ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 772-2 ดึงดูดสายตา

ตอนที่ 772-2 ดึงดูดสายตา

แค่กๆ

ท่านลุงซ่ง จะไอทำไม นี่มีแต่คนในครอบครัวคุยกันไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องไอหรอก ของพวกนั้นทำเงินได้อย่างน้อยห้าร้อยหกร้อยตำลึงต่อปีจริงๆ

อาศัยเขาฉางไป๋ แถมพวกเรายังมีม้าพันลี้ไว้ขนส่งของ ได้ทำการค้าแถมยังรับส่งของก็ได้ กำไรเน้นๆ

“น้าสาม เมื่อไหร่จะขึ้นเขาเหรอ ขืนช้ากว่านี้เดี๋ยวอากาศหนาวต้องปิดเขา พวกเราจะไม่ได้หาเงินกันพอดี”

ซ่งฝูเซิงเอามือถูหน้าอีกครั้ง

เพิ่งมาถึงฮุ่ยหนิงได้สามวัน พวกเจ้าเห็นข้าได้พักหรือยัง

นั่นมันต้องขึ้นเขาไปสำรวจ ค่อยเป็นค่อยไปไม่ใช่หรืออย่างไร

ท่านย่าหม่าพูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจ “ฟังดูนะ เรื่องในบ้านมีเป็นกอง ม้าพันลี้ก็เป็นกิจการที่เจ้าสร้างมาเอง อย่างน้อยที่สุด เจ้าเป็นนายอำเภอใหญ่ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเอากิจการของตัวเองให้มั่นคงก่อน”

มือน้อยๆ ของหมี่โซ่วดึงแขนเสื้อท่านย่าหม่า “ท่านย่า ไม่ได้ เช่นนั้นพวกเราไม่กลายเป็นเหมือนสกุลว่านหรอกเหรอ”

“พูดแบบนี้ได้อย่างไร พวกเรารังแกคนอื่นเหรอ พวกเราไม่ได้เป็นแบบครอบครัวนั้นที่ทำตัวเหิมเกริมไม่เห็นหัวใคร”

“แต่ว่าฮุ่ยหนิงมีร้านรับขนของอยู่แล้วหรือเปล่า ถ้าพวกเราอาศัยที่ท่านลุงเป็นนายอำเภอบีบให้กิจการของพวกเขาซบเซา นี่ก็คือการรังแก”

“เจ้าคิดแค่ว่าจะไปทำให้กิจการของพวกเขาซบเซา ทำไมไม่ลองคิดว่าทำการค้าไปด้วยกันล่ะ ได้ประโยชน์ทั้งคู่ พวกเขาทำได้เยอะ ม้าพันลี้ของเราได้เยอะยิ่งกว่า”

“อ้อ จริงด้วย” หมี่โซ่วรู้สึกว่าท่านย่าเก่งมาก

ซ่งฝูเซิงกุมขมับ อีนุงตุงนังไปหมด ฟังแล้วก็รีบหันไปพูดกับพวกซ่งฝูสี่

“พี่รอง จงอวี้ พรุ่งนี้พวกเจ้าควรกลับก็กลับไปเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วง ทางนั้นรับงานไว้ไม่น้อย คนที่คุมงานส่วนใหญ่อยู่ที่นี่กันหมด คนที่รับงานไว้หลายสิบงานเป็นคนใหม่หมด ข้าไม่วางใจจริงๆ”

“เหลือไว้แค่ฝูกุ้ยกับซื่อจ้วงจะไหวเหรอ”

“ไม่เป็นไร”

ตอนนี้คุมสถานการณ์ได้แล้ว เขาจะไม่ถูกกระทำอีก

ซ่งฝูเซิงยืนขึ้น “ไปเถอะ”

