ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 772-1 ดึงดูดสายตา

ตอนที่ 772-1 ดึงดูดสายตา

ซ่งฝูกุ้ยกัดหมั่นโถวแล้วพูด “ฝูเซิง จะใช่แม่ทัพลู่หรือเปล่า”

เป็นทหารเหมือนกับแม่ทัพหลิ่ว

แม่ทัพทั่วทั้งราชสำนักมีคนไหนที่แม่ทัพลู่ไม่รู้จักบ้าง

หากบอกว่าไม่ค่อยได้คลุกคลีกับแม่ทัพที่แก่กว่าหนึ่งรุ่นเพราะความแตกต่างของอายุ

แต่เมื่อก่อนแม่ทัพใหญ่พ่อของแม่ทัพลู่บารมีกว้างขวางทั่วทุกสารทิศ เส้นสายกองอยู่ตรงหน้า

แม่ทัพเล็กอาศัยเส้นสายของพ่อได้ ถ้าอยากเข้าทางใครก็ไม่ต้องเปลืองแรงมาก แค่พูดไปคำเดียว

ซ่งฝูกุ้ยพูดจบ หวังจงอวี้ก็แสดงความไม่เห็นด้วยขึ้นมาก่อน

“แม่ทัพเล็กสนิทกับพวกเราก็จริง เวลาเจอปัญหาก็ช่วยเจรจาได้ แต่เขาอยู่ที่แนวหน้านะ…

…ใช่ว่าพวกเราจะไม่เคยไปที่แนวหน้า ยุ่งขนาดไหน สถานการณ์พลิกผันได้ตลอดเวลา…

…ยังไม่ถึงกับต้องส่งจดหมายมาจากที่นั่นโดยเฉพาะ…

…แถมยังไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร เขาเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทางนี้เกิดเรื่องอะไร…

…ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีทางเป็นคนของจวนผู้สำเร็จราชการ…

…แม่ทัพเล็กสนิทกับพวกเรา แต่ไม่ได้หมายความว่าเราจะสนิทกับทางจวนผู้สำเร็จราชการด้วย พวกเราสนิทที่ตัวบุคคลมาตลอด”

นี่ก็เป็นสาเหตุที่เวลานี้ซ่งฝูเซิงไม่ได้คิดไปทางลู่พั่น

ลู่พั่นสนิทกับเขา แต่ก็ไม่ถึงกับต้องทำขนาดนี้

เป่าจูกับเถาฮวาอดมองซ่งฝูหลิงที่อยู่ตรงข้ามไม่ได้ คิดในใจ ถึงกับ

ถ้าน้าสาม (พ่อบุญธรรม) คิดว่าลู่พั่นเป็นเพียงเพื่อนสนิท มีความสัมพันธ์แบบเพื่อน เช่นนั้นเขาก็ไม่ถึงกับต้องทำแบบนั้น สนิทกันแค่ไหนก็ไม่มีทางทำถึงระดับนี้

แต่ว่าน้าสาม (พ่อบุญธรรม) แม่ทัพลู่เห็นท่านเป็นพ่อตา ความสัมพันธ์แบบพ่อตากับลูกเขย เช่นนั้นเขาก็ต้องช่วยสิ

“แค่ก แค่กๆ” เถาฮวาสำลักน้ำแกง

เกาเถี่ยโถวรีบลูบหลังให้เมีย

เถาฮวายกมือห้าม บอกไม่เป็นไร

เรื่องระหว่างพั่งยากับแม่ทัพลู่ เถาฮวากับเกาเถี่ยโถวไม่ปริปากแม้แต่น้อย

เป่าจูก็เช่นกัน

เป่าจูไม่มีทางพูดออกมาแม้ในความฝัน

ส่วน ‘กลุ่มสามคน’ ที่ฟังการวิเคราะห์อยู่ ท่านย่าหม่า เฉียนหมี่โซ่ว ซ่งฝูหลิง ยิ่งมีสีหน้าเรียบเฉย

เรียกได้ว่า ทั้งครอบครัวคนที่ปิดปากแน่นที่สุดก็คือพวกนาง สามอันดับแรกที่จิตใจเข้มแข็งไม่ไหวติงก็คือสามคนนี้

ซ่งฝูหลิงบอกท่านย่าหม่ากับหมี่โซ่วไปแล้วเรื่องที่อีกไม่กี่วันจะมีคนของจวนผู้สำเร็จราชการมา

