ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 783 แก้ปัญหาตรงหน้าก่อน เรื่องอื่นไว้ทีหลัง
ตอนที่ 783 แก้ปัญหาตรงหน้าก่อน เรื่องอื่นไว้ทีหลัง
เฉียนเพ่ยอิงกับซ่งฝูหลิงที่มาจากยุคปัจจุบันเห็นแล้วก็งง
พวกชาวบ้านพอได้ยินพวกนางบอกว่าของสิ่งนี้ดี มีค่ามาก ก็รีบเอานมผึ้งที่เพิ่งขูดออกมาได้เทใส่ชามโจ๊ก
ไม่ต้องใช้ช้อนตัก เทลงไปเลย ห้ามก็ไม่ฟัง
พวกหญิงวัยกลางคนที่ใบหน้าแดงก่ำ ผิวพรรณไม่เรียบเนียน ยิ้มพลางพูด “ไม่เป็นไรหรอก”
พวกนางรู้สึกว่าตัวเองพูดคุยไม่เก่ง แค่ได้ยินพวกฮูหยิน คุณหนู คุณชายบอกว่าเป็นของดี พวกนางก็มีความสุข อยากให้ครอบครัวใต้เท้านายอำเภอได้กินของดีเยอะๆ
เฉียนเพ่ยอิงไม่เคยคาดคิดว่าวันหนึ่งจะได้กินนมผึ้งในรูปแบบนี้ ไม่ให้นางห้ามก็ต้องออกหน้าห้าม มันจะมีโทษมากกว่าน่ะสิ
“อย่ากินเยอะในครั้งเดียว ห้ามใส่อีก กินเยอะไปร่างกายจะรับไม่ไหว…
…ฟังข้า อีกอย่างพวกท่านต้องเก็บไว้ให้มากๆ เอาไปวางไว้ในห้องใต้ดินที่ที่อากาศเย็น…
…ผ่านช่วงหน้าร้อนนี้ไป ข้าจะให้ใต้เท้านายอำเภอของพวกท่านช่วยขายออกไปในราคาดี…
…พอถึงตอนนั้นก็เอาเงินไปซื้อเสบียงมาตุนไว้ แต่งเมียให้ลูกชายก็ได้ด้วย”
เมื่อครู่ตอนคุยกัน เฉียนเพ่ยอิงได้รู้ว่าที่นี่มีพื้นที่เพาะปลูกน้อย คนในหมู่บ้านไม่ได้ร่ำรวย สาวๆ จากหมู่บ้านอื่นไม่อยากแต่งเข้ามาช่วยเลี้ยงผึ้ง
ดังนั้นถ้าพวกเด็กหนุ่มในหมู่บ้านอยากแต่งเมียดีๆ ก็ต้องให้สินสอดที่สูงกว่าหมู่บ้านอื่นอยู่ไม่น้อย
พวกหญิงวัยกลางคนฟังเฉียนเพ่ยอิงพูดจบก็ตื่นเต้นดีใจจนตัวสั่น ก็แค่ติดตรงที่จะเข้าไปจับมือฮูหยินนายอำเภอไม่ได้ เลยต้องไปตั้งใจทำกับข้าวแทน
เชือดไก่ ฆ่าห่าน เก็บผัก แช่เห็ดหูหนู ล้างเห็ดหอม
ถึงขั้นที่แม่ของหม่านตุ้นยกน้ำผึ้งที่เก็บไว้ในบ้านออกมา
ก็คงมีแค่บ้านนาง คนเยอะ เลี้ยงผึ้งได้เยอะ พวกลูกชายสมองดีร่างกายแข็งแรง ไม่อย่างนั้นจะสร้างห้องใหม่กับเก็บน้ำผึ้งไว้กินเองได้อย่างไร
“ไม่อร่อยเหรอ”
ซ่งจินเป่าหน้านิ่ว กลืนโจ๊กที่ใส่นมผึ้ง รสชาติอะไรเนี่ย ถ้าไม่ติดว่าห้ามสิ้นเปลืองอาหารเขาคงคายทิ้งไปแล้ว
ซ่งฝูหลิงยังพอไหว นางตั้งใจลิ้มลองโจ๊กนมผึ้งแล้วหันไปกระซิบบอกท่านย่าหม่า “ฝาด เผ็ด ชา เปรี้ยว รสเปรี้ยวนำมากว่ารสชาติอื่น”
ท่านย่าหม่ารู้สึกว่าแปลก นางกินโจ๊กนี้เข้าไปรู้สึกแค่ว่ามันเปรี้ยว ปากพั่งยานี่มันอย่างไรกันนะ
แม่ของหม่านตุ้นมองออกว่าซ่งจินเป่ากับหมี่โซ่วไม่ชอบกินโจ๊กแบบนี้ จึงเอาหม้อเล็กต้มโจ๊กให้ใหม่
โจ๊กข้าวที่ต้มเสร็จแล้วถูกยกมาวางตรงหน้าหมี่โซ่วกับซ่งจินเป่า
