ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 774-1 คนยุคปัจจุบันเห็นพวกเจ้ายังต้องกลัว

ตอนที่ 774-1 คนยุคปัจจุบันเห็นพวกเจ้ายังต้องกลัว

เจ้าตัวล้างผลาญน้อยไม่ยอมนอนกลางวัน ตื่นมาร้องไห้งอแง

เมียของจงอวี้อุ้มลูกขึ้นมากล่อมอยู่สักพักก็เหงื่อแตก ไล่ซ่วนเหมียวจื่อที่เข้าห้องมาดูน้องชายออกไป “อย่ามาเกะกะ ออกไป”

จากนั้นก็ตีก้นเจ้าตัวล้างผลาญไปสองทีด้วยความโมโห

เมียของฝูกุ้ยรีบวิ่งเข้ามาถาม “เกิดอะไรขึ้น ตีลูกทำไม รีบเอามาให้ข้าอุ้ม หิวหรือเปล่า เดี๋ยวข้าป้อนเอง”

เมียของจงอวี้นั่งลงขอบเตียง เอาผ้าอ้อมพัดไล่เหงื่อบนหน้าผากพลางพูด

“ไม่ได้หิวหรอก ข้าป้อนก็ไม่กิน คิดดูนะ อาสามของเขากลับมางีบเอาแรง ผู้เฒ่าจงใจกำชับว่าห้ามทำเสียงดัง แต่ลูกข้ากลับเรื่องเยอะ ตื่นมาก็เอาแต่ร้องงอแง ข้าก็กลัวอาสามของเขาจะปวดหัว แต่กลับยิ่งกล่อมก็ยิ่งร้อง”

ห่างออกไปสามห้อง ซ่งฝูเซิงไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด นอนกรนอย่างสบายใจ เห็นได้ชัดว่าเหนื่อยมากจริงๆ

ท่านย่าหม่าย่องเข้าห้อง ปลุกซ่งฝูเซิงด้วยความระมัดระวัง “เจ้าสาม ไปด้านหน้าได้แล้ว”

“อ๋า? อ่อ” พอซ่งฝูเซิงตื่นก็นั่งอยู่บนเตียงสักพักแล้วถึงออกไป

…

ซ่งฝูเซิงนั่งอยู่ด้านหน้าสุดของโต๊ะประชุม ในมือมีถ้วยชา

ผู้ช่วยหลี่ว์บากหน้ารายงาน “อำเภอฮุ่ยหนิงมีประชากรเกือบแสนคน ไม่สามารถบอกตัวเลขที่แน่นอนได้ขอรับ เพราะช่วงหลายปีมานี้ไม่ได้มีการลงพื้นที่ตรวจสอบ”

มาถึงตอนนี้ไม่จำเป็นต้องพูดให้ตัวเองดูดีอีกแล้ว ทำงานแย่ก็คือแย่ บกพร่องต่อหน้าที่ก็ยอมรับ ถ้าคิดจะตบตานายอำเภอคนใหม่รับรองจบไม่สวย

“อืม เขตหวงหลงมีประชากรเท่าไหร่ มีกี่อำเภอ ประชากรที่กระจายตามแต่ละอำเภอล่ะ”

ใต้เท้า เกินขอบเขตแล้ว เมื่อครู่ก่อนไปท่านไม่ได้พูดเรื่องนี้เลยนะ

“น่าจะเกือบสามแสนคนหรือไม่ ใต้เท้า เรื่องนี้ข้าไม่ทราบจริงๆ มีทั้งหมดแปดอำเภอ อย่างไรเสียฮุ่ยหนิงของเราก็กินพื้นที่มากสุด”