แต่อย่าเพิ่งพูดไป ไม่อย่างนั้นพ่อจะถามได้ว่าไปรู้มาจากไหน

ท่านย่าหม่ากับหมี่โซ่วทำท่าตอบตกลง รับรองไม่มีหลุดปาก

ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมคนเหล่านี้ต้องช่วยพั่งยาปิดบัง หลักๆ คือกลัวพั่งยาโกรธ

ห้ามขัดใจ

พั่งยาก็เผยความคิดที่อยู่ในใจให้ฟัง “เขาอยู่แนวหน้า ทำไมข้าต้องรีบคุยเรื่องนี้กับพ่อแม่ด้วย ถ้าจะคุยก็รอเขากลับมาก่อน ให้เขาไปพูดกับพ่อแม่ข้าเอง ข้าไม่รีบ”

อีกอย่าง พ่อของนางตอนนี้ก็แค่ไม่แน่ใจบางเรื่อง อีกไม่กี่วันได้เจอแม่ทัพหลิ่วก็จะได้รู้แล้วไม่ใช่เหรอว่าลู่พั่นเขียนจดหมายมาจากแนวหน้า

ท่านลุงซ่งกินเสร็จก็ลุกจากโต๊ะ กลัวจุดยาสูบแล้วจะทำเจ้าตัวล้างผลาญกับเหนียนเหนียนน้อยสำลัก

ถือกระบอกยาสูบไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเล็กหน้าประตู ยัดยาสูบพลางพูด

“หลานเซิง เรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงสองสามวันนี้ พวกเราคนในบ้านเห็นอยู่ในสายตา…

…หากว่ากันตามเหตุผล ลุงซ่งก็ไม่เข้าใจอะไรหรอก พวกเราไม่ควรเข้าไปยุ่ง…

…แต่พอปิดประตูก็มีแต่คนในครอบครัวคุยกัน จะพูดถูกพูดผิดเจ้าไม่มีทางตำหนิ และก็ไม่มีทางขายหน้า ลุงขอพูดหน่อยนะ…

…ถ้าไม่เห็นด้วยก็ลืมๆ มันไป เข้าใจไหม…

…ครอบครัวเรามีแค่เจ้าคนเดียวที่มีอนาคตก้าวหน้า…

…ทั้งครอบครัวตั้งแต่เด็กไปจนถึงคนแก่ต่างฝากความหวังไว้ที่เจ้า อย่าเอาไข่ไก่ไปกะเทาะหินเลย”

ซ่งฝูเซิงซดน้ำแกงเต้าหู้ เช็ดปาก มองด้านหลังของท่านลุงซ่งแล้วยิ้มพลางพูด “ท่านลุงซ่งสอนข้าเองระหว่างทางไม่ใช่เหรอว่า ต้องเป็นขุนนางที่ดี”

ท่านลุงซ่งทำหน้ากลุ้มใจ “แต่ว่าพวกเราเองก็ไม่ง่าย ครอบครัวเราทนเห็นเจ้าต้องเอาชีวิตเข้าแลกไม่ได้ เสี่ยงเพื่อคนพวกนั้นที่ไม่รู้จักกัน ดังนั้นอย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ให้ชาวบ้านมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นมาบ้างก็พอ เอาพวกเราสบายใจหน่อย ไม่ผิดต่อป้ายพระราชทานเป็นพอ”

ท่านลุงซ่งไม่ได้บอกซ่งฝูเซิงว่า เมื่อคืนเขาฝันเห็นตัวเองถูกลักพาตัว

โจรที่อยู่ในฝันต้องการนิ้วของฝูเซิง

บอกว่าถ้าไม่ให้นิ้วก็จะทำร้ายคนแก่อย่างเขา

จะฆ่าตัวประกัน เขาก็เลยกัดลิ้นฆ่าตัวตาย เพื่อไม่ให้โจรข่มขู่จนตัดนิ้วของฝูเซิงได้

