ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 834 เจ้าเปรียบเหมือนคบเพลิงในฤดูหนาว
ตอนที่ 834 เจ้าเปรียบเหมือนคบเพลิงในฤดูหนาว
เวลานี้ไม่มีใครรู้ว่าซ่งฝูเซิงรู้สึกอบอุ่นหัวใจขนาดไหน
มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเหล่านั้น
ต้าหลัง หูจือ ต้ายา เหล่าสุย แม่ของเหล่าสุยที่ความจำไม่ดีก็มาด้วย
เยี่ยนจื่อของบ้านกัวคนโต ชุ่ยหลาน หลี่ซิ่ว เป่าจื่อที่ตัวสูงขึ้นเยอะ ไม่ใช่เด็กที่พอหิมะตกหนักก็ยกเท้าไม่ขึ้นอีกต่อไป
รวมถึงคนที่เคยปรากฏแค่ในความทรงจำ
ซ่งฝูเซิงเห็นพ่อกับแม่ของพี่สะใภ้ใหญ่ก็เข้าใจแล้ว
ในยุคโบราณที่การคมนาคมไม่สะดวก การตามหาคนเหล่านี้เป็นเรื่องที่ลำบากมาก
ไม่กลัวตามหาคนที่มีชื่อเสียง กลัวตามหาคนที่ไร้ชื่อเสียงเรียงนามมากกว่า แต่ลู่พั่นกลับช่วยพวกเขาตามหาญาติจนเจอ
ลู่พั่นเพิ่งกลับมาไม่กี่วัน แต่ดูท่าแล้ว เรื่องนี้ได้แอบทำอย่างลับๆ มานานแล้ว
สุดท้ายสายตาของซ่งฝูเซิงไปหยุดที่ลู่พั่น
ไม่มีใครรู้
ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้ เขาเคยเป็นห่วงคนตรงหน้าคนนี้อยู่หลายครั้ง เด็กหนุ่มที่เขาเคยช่วยชีวิตไว้
ความคิดในใจก็เรื่องหนึ่ง แต่สีหน้าของซ่งฝูเซิงที่แสดงออกไปกลับทำให้คนอื่นเดาไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่
รัชสมัยนี้กำหนดว่า เมื่อขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ที่ต่ำกว่าขั้นสามพบเจอชินอ๋องในสถานการณ์ที่ไม่เป็นทางการ เช่น พบเจอโดยบังเอิญที่ริมถนน จะต้องหลีกทางให้ ลงจากเกี้ยวหรือม้า มากำมือโค้งตัวคารวะ
หากเป็นสถานการณ์ที่เป็นทางการจะต้องคุกเข่า
ขุนนางทั้งหมดของหวงหลงกำลังมองซ่งฝูเซิง รอผู้ว่าฯ ซ่งนำทุกคนคุกเข่า
แต่พวกเขาสังเกตเห็นว่า ไม่เพียงแต่ผู้ว่าฯ ซ่งจะไม่คุกเข่า ยังเดินตรงเข้าไปหาหน้าตาเฉย
หัวหน้าหลัวยกแขนเสื้อปาดเหงื่ออยู่ในกลุ่มขุนนาง อยากจะเตือนเหลือเกิน คุกเข่าสิ ใต้เท้าผู้ว่าฯ มัวทำอะไรอยู่ ก้มหัว คุกเข่า
แต่กลัวว่าถ้าบุ่มบ่ามพูดออกไปจะถูกท่านอ๋องตำหนิเอา
สรุปว่าหัวหน้าหลัวร้อนใจมาก
ในสายตาของเขา บ้าไปแล้ว ผู้ว่าฯ ซ่งบ้าไปแล้ว
เดิมทีเขาคิดว่าเรื่องแหวกแนวที่สุดที่ผู้ว่าฯ ซ่งเคยทำก็คือออกหน้าด่าเขา เพราะคนในครอบครัวเขาว่าคนในครอบครัวผู้ว่าฯ ซ่ง
ลองถามพวกขุนนางดูแล้วกัน ต่อให้รู้สึกไม่พอใจแค่ไหน มีคนทำถึงขั้นนี้ด้วยเหรอ
แต่กลับคาดไม่ถึงว่า ไม่มีที่สุด มีแต่ยิ่งกว่า
คนที่มาจากการสอบจอหงวนไม่รู้จักมารยาทพวกนี้เหรอ
