ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 796 ถ้าวันหนึ่งฉันกลายเป็นเศรษฐี

ตอนที่ 796 ถ้าวันหนึ่งฉันกลายเป็นเศรษฐี

ซ่งฝูกุ้ยพูดจบก็คุกเข่า

ท่าทางแบบที่ว่าราษฎรรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นฮ่องเต้

และก็เพราะรู้ ถึงได้พูดไปมากขนาดนั้น

ต้องพูด ต่อให้กลัวก็ต้องอธิบายให้กระจ่าง

หากพลาดโอกาสนี้ก็จะไม่มีแล้ว

อย่างไรเสีย ฝูเซิงก็อยู่ห่างออกไปมาก หากรายงานผ่านเบื้องบนก็ตั้งกี่ขั้น ใครจะไปรู้ว่าพอคำพูดไปถึงฮ่องเต้จะกลายเป็นแบบไหน

ฝูกุ้ยไม่เชื่อใจใครทั้งนั้น รวมถึงสิ่งที่หยางหมิงหย่วนบอกเขา

เขาเชื่อแค่ตัวเอง

กลัวฮ่องเต้จะคิดว่านี่เป็นการค้าขายของสกุลซ่ง กลัวจะคิดว่าผลงานของฝูเซิงมีมากกว่า กลบข้อด้อยพวกนี้ได้

ขอฮ่องเต้โปรดอย่าทำเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ตั้งใจพิจารณาเรื่องนี้ให้ดี

ดังนั้นต่อให้เป็นการล่วงเกิน ต่อให้ต้องถูกตัดหัวก็ต้องพูด

ตอนนี้พูดจบแล้ว ข้าน้อยขอรับโทษ

คนอื่นๆ ฟังจบก็ยืนนิ่งราวกับรูปวาด

ชั้นบนเงียบสงัด

ฮ่องเต้ยืนอยู่ริมหน้าต่างชั้นสอง หันหลังให้ มองไปทางเหนือ

คนอื่นมองไม่เห็นสีหน้าของฮ่องเต้

ยากนักที่พี่เขยรองของลู่พั่นจะยอมเปิดใจบ้าง

ที่แท้เป็นขุนนางแบบนี้ก็ได้ด้วย

ภายในใจของเขามีความคิดอยู่อย่างเดียว

ลู่พั่น เจ้ารีบสู่ขอลูกสาวสกุลซ่งเถอะ แบบนี้ข้าจะได้ไปเยี่ยมเยียนครอบครัวซ่งได้สะดวกหน่อย มีเหตุผลไปขอคำชี้แนะจากนายอำเภอซ่งได้

มหาบัณฑิตเมิ่งจิ่งอวี้มองด้านหลังของฮ่องเต้ เป็นครั้งแรกที่ตั้งสมมติฐานในใจ

ตอนนั้นหากเขาให้ซ่งฝูเซิงได้เป็นจอหงวน ตอนนี้จะเป็นอย่างไร

เมื่อฮ่องเต้หันตัวกลับมา

ฝูกุ้ยรู้สึกว่าทุกอย่างเหนือความคาดหมายของเขา

ขนาดคนที่กล้าคิดอย่างเขาก็ยังคาดไม่ถึง

ฮ่องเต้พูดกับมหาบัณฑิตเมิ่ง

“ท่านไม่ซื้อหินซงฮวานี่รึ ข้าว่าหินก้อนนี้ อืม ใช้ได้เลยนะ”

ชี้ไปยังหินที่มีป้ายราคาหนึ่งหมื่นตำลึง

มหาบัณฑิตเมิ่งมองป้ายราคาแล้วมองฮ่องเต้ “คือ…”

“หืม? ไม่ดีรึ”

“ดี ดี หินซงฮวาดีมาก คือ เถ้าแก่ เอาไปส่งให้ข้าด้วย”

ขันทีใหญ่หลี่เต๋อเฉวียนยิ้มพลางทำท่าบอกให้ซ่งฝูกุ้ยลุกขึ้น

ไม่เข้าใจรึ ฮ่องเต้ไม่ได้มีเจตนาให้ราษฎรคุกเข่า

ถึงแม้เจ้าจะจำได้ แต่ก็ต้องให้ความร่วมมือด้วย

รีบลุกขึ้นสิ หึหึ เอาหินซงฮวาก้อนนี้ไปห่อให้ใต้เท้าเมิ่งเร็ว

สถานการณ์กระอักกระอ่วนเริ่มขึ้นแล้ว

มหาบัณฑิตเมิ่งมองฝูกุ้ยแล้วกระซิบถาม “เจ้ารู้ว่าข้าเป็นใครใช่ไหม เอาไปส่งที่จวนก่อนได้หรือเปล่า”

