ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 741-2 ยังมีอีกกี่สิบปีให้กล้าเหมือนคนหนุ่ม

ตอนที่ 741-2 ยังมีอีกกี่สิบปีให้กล้าเหมือนคนหนุ่ม

เนื่องจากซ่งฝูเซิงอารมณ์ดีมากหลังสอบเสร็จ ในขณะที่พวกจวี่เหรินกำลังหลับเอาเป็นเอาตาย เขากลับออกจากเรือนไปวุ่นอย่างอื่น

ทำอะไรน่ะเหรอ

เขาไปพร้อมเสี่ยวเฉวียนจื่อ

เสี่ยวเฉวียนจื่อค้ำประกันให้เขาได้ แบบนี้เจ้าของโรงเตี๊ยมก็ให้เขาเข้าออกได้ตามสบาย

พาซ่งฝูกุ้ย ซื่อจ้วง ต้าเต๋อจื่อ เกาเถี่ยโถว รวมถึงลูกน้องที่อยู่ในสาขาเมืองหลวงไปแจกใบปลิว เรียกลูกค้า

ซ่งฝูเซิงเข้าออกโรงเตี๊ยมไปทั่วเมืองหลวง

ไล่แจกใบปลิวที่เขียนไว้ล่วงหน้าให้แต่ละร้าน ตามร้านค้าหรือเถ้าแก่ก็แจกไว้หลายใบหน่อย

บนนั้นเขียนว่า นายท่านจิ้นซื่อที่กำลังจะสอบได้และมีความเจริญก้าวหน้าทุกท่าน โปรดอ่านสักหน่อย

ไม่ว่าท่านจะย้ายจากภูมิลำเนาเดิมเข้าเมืองหลวง หรือเมื่อสอบผ่านจิ้นซื่อเสร็จถูกส่งไปอยู่ที่อื่น

ม้าพันลี้ของเราช่วยท่านย้ายบ้านขนส่งของได้ เชื่อถือได้ ขนส่งพันลี้ ถึงที่ปลอดภัย

ตราบใดที่ท่านต้องการ พวกเราจะขนให้

จากนั้นด้านล่างสุดเขียนเป็นชื่อผู้รับผิดชอบและที่อยู่ของร้านม้าพันลี้ในแต่ละเมือง รวมถึงเส้นทางที่ม้าพันลี้ให้บริการ

มีวงเล็บปีกกาต่างหากอีก

ความหมายในวงเล็บก็ประมาณว่า อันที่จริงเส้นทางที่พวกเราไม่ได้ลงไว้ก็ใช่ว่าจะให้บริการไม่ได้ เพราะหลักบริการของม้าพันลี้เราคือ ตราบใดที่เงินถึง พวกเราก็พร้อมบริการด้วยใจ พร้อมออกเดินทางด้วยรักและความสุขทันที

ไปกับพวกเรา ฟ้าสว่างก็ออกเดินทาง

ความฝันเริ่มแล้ว ใจอย่าได้กลัว

มีอยู่ที่หนึ่งที่เป็นบ้านเกิดของความสุข…

ซ่งฝูเซิงฮัมเพลงนี้ แจกใบปลิวใบสุดท้าย เดินออกจากโรงเตี๊ยมสุดท้าย

เสี่ยวเฉวียนจื่อติดตามไปด้วยตลอดตั้งแต่ต้นยันจบงาน ความรู้สึกของเขาคือ

ดูเอานะ นี่แหละท่านซ่งของเขา ไม่มีมาดอะไรเลย

อยากได้ความสามารถท่านซ่งมีให้ อยากได้ความรู้ก็จัดให้ ถามหาความรับผิดชอบไม่มีบอกปัด

สิ่งสำคัญคือ สำหรับชาวบ้านคนธรรมดาอย่างพวกเรา ทำไมท่านซ่งถึงได้เป็นกันเองขนาดนี้

ก่อนหน้านี้ยังเป็นจวี่เหรินที่อัดแน่นด้วยความรู้ ต่อมาก็วางความทะนงตนและภาคภูมิใจเอาไว้ก่อน ออกมาเร่หาลูกค้าเพื่อเลี้ยงครอบครัว แนะนำขอบเขตงานของร้านม้าพันลี้ด้วยความจริงใจ

และสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดคือ เจอจวี่เหรินที่มาจากเมืองเฟิ่งเทียนในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง คนผู้นั้นถามว่า ‘ท่านน่ะหรือซ่งเสี้ยวเหลียน’ ท่านซ่งก็ตอบไปตามตรงว่ามาหาลูกค้า

ท่านซ่งบอกแล้วว่า

พึ่งความสามารถของตัวเองเพื่อให้ลูกเมียได้อยู่สบาย ไม่ว่าเจอใครก็ไม่จำเป็นต้องหลบซ่อน

ทำไมล่ะ ไม่ได้ไปปล้นใครเสียหน่อย

ไม่ต้องพูดเรื่องพ่อค้าชาวนาต่ำต้อย

มีเศรษฐีบ้านไหนบ้างที่ไม่เปิดร้านข้างนอกในนามของบ่าวรับใช้

คนที่ควรรังเกียจคือพวกขุนนางฉ้อฉลต่างหาก ปากพูดดูถูกชาวนาชาวสวน พ่อค้า แรงงาน ราวกับพ่อค้าทำขัดหูขัดตา ทำให้มือพวกเขาสกปรก ในความเป็นจริงกลับคดโกงเงินของคนเหล่านี้

มิน่าล่ะ

เสี่ยวเฉวียนจื่อคิดในใจ หลายปีมานี้มิน่าคุณชายถึงคิดว่าไม่มีใครคู่ควร มีแค่ท่านซ่งที่คู่ควรเป็นพ่อตาของคุณชาย คุณชายก็เคยพูดแบบนี้ ความหมายไม่ต่างกันเลย อีกทั้งพ่อตาแบบนี้ใช้ชีวิตอยู่กับความเป็นจริง

…

แจกใบปลิวเสร็จ ทำธุระสำคัญจบ ซ่งฝูเซิงก็พาลูกเมียไปเที่ยว

เพิ่งสอบเสร็จได้ไม่กี่วันเขาก็พาซ่งฝูหลิงเข้าหอละคร

เฉียนเพ่ยอิงกับพวกหมี่โซ่ว เถาฮวา ไม่รู้ว่าลีลาอะไรอยู่ข้างหลัง

เถ้าแก่ร้านนี้ดูคนไม่เป็น

เห็นซ่งฝูเซิงร่างสูงใหญ่มาดองอาจ ใบหน้ามีสง่าราศี ด้านหลังมีหญิงสาวสวมหมวกม่านตามมา เห็นหน้าไม่ชัด รู้สึกแค่ว่าอายุยังน้อย จะมองนานก็ไม่ได้อีก จึงพูดออกไปว่า “เชิญนายท่านและฮูหยินขึ้นชั้นบนขอรับ”

เสี่ยวเฉวียนจื่อเข้ามาได้ยินพอดี “อยากตายหรืออย่างไร”

เถ้าแก่อึ้ง ไม่ได้คุกเข่าสำนึกผิดทันที

เสี่ยวเฉวียนจื่อยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ ล้วงป้ายในอกเสื้อออกมา

ไอ๊หยา พอเถ้าแก่เห็นป้ายนั้นก็รีบคุกเข่ารับผิด

แต่ในความเป็นจริงในใจก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองผิดตรงไหน

โปรดอภัยที่เขาเปิดหอละครมานานขนาดนี้ยังไม่เคยเห็นพ่อคนไหนพาลูกสาวเข้ามาเที่ยวที่นี่

ซ่งฝูเซิงโมโหจนหัวเราะ ให้ตายเถอะ น่าอายจริงๆ

อันที่จริงไม่ว่าจะยุคโบราณหรือยุคปัจจุบัน เมื่อลูกสาวโตแล้วก็อาจเกิดเรื่องแบบนี้ได้ทั้งนั้น

