ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 812-1 ตามหาอีกแดนสวรรค์

ตอนที่ 812-1 ตามหาอีกแดนสวรรค์

ยายกัวนั่งอยู่ที่หัวเตียง ปลายเท้ามีตราชั่ง กำลังชั่งเงินที่นางทำงานสะสมมา

กองซ้าย กองขวา เศษเงินวางเป็นกองๆ มีทั้งหมดเก้ากอง

ได้ยินหญิงชราที่ฟันร่วงไปครึ่งปากแล้วคนนี้ กำลังพูดพึมพำ

“เก้าเก้าแปดสิบเอ็ด แปดสิบเอ็ดตำลึงไม่ผิดแน่…

…ไอ๊หยา ได้เงินเยอะขนาดนี้แล้วเหรอ ข้าก็ใช้ได้นะ พวกลูกๆ ไม่รู้เรื่องเงินนี้ด้วย…

…ฮี่ๆ เอาออกมาหนึ่งตำลึง พรุ่งนี้จะซื้อถังหูลูให้เด็กในบ้านกิน ข้าเองก็จะกินสักสองไม้”

พูดว่าหนึ่งตำลึงอาจน่าตกใจ แต่ถ้าฟังสถานการณ์จริงจะไม่ตกใจ

ครอบครัวซ่งก็แบบนี้ คนเยอะ ซื้ออะไรทีต้องซื้อปริมาณเยอะ ซื้อผลไม้แค่จินเดียวก็แบ่งได้ไม่กี่คน

ยายกัวโกยเงินพวกนี้เข้าห่อผ้าแล้วยัดเข้าด้านในสุดของตู้เสื้อผ้า กลัวลูกสะใภ้จะเจอตอนเข้ามาทำความสะอาด นี่ไม่ใช่เงินที่รู้ๆ กัน

เก็บเสร็จก็ถือตราชั่งเดินออกพลางฮัมเพลง “ถังหูลู หวานเปรี้ยว กัดหนึ่งคำ จะคนแก่หรือลูกเด็กเล็กแดงต่างก็ถูกใจ”

ภายในห้องที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น

ซ่งฝูเซิงกำลังเกลี้ยกล่อมลูกสาว

“มันก็บอกไม่ได้อยู่แล้วว่าใครคิดค้น บรรพบุรุษสืบทอดกันมา ปรับปรุงให้ดีขึ้นจากรุ่นสู่รุ่น…

…อาจารย์เหยียนเห็นว่าวิธีที่ลูกสอนหมี่โซ่วมันง่ายกว่า…

…เขาคิดว่าถ้าเขียนเป็นหนังสือ สอนให้รู้โดยทั่วกันน่าจะเป็นประโยชน์ในวงกว้าง…

…เขาบอกว่าเรื่องนี้ดีมาก พ่อมองออกว่าเขาดูสนใจมาก เลยอยากเจอลูก…

…ลูกพ่อ ลูกไม่รู้หรอกว่ารัชสมัยนี้กำหนดว่า ขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ทุกคนต้องมีถุงคำนวณเตรียมไว้เพื่อความแม่นยำในการพัฒนานโยบาย…

…แน่นอนว่าพ่อไม่จำเป็น”

เขามีโทรศัพท์มือถือ มีเครื่องคิดเลข

“แต่คนอื่น จริงสิ อย่างอุปกรณ์คล้ายก้านไม้ที่ลู่พั่นใช้คำนวณ ลูกก็เคยเห็นไม่ใช่เหรอ…

…ยิ่งตัวเลขเยอะก็ยิ่งต้องใช้พื้นที่มาก…

…ในห้องทำงานพ่อก็มี เอาไว้ให้คนอื่นดู…

…ถ้าลูกสอนพวกเขาท่องสูตรเลขได้ สอนวิธีที่ง่ายกว่า พวกขุนนางก็จะขอบคุณลูก…

…คิดดูนะ ถุงคำนวณจะมีไม้ที่ใช้คำนวณน้อยลงไปได้หน่อย บางคนใช้หยกทำเลยนะ หนักจะตาย พวกเขาจะไม่จดจำลูกเหรอแบบนี้…

…พ่อก็จะได้หน้าใช่ไหมล่ะ…

…พอพูดขึ้นมาว่าหนังสือเล่มนั้นใครเขียน ลูกสาวข้า คนอื่นต้องยกนิ้วโป้งให้แน่นอน…

…ลูกไม้หล่นใต้ต้น”

ซ่งฝูหลิงเหลือบมองพ่อตัวเอง ดูยิ้มเข้า ทำอย่างกับว่าถูกถามไปแล้ว

นางไม่เต็มใจเท่าไหร่

พวกหมี่โซ่วเหมือนกระดาษขาว อยากวาดอะไรใส่ลงไปก็ได้ สอนพวกเขาเลยไม่ยุ่งยาก

อย่างไรเสียพวกเขาก็ยังเด็กมาก ตอนนั้นยังไม่รู้อะไรมากมาย

หรือแม้กระทั่งสอนพวกท่านย่าก็ยังไม่เหนื่อย

เหตุผลเดียวกัน ไม่ต้องเหนื่อยอธิบายว่า ‘ทำไม’ ทำไมมันไม่เหมือนวิธีคำนวณของยุคโบราณ

