ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 837 ความลับที่บอกไม่ได้

ตอนที่ 837 ความลับที่บอกไม่ได้

ซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิงกลับไปก็เก็บของเข้าหีบ

ไม่เคยเจอคนอย่างลู่พั่นที่ให้ของขวัญเป็นหีบๆ

แต่ละอย่างเป็นของมีราคาทั้งนั้น แถมปริมาณเยอะ พอเปิดหีบดูทำเหมือนซื้อแบบขายส่งมาให้

เฉียนเพ่ยอิงจดบันทึกพลางพูดกับซ่งฝูเซิง “ลู่พั่นไม่เหมือนพ่อเลยสักนิด”

“พ่อทำไมอีกล่ะ”

“เขาใจกว้าง พ่อขี้งก”

หิ้วถุงใส่น้ำพริกสองกระปุกไปเป็นแขกจวนอื่น

ซ่งฝูเซิงหรี่ตา “เพ่ยอิง ข้าสังเกตเห็นนะว่า พอเขามา วันนี้เจ้าก็เห็นข้าขัดหูขัดตาเหลือเกิน”

“หลบไป หลบไป อย่ามาเกะกะ” เฉียนเพ่ยอิงไม่ยอมรับและก็ไม่ปฏิเสธ

นางต้องเอาของแพงรวมอยู่ด้วยกัน ลงรายการไว้ รวมถึงนกยูงรำแพนหางที่ลู่พั่นให้นางด้วย

ไว้ถึงเวลาลูกสาวออกเรือนก็ยกให้เอาไปประดับห้อง

จากนั้นยังต้องเลือกพวกเครื่องประดับที่ไม่สะดุดตา ใส่ออกนอกบ้านไม่ดูประเจิดประเจ้อ เอาให้พวกผู้ใหญ่สูงวัยในบ้าน

นี่เป็นของที่ลู่พั่นยึดมาในการศึก พวกเขาได้อาศัยบารมี ดีใจแทนลู่พั่น

คนอื่นจะได้ไม่ต้องมองด้วยความอิจฉาที่ท่านย่าหม่ามีกำไลประดับแขน หมี่โซ่วมีที่คาดหน้าผาก

เฉียนเพ่ยอิงกับซ่งฝูเซิงหารือกัน เอาหยกแขวนให้พวกผู้เฒ่าในบ้านดีไหม เอาไว้แขวนประดับเวลาออกจากบ้าน ดูสมฐานะดีด้วย

ก็แค่สีไม่เหมือนกัน ต้องเอาอันที่ดีที่สุดให้ท่านลุงซ่ง

“อืม แม่ดูเอาแล้วกัน ในหีบมีกำไลตั้งเยอะขนาดนั้น แจกพวกยายๆ คนละอันด้วยแล้วกัน”

ของพวกนี้มีมูลค่าขนาดไหน ลู่พั่นกลับยกให้บ้านเขาหมด

ซ่งฝูเซิงถอนหายใจอีกครั้ง หันตัวเดินเข้าห้อง

สำหรับเขา รับของพวกนี้ไว้ไม่ได้ ไม่ควรให้ขนเข้าบ้านมาด้วยซ้ำ

ลู่พั่นจงใจสั่งให้ขนลงตอนเขาไปทำกับข้าว

แต่พูดตามตรง ต่อให้ขนลงตรงหน้าเขา เขาก็ยืนกรานปฏิเสธไม่ได้อยู่ดี

ทำแบบนั้น นอกจากทำให้ตัวเองดูเป็นคนใจแคบแล้วก็ไม่ได้ทำให้ตัวเองสบายใจตรงไหน สองฝ่ายมีแต่จะเสียหน้า

แต่เขาจะให้อะไรตอบแทนดีล่ะ

หึ ยกลูกสาวให้เหรอ กล้าคิดเนอะ ฝันไปเถอะ

ไม่ได้อยากได้ของพวกนั้นเลยจริงๆ

ซ่งฝูเซิงออกจากห้องไปหาบ่าวรับใช้สูงวัยของผู้เฒ่าเฉียน

วุ่นมาจนถึงตอนนี้ ยังไม่ได้ฟังเลยว่าผู้เฒ่าเฉียนตายยังไง พิกัดที่แน่นอนไปฝังไว้ที่ไหน

ไหนยังจะต้องไปเจอเหล่าสุยอีก

ระหว่างทางผ่านห้องครัวของหมู่เรือนแถวแรก สังเกตเห็นในนั้นจุดเตา ดูครึกครื้นพอสมควร