ช่วยไม่ได้ ยุคปัจจุบันมีทั้งคนที่หาพ่อบุญธรรม เป็นเมียน้อย ยุคโบราณก็เหมือนกัน เรียกมั่วไม่ได้ อายุหกสิบยังแต่งกับเด็กสิบแปดได้

สุดท้ายซ่งฝูหลิงก็พูดว่า “ช่างเถอะ เฉวียนจื่อ เก็บป้ายไป แค่ออกมาเที่ยวไม่ใช่เหรอ อย่าทำเสียอารมณ์ตั้งแต่เพิ่งเข้ามาสิ”

ซ่งฝูหลิงกลัวจะเกิดเรื่องแบบว่าอีกเดี๋ยวคนในหอละครได้ยินเรื่องป้ายประจำตัวของแม่ทัพติ้งไห่มาโผล่ที่นี่ ตามมาด้วยพ่อพาลูกสาวเข้าหอละคร

หันไปตะโกนเรียก “ท่านแม่ พี่ พี่สะใภ้”

เถ้าแก่หอละครปาดเหงื่อ เอาเถอะ ไม่ใช่แค่พาลูกสาวมา แต่พามาทั้งครอบครัวเลย

“เยี่ยม ร้องได้เยี่ยมมาก!”

หมี่โซ่วนั่งปรบมืออยู่บนที่นั่งชั้นสอง ซื่อจ้วงนั่งอยู่ข้างๆ ก็มองด้วยความรู้สึกแปลกใหม่

ซ่งฝูเซิงเหลือบมอง ‘ลูกชายทั้งสองคน’ พอไหว ไม่ว่าจะชอบขนาดไหน อย่างน้อยก็ไม่ตะโกนให้ตกรางวัล

ซื่อจ้วงไม่มีทางตะโกนว่าตกรางวัลได้

ส่วนหมี่โซ่ว ต่อไปต้องคุมเข้ม หนูสีหน้าตื่นเต้นนั่นสิ มีเหรอจะไม่เข้าใจ บนเวทีร้องเล่นเดี๋ยวกอดเดี๋ยวหอมเสียขนาดนั้น

เขาเพิ่งจะมองด้านนี้เสร็จ ทางด้านซ่งฝูหลิงก็แทะเม็ดแตงพลางพูดขึ้น “ท่านพ่อ ลูกอยากตะโกนเหมือนคุณชายมีเงินพวกนั้นจังว่า ตกรางวัล”

“แค่กๆๆ…” ซ่งฝูเซิงสำลักน้ำชา ไอแล้วพูดขึ้น “ใจเย็นๆ นะ”

หลังจากซ่งฝูเซิงดูการแสดงจบ วันต่อๆ มาเขายังได้ไปเที่ยวกับลูกเมียอีก

คะยั้นคะยออยากซื้อผ้าของเมืองหลวงให้เมีย ลูกสาว ลูกสะใภ้ หลานสาว ซื้อชุดผ่าหน้าแบบสำเร็จรูปให้ท่านย่าหม่า ซื้อรองเท้าผ้าปักของเมืองหลวงให้ท่านลุงซ่งหนึ่งคู่ ซื้อตุ้มหูไข่มุกกับสร้อยไข่มุกให้เฉียนเพ่ยอิงต่างหาก

ส่วนลูกชาย อย่างเช่นหมี่โซ่ว

ไม่มี

ซ่งฝูเซิงยังได้พาทุกคนไปแถวใจกลางเมืองหลวงที่แท้จริง หรือก็คือจุดที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง นั่งกินแพะย่างเสียบไม้พลางชมวังหลวงในอาณาเขตที่ได้รับอนุญาต

เสี่ยวจั่วจื่อลูกศิษย์ของเสี่ยวเฉวียนจื่อเคยเสนอแนะด้วยความหวังดีว่า “ท่านซ่ง ดูวังหลวงจะไปสนุกอะไร ไม่สู้ไปขึ้นเขาตกปลาที่ชานเมือง แบบนั้นไม่สนุกกว่าเหรอ”