พอเจอท่านอ๋องก็เดินโท่งๆ ดูมั่นใจกว่าท่านอ๋องอีก
พวกรองผู้ว่าฯ โจวก็งงมาก ยืนอยู่ที่เดิม จะเตือนก็ไม่ได้ ไม่เตือนก็ไม่ดี
และเรื่องที่ทำพวกเขางงยิ่งกว่าคือ ซ่งฝูเซิงเดินไปหยุดตรงหน้าลู่พั่น ทั้งยังมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า
“สมกับเป็นแม่ทัพที่ออกศึกมาทั่วแผ่นดิน วางแผนรอบคอบดีเหลือเกิน คิดว่าพาครอบครัวของข้ามาเยอะขนาดนี้ ข้าก็จะยอมตกลงด้วยความยินดีปรีดารึ”
พวกเจ้าหน้าที่ “…”
ไม่ทราบว่าใต้เท้าพูดอะไรอยู่
ฟังไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร แต่แน่ใจได้ว่าผู้ว่าฯ ซ่งกำลังบ้า
สีหน้าของลู่พั่นเต็มไปด้วยความดีใจที่ได้พบกัน ในดวงตามีรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน
อ่อนโยนเหลือเกิน
ดีใจมากที่ฝูหลิงเปิดเผยเรื่องของเขาแล้ว
“ท่านอา เปล่าเลย ข้าไม่ได้วางแผนอะไร ข้าคิดเพียงว่า อยากเอาตัวเองปะปนกับคนในครอบครัวของท่านอา ให้ข้าได้เข้าไปข้างในก่อนเป็นพอ”
เป็นคำขอร้องที่ถ่อมตัวขนาดไหน
ซ่งฝูเซิงถึงกับจุก คุยเรื่องนี้ต่อไม่ได้แล้ว
ทันใดนั้นเขาก็พูดขึ้นโดยไม่หันกลับ “คุกเข่า”
ตะโกนเสร็จก็พูดต่อ “เชิญท่านอ๋อง…”
พวกเจ้าหน้าที่กำลังจะคุกเข่าอยู่ด้านหลังถึงกับงงอีกครั้ง
สองมือของลู่พั่นประคองซ่งฝูเซิง
เอาแค่ภาพเหตุการณ์นี้ ได้ปรากฏในสมองซ้ำอยู่หลายครั้งขณะที่ลู่พั่นเดินทางมา เขาเข้าไปกอดซ่งฝูเซิง “ท่านอา อยู่หวงหลงข้าเป็นเพียงลู่หมินหรุ่ย ไม่ใช่ท่านอ๋อง”
ขณะที่ทั้งสองคนกอดกันอยู่นั้น ซ่งฝูเซิงกัดฟันกรอด ปล่อยข้า สองมือของเจ้าทำไมเหมือนคีมเหล็ก ฝ่ายขบวนของท่านอ๋องรีบส่งสัญญาณให้กันทันที
ไม่รู้ว่าซุ่นจื่อไปเอาฆ้องมาจากไหน ตีฆ้องเพื่อเตือนบรรดาเจ้าหน้าที่หวงหลงว่า นี่ไม่ใช่การพบกันแบบเป็นทางการ ไม่จำเป็นต้องคุกเข่า ท่านอ๋องไม่ได้อยากพบพวกเจ้าอย่างเป็นทางการ แค่ผ่านมาเท่านั้น
ซุ่นจื่อพูดเสร็จก็ยังพยักหน้า
ถูกต้อง ผ่านหน้าที่ว่าการเพื่อไปเรือนหลัง นี่ก็เท่ากับบังเอิญเจอกันริมถนน
พวกเจ้าไม่ต้องคุกเข่า ถ้าพวกเจ้าคุกเข่า ผู้ว่าฯ ซ่งก็เท่ากับทำผิดกฎ พอพวกเจ้าคุกเข่า จากที่เขาไม่ทำก็จำต้องทำ
พอผู้ว่าฯ ซ่งคุกเข่า คุณชายของเขาต้องการสู่ขอแม่นางซ่งก็ต้องคุกเข่าด้วย
ขอร้องล่ะ รีบแยกย้ายเถอะนะ
ไม่เพียงแต่พวกซุ่นจื่อจะเตือน ยังได้สั่งการด้วย เจ้าหน้าที่ทุกท่าน มีอะไรทำก็ไปทำเถอะ ไม่เห็นเหรอว่าญาติของผู้ว่าฯ ซ่งมากันเยอะขนาดนี้ นี่คือการพบปะคนในครอบครัว
“ไป ไป!”