ตื่นเช้ามา ท่านลุงซ่งก็นั่งสรุปความฝันอยู่บนเตียง

อาจเพราะฝูโซ่วกับพวกจงอวี้ที่ตามมาฮุ่ยหนิงด้วยใกล้จะต้องกลับเฟิ่งเทียนแล้ว พอถึงตอนนั้นในบ้านก็จะเหลือแค่คนแก่กับเด็ก กอปรกับช่วงนี้แม่ทัพขั้นสองที่ตำแหน่งสูงกว่าลู่พั่นจะมาจับคนในบ้าน เขากลุ้มใจก็เลยเก็บเอาไปฝันร้ายตอนกลางคืน

ยังมีอีกความเป็นไปได้หนึ่งก็คือเขาอยากกินเนื้อสัตว์ ไม่อย่างนั้นจะกัดลิ้นตัวเองเหรอ ตอนนี้แค่นั่งสูบก็ยังเจ็บลิ้น

ท่านย่าหม่ากลับไม่สนใจว่าที่ว่าการอำเภอด้านหน้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ในสายตาของนาง นี่ก็คือเรื่องงานทั้งนั้น งานที่ไม่จบไม่สิ้น มีแต่เรื่องให้คิด วันหน้าจะยิ่งมีเรื่องนั้นเรื่องนี้เข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน

วันนี้จับลูกพี่ใหญ่สกุลว่านได้ พรุ่งนี้อาจจะจับลูกชายคนสามสกุลหลี่ได้

แล้วอย่างไรล่ะ จะมาให้ทุกคนในบ้านร่วมกลุ้มใจไปด้วยก็ไม่ได้หรือเปล่า ทำงานให้เจ้าเปล่าๆ ราชสำนักไม่ได้ให้เงินทั้งครอบครัวเสียหน่อย จะไม่ใช้ชีวิตกันแล้วหรืออย่างไร

“เจ้าสาม แม่ขอคุยเรื่องในบ้านหน่อย ลูกชายเจ้า หลานเจ้า ไม่ต้องเรียนหนังสือแล้วรึ นี่เพิ่งสองวันก็จะขังพวกเขาไว้ไม่อยู่แล้ว รีบจัดการหาที่เรียนให้เร็วเข้า ลองถามดูว่าสำนักศึกษาแห่งไหนในฮุ่ยหนิงที่ดีที่สุดก็ส่งพวกเด็กๆ ไปเรียนที่นั่น”

ซ่งฝูเซิงขานรับ ลูบผมเปียของหมี่โซ่ว เข้าใจแล้ว เขาจะหาเวลาไปถาม

ท่านย่าหม่าพยักหน้า นี่คือเรื่องแรก เรื่องที่สอง

“แม่จะเปิดร้านขนม เจ้าถามดูให้หน่อยว่าถนนเส้นไหนการค้าดีที่สุด คนรวยอยู่เยอะ หาห้องที่ใหญ่ ถูก และดี ให้ด้วย แม่จะออกเงินเอง รีบเอาป้ายร้านขึ้นแขวน…

…แม่ไม่ทำเจ้าลำบาก เพื่อชื่อเสียงของเจ้า ไม่ต้องเอาร้านแบบมีสองชั้นก็ได้…

…ก็แค่ให้เถ้าแก่ร้านอิฐมาหาแม่หน่อย แม่จะสั่งทำอิฐก่อเตา”

ซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิงมองหน้ากัน ทำเลดี ราคาถูก มีเรื่องดีๆ แบบนั้นที่ไหนกัน

แม่ยังจะมาบอกอีกว่าไม่ทำเจ้าลำบาก ไม่เอาแบบมีสองชั้นก็ได้ ขอบคุณนะ

“ได้ เข้าใจแล้ว ข้าจะจัดการให้”

รอเขาจัดการบัญชีการเงินของสกุลว่านก่อน

ตอนนี้สกุลว่านเหลือแค่แม่เฒ่ากับจิ่วอี๋เหนียงของแม่ทัพหลิ่ว รวมถึงพวกญาติๆ ที่อาศัยอยู่ในบ้านสกุลว่าน

หลังจากสืบทรัพย์สินที่ไม่มีที่มาที่ไปชัดเจนจนได้ความกระจ่าง มีความเป็นไปได้สูงที่แม่เฒ่าสกุลว่านจะเลือกเอาเงินไว้ใช้ชีวิต ไม่เอาร้านค้า เมื่อถึงตอนนั้นทางการก็จะยึดร้านมาได้บ้าง