ไปไหน

ซ่งฝูเซิงบอกว่า นับแต่มาถึงฮุ่ยหนิง เขายังไม่ได้พาครอบครัวออกไปเดินเล่น

ไม่ว่างพาออกไปเดินชมเมือง ยังจะไม่ว่างพาชมในที่ว่าการอำเภออีกเหรอ

พรุ่งนี้คนในครอบครัวก็จะกลับไปส่วนหนึ่ง กินข้าวเสร็จพอดี พาออกไปเดินเล่นหน่อย

ไป

ยายหวังได้ฟังก็ตื่นเต้น รีบดึงท่านย่าหม่ากลับห้องไปเปลี่ยนชุด

ถอดชุดทำกับข้าวออก เปลี่ยนไปใส่ชุดใหม่ที่ตัดจากผ้าที่ลู่พั่นให้มา สวยจับใจ ทาน้ำมันที่ผมนิดหน่อย

เล่นเอาย่าหม่าทำจมูกเหมือนเหม็น “กลิ่นอะไรน่ะ”

“เมียของจงอวี้ แม่เจ้าตัวล้างผลาญให้จงอวี้ซื้อน้ำมันใส่ผมให้ข้าตอนอยู่เฟิ่งเทียน สองคนนี้ซื้อมาแล้วถึงบอกข้า ผมข้ามันหยิกนิดหน่อยมาแต่เกิดใช่ไหมล่ะ”

ยายหวังผิวขาว ผมหยักศกตามธรรมชาติ ยิ้มยิงฟัน “พี่หม่าลองดมดูสิ หอมไหม มา เดี๋ยวข้าทาให้พี่ด้วย”

ท่านย่าหม่าเบี่ยงหลบ เปลี่ยนไปใส่เสื้อที่สะใภ้สามซื้อให้ตอนอยู่เมืองหลวง สะใภ้สามบอกว่านี่เป็นงานปักของเมืองหลวงเชียวนะ “เจ้าจะใส่น้ำมันอะไรก็ต้องสระผมก่อน อย่าหาว่าข้าเรื่องมากเลยนะ มันต้องสระผมก่อน ไม่อย่างนั้นต่อให้น้ำมันหอมขนาดไหน ทาไปก็ไม่หอมหรอก”

เกี่ยวกับเรื่องเสื้องานปักของเมืองหลวง อันที่จริงซ่งฝูเซิงเป็นคนบอกให้ซื้อให้แม่

แต่พอกลับถึงบ้านเจอย่าหม่า ซ่งฝูเซิงก็พูดว่า “แม่ พั่งยาพอได้ยินว่างานปักของเมืองหลวงดูมีระดับก็อยากจะซื้อให้ท่านแม่ ห้ามอย่างไรก็ไม่ฟัง จ่ายเงินไปตั้งเยอะ ตัวนางเองแทบไม่อยากจะซื้ออะไร เป็นข้าที่อยากซื้อเครื่องประดับให้นางให้ได้”

ตอนนั้นท่านย่าหม่าลูบแหวนทองที่พั่งยาซื้อให้แล้วยิ้มพลางพูด “ต้องซื้อเครื่องประดับให้เมียแกเยอะๆ นางเป็นฮูหยินนายอำเภอ นางแต่งตัวสวยก็เป็นหน้าตาของแก เมื่อก่อนพ่อตาแกก็ซื้อให้นางไม่น้อย แม่เห็นพวกต่างหูหรืออย่างอื่น หายไปตอนลี้ภัยหมด แกก็อย่าลืมกำพืด ค่อยๆ สร้างสมบัติให้เฉียนซื่อใหม่”

ส่วนน้ำมันใส่ผมที่ยายหวังเอามาทาผม ในความเป็นจริงพวกหวังจงอวี้ติดตามอยู่ข้างกายซ่งฝูเซิง เห็นเป็นแบบอย่าง ก็เลยอยากซื้อให้แม่บ้าง จากนั้นก็ไปบอกเมีย

เมียอาจไม่พอใจแต่ก็ไม่มีทางโวยวาย ส่วนแม่ก็จะดีกับลูกสะใภ้มากขึ้น หาเรื่องจับผิดน้อยลงกว่าเมื่อก่อน

ครอบครัวใหญ่เปลี่ยนไปใส่ชุดที่ดูดี ล้างหน้าล้างตา

ท่านลุงซ่งยังตั้งใจล้างเท้าเปลี่ยนไปใส่รองเท้าแตะ เอากระบอกยาสูบทำจากหยกที่ลู่พั่นให้มาหนีบไว้ใต้รักแร้แล้วเดินออกทางประตูหลัง