เขาไม่ได้พกเงินมา

ซ่งฝูกุ้ยรีบยิ้มพลางพยักหน้า ย่อมได้

พี่เขยรองของลู่พั่นก็ยิ้ม พลางชี้แท่นฝนหมึกอันหนึ่งแล้วพูดกับฝูกุ้ย “เถ้าแก่ ห่อแท่นฝนหมึกอันนี้ให้ข้าด้วย อีกเดี๋ยวข้าจะให้คนมารับ”

พูดจบ พี่เขยรองของลู่พั่นก็รีบตามฮ่องเต้ลงไปชั้นล่าง

และแล้วฮ่องเต้ก็หายไปจากร้านของดีจากฮุ่ยหนิง

เขาถามเมิ่งจิ่งอวี้ที่วิ่งตามมาจนทัน “ศิษย์ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง”

เห็นเพียงใต้เท้าเมิ่งเหงื่อแตกเต็มศีรษะ ไม่รู้ว่าเพราะวิ่งหรือเพราะอายที่ไม่พกเงินมา

เขาทำมือคารวะยกแขนบังครึ่งหน้า “กระหม่อมอับอายยิ่งนัก ละอายใจเหลือเกิน ฝ่าบาท ศิษย์ของพระองค์มีความสามารถแบบที่หาได้ยาก ไม่ใช่ดีแต่พูดพ่ะย่ะค่ะ”

“ฮ่าๆๆ”

“ร่างราชโองการ”

คำพูดแรกของฮ่องเต้หลังจากกลับมาจากข้างนอกคือคำพูดนี้

ในใจของเขายังคงมี ‘สองไม่กลุ้ม สามรับประกัน’ ติดอยู่

เขาอยากให้ขุนนางที่ดีแบบขุนนางซ่งมอบสิ่งดีๆ ให้ราษฎรได้มากกว่านี้

ติงเจียนกับหยางหมิงหย่วนยืนขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

ส่วนซ่งฝูกุ้ยที่ส่งฮ่องเต้ออกไปแล้วเวลานี้กำลังนั่งอยู่ที่บันไดแข้งขาอ่อนแรง

บนศีรษะมีเหงื่อท่วม

คนที่ขายของอยู่ชั้นล่างเข้ามาหาก็ตกใจ “ท่านฝูกุ้ย ดูนี่สิ เอ๊ะ ท่านเป็นอะไรไป”

ยังจะอะไรอีกล่ะ

พวกเจ้าอยู่ชั้นล่างไม่รู้อะไร

แต่พวกเจ้ารู้หรือเปล่าว่าเมื่อครู่ข้าเจอกับอะไรมา

นั่นฮ่องเต้เชียวนะ

เขาทำเสียงหึ ชีวิตน้อยๆ ของข้า เดี๋ยวคงโดนปลิดแบบไม่รู้ตัว

ถึงแม้ข้าจะตาย ท่านลุงซ่งก็ไม่มีทางรู้สึกเสียดาย

แต่ฝูเซิงจะต้องเสียใจมากแน่นอน คงได้คิดถึงเขาจนไปร้องไห้หน้าสุสาน

พอๆๆ หยุดคิด

ตอนนี้ศีรษะก็ยังอยู่บนคอดี

“เรื่องอะไร”

“ท่านฝูกุ้ย ลองเดาดูสิขอรับ โสมกับนมผึ้งที่พวกเราขายเป็นหลักขายออกไม่เท่าไร แต่พริกแกงกับสมุนไพรเทียนหมาถูกจองหมดแล้ว…

…ตัดพวกของตัวอย่างทิ้งไป ขายหมดแล้วขอรับ…

…พวกเรารีบส่งคนไปบอกให้ทางฮุ่ยหนิงส่งสินค้ามาอีกดีไหมขอรับ”

