ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 773-2 ตัดรากถอนโคน

ตอนที่ 773-2 ตัดรากถอนโคน

ว่านปิ่งอี้กลับส่ายหน้า

เขายิ้มให้ซ่งฝูเซิง ในรอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่นที่ยากจะพูดออกไป

เช่นนั้นไม่พูดแล้วกัน

เรื่องใหญ่ขนาดนี้ถือเป็นการสร้างผลงานแล้ว พอจะทำให้น้องชายทั้งสองถูกตัดสินโทษเบาได้แล้ว

ส่วนตัวเขา เดินมาถึงขั้นนี้จะเป็นอย่างไรก็ได้แล้ว

คนอื่นก็เป็นแค่คนที่มีบทบาทเล็กๆ จะพูดหรือไม่พูดออกไปก็ไม่ได้ทำให้เขาดูมีผลงานมากขึ้นเท่าไร

สกุลว่านของเขาล้มลง จะปล่อยให้ถูกคนเหยียบย่ำไม่ได้ ล่วงเกินคนให้น้อยหน่อยดีกว่า วันหน้าน้องชายทั้งสองคนพาแม่อพยพ ไหนจะลูกชายกับเมียเขา ชีวิตจะได้อยู่อย่างสงบสุขได้บ้าง

ซ่งฝูเซิงพยักหน้า

“ใครก็ได้เข้ามาหน่อย”

ซ่งฝูกุ้ยที่เฝ้าอยู่ด้านนอกเรียกมือปราบเข้ามาทันที ให้พวกมือปราบเอาตัวว่านปิ่งอี้ออกไป

เย็นวันนั้นซ่งฝูเซิงเขียนจดหมายฉบับใหม่ถึงฮ่องเต้

คราวนี้เขาไม่ต้องแอบวานให้หยางหมิงหย่วนช่วยส่งจดหมายแล้ว

ส่งจดหมายฉบับนี้ให้ใต้เท้าผู้ว่าการเขตได้โดยตรง ใต้เท้าผู้ว่าฯ อนุมัติเสร็จก็จะส่งไล่ตามลำดับขึ้นไปจนถึงมือฮ่องเต้

ดึกมากแล้ว เฉียนเพ่ยอิงสวมเสื้อคลุมนั่งดื่มชาอยู่เป็นเพื่อน

“ข้าว่านะ”

“หืม?”

“เจ้าคิดว่ารองเสนาบดีเหมาจะรู้เรื่องที่หลานชายของเขาทำหรือเปล่า”

เฉียนเพ่ยอิงคิดว่าใต้เท้าเหมาไม่น่าจะรู้ แต่อีกสักพักก็รู้สึกว่าอาจจะรู้

สาเหตุที่บอกว่าไม่น่าจะรู้

เพราะขุนนางระดับใต้เท้าเหมา เหล่าซ่งเคยบอกว่าเป็นคนดีมาก ตั้งใจทำงาน นั่นก็แสดงว่าอย่างมากก็ไม่ค่อยคุมคนในครอบครัว

คิดดูนะ จะให้คุมอย่างไรไหว ญาติตั้งมากมายขนาดนั้น งานก็ยุ่ง จะให้มานั่งสั่งสอนทีละคนเหรอ สอนลูกชายตัวเองได้ แต่จะสอนหลานชายที่เป็นลูกพี่สาวได้ด้วยเหรอ

ทำให้ญาติบางคนแอบอาศัยบารมีใช้ประโยชน์จากความเป็นญาติของขุนนางใหญ่ทำตัววางอำนาจบาตรใหญ่

จากนั้นขุนนางบางคนก็คิดว่าตัวเองฉลาด ไว้หน้า เปิดไฟเขียวให้ คิดว่าเพื่อสานสัมพันธ์ใต้เท้าเหมา ดังนั้นก็มีความเป็นไปได้ว่าใต้เท้าเหมาอาจไม่รู้อะไรเลยจริงๆ

ส่วนสาเหตุที่บอกว่าอาจจะรู้ ถึงขั้นที่ใต้เท้าเหมาอาจเป็นคนบงการเลยก็ว่าได้ เฉียนเพ่ยอิงวิเคราะห์แบบนี้

“เหล่าซ่ง จำละครเรื่องคลังเสบียงใต้หล้าได้ไหม ใต้เท้าหมี่นั่นน่ะ ชื่อเสียงดีมาก ชาวบ้านต่างสรรเสริญว่าเขาช่วยคนยากจน เป็นขุนนางใสสะอาด…

…สุดท้ายเป็นอย่างไร ในโลงศพของเขาเต็มไปด้วยเพชรนิลจินดา ฉ้อโกงมากที่สุด…

…ไอ๊หยา พูดแล้วก็ขนลุก…

…คนเรานี่นะ รู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ…

…ใต้เท้าเหมาเป็นคนดีสำหรับพวกเรา แต่ด้านอื่นเขาอาจเป็นคนชั่วก็ได้”