ต้องออกทางประตูหลังแล้วอ้อมไปด้านหน้าเท่านั้นถึงจะเข้าทางประตูหลักของที่ว่าการอำเภอได้

ตอนเดินผ่านถนนด้านข้าง หรือก็คือถนนเส้นที่ซ่งฝูหลิงรับจดหมายจากเสี่ยวโย่วจื่อ มีชาวบ้านแบกฟืนหยุดยืนแล้วพูดด้วยความตื่นเต้น “ท่านนายอำเภอ” ระหว่างนั้นก็ทำท่าจะคุกเข่าลง

ซ่งฝูเซิงส่ายมือ “ไม่ต้องคุกเข่า เพิ่งกลับมาเหรอ รีบกลับบ้านไปกินข้าวเถอะ”

พวกซ่งฝูเซิงเดินห่างออกไปไกลแล้ว ชายชราคนนี้ยังคงตื้นตันใจอยู่ตรงนั้น

เมียของเขาออกมาตาม เขาบอกว่าใต้เท้านายอำเภอพูดคุยกับเขานิดหน่อยถึงได้เข้าบ้านช้า

เมียด่าเขาว่า อย่าเพ้อเจ้อ ฟังดูก็รู้ว่าโกหก จะพูดปดก็ช่วยอยู่กับความเป็นจริงด้วย

…

ว้าว พวกเด็กๆ อย่างจินเป่าตื่นตาตื่นใจ

อาสามเป็นนายอำเภอ พวกเขาเที่ยวเล่นในที่ว่าการอำเภอได้แล้ว

ไล่เรียงจากทิศใต้ไปยังทิศเหนือ ผนังกั้น ประตูใหญ่ ประตูพิธีการ ซุ้มประตูหิน ซ้ายขวาของซุ้มประตูหินคือหกฝ่าย

หกฝ่ายที่ว่านี้หมายถึงอะไรบ้าง ในสายตาของซ่งฝูหลิงก็คือ ฝ่ายเจ้าหน้าที่ทั่วไป ฝ่ายกิจการพลเรือน ฝ่ายเสริมสร้างอารยธรรม ฝ่ายกองกำลัง ฝ่ายพิทักษ์สันติราษฎร์ ฝ่ายโยธาธิการ

สถานที่ทำงานของเจ้าหน้าที่ระดับสูงเรียกว่า เคอฝาง ส่วนห้องทำงานของเจ้าหน้าที่ทั่วไปเรียกห้องทำงานรวม

คุกอยู่ทางทิศใต้ เรียกว่าคุกใต้

ด้านหน้าของที่ว่าการอำเภอเป็นศาลไต่สวน ในนั้นแขวนป้ายไว้สูงเด่นว่าเที่ยงตรงยุติธรรม ด้านนอกแขวนป้ายว่า ‘ศาลราษฎร’

ห้องรองเรียกว่าห้องทำงานรับรอง ในนั้นมีห้องโถงพักผ่อน ซ่งฝูเซิงทำงานเสร็จไม่ต้องไปเรือนหลังก็สามารถพักผ่อนกินข้าวดื่มชาในห้องนี้ได้

นอกจากนี้ยังมีห้องฉิงจื้อ ห้องฉินเซิ่นชิง

ท่านย่าหม่าดึงมือซ่งฝูหลิงด้วยความตะลึง

ไอ๊หยา วันนั้นมาถึงก็นั่งเกวียนไปที่ด้านหลังทันที นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เยี่ยมชมที่ว่าการอำเภอ เมื่อก่อนเป็นชาวบ้านธรรมดาไม่มีโอกาสได้ดูหรอก

“พั่งยา ทำไมย่ารู้สึกว่ากำแพงทางประตูใหญ่มันเหมือนอักษรแปดล่ะ ข้างหน้ากว้างแล้วแคบลงเรื่อยๆ”

