝูเซิงเป็นการส่วนตัว “อย่าคิดว่าฝูเซิงไม่เห็นค่าพวกเรา จงอวี้ เจ้าต้องจำไว้ว่าถ้าไม่มีฝูเซิง พวกเราก็ไม่มีวันนี้ คนเราอย่าโลภจนเกินไป อย่างไรเสีย ชีวิตนี้ข้าก็ขอติดตามเขา เขาชี้ไปทางไหนข้าไปทางนั้น ต่อให้ต้องเสี่ยงตายข้าก็จะทำ”
หวังจงอวี้ออกแรงตบบ่าซ่งฝูกุ้ย “เหตุผลพวกนี้เจ้ายังต้องพูดอีกเหรอ เจ้าไม่คิดอะไร แล้วข้ายังจะคิดอะไรได้อีก ซ่วนเหมียวจื่อของข้ายังเด็ก”
เวลานี้มองไปที่แม่กุญแจเงินสองอันนั้นอีกครั้ง ทุกคนสามารถตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าซ่งฝูเซิงเป็นคนยุติธรรม
“เอ๊า พวกเจ้าก็รู้เหรอว่านี่เป็นของดี” ซ่งฝูเซิงขยับเข้าไปใกล้เด็กทารก ยิ้มพลางพูดหยอกเด็กทั้งสองคน
ลู่พั่นหันไปมองซุ่นจื่อ
ซุ่นจื่อที่ยืนห่างอยู่พยักหน้า
เขาเข้าใจความหมายของคุณชาย
อีกเดี๋ยวพอคนน้อยลงเขาก็จะให้ซองแดงซ่งฝูกุ้ยกับหวังจงอวี้เป็นการส่วนตัว
ขณะที่พวกเขากำลังไปบ้านท่านย่าหม่า ยายหวังก็เดินรั้งท้าย หยิบแม่กุญแจเงินขึ้นมากัด กัดเสร็จก็พึมพำ “ฝูเซิงเลือกแบบอย่างดีเลยนะ”
ลู่พั่นมาที่บ้านท่านย่าหม่า พูดเยอะหน่อย
เขาเข้าไปเดินดูในบ้านของซ่งฝูไฉกับซ่งฝูสี่มาแล้ว
ทั้งยังถามซ่งฝูเซิง “ผ้าลายดอกแดงที่ซื้อมาครั้งนี้เพื่อเอามาปูในห้องของท่านย่าใช่หรือไม่” เขาไปซื้อเป็นเพื่อน
“ใช่ๆๆ” ซ่งฝูเซิงถึงนึกขึ้นมาได้ ถามท่านย่าหม่า “ท่านแม่พอเห็นของดีก็อย่าลืมของที่ข้าให้ ห่อที่ข้าซื้อมาให้เอาเข้ามาหรือยัง”
ท่านย่าหม่าที่อยู่ในลานบ้านตะโกนเสียงดัง “ยัง”
ยายคนนี้นี่ ซ่งฝูเซิงหัวเราะ ไม่ต้องถามก็รู้ว่า อีกหน่อยต้นใบเงินใบทองต้องเป็นของรักของหวงแน่นอน อย่างอื่นชิดซ้าย
ในขณะที่ลู่พั่นไปบ้านซื่อจ้วงกับหนิวจั่งกุ้ย เอามือจับเคาน์เตอร์บ้านซื่อจ้วง ซ่งฝูหลิงก็เหนื่อยจนหอบ กำลังงัดหีบไม้
เฉียนเพ่ยอิงเพิ่งส่งพวกบ่าวรับใช้ที่เรียกนางว่าคุณนายออกไป พอขึ้นมาห้องใต้หลังคาก็เห็นลูกสาวกำลังทำลับๆ ล่อๆ
“อย่าเพิ่งสงสัยเลย เดี๋ยวลู่พั่นก็มาแล้ว เขาเห็นเข้าจะดูไม่ดี”
“ไม่เป็นไร รีบงัดเร็ว ถ้าเขาขึ้นมาเดี๋ยวหมี่โซ่วจะบอก ลูกแค่เปิดดูก็พอ อยากรู้ว่าเขาให้อะไรบ้านเรา ทำไมมีหลายหีบแบบนี้”
ซ่งฝูหลิงงัดหีบใบใหญ่ขึ้น พอเปิดออกก็ตะลึง “ชามกินข้าวเหรอ”
ของขวัญขึ้นบ้านใหม่ที่ลู่พั่นมอบให้ ‘คนสำคัญ’ ก็คือ
ชามกินข้าว จาน ถ้วย ตะเกียบ เป็นต้น สรุปได้ว่าเป็นอุปกรณ์กินข้าวแบบครบชุด
นอกจากนี้ยังมีแจกันอีกหกใบ ใหญ่สี่เล็กสอง
ชุดกาน้ำชาพร้อมถาดรองที่ทำจากไม้จันทน์
สาเหตุที่ลู่พั่นเลือกให้ของพวกนี้ เป็นเพราะเขาพบว่าทุกครั้งที่มาเป็นแขกบ้านครอบครัวซ่ง ไม่ว่าจะกินข้าวหรือดื่มน้ำล้วนใช้ชามไม้เล็กๆ ดูไม่เหมาะนัก
ท่านอาซ่งมีใบชาอย่างดี ชาดีต้องคู่กับถ้วยอย่างดี
เขาเลยคิดว่าของพวกนี้ได้ใช้งานจริง ใช้ได้ทุกวัน จึงตัดสินใจให้ของขวัญชิ้นนี้
“คุณพระช่วย สวยมาก”
แย่แล้ว ถัดจากท่านย่าหม่าก็มีสตรีอีกนางหนึ่งที่ดื่มด่ำ
เฉียนเพ่ยอิงประคองหงส์น้อยขึ้นมา เป็นของที่เอาไว้วางช้อนตอนกินข้าว นางลูบงานฝีมือชิ้นนี้ด้วยความทะนุถนอม
ซ่งฝูหลิงยกกาน้ำชาขนาดใหญ่ ด้านบนมีดอกไม้ประดับ นี่เอาไว้ใส่น้ำแกงเหรอ แต่เอ๊ะ ทำไมมีอันเดียวล่ะ
ลู่พั่นสั่งทำมาให้เจ้าโดยเฉพาะไงล่ะ เอาไว้กินน้ำแกง
ซ่งฝูหลิงพูดเสียงเบา “ท่านแม่ นี่ถ้าเอากลับยุคปัจจุบัน แค่ชิ้นเดียวพวกเราก็รวยแล้ว ชีวิตสุขสบาย เอาไปใส่ไว้ในพื้นที่พิเศษสักสองชิ้นแล้วกัน ยังไงก็มีเยอะขนาดนี้ กันไว้ก่อน”
YOU MAY ALSO LIKE
[email protected]
ซ่งฝูหลิง “ยายงก”