ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 794 ค่อยๆ เคาะปลุกหัวใจให้ตื่น

ตอนที่ 794 ค่อยๆ เคาะปลุกหัวใจให้ตื่น

ลุงเหอโค้งตัวบอกอัครเสนาบดีลู่ “นายท่าน ใต้เท้าเมิ่งตามฝ่าบาทเสด็จออกจากวังหลวงแล้วขอรับ”

อัครเสนบาดีลู่หยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างช้าๆ

ดื่มเสร็จก็พูดถึงใต้เท้าเมิ่งและก็พูดถึงตัวเอง “เห็นทีจะต้องเสียเงินแล้ว”

“กลับจวนไปแจ้งหน่อยว่า เตรียมตั๋วเงินไว้”

“ขอรับนายท่าน”

ขนาดคนระดับอัครเสนาบดีลู่ยังต้องเตรียมเงินแล้ว

คนหนุ่มอย่างติงเจียนก็พอเดาได้ว่าฮ่องเต้จงใจสนับสนุนหินซงฮวาของฮุ่ยหนิง

แค่คิดดูก็รู้ว่า ขุนนางใหญ่คนอื่น ขุนนางเก่าแก่ มีหรือจะไม่เตรียมตัวกัน

ต่อให้มีคนที่สมองไม่ค่อยได้เรื่อง มาถึงเวลานี้ก็ควรพอจะรู้สึกอะไรได้บ้างแล้ว เรื่องที่ฮ่องเต้ปลอมตัวออกจากวังหลวง ไม่ว่าอย่างไรข่าวก็ต้องรู้ถึงหูพวกเขา เพราะไม่มีปิดบังแม้แต่น้อย

ส่วนฮ่องเต้มีเหรอจะไปร้านนั้นร้านนี้ส่งเดช

ต่อให้ฮ่องเต้ออกไปกินซาลาเปาหนึ่งลูก พอกลับมาซาลาเปาร้านนั้นก็ขึ้นราคาจริงไหมล่ะ

ก็แสดงว่าต้องเป็นร้านที่มีดีอยู่แล้ว แค่รอฮ่องเต้ถามถึง ‘พวกเจ้าจะไม่เอาสักหน่อยรึ’

ด้วยเหตุนี้ พวกขุนนางที่ไม่สนงานในบ้าน ออกข้างนอกไม่พกเงิน พอได้ยินว่าฮ่องเต้ออกไปนอกวังหลวง สิ่งที่พวกเขาทำเป็นอย่างแรกก็คือบอกคนสนิทให้กลับจวนไปเตรียมตั๋วเงิน รอฮ่องเต้กลับมาเดี๋ยวก็ได้ใช้

…

ในเวลาเดียวกัน ฮ่องเต้ที่อยู่ในชุดลำลองออกลาดตระเวนก็ไปถึงหัวถนนในเมืองพร้อมผู้ติดตาม

ฮ่องเต้เดินไปมองไป

ช่างแปลกใหม่เสียจริง ไม่ได้ออกมานานแล้ว

สั่งให้เมิ่งจิ่งอวี้กับพี่เขยรองของลู่พั่นเข้าไปถามราคาข้าวสารอาหารแห้งในร้าน ถามร้านขายไข่ขายหมูที่อยู่ริมทาง

มหาบัณฑิตเมิ่งกับพี่เขยรองของลู่พั่นที่เป็นคุณชายในตระกูลใหญ่ ถูกฮ่องเต้มองด้วยสายตารังเกียจ

สายตานั้นไม่มีปิดบังแม้แต่น้อย

พวกเจ้าไม่รู้แม้แต่ราคาไข่เป็ดไข่ไก่ที่ขายอยู่ทั่วไปทุกวันรึ

ข้ามีพวกเจ้าไปเพื่ออะไรกัน

มหาบัณฑิตเมิ่งกับพี่เขยรองของลู่พั่น “…”

แต่ระหว่างทางพวกเขาก็มีรอยยิ้มบนใบหน้า

อย่างไรเสีย ฮ่องเต้ที่ออกมาเดินข้างนอกก็ต้องมีเหล่าองครักษ์แฝงอยู่ในหมู่ชาวบ้าน ตอนนี้ฮ่องเต้ดูเหมือน ‘นายท่านผู้ร่ำรวย’ ทั่วไป แตกต่างจากตอนอยู่ในวังหลวงที่เอะอะก็ขมวดคิ้วใส่พวกเขา พูดจาก็เป็นกันเอง