เขาจะจัดประมูล แอบเล็งไว้ให้แม่หน่อย

ท่านย่าหม่าพูดต่อ “แล้วเรื่องที่เพาะปลูกล่ะ มองหาให้ครอบครัวเราหน่อย ทางที่ดีเอาที่อยู่ในอำเภอ ใกล้บ้าน จะเป็นที่ร้างก็ได้”

ซ่งฝูเซิงลอบถอนหายใจ “จะเอาที่ร้างไปทำไม ผ่านช่วงฤดูเพาะปลูกข้าวของปีนี้ไปแล้ว”

“ปลูกข้าวไม่ได้ ยังจะปลูกผักไม่ได้อีกหรืออย่างไร พอเข้าหน้าหนาวก็ฝากความหวังได้แค่ผักกาดขาวกับหัวไชเท้า จะเป็นหรือไม่เป็นขุนนางก็ต้องกินข้าวเหมือนกัน ดูสิมื้อหนึ่งบ้านเรากินผักตั้งเท่าไหร่ อีกอย่าง ไม่ปลูกพริกหรืออย่างไร จะไม่ทำน้ำพริกขายแล้วเหรอ อย่าหวังแต่ทางเฟิ่งเทียน มีใครบ้างไม่ชอบที่บ้านตัวเองได้ผลผลิตเยอะ”

ท่านลุงซ่งก็หันมาพูด “ถูกต้อง แม่เจ้าพูดในสิ่งที่ลุงอยากพูดอยู่พอดี หาที่มาสักแปลงเถอะ ต่อให้พวกเราปลูกได้แค่ไม่กี่ปี ไม่มีชื่อเป็นเจ้าของที่ ต้องจ่ายค่าเช่าให้ทางการหน่อยแบบนั้นก็ยังดี ไม่ได้ขุดดินลูบดินสักวันลุงจะฝันร้ายเอา”

ทันใดนั้นซ่งฝูหลิงก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ เวลานี้พ่อนางจะต้องจนปัญญาสุดๆ แน่

นางก้มหน้าแสร้งทำเป็นขยี้ตาเพื่อกลบเกลื่อนสีหน้าหัวเราะ

ซ่งฝูเซิงเอาสองมือถูหน้า “ได้ เข้าใจแล้ว ไว้เดี๋ยวข้าจะเรียกเจ้าหน้าที่คนอื่นประชุม จะได้รู้ทำเลเพาะปลูกของฮุ่ยหนิง ข้าจะหาทางเอาที่เพาะปลูกมาให้ครอบครัวเราสักผืน”

“แล้วก็…”

“ยังมีอีกเหรอ”

“มีสิ ทำไมแม่ได้ยินมาว่าทางอำเภอจะรับคนไปเป็นมือปราบลาดตระเวน เจ้าจัดการให้คนในครอบครัวด้วยสิ ครอบครัวเรา จะเอาคนไหนไปเป็นไม่เก่งกว่าคนนอกอีกเหรอ ก็เห็นๆ ฝีมือกันอยู่”

เล่นเอาเกาเถี่ยโถวสะดุ้ง อย่าดีกว่า คนธรรมดาอย่างเขาไม่อยากไปเป็นมือปราบแล้ว

น่าเบื่อ วันๆ ทำมากทำน้อยก็ได้เงินอยู่แค่นั้น

น้าสามอยู่ครบสามปีต้องไป เขายังต้องเสียเวลาลาออกอีก

ซ่งฝูเซิงได้ฟังก็เงยหน้ามองหนุ่มๆ ในบ้าน “พวกเจ้าอยากทำหรือเปล่า”

แต่ละคนต่างส่ายหน้าอย่างเห็นได้ชัด ไม่อยากทำ

เป็นมือปราบเหนื่อยมากทั้งปี ทำงานรีบเร่งเป็นบ้าเป็นหลัง ทำดีหรือไม่ดีก็ตกเป็นขี้ปาก น่าเหนื่อยใจ

จากนั้นคนนี้ก็หาว่าพวกเขาอาศัยเส้นสายของน้าสามอาสามถึงได้เป็น คนนั้นก็หาว่าถ้าพวกเขาไม่มีอาสามน้าสามรับรองไม่มีอนาคตหรอก

ไม่จำเป็น

พวกเราจะไปขนของป่าบนเขาฉางไป๋มาขาย ในหนึ่งปีอย่างน้อยก็ได้ห้าหกร้อยตำลึงแล้ว