จากนั้นก็เปิดโหลน้ำผึ้ง ตักน้ำผึ้งหลายช้อนใหญ่ใส่ชาม เอาไปวางตรงหน้าคุณชายน้อยทั้งสอง
พวกคุณชายจะเทน้ำผึ้งลงในชามโจ๊กก็ได้ หรือจะรอกินข้าวเสร็จค่อยคลุกธัญพืชกินก็ได้
หมี่โซ่ววิจารณ์น้ำผึ้งดอกลินด์ถัดจากพี่สาวตัวเอง
“อืม หวานหอม พอเข้าปากก็ไหลลงคอ หวานแต่ไม่เลี่ยน แทรกซึมเข้าลิ้น มีรสเปรี้ยวนิดหน่อย”
พอพูดถึงตรงนี้ยังเลียปาก “แต่ว่ารสหวานกับความหอมนำมาเยอะกว่า ก็เลยกลบรสเปรี้ยวหมด”
ท่านย่าหม่าถามจินเป่า “เจ้ากินแล้วเป็นอย่างไร”
จินเป่าบอกหวาน
ท่านย่าหม่ามองบน เรื่องกินเจ้าสู้พั่งยากับหมี่โซ่วไม่ได้เลย
หรือสายเลือดทางฝั่งสกุลเฉียนจะสืบทอดมาได้ดีกว่าสกุลซ่ง นางไม่อยากจะยอมรับจุดนี้เลยจริงๆ
ตอนที่พวกซ่งฝูเซิงกลับมา เฉียนเพ่ยอิงก็เล่าเรื่องนมผึ้งให้ซ่งฝูเซิงฟัง
อืม เข้าใจแล้ว
ซ่งฝูเซิงมองสายตาพวกนั้นที่เต็มไปด้วยความหวัง ไม่เพียงแต่รับปากต่อหน้าทุกคนว่าจะช่วยขายของพวกนี้ให้ ยังได้กำชับเป็นพิเศษว่า ต้องเก็บรักษาให้ดี พวกเราคนกันเองห้ามกินอีกแล้ว
เพราะเขาคิดไว้ว่าจะส่งนมผึ้งกับหินซงฮวาเข้าวังหลวง
ฮ่องเต้ต่างหากที่เป็นพรีเซ็นเตอร์สินค้าที่ดีที่สุด
ภายในรั้วบ้านของครอบครัวหลี่เจิ้ง ทุกคนนั่งเก้าอี้ตัวเล็กกินข้าว
อาหารมื้อนี้ดูเหมือนงั้นๆ แต่พอกินเข้าไปกลับอร่อย
ไก่ตุ๋นเห็ดหอม เอามาเท่าไหร่ก็ทำหมด ตุ๋นออกมาได้กลิ่นหอมของเนื้อ
ส่วนไข่ตุ๋น เอามาคลุกข้าวถึงจะอร่อย
เห็ดป่าผัดผักกาดขาว
ห่านอบ
เลือดไก่นึ่ง
ดักแด้คั่วเกลือ
เห็ดหูหนูผัดหอม เมนูนี้ชาวบ้านยังได้ใส่เนื้อแดดเดียวลงไปด้วย
มะเขือม่วงผัดซีอิ๊ว
ปลาไหลอบซีอิ๊ว
เต้าหู้เด้งดึ๋งถูกนำมาขึ้นโต๊ะ ต้นหอมที่ล้างแล้ว ผักผอผอติง หัวไชเท้าสดใหม่ที่หั่นแล้ว ตามมาด้วยซอสเนื้อหนึ่งถ้วย เอามาจิ้มกิน
โต๊ะสี่ตัว แต่ละตัวมีกับข้าวสิบอย่าง นี่เป็นอาหารที่ดีที่สุดที่รวบรวมวัตถุดิบจากทั้งหมู่บ้านมาเลี้ยงต้อนรับใต้เท้านายอำเภอ
อาหารหลักเป็นโจ๊กกับแป้งทอดผสมกุยช่าย
ซ่งฝูเซิงตบแมลงที่มาเกาะแขนพลางกินข้าว กินเสร็จก็กางพัดออก ยิ้มพลางฟังพวกชาวบ้านเล่าเรื่อง
ซ่งฝูหลิงกับพวกท่านย่าหม่าก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อย
ไม่ได้รู้สึกละอายใจที่ได้กินดีในหมู่บ้านที่ยากจนแบบนี้
จะละอายใจอะไร
คนสกุลซ่งรู้ดีกว่าใครว่า วันนี้พ่อของนาง (ลูกสาม) กล้ายกชามข้าวของชาวบ้านกิน ก็แสดงว่าวันหน้าจะต้องตอบแทนคืนให้มากกว่านี้แน่นอน
ไม่ต้องยกชามเปล่าอีกต่อไป ไม่ต้องกินไม่อิ่มท้อง หรือแม้กระทั่งอาจทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้านนี้ทุกบ้านได้กินกับข้าวสิบอย่างในคืนส่งท้ายปีของปีนี้ได้อีกต่างหาก