ชักสนุก มองพ่อค้าที่แบกถังหูลูเดินผ่าน ยืนอยู่หน้าแผง มองคนวาดหน้ากากงิ้ว ทั้งยังชี้ให้ดูบรรยากาศทั่วไปในตลาด ทำตัวเป็นกันเอง ชี้ให้พวกเหล่าเมิ่งดูว่าพวกเจ้าก็ไม่เคยเห็นแบบนี้สินะ

เดินเล่นแบบนี้ดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย ฮ่องเต้เดินไปถึงถนนครึกครื้นเส้นที่สอง หรือก็คือจุดที่วันนี้สะดุดตามากที่สุด

เมื่อไปถึงถนนเส้นนี้ หากไม่อยากสนใจร้านของดีฮุ่ยหนิงก็เกรงว่าจะไม่ได้

ตอนนี้หน้าร้านมีการตีฆ้องตีกลอง นักแสดงเหยียบไม้สูงกำลังวาดลวดลายไปตามเสียงกลอง พวกเด็กๆ ที่ถูกพามาดูกำลังปรบมือ

“ถึงแล้วขอรับนายท่าน”

“อืม”

ฮ่องเต้เดินเข้าไปในร้านท่ามกลางการต้อนรับอย่างกระตือรือร้น พอเข้าไปเขาก็ขมวดคิ้ว

บรรยากาศครึกครื้นภายในร้านเขาพอเดาได้ ด้านนอกยังขนาดนั้น ในร้านยิ่งคนแน่นเสียงดัง

แต่การจัดวางภายในร้านกลับทำให้เขารู้สึกเหนือความคาดหมาย

การจัดวางภายในร้านคล้ายการจัดแสดงสินค้าเกษตรในยุคปัจจุบัน

สินค้าแต่ละชนิดมีจุดจัดวางแสดงโดยเฉพาะ

อย่างเช่น เห็ดหูหนูต้นต้วน ไม่เพียงแต่จะวางกองเห็ดหูหนูไว้บนผ้าแดง ด้านข้างยังมีบรรจุภัณฑ์ที่หลากหลาย มีป้ายเขียนคำอธิบายและราคากำกับ

บนป้ายคำอธิบายเขียนไว้ว่า ผ่านการรับรองจากแพทย์กี่คน ข้อดีของการรับประทานเห็ดหูหนูต้นต้วน

และจุดที่สะดุดตาฮ่องเต้มากที่สุดคือ บนผนังที่อยู่ด้านหลังแท่นวางสินค้าแต่ละชนิดยังแขวนรูปวาดที่กรอบรูปทำจากไม้

เขาเดินเข้าไปดู ถูกดึงดูดเข้าแล้ว

แม้แต่ใต้เท้าเมิ่งกับพี่เขยรองของลู่พั่นที่ติดตามมาด้วยก็ยังรู้สึกใจสงบท่ามกลางเสียงอึกทึก

สี่ภาพที่แขวนอยู่กลางกำแพงเป็นภาพวาดเกี่ยวกับเขาฉางไป๋

ฤดูใบไม้ผลิกุหลาบดอยเบ่งบานเต็มเขา ฤดูร้อนหุบเขาไกลสุดตา

ฤดูใบไม้ร่วงใบไม้แดงปกคลุม ฤดูหนาวหิมะขาวโพลน

จุดที่แปลกที่สุดคือ แม้แต่ภาพวาดก็ยังมีคำอธิบาย

ฉางไป๋ ครองคู่จนแก่เฒ่า

อธิบายให้คนได้รู้ว่าเทือกเขาขนาดใหญ่นี้เริ่มจากตรงไหน ทอดยาวไปจนถึงฝั่งโครยอ

อีกทั้งยังยกตัวอย่างที่เป็นรูปธรรมว่า เคยมีคนจำนวนเท่าไร ปีนขึ้นเขาไปกี่วัน ยังเพิ่งปีนได้แค่มุมหนึ่งของภูเขา

ซ่งฝูเซิงคิดว่า คำอธิบายก็เพื่อให้คนเข้าใจง่าย

จะมานั่งบอกคนโบราณว่ามีพื้นที่สี่พันห้าร้อยตารางกิโลเมตรก็ไม่ได้หรือเปล่า

ทั้งตารางทั้งกิโลเมตร ให้คนโบราณใช้ทั้งนิ้วมือนิ้วเท้ามานั่งนับก็ยังไม่เข้าใจ

พอพวกเรายกตัวอย่าง ชาวบ้านก็เข้าใจ หา ปีนตั้งหลายวันขนาดนั้นยังได้แค่นั้นเองเหรอ แบบนี้ยิ่งเห็นภาพมากกว่า