ซ่งฝูเซิงไม่ได้กดดันผู้ช่วยหลี่ว์ เขาเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน ให้ผู้ช่วยหลี่ว์หลังเลิกประชุมไปเขียนมาว่า ในบรรดาคนทำงานให้ที่ว่าการอำเภอ เช่น มือปราบสามกะ กลุ่มผู้ตรวจลาดตระเวน นักชันสูตรศพ คนเลี้ยงม้า พ่อครัว คนตีบอกเวลา คนดูแลคลังเสบียง เป็นต้น มีกี่คนที่ถูกรายงานขึ้นกับฝ่ายเสบียงเพื่อรับเงินเดือน มีใครบ้าง และมีกี่คนที่ที่ว่าการอำเภอเลี้ยงไว้

ผู้ช่วยหลี่ว์รู้ดีว่า แตะต้องคนที่มีชื่อรายงานขึ้นไปไม่ได้ แต่พวกคนที่ไม่มีชื่อ นายอำเภอคนใหม่จะต้องตัดคนที่ไม่มีประโยชน์ทิ้งหมดแน่นอน “ขอรับ ใต้เท้า”

ซ่งฝูเซิงดื่มชาแล้วเริ่มถามเรื่องการเก็บส่วยอย่างละเอียด

เจ้าหน้าที่ยี่สิบกว่าคนที่มาร่วมประชุมแค่รายงานเรื่องการเก็บส่วยของปีที่แล้วให้นายอำเภอคนใหม่ฟังก็ใช้เวลาไปถึงหนึ่งชั่วยามครึ่ง

ซ่งฝูเซิงหันไปมองเจ้าหน้าที่คลังเสบียง “ตอนนี้คลังเสบียงอำเภอมีเสบียงตุนไว้เท่าไหร่”

หันไปมองเสมียนฝ่ายเก็บส่วย “ส่วยอี้ชางเมื่อปีที่แล้วเก็บได้เท่าไหร่”

ส่วยอี้ชางก็คือส่วยเสบียงที่เป็นของราชสำนัก

จุดประสงค์ก็เพื่อในยามที่เก็บเกี่ยวผลผลิตได้มาก ราคาตกต่ำ ทางราชสำนักจะรับซื้อในราคารับประกัน ยามขาดแคลน ราคาพุ่งสูง ทางราชสำนักก็จะขายออกไปให้ชาวบ้านในราคารับประกัน เพื่อเป็นการปรับสมดุลราคา ช่วยเหลือในยามขาดแคลนอาหาร

เจ้าหน้าที่คลังเสบียงตกตะลึงที่ใต้เท้ารู้ว่าเป็นเขา ทั้งๆ ที่ดูเหมือนใต้เท้าจะยังไม่คุ้นเคยกับพวกเขาเท่าไหร่

ตอบตะกุกตะกัก เสบียงที่ตุนไว้มีไม่ถึงหกสิบต้าน

เสมียนฝ่ายเก็บส่วยก็ตะลึงเช่นกัน พูดตามตรง เขายังไม่เคยคุยกับนายอำเภอคนใหม่ด้วยซ้ำ แต่นายอำเภอกลับเรียกถูก “เรียนใต้เท้า เนื่องจากปีที่แล้วเกิดน้ำท่วม แม้แต่ชาวบ้านก็ยังไม่อิ่มท้อง ก็เลยไม่ได้เก็บส่วยอี้ชางขอรับ”

“เช่นนั้นปีก่อนหน้านั้นล่ะ ปีก่อนหน้าๆ นั้นอีกล่ะ ก็น้ำท่วมเหรอ”

เสมียนฝ่ายเก็บส่วยพูดไม่ออก

ซ่งฝูเซิงกวาดตามองเจ้าหน้าที่เหล่านี้

ไม่ถึงหกสิบต้าน ก็ประมาณเจ็ดพันจิน

ที่ว่าการอำเภอมีเจ้าหน้าที่ตั้งเยอะขนาดนี้ คุกใต้ขังนักโทษไว้ตั้งมากมาย ขอถามหน่อย ตุนเสบียงไว้เจ็ดพันจินจะกินอย่างไร จะพอกินจนถึงเก็บส่วยรอบใหม่เหรอ

