ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 808-1 ตะลึงตกใจ

ตอนที่ 808-1 ตะลึงตกใจ

เสมียนฉินอึ้ง “ใต้เท้า?”

“บอกให้ไปก็ไปสิ”

เสมียนฉินทำได้เพียงมองด้านหลังของซ่งฝูเซิงอีกครั้งแล้วหันตัวเดินออกด้วยความลำบากใจ

เรื่องนี้เขาก็ได้สืบมาก่อนแล้ว

ต้นตอข่าวลือ อย่างน้อยเมียเขาก็รู้มาจากฮูหยินของหัวหน้าหลัว ลือต่อๆ กันไป

แต่ใต้เท้าจะเอาเรื่องหัวหน้าหลัวโดยตรง เสมียนฉินคิดว่ามันไม่จำเป็นต้องทำถึงขั้นนั้น

วิธีจัดการแบบปกติคือ ใต้เท้าไม่ควรใช้อำนาจที่มีกลั่นแกล้งหัวหน้าหลัวอย่างเงียบๆ หรอกหรือ

อย่างไรเสียเรื่องนินทาของพวกผู้หญิงก็ไม่ถึงกับต้องเอามาทำประเจิดประเจ้อ ทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่

…

เรื่องที่เสมียนฉินคิดว่าเล็กน้อย แต่สำหรับซ่งฝูเซิงในเวลานี้คือเรื่องใหญ่

สองมือของซ่งฝูเซิงเท้าเอว มองหิมะที่ตกโปรยปรายด้านนอก ในใจกำลังรู้สึกผิดแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน

เมื่อก่อนอยู่เมืองถงเหยา อยู่เฟิ่งเทียน อยู่เมืองหลวง อยู่ฮุ่ยหนิง เขายังหาเวลาออกไปเดินเล่นกับลูกเมียได้

ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็จะไปรับไปส่ง พาออกไปเที่ยวเล่นได้

ทว่านับตั้งแต่มาอยู่เขตหวงหลง ต้องดูแลความเป็นอยู่ของคนนับแสน

อีกทั้งเขาก็ไม่ได้เก่งรอบด้าน หลายเรื่องต้องรับช่วงต่อ ต้องดูแล ศึกษา ปรับเปลี่ยน จึงมองข้ามลูกเมียไป

นี่เลยเป็นช่องโหว่ให้พวกคนว่างงานเอาไปนินทา คาดเดาไปในทางที่ไม่ดี สาดโคลนใส่คนที่เขาแคร์ทั้งสอง

ขณะที่ซ่งฝูเซิงรู้สึกผิดอยู่ในใจ ความโกรธก็แผ่ขยายในวงกว้างไปพร้อมกัน

คนอย่างเขาไม่แคร์ว่าคนอื่นจะวิพากษ์วิจารณ์เขาอย่างไร

อย่างการที่เขาเอาความจริงใจที่สุดมาสร้างความมั่นใจให้ขุนนางพวกนี้ ขอแค่ตั้งใจทำงาน เขาก็จะให้โอกาสได้เลื่อนตำแหน่ง ไม่มีทางเหมือนผู้ว่าฯ เถาที่ฮุบผลงานไว้คนเดียว

แต่เพียงชั่วพริบตาก็มีคนไม่รู้จักพอแล้ว

บอกว่าคนทำงานคือพวกเขา ทำได้ดี ตอนรายงาน ถึงแม้ผู้ว่าฯ ซ่งจะบอกว่ามีชื่อพวกเขาร่วมด้วย แต่ก็ต้องรายงานต่อเบื้องบนในนามของตัวเองไม่ใช่รึ เช่นนั้นไม่เท่ากับเป็นผลงานของผู้ว่าฯ ซ่งเหรอ แต่ถ้าทำได้ไม่ดี พวกเจ้าหน้าที่ระดับล่างก็รับแทนไป