แต่จะให้ไปสอนอาจารย์เหยียนคนมีความรู้ระดับนั้น อาจารย์ที่เคยสอนหนังสือพวกองค์ชายมามากมาย นี่มันไม่เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวเหรอ แค่คิดดูก็รู้ว่านางจะต้องเปลืองสมองขนาดไหน

ใช่ว่านางจะไม่เคยมีประสบการณ์นี้

ตอนนั้นที่สอนลู่พั่นนางก็เคยแอบกัดฟันโมโห ต่อไปจะอยู่ให้ไกลจากพวกคนโบราณที่มีความรู้ รับมือยากสุดๆ ชอบเอาแต่ถามว่า ‘หืม? หา? ทำไมล่ะ เจ้าคิดออกมาได้อย่างไร’

แค่คิดก็ขนลุก ต้องอธิบายเยอะมาก

“ท่านพ่อ ทำไมไม่บอกล่ะว่าท่านพ่อสอน”

ซ่งฝูเซิงส่ายหน้า

“มันไม่ฟังดูเหลวไหลเหรอ…

…น้องชายของลูกบอกอาจารย์ไปแล้วว่าพี่สาวเป็นคนสอน…

…ในตำราโบราณอย่างสวินจื่อ ก่วนจื่อ ไหวหนานจื่อ คัมภีร์ยุทธศาสตร์ เป็นต้น ถึงแม้จะมีท่องว่าสามเก้ายี่สิบเจ็ด หกแปดสี่สิบแปด อะไรพวกนี้ แต่อย่างอื่นมันก็น้อย…

…ลูกสอนหมี่โซ่วไปตั้งเท่าไรไม่รู้เหรอ แทบจะเอาข้อสอบคณิตศาสตร์โอลิมปิกมาสอนเขาแล้ว ใครใช้ให้ลูกสอนไปเยอะแยะล่ะ…

…ถ้าพ่อบอกว่าตัวเองอยู่ว่างๆ เลยศึกษา พ่อต้องว่างขนาดไหน แถมยังต้องสอบจอหงวน…

…อีกอย่าง ให้พ่อบอกตัวเองสอน เกิดความแตกขึ้นมาจะทำอย่างไร…

…ไม่สู้บอกว่าลูกมีพรสวรรค์ ขนาดนักคณิตศาสตร์ยังต้องมีพรสวรรค์เลย…

…พ่อเลยแต่งเรื่องไปว่า ตอนเด็กๆ เวลาลูกได้ยินพวกตัวเลขก็จะหูผึ่ง ตอนสามขวบก็นั่งเรียงไม้นับเลขในลานบ้านแล้ว…

…ต่อมาได้พ่อช่วยสอน จับนั่งบนตัก พ่อสอนลูกแบบจับมือเขียน…”

อืม เมื่อตอนบ่ายพอเขารับรองอาจารย์เหยียนเสร็จ คิดๆ ดูอาจารย์เหยียนคงจินตนาการภาพลูกสาวเขามัดผมแกละสองข้าง ผมชี้ฟ้า เป็นเด็กเทพมาตั้งแต่เด็ก

ซ่งฝูหลิงทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว “เฉียนหมี่โซ่ว!”

หมี่โซ่ววางกระเป๋าหนังสือแล้ววิ่งไปข้างนอก “ข้าไปฝึกขี่ม้าแล้วนะพี่”

เย็นวันนี้ ซ่งฝูเซิงประกาศให้ทุกคนรู้ว่า ฝูหลิงเด็กสาวอัจฉริยะของบ้านเราจะไปเป็นแขกประจำของจวนเหยียน ไปประจำการที่ซาจยาปังแล้ว

“สะ สะ สอนใครนะ” ท่านลุงซ่งเกือบทำกระบอกยาสูบลวกปาก พั่งยาของบ้านเราจะไปสอนคนที่มีความรู้ระดับนั้นเหรอ

ท่านย่าหม่าก็จับมือพั่งยา เดี๋ยวตบเบาๆ เดี๋ยวลูบ ตื่นเต้นดีใจเกินกว่าจะบรรยาย

คิดในใจ ย่ายังไม่รู้จักเจ้าอย่างถ่องแท้ ไม่ได้กำหนดตัวตนของเจ้าให้ถูกต้อง

ปกติคิดแค่ว่าหลานสาวคนเล็กหัวไว บัญชีของครอบครัว ลูกสามกับสะใภ้สามมัดรวมกันก็ยังสู้พั่งยาไม่ได้