ฮ่องเต้ดูภาพเขาฉางไป๋เสร็จก็ไปดูภาพอื่นต่อ

เขาเอามือไพล่หลัง กำลังมองราษฎรของตัวเอง

มองภาพวาดที่อยู่ด้านหลังเห็ดหูหนู ราวกับเห็นภาพว่าราษฎรเก็บเห็ดหูหนูลงมาจากต้นต้วนอย่างไร

ส่วนภาพอื่นเป็นภาพเก็บน้ำผึ้ง พวกชาวบ้านทำงานร่วมกับผึ้งบนภูเขาอย่างไร

ภาพตากเห็ด ใบหน้าของพวกผู้หญิงที่ตากแดดจนแดงก่ำ ก้มตัวมองเห็ดที่ตากอยู่เต็มลาน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

คนเก็บโสม คนล่าสัตว์ ต้องเตรียมตัวบนเขาล่วงหน้าหลายวันเพื่อต่อสู้กับสัตว์ป่า ท่าทางเหนื่อยล้าของพวกผู้ชาย พอลงมาจากบนเขาก็มีบาดแผลเล็กบ้างใหญ่บ้าง บรรยากาศแตกต่างกันไป

สุดท้ายเป็นภาพขณะที่ลำเลียงสินค้าออกจากเขา ชาวบ้านมองตามเส้นทางที่คดเคี้ยวบนเขา แววตาเต็มไปด้วยความหวัง

ภาพวาดเหล่านี้มีชื่อว่า ดวงดาวพร่างพราว

พวกชาวบ้านต่างหากที่เป็นดวงดาวเต็มท้องฟ้า หมู่ดาวโอบล้อมถึงทำให้ดวงจันทร์สว่างไสว

เรื่องที่ฮ่องเต้ไม่รู้คือ คำอธิบายรูปภาพเหล่านี้ แท้จริงแล้วยังมีอีกรูปหนึ่งที่ซ่งฝูเซิงเขียนคำอธิบายด้วยตัวเอง

แต่เนื่องจากถวายของเข้าวังหลวงในนามเขตหวงหลง ซ่งฝูเซิงจึงไม่สะดวกที่จะสั่งให้คนแขวนรูปนี้

หากนำขึ้นแขวนก็จะสร้างความลำบากให้ขุนนางเบื้องบน

ฮ่องเต้จึงไม่ได้เห็น

คำอธิบายเหล่านั้นความหมายประมาณว่า

เขาชื่อซ่งฝูเซิง เป็นนายอำเภอฮุ่ยหนิง เขาเป็นตัวแทนนำเสนอสินค้าของดีจากฮุ่ยหนิง

กล้าใช้ตำแหน่งขุนนางรับรองทุกท่านว่า ผลิตจากฮุ่ยหนิง เป็นของดีจริงแท้แน่นอน ทุกท่านเลือกซื้อได้อย่างสบายใจ

อย่างโสม มีเขียนบอกว่ากี่ปีๆ ไม่มีทางโกหก

ต่อให้ฮ่องเต้ไม่ได้เห็นคำอธิบายพวกนั้น เวลานี้ก็ยิ้มออกมาแล้ว ยิ้มให้ซ่งฝูเซิงอยู่ในใจ

เขาหันไปมองบรรยากาศครึกครื้น ฟังพวกเถ้าแก่ร้านกำลังนำเสนอสินค้า

รู้สึกว่าการขายสินค้าของที่นี่ก็ยังแปลกใหม่

“ดูโสมชั้นดีนี่สิขอรับ ตรงช่วงท้องอวบอิ่ม รากสวย แขนเป็นแขน ขาเป็นขา เป็นรูปคนชัดๆ ขายแปดสิบตำลึงไม่แพงเลยสักนิด…