ฝูกุ้ยพยักหน้า ขายพริกแกงหมดยังพอเข้าใจได้

คนที่เกี่ยวข้องกับราชสำนักรู้เรื่องพริกอยู่ก่อนแล้ว

โยนพริกแกงน้ำมันเนื้อใส่หม้อ เอาไปวางข้างนอก กลิ่นก็หอมไปสามบ้านแปดบ้าน

ที่นี่คือเมืองหลวง เมืองที่อยู่ใต้ฝ่าพระบาท เสนอขายแบบนี้ พวกชาวบ้านมีไม่เท่าไหร่หรอก แต่พวกภัตตาคารใหญ่ พวกร้านที่ขายของปรุงรสน่าจะสั่งไปไม่น้อย

แต่นึกไม่ถึงว่าสมุนไพรเทียนหมาจะขายดีกับเขาด้วย “ร้านยาซื้อไปเหรอ”

“ขอรับ มีหลายคนมาดม หันไปสุมหัวซุบซิบ จากนั้นก็ให้เปิดตั๋วเอาของไปส่ง บอกว่าร้านเก่าแก่ของเมืองหลวงขอรับ”

“เข้าใจแล้ว”

“ท่านฝูกุ้ยไม่ดีใจหรือขอรับ”

ก็ดี

ต้องดูว่าเทียบกับอะไร

เทียบกับพวกหินซงฮวาแท่นฝนหมึกที่เมื่อครู่ขายออกไปเยอะ

เทียบกับเงินหมื่นตำลึงที่หลอกขายใต้เท้าเมิ่งได้

รวมถึงเทียบกับที่หลังจากฮ่องเต้กลับวังจะช่วยให้มีลูกค้าเข้ามามากขึ้น

“บอกทุกคนว่าให้สลับกันกินข้าว อีกเดี๋ยวพวกเราจะต้องยุ่งกันไปสักพัก”

เป็นอย่างที่ฝูกุ้ยว่าจริงๆ

เรียกได้ว่าวันนี้เป็นวันที่ซ่งฝูกุ้ยจะจดจำไปจนแก่ เมื่อใดที่เขานึกถึงก็จะรู้สึกว่าเป็นวันที่ตื่นเต้นและมึนงงที่สุดในชีวิต

เขาไม่คาดคิดว่า ถัดจากการมาเยือนของฮ่องเต้ ขุนนางจวนแรกที่มาจะเป็นจวนผู้สำเร็จราชการ

“อันนี้แพงขอรับ” เขาไม่อยากขายให้จวนผู้สำเร็จราชการ

ครั้งนี้รีบออกเดินทางเกินไปหน่อย ไม่อย่างนั้นท่านย่าหม่าคงได้ให้องค์หญิงใหญ่หนึ่งก้อนแล้ว

มีให้เปล่าๆ ครอบครัวแม่ทัพเล็กจะมาซื้อทำไม เหลวไหล

ลุงเหอที่อัครเสนาบดีลู่ส่งมายิ้มพลางพูดกับฝูกุ้ย “ได้ยินว่าจะซื้อต้องเปิดตั๋วก่อนใช่หรือไม่”

“แต่ว่าอันนี้พวกเราต้องเอาไปจัดแสดงที่อื่นอีก ไม่คิดจะขายขอรับ”

“ติดราคาไว้ขนาดนี้แล้วอย่าเก็บไว้เลย เถ้าแก่ไปเปิดตั๋วมาเถอะ”

ซ่งฝูกุ้ยทำได้เพียงแอบขอโทษแม่ทัพเล็กอยู่ในใจ ตัดสินใจขายออกไป

ติดราคาไว้ที่หนึ่งหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าตำลึง สูงสามคืบ หินซงฮวาเขียวดุจหยกที่เป็นตัวเด่นของร้านถูกซื้อไปแล้ว

เด็กหนุ่มยี่สิบคนของฮุ่ยหนิงก้าวเดินอย่างองอาจ สง่าผ่าเผย ช่วยกันหามหินหยกก้อนนี้ไปส่งที่จวนผู้สำเร็จราชการ

ซ่งฝูกุ้ยก็ยังกังวลอยู่ภายใต้สถานการณ์นี้

ดึงลุงเหอมาพูดด้วยความไม่สบายใจ “จวนผู้สำเร็จราชการใช้เงินมากขนาดนี้มันจะดีหรือ”

