ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 827 คนเราต้องก้าวหน้า มีรักเคียงข้าง แม้ต้องไล่ตามไปทั้งชีวิต
ตอนที่ 827 คนเราต้องก้าวหน้า มีรักเคียงข้าง แม้ต้องไล่ตามไปทั้งชีวิต
ในช่วงสองปีนี้ หากใช้คำพูดที่เฉียนเพ่ยอิงชอบใช้บรรยายถึงหนุ่มหล่อระดับพรีเมียมคือ ลู่พั่นรูปงามหล่อไม่บันยะบันยัง
ชื่อเสียงระบือไกลไปพันลี้
ในขณะที่กำลังอยู่ในวัยหนุ่มรูปงาม ได้พาทหารออกรบนับครั้งไม่ถ้วน จนบรรลุจุดประสงค์รวมแผ่นดินของฮ่องเต้ คว้าชัยชนะมีชื่อเสียงโด่งดังไปไกล
ในสายตาของขุนนางกรมพิธีการ รวมถึงแม้แต่ในสายตาของแม่ทัพเหลียงด้วย อ๋องอวี้คนนี้ของพวกเรา ไม่ว่าจะรูปลักษณ์ภายนอกหรือจิตใจภายใน สมกับเป็นชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมอันดับหนึ่ง อายุยังน้อย เพราะพวกแม่ทัพส่วนใหญ่ผมขาวกันหมดแล้ว แถมยังมีชาติตระกูลดี เป็นต้นแบบของลูกหลานตระกูลสูงศักดิ์ศักดิ์ มากความสามารถ
มิน่าทหารข้าศึกถึงได้ด่าผู้บัญชาการคนอื่นๆ ในสนามรบว่า เจ้าพวกนั้นมันหนังเหนียว ฆ่าไม่ตาย
แต่พอมาถึงลู่พั่นกลับพูดว่า เจ้าโจรหน้าหยก ผู้บัญชาการโจรหน้าหยก
ฟังดูแล้วกัน จะโจรก็โจรสิ ด่าคนยังจะชมไปในตัวด้วย ต้องเติมคำว่า ‘หน้าหยก’ ให้ได้
โลกนี้มันดูกันที่หน้าตาสินะ ไม่เป็นมิตรกับคนอายุเยอะเท่าไร
สรุปว่าในสายตาของคนที่มาดูพิธีการ ลู่พั่นที่ตอนนี้กำลังรับราชโองการ ในใจคงเต็มเปี่ยมไปด้วยความภูมิใจ มีเกียรติ ชินอ๋องเชียวนะ
เดี๋ยวรับมอบเสร็จ ลู่พั่นหันมาหาทุกคน แม้แต่แม่ทัพเหลียงยังต้องหลีกทางให้ลู่พั่น โค้งตัวแสดงความยินดี
เขาเป็นเพียงขุนนาง แต่ลู่พั่นเป็นอ๋อง
ต้องเหมือนไม่กี่ปีก่อนที่พ่อของลู่พั่นยังมีชีวิตสุขภาพแข็งแรงดี
ตอนนั้นพอเจอมหาขุนพล ต่อให้เคยหัวเราะเยาะอยู่ในใจว่าก็แค่ตำแหน่งเลื่อนลอย แต่ไม่ว่าในใจจะรู้สึกไม่ยอมอย่างไร อายุขนาดนั้นแล้วก็ต้องลงจากม้ามาคารวะ
แต่ในความเป็นจริงลู่พั่นก็แค่มีสถานะสูงกว่าคนอื่นหนึ่งขั้นในสนามรบ ยามออกศึกถึงจะดุดันไม่อ่อนแอ แต่พอเสร็จศึกถอดภาระหน้าที่ทั้งหมดออก เขาก็ยังคงเป็นคนที่ทำอะไรตรงไปตรงมา ถึงขนาดที่บางครั้งทำตัวซื่อบื้อด้วยซ้ำ มักไม่มองว่าความสามารถของตัวเองเก่งอะไรมากมาย
พอได้ยินว่าฮ่องเต้แต่งตั้งเขาเป็นชินอ๋อง พระราชทานนามให้ ตกรางวัลเป็นเงินมากมาย เขาก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นแม้แต่น้อย