ไม่ว่าจะเป็นตัวเลขที่ซับซ้อนขนาดไหน พอไปถึงพั่งยา ไม่พ้นคืนก็คำนวณออกมาได้แล้ว

ก็เลยคิดมาตลอดว่าพั่งยาของพวกเราฉลาดมาก แต่พวกเราไม่กล้าคิดหรอกว่าจะฉลาดถึงขั้นเกินขอบเขต จะได้ไปร่วมทำหนังสือกับพวกคนมีความรู้แล้ว

ไอ๊หยา ท่านย่าหม่าหยิกต้นขาตัวเอง อยากเขียนจดหมายไปอวดองค์หญิงใหญ่เหลือเกิน

แต่ว่ากันตามเหตุผล ควรรอให้ถึงวันที่หนังสือออกมาก่อนแล้วส่งหนังสือไปพร้อมกันเลย

พอมีหนังสือให้เห็นก็ไม่ต้องพูดอะไรมาก เอ่ยแค่สองสามประโยคก็พอ ทำแบบนั้นจะยิ่งแสดงออกว่าครอบครัวเรามีระดับ

หลานสาวคนเล็กเคยสอนนางว่า พูดมากไปมีแต่จะเสียเปรียบ เคยสอนนางว่าทำแต่พองาม รวมถึงการโอ้อวดด้วย ใช้วิธีที่ถ่อมตัวแสดงออก ถึงจะยิ่งดูมีระดับ

ก็แค่กลัวว่าตัวเองจะทนไม่ถึงวันนั้นจะทำอย่างไร ครั้งนี้นางไม่อยากพูดอ้อมค้อมเลยจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ได้อยากทำตัวมีระดับ แค่อยากเขียนในจดหมายว่า องค์หญิงดูสิเพคะ เด็กบ้านไหนบ้างจะเก่งได้เท่าเด็กคนนี้

แล้วก็นึกเจ็บใจ ท่านย่าหม่าขอใช้คำว่าเจ็บใจ

สงครามด่าเริ่มเร็วไป

นี่ถ้าสงครามด่าเริ่มเป็นตอนนี้ นางคงยิ้มแล้วพูดได้ว่า

เรื่องออกเรือนของหลานสาวข้า ข้างนอกลือถูกแล้ว เป็นเรื่องที่ข้ากลุ้มใจหนัก

ข้ากลุ้มใจว่า ใครจะคู่ควรกับนักคำนวณที่แต่งหนังสือจนมีชื่อเสียงได้ มีบุรุษมากหน้าหลายตาเหลือเกินที่ไม่คู่ควรมาสู่ขอ

“ท่านย่า เลิกหยิกได้แล้ว” ต้นขาเขียวหมดแล้ว

ซ่งฝูหลิงนวดให้ท่านย่าหม่า ไม่ต้องถามก็รู้ว่าจินตนาการบรรเจิดยิ่งกว่าพ่อของนางแน่นอน

ถ้าพ่อของนางจินตนาการได้ฉากหนึ่ง ระดับจินตนาการของย่านางคงถ่ายหนังได้หนึ่งเรื่องในใจ

ดูเอานะดูเอา พอซ่งฝูเซิงประกาศเสร็จ ยังไม่ต้องพูดถึงคนนอก ขนาดคนในบ้านยังเริ่มคาดหวังสูงแล้ว

เมื่อก่อนไม่ชัดเจน ตอนนี้ถูกอาจารย์เหยียนมาช่วยขับให้โดดเด่นแล้ว

ยิ่งอาจารย์เหยียนเป็นคนที่สุดยอดขนาดไหนก็ยิ่งทำให้พั่งยาดูเก่งมากขึ้นเท่านั้น

พวกจินเป่าพูด “มิน่า วันนี้อาจารย์ยังเรียกพวกข้าไปด้วย” ถามอ้อมค้อมที่ตอนนั้นพวกเขาไม่ค่อยเข้าใจ ทั้งยังตั้งโจทย์คำนวณ แต่พวกเขาก็ตอบได้หมด

ทดสอบอยู่นาน ถึงขนาดที่หมี่โซ่วที่อยู่ชั้นเรียนเด็กโตก็ยังถูกทดสอบด้วย ความรู้ทั้งหมดมาจากพี่สาว

“เอาแค่วิธีทำบัญชีก็เขียนเป็นหนังสือได้ เขียนเสร็จเอาไปขายให้ร้านหนังสือทั่วแผ่นดิน”

“แน่นอน”

พวกป้าๆ น้าๆ ในบ้านต่างรู้สึกว่าพั่งยาเก่งเหมือนพ่อ ทำไมสมองดีขนาดนี้

จูซื่อถาม “เช่นนั้นต่อไป ถ้ามีหนังสือออกมาจริง พอเอ่ยชื่อพั่งยา พวกผู้ชาย พวกคนศึกษาเล่าเรียนก็จะรู้จักกันหมดหรือเปล่า ไอ๊หยาๆ เช่นนั้นต่อไปพวกจินเป่าอยู่ข้างนอก ไม่ใช่แค่เอ่ยถึงอาสามของเขา แต่ถ้าบอกว่าพั่งยาเป็นพี่สาวของเขาก็ใช้ได้ผลด้วยหรือเปล่า”