ต่อให้มีเป็นแสนสองแสนก็จะอวดรวยไม่ได้

เป็นห่วงพวกท่านหรอกนะ พวกเราแอบๆ กันก็ได้ เขาให้ความร่วมมือแน่นอน

ขณะพูดก็จะเรียกพวกเด็กหนุ่มกลับมา

ลุงเหอห้ามไว้ ยิ้มในใจ กะไว้ว่าอีกเดี๋ยวกลับถึงจวนจะเล่าความมีน้ำใจนี้ของฝูกุ้ยให้นายท่านกับเหล่าฮูหยินฟัง “ต้องการแบบนี้”

ลู่ฮูหยินนั่งอยู่ในห้องรับรองมองหินก้อนนั้น “…”

เหล่าฮูหยินที่ดื่มชาอยู่ถึงกับสำลัก เอาผ้าเช็ดหน้าซับปากที่ยิ้มอยู่แล้วบอกว่าฮ่องเต้รู้จักใช้ชีวิต

เพราะแบบนี้ คนทั้งเมืองถึงได้รู้ว่าหินซงฮวาราคาแพงที่สุดในร้านของดีจากฮุ่ยหนิงได้ถูกจวนผู้สำเร็จราชการซื้อไป

หลังจากฮ่องเต้ที่อยู่ในวังหลวงทราบข่าวนี้ก็พูดขึ้น “นี่แหละเสด็จป้า มักให้การสนับสนุนข้าเสมอ”

พระสนมหลิวซูเฟยที่กำลังให้การปรนนิบัติ ต่อมาก็รีบให้คนส่งจดหมายไปบอกทางครอบครัวตัวเอง

ทั้งยังกลัวครอบครัวตัวเองคิดไม่ทัน มีฝากบอกไปด้วยว่า ท่านปู่กับท่านพ่ออย่าเลอะเลือน

เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้แทบอยากให้พวกขุนนางใหญ่ช่วยกันออกเงินค่าทำดาบ เวลานี้ใครออกแรงสนับสนุนมาก ฮ่องเต้ก็จะคิดว่าคนผู้นั้นเข้าใจฮ่องเต้

คิดว่าทำหลบๆ ซ่อนๆ ฮ่องเต้จะไม่รู้สถานการณ์ของแต่ละจวนรึ

ดูอย่างใต้เท้าเมิ่งเป็นตัวอย่าง ไม่มากไม่น้อย หนึ่งหมื่นตำลึง จวนเมิ่งไม่มีทางเดือดร้อน แต่ก็ไม่มีทางให้จวนเมิ่งได้เสวยสุขมากจนเกินไป

กลับมาทางนี้ พอจวนผู้สำเร็จราชการเล่นแบบนี้ พวกฝูกุ้ยก็เลยยุ่งกันอุตลุด

พูดกับพ่อบ้านของแต่ละจวนอย่างไม่หยุดหย่อน “ขอโทษด้วย ของประดับหมดแล้วขอรับ”

เช่นนั้นแท่นฝนหมึกล่ะ

“แท่นฝนหมึกมีขอรับ ข้าจะแนะนำให้นะขอรับ แบ่งออกเป็นหลายระดับ”

ไม่ต้องแนะนำแล้ว เลิกพูดมาก รีบห่อมาให้จวนพวกเราหลายๆ อันเร็วเข้า

ถ้าพูดต่อ เดี๋ยวแม้แต่แท่นฝนหมึกพวกเราก็ไม่ได้ กลับไปจะรายงานเจ้านายอย่างไร

ฝูกุ้ยก็เริ่มรับเงิน คนนี้อัน คนนั้นอัน ตึงๆๆ เสียงประทับตั๋วดังต่อเนื่อง คนที่อยู่ข้างล่างยังได้ยิน

หกหกหก เก้าเก้าเก้า หนึ่งเจ็ดเจ็ดเจ็ด สองแปดแปดแปด

ชาวบ้านที่อยู่ชั้นล่าง “ขอพวกเราดูของล้ำค่านั่นหน่อยสิ แค่ดูไม่ได้เหรอ ได้ยินว่าของนั่นมีส่งเข้าวังหลวงด้วยใช่หรือเปล่า เอ๊ะ จวนผู้สำเร็จราชการจ่ายเงินห้าหมื่นตำลึงเพื่อซื้อของล้ำค่านั่นจริงหรือเปล่า”