เขาก็ไม่เคยขาดยศขาดเงินตั้งแต่เด็ก
ยังเป็นเพราะไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น เรื่องที่ตื่นเต้นที่สุดได้ผ่านไปแล้ว
เขารู้ว่าแท้จริงแล้วเรื่องที่พวกท่านปู่ท่านย่ากับท่านแม่ปรารถนามากที่สุดก็คือเขากลับจากสนามรบอย่างปลอดภัย
ดังนั้น ชั่วขณะที่สงครามจบลง นั่นต่างหากที่เขารู้สึกตื่นเต้นดีใจที่สุด
แม้ร่างกายและจิตใจจะเจ็บปวดอยู่บ้าง
เป็นต้นว่า ลูกน้องหลายคนที่เขาชื่นชมฝีมือต้องมาพลีชีพ
เป็นต้นว่า พลทหารเก่งๆ จำนวนมากของกองทัพตระกูลลู่ต้องพลีชีพ ต้าจวิ้นที่ไม่ได้เติบโตไปพร้อมเขาอีกแล้ว
เป็นต้นว่า ทนหิวไม่ได้อีกแล้ว ลูกผู้ชายอย่างเขา ต่อไปต้องคอยพกขนมไว้เสมอ แต่กลับบอกใครไม่ได้
เป็นต้นว่า ร่างกายมีแผลเป็นน้อยใหญ่มากมายเพื่อสร้างความฮึกเหิมให้เหล่าทหารในสนามรบ
แต่เขากลับจากสนามรบได้อย่างปลอดภัย ท่านพ่อที่ถูกฝังอยู่ใต้ดินรู้เข้าจะต้องพอใจในตัวเขาเป็นอย่างมากแน่นอน นี่คือเรื่องที่เขาดีใจมากที่สุด
ในใจของลู่พั่น เรื่องที่ฮ่องเต้พระราชทานยศให้เขายังสู้วันที่เขายึดดินแดนบ้านเกิดของบรรพบุรุษกลับคืนมาไม่ได้
ดีใจมากที่ตัวเองทำตามฝันของท่านปู่ได้สำเร็จ
เกือบยี่สิบปีแล้ว ท่านปู่คิดถึงธรรมชาติของบ้านเกิด จะกลับไปเยี่ยมชมได้แล้ว
นอกจากนี้ลู่พั่นคิดว่าไม่ใช่แค่ตัวเองที่ได้เป็นชินอ๋องแล้วไม่ดีใจ แม้แต่ท่านปู่ท่านย่ากับท่านแม่ก็ไม่มีทางใส่ใจมากนัก
เขารู้จักครอบครัวตัวเองดีกว่าใคร
แม้พวกเขาจะไม่ได้เอ่ยปากร้องขอก็รู้ดีแก่ใจ
คนในครอบครัวต้องการแค่ให้เขารีบกลับจวนไปใช้เวลากับพวกเขาให้มากหน่อย ทางที่ดีรีบมีครอบครัว มีลูกเร็วๆ จะลูกชายหรือลูกสาวก็ไม่เกี่ยง มีให้ได้เชยชมสักคนก่อนก็พอ
ยังคงคำพูดนั้น จวนผู้สำเร็จราชการไม่ได้ขาดแคลนเกียรติที่เขาได้เป็นอ๋อง
ไม่ขาดแคลนเกียรติยศที่ต้องให้ลูกหลานสืบทอด
เพราะเชื่ออย่างหนักแน่นว่าลูกหลานตระกูลลู่จะต้องถูกอบรมสั่งสอนให้เก่งยิ่งๆ ขึ้นไป ต่อให้ไม่ทิ้งอะไรไว้ให้ก็สร้างเกียรติให้ตัวเองได้
สรุปว่าไม่ดีใจเพราะยังเกาไม่ถูกจุด
ลู่พั่น หรือแม้แต่จวนผู้สำเร็จราชการต่างรู้สึกขาดความน่าสนใจ สิ่งที่พวกเขาขาดก็คือสิ่งธรรมดาทั่วไปที่พบได้ในหมู่ชาวบ้าน นั่นก็คือครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า ฉลองปีใหม่ด้วยกัน ลูกหลานเต็มบ้าน