…นายท่านอย่ามัวแต่สนใจเรื่องอายุโสม ทำไม่ไม่พูดเรื่องสรรพคุณของมันล่ะขอรับ…

…ชาวบ้านของพวกเรารีบขึ้นเขาไปเก็บโสมก่อนที่ฝนจะตก…

…ไม่เชื่อไปถามดูได้เลย ตรงข้ามนี่ก็ร้านยา…

…ต้องเป็นโสมที่ขุดเก็บช่วงนี้เท่านั้นถึงจะมีสรรพคุณทางยาดีที่สุด…

…โสมที่ขุดเก็บตามปกติเทียบกันไม่ได้ โสมที่ท่านเคยซื้อข้างนอกอะไรก็ไม่รู้ จ่ายไปตั้งมาก สี่ห้ารากยังสู้โสมรากนี้ไม่ได้เลย…

…มันเป็นโสมที่โอบอุ้มความอุดมสมบูรณ์เอาไว้ พวกเราขุดจากเขาฉางไป๋เชียวนะขอรับ ดินดีน้ำดี ถ้าเก่งจนถึงขั้นปีนได้ถึงยอดเขา เงยหน้าก็เห็นปุยเมฆ”

“ไอ๊หยา ท่านยาย นี่เป็นเห็ดหูหนูต้นต้วน ท่านยังแอบบอกข้าอยู่เลยว่าจะไม่ทำข้าเสียการค้า ต่อให้ท่านจะแอบหรือไม่แอบก็ต่อราคาขนาดนี้ไม่ได้ ราคาที่ท่านยายพูดออกมาข้าฟังแล้วก็ใจหาย อีกอย่าง ที่นี่ห้ามต่อราคา”

“ท่านดูของเป็น ดูก็รู้ว่าออกมาซื้อของบ่อย…

…เห็นไหม พวกร้านขายหนังข้างนอกสู้พวกเราไม่ได้เลย มีแค่เขาฉางไป๋ของพวกเราเท่านั้นที่มีขนเตียวแบบนี้…

…ขนเตียวของพวกเรายิ่งมีลมพัดมาก็ยิ่งรู้สึกอุ่น หิมะตกใส่ก็ไหลลง ฝนตกใส่ก็ไม่เปียกชื้น”

“นายท่านพูดถูกจริงๆ ขอรับ ท่านพูดแบบนี้พวกเราก็อุ่นใจ…

…พวกเราขนของจากฮุ่ยหนิงมาเมืองหลวงไม่ใช่แค่ยากธรรมดา แต่ยากมาก…

…ท่านไม่รู้หรอกว่า เส้นทางบนเขาคดเคี้ยว เขาสูง สายน้ำทอดยาว พวกเรามาเมืองหลวงยังไม่เหนื่อยเท่าไปรับของจากหมู่บ้านเหล่านั้น…

…ไม่มีถนน พอคนเข้าออกเยอะเข้าก็เป็นถนนแล้ว…

…เส้นทางบนเขา มีได้ก็เพราะพวกเราเข้าออก…

…เกวียนล่อขึ้นไปได้ทีละเล่ม หัวแถวเข้าหมู่บ้านไปแล้ว หางแถวยังเพิ่งได้ขึ้นเขา”

เถ้าแก่ที่ถูกยายสูงวัยต่อราคาก็พูดต่อกัน คุยกับพวกลูกค้าที่อยู่ชั้นล่าง

“แต่ต่อให้ลำบากแค่ไหนอันตรายแค่ไหนก็ต้องไป…

…ในเขามีชาวบ้านจำนวนมากที่ชีวิตนี้ไม่เคยออกข้างนอกรออยู่…

…เพื่อที่จะพยายามหาทางเอาของดีเหล่านี้ส่งมาให้ถึงเมืองหลวงที่อยู่ใต้ฝ่าพระบาท เพื่อให้พวกท่านชาวเมืองหลวงได้รู้ว่าผืนดินที่อยู่ห่างไกลนั้นมีของดีราคาย่อมเยาว์ ไม่เพียงแต่เราจะใช้ล่อ บางครั้งยังใช้เรือประมงร่วมด้วย…

…อย่างตอนนี้เข้าหน้าหนาวแล้ว พวกเราที่นู่นยิ่งลำบากเข้าไปใหญ่…

…ใช้คนแบกออกมาจากเขาแล้วใช้แคร่เลื่อนวิ่งในแม่น้ำ…

…ตลอดทางต้องฝ่าพายุหิมะ ลากสัตว์แรงงานที่ไม่ค่อยจะยอมไป ทั้งยังต้องคอยหาอะไรรองล้อเกวียนเพื่อให้เคลื่อนบนพื้นหิมะได้”