นายอำเภอคนก่อน รวมถึงพวกเจ้า เก็บส่วย เก็บไม่ได้ ตุนเสบียงก็ไม่มี วันๆ พวกเจ้าทำงานอะไร

พวกเจ้าหน้าที่ถูกมองก็เอาแต่ก้มหน้า ไม่กล้าสบตาซ่งฝูเซิง

“แล้วเงินของที่ว่าการอำเภอเหลือเท่าไหร่”

เสมียนฉินตอบอย่างระมัดระวัง “หักเงินที่ชาวบ้านมาช่วยต่อต้าน ตอนนี้เหลืออยู่หกร้อยตำลึงขอรับ”

มาถึงตอนนี้ซ่งฝูเซิงโมโหจนหัวเราะ จนจริงๆ

อำเภอใหญ่ที่มีประชากรร่วมแสนคน แต่มีเงินหมุนเวียนอยู่ไม่ถึงพันตำลึง

ว่านปิ่งอี้อยากติดสินบนเขา ยังเสนอมาได้ตั้งหมื่นตำลึงเชียวนะ

เรียกได้ว่า ออกไปจับพ่อค้ามาสักคน ครอบครัวยังร่ำรวยกว่าที่ว่าการอำเภอด้วยซ้ำ

ฮุ่ยหนิงนี่มันเละเทะดีจริงๆ

อยากได้อะไรก็ไม่มี ปัญหาหมักหมม

ซ่งฝูเซิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

หันไปถามพัศดี นักโทษมีอยู่กี่คน

ถามเจ้าหน้าที่ฝ่ายจุดตรวจว่า ทำไมระหว่างทางที่มาฮุ่ยหนิงถึงไม่มีจุดตรวจเลย เจ้าหน้าที่ตอบว่า ไม่เคยสร้าง พอมีปัญหาอะไรก็ไปที่เขตหวงหลงโดยตรง

ถามเจ้าหน้าที่ฝ่ายการศึกษาอำเภอ ท่านบอกว่าอำเภอนี้คนที่ได้ซิ่วไฉขึ้นไปมีแค่เจ็ดคนเหรอ สอบจอหงวนรอบนี้ไม่มีสอบติดกันเลยเหรอ ที่นี่เป็นอำเภอใหญ่ที่มีประชากรร่วมแสนเชียวนะ

เจ้าหน้าที่ฝ่ายการศึกษาอำเภอตอบ “เรียนใต้เท้า เจ็ดคนนั้นคือสอบได้ตั้งแต่เมื่อก่อนด้วย ตอนนี้แก่กันหมดแล้วขอรับ”

จากนั้นก็รีบแสดงท่าที “ใต้เท้า ต่อไปข้าจะจับตาดูให้ดีขอรับ”

เจ้าหน้าที่คนนี้คิดว่า นายอำเภอคนใหม่จะต้องคุมเข้มพัฒนาด้านนี้แน่นอน

ไม่ได้ยินคนเขาพูดกันเหรอว่า นายอำเภอคนใหม่เป็นถึงศิษย์แห่งโอรสสวรรค์ น่าจะให้ความสำคัญเป็นพิเศษ มีเหรอจะยอมให้มาตรฐานคนเก่งของฮุ่ยหนิงต่ำจนขายหน้า

ซ่งฝูเซิงให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายการศึกษาอำเภอเขียนรายงานเกี่ยวกับสำนักศึกษาในอำเภอและของหมู่บ้านต่างๆ

จากนั้นก็ถามเกี่ยวกับพวกพ่อค้า เก็บส่วยเป็นอย่างไร ทำการค้าอะไรกันบ้าง

ในขณะที่ทุกคนคิดว่า การประชุมที่สุดแสนจะกดดันนี้กำลังจะได้แยกย้ายสักที ซ่งฝูเซิงก็หยิบแผนที่ของฮุ่ยหนิงออกมา ให้เจ้าหน้าที่เหล่านี้เข้ามารุมรอบโต๊ะ สั่งให้พวกเขาเล่าเกี่ยวกับเก้าสิบแปดหมู่บ้านในฮุ่ยหนิง ตั้งอยู่ตรงไหนบ้าง