แต่ฮ่องเต้พระราชทานยศอ๋องแล้ว ขณะลู่พั่นรับราชโองการ เขาพยายามข่มตัวเองไม่ให้ขมวดคิ้ว
ความสนใจทั้งหมดของเขาไปอยู่ที่ อะไรนะ ยังต้องบูชาสวรรค์อีกเหรอ เป็นอ๋องเดี๋ยวก็เรื่องนั้นเรื่องนี้ เอาเวลาทำเรื่องพวกนี้ไปอยู่กับคนในครอบครัวไม่ดีกว่าเหรอ
เขายังไม่ได้แต่งงานเลยนะ
เวลาแบบนี้ ในที่สุดก็เสร็จจากสงคราม ส่งขุนนางมาแล้วให้กลับไป สองปีกว่าแล้วที่ไม่ได้กลับบ้าน ทำเรื่องที่มันมีประโยชน์กว่าไม่ดีเหรอ
“กระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ”
ทุกคนต่างรู้สึกว่าลู่พั่นถ่อมตัวเหลือเกิน
มีลูกน้องของแม่ทัพเหลียงหลายคนต่างรู้สึกนับถือและศรัทธาในตัวลู่พั่นอย่างเงียบๆ พวกเขาเชื่อมั่นแค่ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น
โดยเฉพาะหลังจากที่เห็นแม่ทัพลู่ได้เป็นท่านอ๋อง ก็ยังสุขุมไม่ยินดียินร้าย เก็บอาการไว้
พอหันกลับมาก็ไม่ได้สั่งให้จัดงานฉลองใหญ่ ไม่ต้องมากพิธีรีตอง
ได้ยินว่าแค่เรียกพวกผู้บัญชาการทั้งหมดของกองทัพตระกูลลู่ไปคุย กำชับเรื่องที่ต้องทำหลังจากนี้ กำชับว่าต้องปฏิบัติต่อทหารบาดเจ็บให้ดี กำชับว่าเสร็จศึกแล้วยังต้องประจำการตามเส้นทางไปอีกระยะหนึ่ง ทางที่ดีคิดหาทางปรับปรุงเสบียงอาหารให้ดีขึ้น รวมถึงตรวจสอบภูมิลำเนาของทหารที่ตายไป รีบทำโดยเร็วที่สุดแล้วเอามาให้เขา
ได้ยินว่าจากนั้นอ๋องอวี้ก็ไปเก็บของแล้วเปลี่ยนชุด
ไม่มีแม้แต่ตะโกนบอกทหารตระกูลลู่ทุกคนพอเป็นพิธี
มีลูกน้องของแม่ทัพเหลียงหลายคนที่อยากจะไปเป็นทหารของตระกูลลู่เหลือเกิน
แต่วันที่อ๋องอวี้คนใหม่ออกเดินทาง ต้องการกลับเมืองหลวงก่อนกองทัพ ทหารตระกูลลู่ยกเว้นคนที่ต้องประจำการได้ไปรวมตัวส่งที่ป้อมปราการเมืองโดยที่ไม่มีใครสั่ง
บ้างก็มีผ้าพันแผลที่ศีรษะ
บ้างก็ถือไม้เท้าช่วยพยุง
ท่านแม่ทัพ วันที่ได้เคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมรบจบสิ้นลงแล้ว พวกเราดีใจมากที่ท่านได้เป็นท่านอ๋อง
ลู่พั่นนั่งอยู่บนม้าอยู่หน้าประตูเมืองฝูโจวที่นองไปด้วยเลือด เขาหันกลับไปโบกมือให้เหล่าทหารลูกน้องของเขาอย่างเงียบๆ จากนั้นก็หันกลับ “ไป”
คนที่ขี่ตามหลังคือลูกน้องคนสนิทของเขา
ซุ่นจื่อ เสี่ยวเฉวียนจื่อ เสี่ยวจั่วจื่อ เริ่นจื่อฮ่าว เกิ่งเหลียง ดีใจเหลือเกิน ได้กลับบ้านแล้ว
ได้หยุดยาวแล้ว
ตะโกนกันอยู่ด้านหลังท่านอ๋องด้วยความดีใจ “ไป!”
YOU MAY ALSO LIKE
novel lovers
กลับบ้านไปขอสาว แต่งงาน