บอกว่าเขา พออารมณ์ดีก็ชอบหาคนมาคุยเปิดใจ แม้แต่การสื่อสารยังเป็นเรื่องผิด

เกรงว่าทุกคนคงคิดว่าความตั้งใจแรกของเขาคืออยากฟังคำยกยอจากทั่วทุกสารทิศ

คิดดูก็รู้ว่าคงแอบด่าเขาอยู่ในใจ เจ้าเป็นอย่างไรไม่รู้ตัวเหรอ จะเรียกพวกข้าไปคุยอะไร อยากฟังอะไรล่ะ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสอนให้คนอื่นทำอย่างนั้นอย่างนี้

พวกข้ารับราชการมาก่อนเจ้าหลายปี เจ้าเพิ่งได้เป็นขุนนางไม่กี่วัน พวกข้าไม่ได้หวังเรื่องขั้น ขอแค่เจ้าอย่าขยันหาเรื่อง

ถึงขั้นที่ว่าเขาซ่งฝูเซิงยังไม่สนแม้แต่ความคิดของชาวบ้าน

อย่างตอนแรกสุด หมู่บ้านน้ำผึ้งไม่ยินดีต้อนรับเขา สกุลว่านเอาเปรียบชาวบ้านแล้วอย่างไร

อย่างตอนเทศกาลโคมไฟ แม่ของเขาตั้งใจเตรียมปริศนาโคมไฟที่ให้ชาวบ้านตอบได้ งดรับงานสี่วันล่วงหน้า ไม่เอาแล้วเงิน พวกผู้หญิงในครอบครัวอบขนมกันอย่างไม่หยุดหย่อนสิบสองชั่วโมง เพื่อทำขนมสำหรับแจกฟรี

วันนั้นเขาเห็นแม่ปรากฏตัว แค่ตวัดมือเดียวก็ทำให้เด็กๆ ที่ไม่เคยลิ้มลองขนมเค้กได้ลองกิน เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจ

แต่ต่อมาท่านลุงซ่งออกไปเดินเล่นกลับมาด้วยความโมโห ทำไมคนเราไม่รู้จักพอ บอกว่าชาวบ้านทางนั้นแย่งขนมไม่ทัน ต่างไม่พอใจ

แอบนินทา บอกว่าครอบครัวใต้เท้าผู้ว่าฯ ขี้งกเหลือเกิน คนที่แย่งได้บอกว่าให้แค่ชิ้นเดียว

คนที่แย่งไม่ทัน เพิ่งได้ยินข่าวแล้วมา ยิ่งว่าสาดเสียเทเสียเข้าไปใหญ่

คนพวกนี้ไม่ลองคิดดูบ้างว่า ครอบครัวซ่งของพวกเขาไม่ต้องทำเรื่องแบบนี้ก็ได้ จะทำแบบจวนอื่นก็ได้ แลกเศษเงินทองแดงมายี่สิบสามสิบตำลึงแล้วโยนให้เก็บหน้าบ้าน

เป็นเพราะแม่ของเขาหวังดีทั้งนั้น

บอกว่าพวกเราเคยลำบากมาก่อน รู้หัวอกคนเป็นพ่อแม่ ต่อให้แย่งเงินทองแดงไปได้มากมายก็ไม่มีทางเอาเงินนั้นไปซื้อขนมเค้กให้พวกเด็กๆ ต้องเอาเงินไว้ใช้ในครอบครัว

ส่วนการฉลองเทศกาลเป็นช่วงที่เด็กๆ ต่างตั้งหน้าตั้งตารอ

ถึงได้ยอมเปลืองแรง เปลืองฟืน เปลืองเงิน เตรียมการพวกนั้น

ตัวอย่างแบบนี้มีให้เห็นเยอะมากนับตั้งแต่เขามาเป็นขุนนาง

เขาซ่งฝูเซิงไม่สนใจคำพูดที่ชาวบ้านหรือลูกน้องว่าเขาทั้งนั้น

เขายังปลอบตัวเองอีกว่า มองในด้านดีให้มากๆ พยายามทำความเข้าใจ อย่าไปถือสา คนพวกนั้นถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นก็คิดไม่ได้หรอก