อืม ถูกต้อง ถ้าใช้คำพูดของใต้เท้าพวกเราก็คือ ต้องเปลี่ยนเป็นล้อสำหรับวิ่งบนหิมะ

ฮ่องเต้ขมวดคิ้วอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน

แต่สักพักเขาก็ทนฟังต่อไปไม่ไหว ดูการค้าที่ชั้นล่างต่อไม่ได้

เพราะถึงเวลาแล้ว เริ่มการเสนอขายพริกแกง

ก่อนหน้านี้ ส่วนใหญ่เว้นหนึ่งชั่วยาม ร้านขายของดีฮุ่ยหนิงร้านนี้ก็จะมีการนำเสนอสินค้า

เห็ดหูหนูเอามาแช่น้ำให้ทุกคนดู น้ำผึ้งก็ให้ทุกคนได้ชิม เห็ดหอมเอามาตุ๋นไก่จนเห็ดมีกลิ่นไก่ติดไปด้วย

อย่างตอนนี้ยามนี้ ถึงเวลานำเสนอพริกแกง

ทำแกงเนื้อแกงปลาให้ดูกันตรงนั้น ตั้งหม้อต้มน้ำลวกเนื้อแพะ

ถึงแม้จะตั้งหน้าร้านเพื่อดึงดูดพวกร้านอาหารกับลูกค้ารายใหญ่ แต่พอลมพัดมา กลิ่นเผ็ดผสมกับกลิ่นเนื้อก็โชยเข้าไปในร้าน

ฮ่องเต้รู้สึกว่าถ้ายังอยู่ต่อคงได้จามจนเสียภาพพจน์

ฟังดูแล้วกัน เมิ่งจิ่งอวี้เริ่มก่อนแล้ว “ฮะ ฮะ ฮัดเช้ย ฝ่า ไม่ใช่สิ นายท่าน ข้าน้อยเสียมารยาทแล้ว” หนวดเคราครึ้มขนาดนี้ มาข้านงข้าน้อย

เพราะแบบนี้ พวกองครักษ์ที่แต่งตัวเป็นบ่าวรับใช้จึงเดินเปิดทางด้านหน้า พาฮ่องเต้ขึ้นชั้นบน

ชั้นบนต่างหากถึงจะเป็นของมีราคาชิ้นใหญ่

บนแท่นจัดแสดงสิบกว่าแท่นมีของวางอยู่สิบกว่าอย่าง ของประดับที่ทำจากหินซงฮวา แท่นฝนหมึกซงฮวา

แท่นฝนหมึกอันเดียวก็กินพื้นที่จัดแสดงหนึ่งแท่น

ผ้าต่วนแดงปูทับดอกฝ้ายที่หนาทึบ ด้านบนมีของประดับหรือแท่นฝนหมึกวางอยู่บนไม้แดง

นี่เป็นการเปลี่ยนอย่างกะทันหัน ไม่อย่างนั้นก่อนหน้านี้ตั้งใจไว้ว่าชั้นบนจะจัดวางโสมร้อยปีกับนมผึ้ง

จากการเสนอแนะของหยางหมิงหย่วน ฝูกุ้ยเลยยกระดับให้หินซงฮวาอยู่สูงกว่า

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงป้ายไม้บอกราคา เพิ่งแกะสลักสดๆ ร้อนๆ ทำขึ้นทั้งหมดอย่างฉุกละหุก อันไหนเติมศูนย์ได้ก็เติม

ซ่งฝูกุ้ยลงไปชั้นล่างในเวลานี้ เมื่อครู่เขารับยอดสั่งจองอยู่ชั้นบน คนที่มาสั่งจองเป็นคนแรกคือเถ้าแก่ที่ติงเจียนส่งมา แถมยังสั่งหลายชิ้น เรียกได้ว่าควักเงินเก็บทั้งหมดของจวนติง

พอเสร็จจากทางนี้ ฝูกุ้ยกำลังจะลงไปดูสถานการณ์ข้างล่าง ฝ่ายหนึ่งจะลง อีกฝ่ายจะขึ้น ก็เลยเจอกันพอดี

ฝูกุ้ยเห็นมหาบัณฑิตเมิ่งก็จำได้ทันที เจ้าขุนนางหน้าไม่อายคนนี้นี่แหละที่ชักสีหน้าใส่ฝูเซิงตอนรับตำแหน่ง

หันไปเห็นคนที่เดินตามหลังขุนนางหน้าไม่อายคนนี้มา ฝูกุ้ยใจสั่น รู้ได้ทันทีว่านี่คือฮ่องเต้