ตกกลางคืน ซ่งฝูหลิงกินอิ่มหนำสำราญพูดคุยกับพวกสาวๆ ในหมู่บ้าน ทั้งยังได้ความรู้เรื่องการจำแนกวันหมดอายุของน้ำผึ้ง
บนโหลของยุคปัจจุบันเขียนว่าเก็บได้สิบแปดเดือนไม่ใช่เหรอ นางจงใจเข้าไปดูในพื้นที่พิเศษมา
แต่พวกสาวๆ ในหมู่บ้านบอกนางว่า ในความเป็นจริง น้ำผึ้งบริสุทธิ์เก็บไว้ได้หลายปี
ถ้าไม่วางใจก็สังเกตด้วยตาเปล่า ถ้ามีฟองเยอะในน้ำผึ้ง เริ่มใส ลองดมดู นั่นก็แสดงว่าใช้ไม่ได้แล้ว
ก็แค่ในหมู่บ้านยังไม่เคยมีน้ำผึ้งเยอะจนถึงขั้นต้องทิ้ง ความรู้พวกนี้ก็ฟังพวกคนแก่คนเฒ่าเล่ามาอีกที
ท่านย่าหม่าเดินเข้ามาฟังแล้วพูดขึ้น “หลานย่า รีบกลับไปนอนกันเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้า เลิกถามอะไรที่ไม่มีประโยชน์เถอะ พ่อเจ้าขายน้ำผึ้งไม่ปล่อยให้เหลือหรอก” จะถามเรื่องส่วนเกินไปทำไม
วันต่อมา พวกซ่งฝูเซิงขึ้นเขาโดยมีหม่านตุ้นกับพวกคนหนุ่มในหมู่บ้านนำไป
กลัวว่าบนเขาจะหนาว หมี่โซ่วกับพวกจินเป่าก็เลยแบกเสื้อกันหนาวไปคนละตัว เล่นเอาเสมียนฉินเห็นแล้วก็รู้สึกเปิดหูเปิดตา ไม่ธรรมดาเลยนะ
อันที่จริงไม่ได้ดูแปลกอะไรในยุคปัจจุบัน ก็แค่เฉียนเพ่ยอิงได้แรงบันดาลใจมาจากเสื้อขนเป็ดยี่ห้อปัวซือเติง เย็บสายสะพายบ่าสองข้างติดข้างในเสื้อของเด็กๆ เวลาร้อนก็เอามาสะพายไว้ หนาวก็ดึงแขนเสื้อมาใส่ได้เลย
และเรื่องที่ชวนให้เสมียนฉินกับพวกมือปราบตะลึงก็คือ ครอบครัวของใต้เท้านายอำเภอตั้งแต่เด็กยันคนแก่ขึ้นเขาเก่งมาก
ท่านย่าหม่าที่อายุมากสุด แข็งแรงกว่าผู้ชายอย่างเสมียนฉินที่ปีนไปหอบไป
คุณหนูลูกสาวนายอำเภอที่ดูเหมือนบอบบาง ถึงกับมีเท้าแมวที่เอาไว้ปีนต้นไม้โดยเฉพาะด้วย ปีนขึ้นต้นไม้คล่องแคล่ว เสมียนฉินตกใจเอามือทาบอก ไม่ได้นะ เดี๋ยวตกลงมา
พวกคนหนุ่มอย่างฝูกุ้ย ซื่อจ้วง เถี่ยโถวยิ่งไม่ต้องพูดถึง ราวกับปล่อยเสือเข้าป่าก็มิปาน
สองวันต่อมา คณะลงพื้นที่ก็ออกจากหมู่บ้านเก็บน้ำผึ้งแห่งนี้ ไปต่อที่ ‘หมู่บ้านโสม’
รถม้าวิ่งไปไกลมากแล้ว พวกชาวบ้านเก็บน้ำผึ้งยังคงยืนอึ้งอยู่ที่เดิม
เพราะซ่งฝูเซิงบอกว่า ให้จินละสามสิบเหวิน รับซื้อหมด
พวกชาวบ้านที่มารับรองคณะลงพื้นที่ ไม่รู้ว่านายอำเภอซ่งไม่เพียงแต่จะตั้งหน่วยที่เหมือนหน่วยทหารมารับซื้อโสม น้ำผึ้งนมผึ้ง หินซงฮวา เห็ดหูหนูเห็ดแห้ง เขายังจะให้พวกชาวบ้านที่ว่างช่วงฤดูหนาวหลังเก็บเกี่ยวไปจับกบอีกด้วย เขาจะรับซื้อกบ
เขาจะขายของพวกนี้ให้หมด
YOU MAY ALSO LIKE
mo_oxcvii
อ่านเรื่องนี้แล้วหิวข้าว55555