มีเสียงท่านย่าหม่าตะโกนควบม้าดังมาแต่ไกล
พอท่านย่าหม่าได้ยินว่ามีขบวนม้าที่ยิ่งใหญ่เข้ามาในเมือง มือปราบที่เฝ้าประตูเมืองควบม้าหน้าตั้งจนหมวกปลิวเข้ามารายงานในที่ว่าการ
คนฉลาดอย่างนางก็เดาได้ว่าหมินหรุ่ยมาแล้ว
หมินหรุ่ยคือดาวที่เจิดจรัสที่สุดบนท้องฟ้า
มีเพียงคนสถานะอย่างหมินหรุ่ยปรากฏเท่านั้น ถึงจะส่องสว่างเจิดจ้าไปทั้งเส้นทาง
“ท่านย่า”
“ท่านยาย”
“ไอ๊หยา แม่จ๋า ท่านน้า ใช่ท่านจริงด้วย!”
“พี่หม่า ฮือออ นึกไม่ถึงว่าชาตินี้ยังจะได้พบกันอีก”
ก่อนหน้านี้เจอกันมีเจ้าหน้าที่ทางการยืนดูอยู่ตั้งมากมาย ต่อให้ซ่งฝูเซิงอยู่ด้วย ฝูเซิงก็ใส่ชุดขุนนางเหมือนกัน คนเหล่านี้ไม่กล้าส่งเสียงรบกวน
แต่พอเห็นท่านย่าหม่าที่คุ้นเคยมาถึง ทุกคนต่างก็เก็บอาการไม่อยู่ ควบคุมสถานการณ์ไม่ได้อย่างสิ้นเชิง
วิ่งเข้าไปหาท่านย่าหม่า
ตื่นเต้นดีใจจนวิ่งสะดุดล้ม
พอท่านย่าหม่าได้ยินเสียงเรียกก็อ้าปากค้าง
ตอนลงจากรถม้านางถึงกับต้องขยี้ตาตัวเอง
ไม่กล้าเชื่อ นางรู้สึกเหมือนตาฝาด
พอเอามือลง ใบหน้าของท่านย่าหม่าก็เต็มไปด้วยคราบน้ำตา
“ใช่หลัวปู้เสียไหม คนรองชื่อหลัวปู้ตันหรือว่าอะไรนะ ข้าลืมแล้ว”
พี่น้องแซ่หลัวที่ดูแก่กว่าท่านย่าหม่า เวลานี้น้ำตาไหลจนแทบพูดไม่ออก
คนรองที่ใบหน้ามีอักษรพูดด้วยเสียงสะอื้น “ท่านน้า ชื่อเล่นข้าชื่อหลัวปู้ไต้ ไม่ใช่ปู้ตัน”
แสดงให้เห็นว่าลู่พั่นไปค้นหาเขามาจากในคุก ใบหน้าถึงได้มีสลักอักษร
คนสกุลหลัวถูกจับให้เป็นครอบครัวทหาร
ชีวิตไม่ได้สุขสบาย ปลูกอะไรได้ก็ต้องให้ทางการหมด
เนื่องจากลูกคนเล็กสุดของบ้านพี่ใหญ่ต้องการยารักษา คนรองเลยต้องไปหายามาให้ แต่ดวงซวย โดนจับตอนที่ไปขโมยยาในร้านยา ถูกตีปางตาย
ด้วยเหตุนี้สภาพเขาจึงยิ่งกว่าถูกจับให้เป็นครอบครัวทหาร สลักอักษรที่ใบหน้า อยู่ในเขตค่ายทหารที่เป็นรอยต่อระหว่างเหอหนานกับอันฮุย ตามพวกเชลยศึกของอดีตอ๋องฉีไปขุดร่องน้ำ
พี่ใหญ่หลัวปู้เสียต้องดิ้นรนประทังชีวิต น้องชายกลายเป็นนักโทษเพราะช่วยลูกคนเล็กของเขา เขาเลยต้องเลี้ยงดูครอบครัวตัวเองและครอบครัวน้องสะใภ้
ช่วงหลายปีนี้สองพี่น้องทิ้งลูกไปแล้วห้าคน เด็กผู้หญิงสามคน เด็กผู้ชายสองคน