ซ่งฝูเซิงตอบว่า “เจ้าไม่เข้าใจ มีคำพูดหนึ่งว่าไว้ไม่ใช่เหรอ หากนางอ่อนต่อโลกก็ให้พานางไปชมความครึกครื้น หากนางจิตใจเศร้าสร้อยก็ให้พานางไปนั่งม้าหมุน เอ๊ย พานางไปผ่อนคลายที่ชานเมือง”

พวกซ่งฝูหลิงรีบพยักหน้า

ถูกต้อง พวกนางเป็นประเภทอ่อนต่อโลก แค่อยากดูวังหลวง แค่อยากเห็นความครึกครื้น

เอาเท้าแช่น้ำตกปลา ที่หมู่บ้านเหรินจยาก็ทำได้

เที่ยวชานเมือง บ้านที่พวกเราอาศัยอยู่ก็ถือเป็นชานเมือง

ขึ้นเขา ปกติก็ขึ้นเขาไปเก็บฟืนทุกวันอยู่แล้ว

ขอพวกเราชมสถาปัตยกรรมอันสวยงามโอ่อ่าได้ไหม มองไม่เห็นภายใน จะขอนั่งกินแพะย่างชมอยู่ด้านนอกไม่ได้เลยเชียวหรือ

…

ช่วงก่อนวันประกาศผลสอบ ซ่งฝูเซิงเที่ยวกับครอบครัวเสร็จ ในที่สุดก็ได้ไปรับของขวัญที่เตรียมไว้ให้ลู่พั่นพร้อมพวกจวี่เหรินที่พักจนหายเหนื่อยแล้ว

พอเอาของขวัญชิ้นนี้กลับมาซ่งฝูหลิงก็หัวเราะจนเห็นลิ้นไก่

เว่อร์เกินเบอร์มาก

ต้องเป็นความคิดของพ่อนางแน่นอน เป็นธงผ้าทอผืนใหญ่ บนนั้นปักชื่อพวกจวี่เหรินที่เข้าพักในเรือนรับรองของตระกูลลู่

ซ่งฝูเซิงเห็นลูกสาวหัวเราะขนาดนั้นก็หัวเราะตามพลางพูด

“ไม่รู้จะให้อะไร จะให้ลู่พั่นรับของแพงก็ไม่ได้…

…ต่อให้คนพวกนี้อยากให้ของแพงด้วยความจริงใจ ตอนนั้นจะรวมเงินซื้อหยกให้ แต่พ่อห้ามไว้ พ่อต้องห้ามแน่นอน…

…เดี๋ยวคนที่มีเจตนาไม่ดีรู้เข้า ลู่พั่นจะตกเป็นที่ครหา ก็เลยทำธงผ้าทอแบบนี้ให้อย่างไรล่ะ”

บนธงผืนนี้ไม่ได้ปักแค่ชื่อจวี่เหรินทั้งห้าสิบหกคน ยังบอกด้วยว่าให้ปีไหน เพราะอะไรถึงให้ ทั้งยังมีข้อความด้วยว่า มอบแด่ลู่เจี่ยหยวนที่ไม่อยู่บ้าน

“ไม่ว่านานเท่าไรย่อมพบสุข น้ำใจจากเพื่อนร่วมรุ่น”

พ่อบ้านหลูมองจวี่เหรินทั้งห้าสิบหกคน เป็นตัวแทนของคุณชายรับมา

พ่อบ้านหลูซึ้งใจแทนคุณชาย

ในเวลาเดียวกัน ลู่พั่นที่อยู่ไกลถึงชายแดน มัดผมด้วยผ้าผูกผมของซ่งฝูหลิง เขาเพิ่งทำลายแนวป้องกันของอ๋องหมิ่นได้

เขาเป็นผู้ทำสงครามนัดแรก พร้อมโบกธงของผู้ชนะ