ซ่งฝูหลิงบอกว่า “ท่านย่าเข้าใจถูกแล้ว ไม่อย่างนั้นจะมีคำพูดนั้นเหรอ ประตูอักษรแปดเปิดออก มีเหตุผลแต่ไร้เงินห้ามเข้า”

“ชู่วๆ พ่อเจ้าเป็นขุนนางน้ำดีนะ”

เวลานี้หมี่โซ่ว จินเป่า ซ่วนเหมียวจื่อ ยืนอยู่หน้ากลองใหญ่ที่อยู่ฝั่งตะวันออกของประตูใหญ่ พวกเด็กผู้ชายร่ำร้องอยากลูบกลอง

เล่นเอาท่านลุงซ่งตกใจ “อย่าลูบส่งเดช กลองนั่นเอาไว้ร้องทุกข์ พอกลองดัง อาสามของพวกเจ้าก็ต้องเปิดศาลทันที ใช่แบบนี้ไหม”

ซ่งฝูเซิงพยักหน้า “อืม ต่อให้กำลังกินข้าวอยู่ พอได้ยินเสียงกลองก็ต้องออกมาเปิดศาลทันที”

ในเวลานี้เอง เสมียนฉินก็วิ่งยิ้มมาแต่ไกล ทำความเคารพโค้งให้พวกย่าหม่าก่อน จากนั้นถึงเข้าไปพูดกับซ่งฝูเซิง “ว่านปิ่งอี้อยากพบท่านนายอำเภอเป็นการส่วนตัวขอรับ”

“ผู้ช่วยหลี่ว์ไปที่คุกใต้มาแล้วเหรอ ไม่ได้กลับบ้านไปกินข้าว”

“อืม ข้าน้อยจับตาดูเขาอยู่ตลอด ได้ยินว่าเขาอ้างว่าจะไปสอบสวนคนอื่นแล้วไปคุยกับว่านปิ่งอี้ขอรับ”

ซ่งฝูเซิงเข้าใจแล้ว เกรงว่าตอนนี้ผู้ช่วยหลี่ว์อยากให้ว่านปิ่งอี้ตายเต็มที คนตายเท่านั้นที่จะไม่แว้งกัด

แต่น่าเสียดายที่รัชสมัยนี้ห้ามตัดสินโทษตายส่งเดช

อีกทั้งในสายตาของเขา ผู้ช่วยหลี่ว์เริ่มจิตใจคับแคบแล้ว ถ้าเขาเป็นว่านปิ่งอี้จะไม่มีทางแว้งกัดผู้ช่วยหลี่ว์ ต้องคิดเผื่ออนาคตของน้องๆ กับแม่

ซ่งฝูเซิงมองคนในครอบครัวเป็นเชิงขอโทษ

บอกว่าจะพามาเดินเที่ยว ทั้งๆ ที่เขาเลิกงานแล้วยังต้องกลับไปทำงานอีก

ไม่เป็นไร รีบไปเถอะ ไม่ต้องให้เจ้าอยู่หรอก มีแต่คนอยากพาพวกเราเดินชม พวกเราไม่มีเจ้าก็อยู่ได้

หัวหน้ามือปราบวิ่งออกมา ยิ้มแย้มพลางพูดว่าเขาอยากอาสาพาชม

“แม่?”

เฉียนเพ่ยอิงโบกผ้าเช็ดหน้า “ไปเถอะ เดี๋ยวพวกเราเดินชมคร่าวๆ ก็กลับเรือนหลังแล้ว ที่นี่กำลังยุ่งอยู่ จะสร้างความวุ่นวายไม่ได้”

ซ่งฝูเซิงถึงได้ออกไป

ภายในคุกของนักโทษอุกฉกรรจ์

ว่านปิ่งอี้สองตาแดงก่ำ นั่งอยู่บนกองฟางถูกใส่กุญแจมือกุญแจเท้า สายตาจับจ้องซ่งฝูเซิง “พูดมาตามตรง ข้าออกไปไม่ได้แล้วใช่ไหม”

“อืม”

“ข้าจะให้เจ้าหมื่นตำลึง”

ซ่งฝูเซิงหัวเราะทันที