ซ่งฝูเซิงมองเฉียนเพ่ยอิงอย่างจนปัญญา

“ดึกมากแล้วเลิกจินตนาการไปไกลเถอะ…

…ข้ารู้แค่ว่าต้องว่าไปตามท้องเรื่อง ความจริงเป็นอย่างไร รายงานขึ้นไปแล้วให้ฮ่องเต้ตรวจสอบดีกว่า ข้าเป็นแค่นายอำเภอเล็กๆ ก็ทำงานของนายอำเภอไป…

…อีกอย่าง เรื่องคลังเสบียงใต้หล้า ใต้เท้าหมี่คนนั้นไม่ได้ฉ้อโกง เจ้าดูละคร ทำไมจำได้แค่ตอนนั้นล่ะ…

…ใต้เท้าหมี่อยากเปิดทางให้ลูกชายหลังจากเขาตาย จึงให้ลูกชายเปิดโปงเขา แบบนี้ลูกชายเขาถึงจะเข้าไปอยู่ในสายตาฮ่องเต้ได้ มีอนาคตเจริญก้าวหน้า”

ดูเอานะ สังคมศักดินา ไม่มีทีวี หนังสือพิมพ์ โทรศัพท์ อยู่ห่างไกลจากฮ่องเต้ ทำได้ทุกวิถีทางเพื่อให้ได้อยู่ในสายตาของฮ่องเต้

เฉียนเพ่ยอิงเบ้ปากยืนขึ้น “ใช่ ข้าจำได้แค่นั้นแหละ เช่นนั้นข้าจะกลับไปนอนแล้วนะ”

“เอ๊ะ ข้าผิดไปแล้ว กลับมาก่อนสิ อยู่คนเดียวมันน่าเบื่อนะ”

…

คืนนั้นเลยมาครึ่งค่อนคืนแล้วเฉียนเพ่ยอิงเข้าสู่ห้วงนิทรา แต่ซ่งฝูเซิงกลับนอนพลิกตัวไปมา

บนโต๊ะที่อยู่ห่างจากเตียงไม่ไกลมีฎีกาที่เขาเขียนเสร็จเรียบร้อย

ซ่งฝูเซิงนอนไม่หลับ

เหมาจวิ้นอี้ถือเป็นคนดีระดับหนึ่งในสายตาของเขา

อย่างไรเสียก็ตรงไปตรงมากับเขา ทั้งยังเคยควักเงินตัวเองให้รางวัลซ่งฝูหลิงเป็นตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึง

สักพักซ่งฝูเซิงก็คิดว่า

หากใต้เท้าเหมาไม่รู้ ถ้าอย่างนั้นเมื่อฎีกาฉบับนี้ไปถึงมือฮ่องเต้ ผลลัพธ์ก็คือ จากเดิมที่ใต้เท้าเหมาควรได้เลื่อนขั้น กลับกลายเป็นว่าต้องถูกลดขั้น การตั้งใจทำงานในหลายปีมานี้ถือว่าสูญเปล่า

ถ้าใต้เท้าเหมารู้ เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรอีก โทษหนัก จะถูกตัดรากถอนโคนทั้งครอบครัว

อีกเดี๋ยวเขาก็คิดว่า ต้องคุมคนในเก้าสกุลให้ดี

ไม่ใช่แค่ต้องสั่งสอนพวกเด็กๆ อย่างหมี่โซ่ว หรือจินเป่าให้ดี แม้แต่พวกหลานสายนอกก็ต้องเอาให้อยู่หมัดด้วย

วันหน้าเด็กพวกนี้ต้องมีลูกอีก เฮ้อ กำลังของคนมีจำกัด

ไม่ได้การ ต่อไปเก้าสกุลมาอยู่ที่นี่กันหมด ต้องคอยปลูกฝังความคิดของคนมีอารยธรรม สืบต่อกันไปจากรุ่นสู่รุ่น ต้องล้างสมองมากหน่อย เงินน่ะหาน้อยลงได้ แต่เรื่องนี้กลับห้ามน้อย

เช้าวันต่อมา

ท่านลุงซ่ง ท่านย่าหม่า เฉียนเพ่ยอิงและซ่งฝูหลิง ออกมาส่งพวกหวังจงอวี้ ซ่งฝูโซ่ว เถียนสี่ฟา ออกเดินทาง

แอบรู้สึกอาลัยอาวรณ์

“ไปถึงบ้านก็ดูว่าเป็นอย่างไรกันบ้าง ไม่ต้องรีบร้อนกลับมา ดูแลต้ายาแต่งงานให้เสร็จ เก็บเกี่ยวผลผลิตในบ้านให้เรียบร้อยค่อยกลับมา บอกพวกเขาว่าพวกเราสบายดี”