พอพูดถึงของใช้พระราชทาน แต่ละคนก็ตาโตขณะพูดคุย

ตอนพูดถึงห้าหมื่นตำลึงมีหยุดหายใจ ราวกับตกใจคำพูดของตัวเอง

ข่าวลือก็มีที่มาแบบนี้แหละ ห้าหมื่นตำลึงที่ไหนกัน ใครบอก

กัวคนโตอยู่ชั้นล่างมีหน้าที่คอยดูแลความเรียบร้อย “คนไหนที่จะซื้อของมาทางนี้ ส่วนคนที่อยากมาดูเฉยๆ รอพรุ่งนี้ได้หรือเปล่า ต้องเว้นที่ไว้ให้พ่อบ้านของแต่ละจวนเข้ามาซื้อของด้วย”

ซย่าเหวินอวี่มาพร้อมบ่าวรับใช้ เข้าร้านมาในเวลานี้

ขึ้นไปหาฝูกุ้ยที่ชั้นบน แทรกแถว ใช้เส้นสายแสดงความต้องการ “เก็บของดีไว้ให้จวนท่านโหวของข้าด้วย”

พ่อของเขาตั้งใจเรียกเขากลับจวนเพื่อให้มาจัดการเรื่องนี้

ซ่งฝูกุ้ยแนะนำจากใจจริง “คุณชายซย่า ซื้อโสม นมผึ้ง สมุนไพรลู่หรง หรือไม่ก็เห็ดหัวลิงเถอะขอรับ ไม่จำเป็นต้องซื้อหินซงฮวา จริงๆ นะ”

“ของพวกนั้นก็ซื้อด้วย แท่นฝนหมึกก็จะเอา เอาอันที่ดูดีที่สุดให้ข้า”

วันนี้วุ่นวายมาก พอช่วงหลังๆ แม้แต่ขนเตียว นมผึ้ง เห็ดต่างๆ ก็หมดตามไปด้วย

ไม่มีแล้ว

นี่เพิ่งวันเดียวเองนะ

ซ่งฝูกุ้ยเดินหนึ่งก้าว กัวคนโตก็เดินตามหนึ่งก้าว

“จะมาเดินตามข้าทำไมพี่กัว”

“ไม่ได้ ตอนนี้เจ้ามีค่ามาก”

ใช่ รวยเหลือเกิน ตั๋วเงินเป็นปึกๆ

ฝูกุ้ยนั่งขอบเตียงกำลังกลุ้มใจ

ทำอย่างไรดี ฝูเซิง จะวานคนอื่นเอาตั๋วเงินกลับไปก็ไม่ได้

ข้าจะเอาเงินกลับไปก่อนก็ไม่ได้ พี่กัวไม่ยอม

พวกเราจะทำตามแผนเดิมไปหาลูกค้าที่อำเภออื่นต่อดีหรือเปล่า

สองมือของกัวคนโตดัน ฝูกุ้ยเกือบถูกอุ้มขึ้นมา “อยู่ห่างจากเตาหน่อย เผาเจ้ายังไม่เท่าไร กลัวตั๋วเงินในกระเป๋าจะถูกเผาไปด้วย”

วันต่อมา

ฮ่องเต้ประกาศต่อราษฎรทั้งผองว่า แท่นฝนหมึกที่ทำจากหินซงฮวาเป็นแท่นฝนหมึกที่ราชวงศ์ใช้

ฮ่องเต้ตรัสชม ‘ฤดูร้อนไม่แห้ง ฤดูหนาวไม่จับตัว ผิววาวละเอียด ช่วยฝนหมึกได้ดี’

ฮุ่ยหนิงต้องเอามาส่งให้ปีละสี่ชิ้น แค่สี่ชิ้นพอ

คนอื่นๆ ก็สามารถใช้แท่นฝนหมึกแบบนี้ได้ ฮ่องเต้อยากแบ่งปันของดีให้ผู้ร่ำเรียนทั่วหล้าได้ใช้กัน

นอกจากนี้ของดีของฮุ่ยหนิงอย่างโสม ลู่หรง นมผึ้ง น้ำผึ้ง เห็ดหัวลิง เห็ดหูหนูต้นต้วน ก็ถูกบันทึกในสมุดของสำนักพระราชวัง

ซึ่งก็หมายความว่าทางวังหลวงจะมีการจัดซื้อทุกปีตามกำหนดเวลา ซื้อ จ่ายเงิน

ในเวลาเดียวกัน ขบวนประกาศราชโองการก็ออกจากประตูเมืองไปพร้อมราชโองการ มุ่งหน้าสู่ฮุ่ยหนิง