พูดตามตรง มาครั้งนี้ สองพี่น้องแซ่หลัวก็ไม่ได้ผูกพันกับท่านย่าหม่าเท่าไรนัก ต่อให้แย่กว่านี้ก็ได้เพียงเท่านี้แล้ว
ตอนที่ไป่ฉางไปถามพวกเขาสองคน พี่ใหญ่หลัวปู้เสียถามแค่สองคำถาม
ข้อแรก พวกข้ารู้จักซ่งฝูเซิงจริง เขาเป็นลูกชายของท่านน้าข้า แต่ถ้าพวกข้าสองคนไปแล้วใครจะทำสวน
ไป่ฉางบอกว่า ปีนี้ครอบครัวทหารเก็บเกี่ยวไม่ต้องส่งทางการ พวกผู้หญิงบ้านเจ้าเก็บเกี่ยวมาได้เท่าไรก็เป็นของครอบครัวพวกเจ้าหมด ก็แค่พวกเจ้าตัดสินใจว่าจะไปไม่ไป
ยังมีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ
เช่นนั้น ข้อสอง ระหว่างทางพวกข้าสองคนจะกินอะไร มีอาหารแห้งให้หรือเปล่า
ไป่ฉางบอก ก็ต้องมีให้อยู่แล้ว
ไอ๊หยา มีอาหารเลี้ยงด้วย ขอแค่เดินทางก็จะประหยัดอาหารในครอบครัวได้
พอหลัวปู้เสียได้ฟัง จะได้ให้น้องรองผ่อนคลายบ้างด้วย ทั้งยังมีอาหารเลี้ยงระหว่างทาง ย่อมดีกว่าให้น้องรองกินน้ำข้าวต้มจางๆ ถูกคนบังคับขู่เข็ญขุดร่องน้ำ
ด้วยเหตุนี้พวกเขาก็เลยยอมเดินทางไกลมาตามหาญาติ
นึกไม่ถึงว่าจะมีเรื่องน่ายินดีเหนือความคาดหมาย
แม่จ๋า ญาติเรามีคนเก่ง ญาติผู้น้องเป็นผู้ว่าการเขต เรื่องนี้รู้มาจากต้าหลังที่พอขึ้นรถม้าก็กอดคอกันร้องไห้กับครอบครัวยาย
ตอนนั้นสองพี่น้องถึงกับตะลึงตาค้าง
ต้าหลังยังบอกอีกว่า ท่านอ๋องที่พาพวกเราเดินทางมาสนิทกับคนในครอบครัวเรามาก บอกพวกเขาไม่ต้องกลัว
ดวงตาของท่านย่าหม่าแดงก่ำ ค่อยๆ เดินเข้าไปหาลู่พั่น
เวลานี้ลู่พั่นกับซ่งฝูเซิงผละออกจากกันนานแล้ว
ชั่วขณะที่ทั้งสองคนผละออก มีแค่ซุ่นจื่อที่สังเกตเห็นว่าสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติขนาดไหน
แต่ย่าท่านหม่ากลับทำตัวเป็นธรรมชาติมาก นางเงยหน้ามองลู่พั่น หลังจากที่จ้องลู่พั่นทั้งน้ำตาอยู่หลายวินาที นางก็โผเข้ากอดลู่พั่น
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าย่ากำลังตามหาลูกของบ้านพี่สาว”
คำตอบของลู่พั่นทำให้ซ่งฝูเซิงที่อยู่ข้างๆ ถึงกับเอะใจ
ลู่พั่นทำเหมือนปลอบเด็ก ลูบหลังท่านย่าหม่าก่อนแล้วถึงพูด
“ข้าบังเอิญได้ยินบ่าวรับใช้พูด พวกพ่อค้าคนกลางของเฟิ่งเทียนต่างรู้กันหมดว่าท่านย่าเที่ยวตามหาญาติที่ชื่อหลัวปู้เสีย”