ซ่งฝูเซิงไม่ปรากฏตัว เขานอนไปแค่ชั่วโมงกว่าก็ตื่นแต่เช้าเดินทางไปเขตหวงหลงโดยมีพวกมือปราบกับซื่อจ้วงคุ้มกันไป

ใต้เท้าเถาผู้ว่าการเขตหวงหลงก็นึกไม่ถึงว่าพบหน้าลูกน้องตัวเองครั้งแรก นายอำเภอฮุ่ยหนิงก็มอบของขวัญชิ้นโตให้เขา

อยากกลับจวนไปนอนป่วยจริงๆ

ใต้เท้าเถานวดขมับขณะอ่านจดหมาย ระหว่างนั้นก็คิดในใจ หากยื่นฎีกาฉบับนี้ขึ้นไปก็จะมีการขุดรากถอนโคน แม้แต่พวกผู้ตรวจราชการในตอนนั้นที่มาสืบความก็จะต้องซวยไปด้วย ซึ่งคนพวกนั้นในครอบครัวก็ยังมีเส้นสาย

“แม่ทัพหลิ่วทราบหรือไม่”

“แม่ทัพหลิ่วบอกว่า ห้ามใครหน้าไหนเข้ามายุ่งการสืบสวนคดีขอรับ”

ซ่งฝูเซิงรู้สึกรำคาญพวกขุนนางเจ้าหน้าที่ของหวงหลงอยู่อย่าง ทำไมไม่ว่าเรื่องไหนก็ต้องถามความเห็นของแม่ทัพหลิ่ว นั่นแม่ทัพพาทหารทำศึก ขุนนางต่างหากที่รับผิดชอบเรื่องพวกนี้ ทำไมถึงได้ขี้ขลาดกันขนาดนี้ ต้องรอให้แม่ทัพขั้นสองมาจูงจมูก

ใต้เท้าเถาฟังความเห็นของแม่ทัพหลิ่วจบก็กัดฟัน ประทับตราขุนนางของตัวเองลงบนฎีกา นี่ก็เท่ากับเป็นการอนุมัติแล้ว

…

ซ่งฝูเซิงมาถึงฮุ่ยหนิงเป็นวันที่ห้าแล้วกว่าจะได้เรียกประชุมเจ้าหน้าที่ทั้งหมดในที่ว่าการอำเภอ

วันนี้ไม่มีใครขาด รองนายอำเภอที่เท้าแพลงก็มาด้วย

เรียกได้ว่า เวลานี้เขาควบคุมเจ้าหน้าที่ทุกคนในที่ว่าการอำเภอได้หมดแล้ว ไม่มีใครกล้าปฏิเสธเขา

ซ่งฝูเซิงสั่งให้คนเอาโต๊ะมาต่อกันเหมือนโต๊ะประชุมของยุคปัจจุบัน แบบนี้จะได้คุยกันอย่างทั่วถึง

เขานั่งพูดอยู่ด้านหน้าสุด

“นายอำเภอคนอื่นน่าจะพอมาถึงก็เรียกประชุมทุกคน…

…ข้าเรียกประชุมช้าไปหน่อย ดังนั้นพวกเราจะไม่พูดไร้สาระ เข้าประเด็นเลยแล้วกัน…

…ประชากรฮุ่ยหนิงมีทั้งหมดเท่าไหร่ ช่วยเล่าสถานการณ์ให้ฟังหน่อย…

…เมื่อปีที่แล้ว ฮุ่ยหนิงเก็บส่วยเสบียงได้เท่าไหร่…

…ในอำเภอมีขุนนางที่ได้ซิ่วไฉขึ้นไปกี่คนที่ไม่รับเสบียง…

…มีที่เพาะปลูกเท่าไหร่…

…เมื่อปีที่แล้วมีคนจ่ายส่วยเป็นเงินกี่คน ใช้เสบียงจ่ายแทนมีเท่าไหร่…

…ตอนนี้มีเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการอำเภอกี่คนที่ลงชื่อรับเงินเดือน…

…รายงานบัญชีของอำเภอ…

…คลังเสบียงของอำเภอ”

พอซ่งฝูเซิงพูดมาแบบนี้ พวกเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบก็เหงื่อแตกเริ่มค้นหาจ้าละหวั่น ข้างมือของทุกคนมีกองหนังสือสูงมาก

ซ่งฝูเซิงกลับไม่พอใจ ทำหน้านิ่ว

เลี้ยงเสียข้าวสุก มาใช้ชีวิตไปวันๆ อยู่ที่นี่เหรอ

เป็นถึงหัวหน้าฝ่าย ข้อมูลแค่นี้จะพูดออกมาเลยไม่ได้หรืออย่างไร

“เอาล่ะ ข้าจะไปที่เรือนหลังก่อน หวังว่าอีกหนึ่งชั่วยามเจอกัน พอข้าถามก็จะตอบออกมาได้ทันที” ทำงานห่างชั้นกับม้าพันลี้มาก