หากแบ่งตามจำนวนประชากร แต่ละหมู่บ้านน่าจะมีคนอยู่ไม่ถึงหนึ่งพันคน

แต่ได้ยินว่า ในความเป็นจริงบางหมู่บ้านก็มีคนอาศัยอยู่แค่ไม่กี่ร้อย บางหมู่บ้านหลายพันคน เช่นนั้นก็ชี้หน่อยว่าหมู่บ้านไหนมีคนอยู่เยอะ หมู่บ้านไหนมีกันอยู่แค่สิบยี่สิบครัวเรือน พวกเขาพึ่งพาอาชีพอะไร เพาะปลูกเป็นอย่างไรบ้าง

พวกเจ้าหน้าที่มองแผนที่ที่หนาแน่น พูดตามตรง ถ้านายอำเภอคนใหม่ไม่หยิบออกมา ของสิ่งนี้ก็คงนอนอาบฝุ่นอยู่ในตู้ พวกนายอำเภอคนก่อนๆ ไม่เคยหยิบออกมา

อีกอย่าง พวกเขาเคยดูของแบบนี้ที่ไหนกัน

รองนายอำเภอชี้ไปยังจุดหนึ่ง “ตรงนี้น่าจะเป็นหมู่บ้านอันถูขอรับ คนหมู่บ้านนั้นมีอาชีพเก็บน้ำผึ้ง”

“เดี๋ยวนะ หมู่บ้านอันถู ไม่ได้อยู่ฝั่งตะวันออกของเขาฉางไป๋เหรอ”

“เดี๋ยวนะขอรับ ขอคิดก่อน ดูเหมือนจะอยู่ตรงนี้”

“เจ้าบอกตะวันออก บนเหนือ ล่างใต้ ซ้ายตะวันตก ขวาตะวันออก”

เจ้าหน้าที่ระดับสูงยี่สิบกว่าคนของอำเภอฮุ่ยหนิงอยากจะร้องไห้ ใต้เท้า ท่านรู้ทุกอย่าง เข้าใจทุกอย่างแล้วยังจะถามพวกเราทำไม

การประชุมนี้ดำเนินไปจนฟ้ามืด

ซ่งฝูเซิงเสร็จงานก็กลับเรือนหลัง

คนอื่นๆ กลับเริ่มทำงานล่วงเวลาอย่างไม่ได้หยุดพัก

ผู้ช่วยหลี่ว์กำลังเขียนรายงานที่ซ่งฝูเซิงมอบหมาย เขียนคนทำงานในที่ว่าการอำเภอทั้งหมด ต้องละเอียดถึงขั้นที่ว่าแต่ละเดือนคนเหล่านี้ได้เงินเดือนเท่าไหร่

พอเขาเขียนรายงานเรื่องนี้เสร็จยังต้องเขียนเกี่ยวกับเก้าสิบแปดหมู่บ้านลงในตาราง

ข้างมือผู้ช่วยหลี่ว์ก็เลยมีกระดาษขนาดใหญ่พิเศษที่ใต้เท้านายอำเภอให้มา

หัวข้อก็เช่น ชื่อหมู่บ้าน ชื่อทางการของหมู่บ้าน จำนวนประชากร พื้นที่เพาะปลูกในหมู่บ้าน จำนวนส่วยที่ต้องส่ง รายได้อื่นๆ ของหมู่บ้าน เป็นต้น เขาเห็นแล้วก็หัวโต

โต๊ะทำงานที่อยู่ข้างผู้ช่วยหลี่ว์คือเสมียนฉิน

เสมียนฉินกับเจ้าหน้าที่จดบันทึกอีกห้าคนกำลังเขียนประกาศ