“มีแค่เจ้า ฮือออ หมินหรุ่ย มีแค่เจ้าที่เก็บเรื่องของย่าไปใส่ใจ”
ซ่งฝูเซิงยืนอยู่ด้านข้าง อยากดึงท่านย่าหม่าที่กำลังกอดลู่พั่นออกมา ดูพูดเข้า เขาก็เอามาใส่ใจเหมือนกันนะ
ก็แค่…
ซ่งฝูเซิงเหลือบมองลู่พั่น เขาไม่เก่งเท่าหมอนี่ เขาไหว้วานให้แม่ทัพหลิ่วช่วยไปค้นดูในเขตค่ายทหารได้ แต่เขาไหว้วานแม่ทัพของทุกค่ายได้ที่ไหนกัน
เขาเป็นใคร ทำไมคนอื่นต้องเชื่อฟังเขาด้วยล่ะ
…
สถานการณ์ดุวุ่นวาย บรรดาเจ้าหน้าที่ของเขตหวงหลง ลูกผู้ชายทั้งหลายต่างอยากสอดรู้สอดเห็น
คราวนี้มองออกแล้วว่า ท่านอ๋องมาด้วย ‘เรื่องส่วนตัว’
ท่านอ๋องกับผู้ว่าฯ ซ่ง อืม ดูเหมือนระหว่างพวกเขาจะมีบางอย่าง
ซ่งฝูเซิงอึ้งมาก อยู่ตรงถนนใหญ่แบบนี้ พี่สะใภ้ใหญ่เหอซื่อพอเห็นพ่อแม่ก็ร้องไห้อย่างหนัก ขนาดพี่ใหญ่ของเขายังร้องออกมาเสียงดัง
ในความทรงจำ สองสามีภรรยาสูงวัยคู่นี้เคยช่วยส่งเงินให้ครอบครัวพี่ใหญ่ไม่น้อยในยามที่ชีวิตลำบาก
นี่ถ้าเขากับฝูหลิงแยกจาก…
เข้าใจน่ะมันก็เข้าใจอยู่หรอก แต่ซ่งฝูเซิงต้องออกหน้าเพื่อความสงบเรียบร้อย “ทุกคนฟังข้านะ กลับบ้านก่อน”
ท่านย่าหม่ารีบใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา หนีบมือลู่พั่นไว้ที่รักแร้ “ใช่ๆ ข้าก็ลืมไป ไป กลับบ้านกับย่า”
ลู่พั่นมองอาซ่งของเขาแล้วตามท่านย่าหม่าไป
ซ่งฝูเซิงยืนอยู่ที่เดิมมองตามหลังแม่ตัวเองกับลู่พั่น ซุ่นจื่อเดินเข้าไปหาทันที “นายท่าน บ่าวก็กลับมาแล้ว”
ซ่งฝูเซิงมองซุ่นจื่อ อีกฝ่ายมีรอยยิ้มให้แบบไม่งก เขายังได้บีบบ่าของซุ่นจื่อ “เจ้ากลับมาแล้วก็ดี ซุ่นจื่อของข้าเป็นผู้มีความดีความชอบในใต้หล้า อยากกินอะไรล่ะ”
ซุ่นจื่อขอบตารื้นขึ้นมาทันที ยิ้มทั้งน้ำตา “อยากมาสองปีแล้ว อยากกินผัดเนื้อชุบแป้งทอดที่มีแค่บ้านท่าน และก็ผัดเผ็ด แกงเนื้อ อยากกินเต้าหู้ทอดที่ข้างนอกเคลือบด้วยไข่ อยากกินข้าวคลุกหมูเส้นผัดด้วย อยากกิน…”
“ได้!”
“นายท่าน”
“หืม?”
“ท่านไม่รู้หรอกว่า บ่าวไม่ได้เป็นคนพูด แต่คุณชายพูดทุกครั้งหลังรบเสร็จ”
YOU MAY ALSO LIKE
Kkc520
ดีใจ ลู่พันกลับมาแล้ว หายไปนาน