ซ่งฝูเซิงขวางยายหวังที่วิ่งออกมา “ทำอะไรกันเหรอ”

ยายหวังบอกว่า “ร้านขนมประชุมกันอยู่ ฟังหลี่ซิ่วเล่าสถานการณ์พวกร้านขนมในเฟิ่งเทียน ระหว่างนั้นก็ห่อซาลาเปาไปด้วย”

“ท่านน้า พวกท่านก็อายุเยอะแล้ว รักษาสุขภาพกันด้วย พรุ่งนี้ค่อยตื่นมาทำตอนเช้าก็ได้ วันนี้มีญาติๆ มาบ้านเยอะขนาดนี้ ทำอาหารเย็นก็เหนื่อยมากแล้ว อย่าคุยนาน รีบพักผ่อน วันอื่นค่อยเล่าก็ได้ ทำไมต้องวันนี้”

ยายหวังเหล่มองซ่งฝูเซิง “ไม่ได้ห่อให้บ้านเรากิน พวกเราห่อให้แม่ทัพเล็ก…ไม่ถูกสิ ห่อให้หมินหรุ่ยของพวกเรากิน”

พูดจบก็หันตัววิ่งออก

ทิ้งซ่งฝูเซิงยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ยายหวังยังเรียกว่าหมินหรุ่ยเลยเหรอ

ไปยืนหน้าประตูครัว “ท่านแม่ จวนหลิ่วมีทุกอย่าง ไม่ถึงกับต้องให้พวกเราเอาซาลาเปาไปส่งแต่เช้าหรอก แยกย้ายเถอะ”

หลี่ซิ่วไม่กล้าส่งเสียง กลัวท่านย่าหม่าจะทะเลาะกับซ่งฝูเซิง

แต่ท่านย่าหม่าไม่โผล่หน้า นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก ปอกต้นหอมพลางพูดโดยไม่เงยหน้า

“ยุ่งอะไรด้วย ข้าเต็มใจเอาไปส่งให้แต่เช้า หมินหรุ่ยชอบกินของที่ข้าทำ สนแต่เรื่องของตัวเองเถอะ”

วันนี้คนในบ้านอยู่พร้อมหน้ากันเยอะ

ถ้าไม่ติดว่าครอบครัวเหล่าสุย ไหนจะพ่อแม่ของเหอซื่อเพิ่งมาถึงวันแรก ต้องไว้หน้าซ่งฝูเซิงที่เป็นใต้เท้าผู้ว่าฯ ท่านย่าหม่าคงงัดข้อกับซ่งฝูเซิงสักตั้งแล้ว

ไม่เคยพบเคยเจอคนแล้งน้ำใจขนาดนี้

เรายังไม่ต้องพูดเรื่องที่หมินหรุ่ยช่วยตระเวนตามหาญาติกลับมาได้ เอาแค่เรื่องที่เขาให้ของราคาแพงมาตั้งมากมาย

ให้ของมีราคามาขนาดนี้ เป็นคนทั่วไปมีเหรอจะไล่ไป

คิดว่าทำอะไรอยู่ ทำตัวอวดดี

นี่ถ้าพลาดลูกเขยดีๆ อย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน

ตอนนี้ท่านย่าหม่าไม่อยากเจอหน้าลูกชายคนสามมากที่สุด

เมื่อครู่หลานสาวคนเล็กยังมาเกลี้ยกล่อมนาง “ท่านย่า อย่าเป็นเหมือนพ่อข้า เขาจะทำอย่างไรก็เรื่องของเขา พวกเราจะเอายังไงก็เรื่องของพวกเรา ไม่จำเป็นต้องโมโห ดูข้าสิ ข้าไม่เห็นโกรธเลย”

ท่านย่าหม่าถามหลานสาวคนเล็ก “เจ้าไม่ร้อนใจรึ”

ซ่งฝูหลิงหัวเราะเสียงดัง “ข้าจะไม่รู้จักอายขนาดนั้นได้อย่างไร”

ความโมโหของท่านย่าหม่าในตอนนั้น ถูกหลานสาวคนเล็กที่พูดโกหกหน้าตาเฉยเยียวยาจนหายแล้ว

ซ่งฝูเซิงที่อยู่นอกประตูถูกแม่ย้อนเข้าให้ก็เสียหน้า กัดฟันเดินออก

ในหมู่เรือนแถวแรก แต่ละห้องมีเสียงครึกครื้น บ้างก็ร้องไห้ บ้างก็หัวเราะ นั่งพูดคุยกัน