แต่ครั้งนี้ คนข้างนอกนินทาลูกเมียเขาต่างๆ นานา ยังอยากให้เขาทำความเข้าใจว่าคนโบราณมีกรอบความคิดจำกัดถึงได้พูดแบบนั้น เขาทำไม่ได้หรอก

นี่ไม่ใช่เรื่องกรอบความคิด

นี่คือเจตนาร้าย

คนพวกนั้นเป็นคนโบราณอย่างแท้จริง ในเมื่อรู้ว่าชื่อเสียงของผู้หญิงสำคัญ แต่กลับยังพูดจาเลอะเทอะแบบนี้ แบบนี้ไม่เรียกเจตนาร้ายเหรอ

ลูกสาวพวกเจ้าสิแต่งกับพ่อหม้าย

เมียของพวกเจ้าต่างหากที่สมควรหย่าทิ้ง!

ก๊อกๆๆ เสมียนฉินเคาะประตูก่อน “ใต้เท้า?”

หัวหน้าหลัวยืนอยู่ด้านหลัง

ซ่งฝูเซิงหันตัวมาจากทางหน้าต่าง “เชิญ”

…

เสมียนฉินเอาหูแนบประตู มือปิดหูอีกข้าง แอบฟังด้านในคุยกัน ร้องไอ๊หยาในใจไม่หยุด คำพูดรุนแรงมาก

เขาได้ยินเสียงใต้เท้าดุด้วยความเย็นชา

“หัวหน้าหลัว ข้ารู้ว่าท่านไม่เคยลงสนามสอบจอหงวน ล้มลุกคลุกคลานจนมาถึงตำแหน่งในวันนี้ได้”

ฟังเอานะ ใต้เท้าดูถูกหัวหน้าหลัวก่อนว่าไม่ใช่ขุนนางที่มาจากการสอบจอหงวน ต่อมาพูดว่าล้มลุกคลุกคลาน แบบนั้นไม่เท่ากับหาว่าอีกฝ่ายได้ตำแหน่งมาโดยไม่สอดคล้องกับความสามารถรึ

ใต้เท้าพูดต่อว่า “ที่เรียกท่านมาก็เพื่อจะสอนท่าน ระวังคำพูด ปฏิบัติชอบ รักครอบครัว…

…ระวังคำพูด เด็กเกิดมาต้องใช้เวลาถึงสามปีกว่าจะพูดคล่อง…

…หัวหน้าหลัว ท่านรู้หรือไม่ว่าผู้ใหญ่กลับใช้ทั้งชีวิตเพื่อพูดภาษาคนให้รู้เรื่อง”

เสมียนฉินอยู่ด้านนอก เอาแขนเสื้อบังหน้า หัวหน้าหลัวที่อยู่ด้านในเป็นอย่างไรเขาไม่รู้ เขารู้แค่ว่าขนาดตัวเองแอบฟังยังหน้าแดงก่ำ

“ใต้เท้า เหตุใดใต้เท้าต้องดูถูกข้าถึงเพียงนี้ด้วย” หัวหน้าหลัวที่อยู่ในห้องคุกเข่าฟังคำสั่ง พอได้ยินแบบนั้นก็ลุกขึ้นด้วยความโมโห

“ทำไมน่ะรึ กลับไปถามเมียที่แสนเลวร้ายของท่านดู!…

…ถ้ายังกล้าว่าเมียคนอื่นอีก ข้าจะไม่ได้จัดการแค่ท่าน ยังจะจัดการนางด้วย”

เพล้ง เสมียนฉินที่อยู่ด้านนอกสะดุ้ง ถ้วยชาแตกอยู่ข้างเท้าหัวหน้าหลัวที่มีสีหน้าตกใจ

ด้านนอก รองผู้ว่าฯ โจวที่เอาหนังสือมาให้ใต้เท้าเซ็นพอดี เท้าถึงกับชะงัก ตกใจเสียงปาถ้วยชาแตก สงสัยอย่างรุนแรง

คิดแล้วก็รู้สึกว่ากลับก่อนดีกว่า

เสมียนฉินเห็นเพียงชายชุดขุนนางของรองผู้ว่าฯ โจว

…