ภายในเรือนด้านหลัง ห้องปีกตะวันออก

ซ่งฝูหลิงกำลังสระผม ทาสีปาก

สระจนกลิ่นหอมลอยคลุ้งเต็มห้อง

เป่าจูเข้ามาก็เห็นน้องสาวใบหน้าขาวผ่อง

“พี่สะใภ้ รีบมาเกล้าผมให้ข้าหน่อย ข้าอยากปักปิ่นอันนี้”

ว้าว นี่มันจะสวยเกินไปแล้ว

เป่าจูรับปิ่นมา มองด้วยสายตาตะลึงและอิจฉา

เมื่อก่อนตอนที่นางเป็นสาวใช้ของจวนผู้สำเร็จราชการ เคยเห็นของดีของคุณหนูสามมามากมาย แต่นางกล้าพูดเลยว่าไม่สวยเท่าปิ่นอันนี้

“ท่านอ๋องให้มาเหรอ พี่ได้ยินมาว่ามีกล่องที่เปิดไม่ได้ แม่บุญธรรมก็เลยเอามาให้เจ้า”

ซ่งฝูหลิงนั่งยิ้มผายมือออกอยู่บนเก้าอี้

แน่นอนอยู่แล้ว พอเดาได้ว่าเป็นของนาง พ่อกับแม่ไม่มีทางกั๊กของฝากของนางไว้

ต่อให้เคยได้จดหมายรักสมัยเด็ก พ่อกับแม่สงสัยแทบตายว่าเด็กผู้ชายคนไหนให้มา แต่แม่ก็จะถามก่อนว่า “ขอแม่ดูหน่อยได้หรือเปล่า แม่อยากรู้ว่าเด็กๆ อย่างพวกลูกเขียนอะไรกัน” ไม่มีทางแอบเปิดอ่านก่อน

อย่างเมื่อครู่ พอนางเปิดกล่องได้ นางก็ประกาศต่อหน้าพ่อแม่เลยว่า “ท่านพ่อท่านแม่ควรเข้าใจว่านี่เป็นของของลูก ลูกจะเก็บไว้”

พ่อนางก็เลยลุกเดินออก

ส่วนแม่ก็ชี้หน้านางแล้วเดินออกไปด้วย

ฝูหลิงแก้คำพูดเป่าจู “พี่สะใภ้ พี่เป็นพี่สะใภ้ของข้า ยังจะเรียกเขาว่าท่านอ๋องทำไม ดูห่างเหินเกินไป”

พอน้องสาวพูดแบบนี้เป่าจูก็ไม่รู้จะพูดต่อยังไงดี

แต่นางก็ทำเรื่องที่เป็นการไม่เคารพอดีตคุณชายไม่ได้จริงๆ

รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

อดทนอยู่สักพักสุดท้ายเป่าจูก็ทนไม่ไหว “น้องพี่ อย่านั่งแบบนี้ มันไม่น่ามอง เย็นมากแล้วจะเกล้าผมทำไม พรุ่งนี้พี่ค่อยถักเปียให้ดีไหม แล้วค่อยปักปิ่นให้ รับรองสวยสะดุดตา”

“ไม่เอา จะเอาตอนนี้ อยากสวยตอนนี้ ข้าอยากทำเป็นซาลาเปาด้านบน ด้านล่างปล่อยสยาย จากนั้นก็ปักปิ่นไว้ข้างบน พอลมพัดผมก็ปลิวสยาย เอาแบบนั้น”

เวลาผ่านไปหนึ่งถ้วยชา ในที่สุดเป่าจูก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพั่งยาต้องแต่งตัวสวยตอนค่ำมืด

นางหน้าแดง โกหกซื่อจ้วงเพื่อดึงความสนใจของเขา ไม่ให้สังเกตเห็นความผิดปกติภายในหมู่เรือน

เถาฮวาท้องโต เอ้อร์ยาที่สลัดพี่สาวออกมา รับหน้าที่ดูลาดเลา เฝ้าพวกจนเป่าที่พักอยู่ในเรือนด้านหลังเหมือนกัน

หมี่โซ่วอยู่ที่เรือนด้านหน้ากับท่านลุง คุยกับบ่าวรับใช้สกุลเฉียนอยู่ ไม่ต้องระแวงหมี่โซ่ว

เห็นเพียงฝูหลิงกับเซาจียกบันไดมา

ตรงหัวมุมของเรือน

ฝูหลิงปีนบันไดขึ้นไป ปีนขึ้นมาแล้วยังมีกลไกอีก

นี่ก็เป็นเพราะซ่งเก้าสกุลมีความหวาดระแวง เคยถูกหมาป่าบุกเข้าทางหลังบ้าน

ไม่ว่าจะไปอาศัยอยู่ที่ไหนก็ไม่รังเกียจที่ต้องยุ่งยาก พวกเขาจะติดตะปูไม้แหลมหรือตะปูไม้ไผ่ไว้มากมายบนกำแพง ลองกล้าปีนข้ามมาสิ เดี๋ยวได้โดนทิ่มร้องเสียงหลง

นี่ไม่ใช่ของเด็กเล่น ถ้าปีนกำแพงไม่เก่งได้ถูกทิ่มทะลุมือได้

เถาฮวาอุ้มท้องโย้ ถามเสียงเบาอยู่ด้านล่าง “ทำแบบนี้จะดีเหรอ”

น้าสามรู้เข้าได้โกรธพั่งยาแย่

ฝูหลิงเหยียบบันได พยายามงัดตะปูออก “ทำไมจะไม่ดี ลู่พั่นไม่ใช่คนเลวเสียหน่อย เกิดทิ่มถูกเขาจะทำอย่างไร”

เอ้อร์ยาที่อยู่ด้านล่างฟังแล้วก็มุมปากกระตุก คิดในใจ พั่งยา เจ้าชักไม่มีเหตุผลแล้ว เขาถูกทิ่มแล้วอย่างไรล่ะ เขาหาเรื่องเองชัดๆ ดึกดื่นไม่หลับไม่นอน มาปีนกำแพงบ้านคนอื่นทำไม

เซาจียกมืออย่างกล้าๆ กลัวๆ “พวกคุณหนูเจ้าคะ ข้ามีคำพูดไม่รู้ว่าควรพูดดีหรือไม่”

“ว่ามา”

เซาจีคิดว่า พวกคุณหนูคุยกันไม่ตรงประเด็น ประเด็นสำคัญควรเป็น ‘ได้รับแจ้งข่าวแล้วหรือว่าท่านอ๋องเตรียมจะปีนกำแพงเข้ามา’

ในเวลาเดียวกัน

ภายในห้องพักแขกของจวนหลิ่ว

ลู่พั่นกำลังกลั้วปาก เคี้ยวใบหอม ถูหอมๆ ทั้งยังขยับคอไปมา

มองเครื่องบอกเวลา

พวกบ่าวรับใช้คิดว่าคุณชายล้างหน้าล้างตาเสร็จก็เตรียมเข้านอนแล้ว เดินทางต่อเนื่องมาตั้งหลายวัน

มีแค่ซุ่นจื่อที่เข้าใจ คุณชายไม่ได้เตรียมนอน ชีวิตยามราตรีของคุณชายเพิ่งจะเริ่มต่างหาก

ทหารใกล้ชิดมากระซิบข้างหูซุ่นจื่อ จวนหลิ่วมีตรงไหนบ้างที่การเฝ้ายามมีช่องโหว่

ซุ่นจื่อก็ไปกระซิบบอกลู่พั่น

“คุณชาย รอเดี๋ยว คุณชายจะไปทั้งแบบนี้ ไม่เอาบ่าวไปด้วยหรือ”

“เอาเจ้าไปด้วยทำไม”

คืนนี้พระจันทร์ส่องสว่าง งดงามมาก

ยามราตรี ลู่พั่นกระโดดไม่กี่ทีก็ข้ามกำแพงได้แล้ว

เขาหลบพวกมือปราบลาดตระเวนในเมือง จากนั้นก็วิ่งย่องไปทางนั้นทีทางนี้ทีลัดเลาะไปจนถึงเรือนด้านหลังของจวนผู้ว่าฯ

ลู่พั่นเริ่มมองหาว่าควรปีนตรงไหน

เวลานี้ ถ้าเอาตามยุคปัจจุบันก็สี่ทุ่มแล้ว สำหรับคนโบราณคือนอนกันไปนานแล้ว

พอเขาปีนขึ้นมาก็มีคนทักทายเขา

เหนือความคาดหมายมาก

“ไฮ ลู่หมินหรุ่ย ฮี่ๆ”

ปิ่นระย้าแกว่งไกวภายใต้แสงจันทร์

ลู่พั่นกลับตกจากกำแพงสูงในชั่วพริบตา หงายหลังนอนอยู่บนพื้นในสภาพแย่แบบที่ไม่เคยมีมาก่อน

เห็นสาวน้อยเอียงศีรษะ ใบหน้ามีหน้ากากขาวว่อกที่เลือดท่วม