ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 845 ขอคะแนนเต็ม

ตอนที่ 845 ขอคะแนนเต็ม

อันที่จริงเฉียนเพ่ยอิงยังทำงานไม่เสร็จ

ตอนที่บรรดาฮูหยินมาหา นางยังคิดบัญชีไม่เสร็จ

กะไว้ว่าส่งพวกฮูหยินกลับก็จะนั่งทำงานต่อ

เมื่อคืนนอนไม่พอ นางกลัวว่าจะคิดเลขผิด

แต่ลู่พั่นมาอย่างกะทันหัน เช่นนั้นบัญชีก็ไม่สำคัญแล้ว

เขาบอกว่ามารับ นางก็ต้องขึ้นรถม้า จะมัวลีลาเดี๋ยวเอากระเป๋าหรือบอกให้รอก่อนก็ไม่ได้ เดี๋ยวเขาจะขายหน้า

เฉียนเพ่ยอิงนั่งเสร็จเรียบร้อยก็แหวกม่าน โบกมือให้บรรดาฮูหยินที่ยังมึนงงกันอยู่ เพื่อเป็นเชิงขอโทษ จากนั้นก็ถามด้วยความเป็นห่วง “หมินหรุ่ย เจ้ากับหมี่โซ่วก็ขึ้นรถม้าสิ ไม่อย่างนั้นจะกลับกันอย่างไร”

ในเวลานี้เอง ซุ่นจื่อได้มาพร้อมกลุ่มคนและม้า กำลังเลี้ยวมาอยู่ไกลๆ

รถม้าของท่านอ๋องปรากฏ

ด้านข้างรถม้าเป็นทหารใกล้ชิดที่ขี่ม้าสีดำขนาบสองฝั่ง

ทั้งหมดสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร ขี่ม้าอย่างพร้อมเพียง

พู่ที่อยู่บนหมวกเกราะมีสีแดง เกราะอ่อนสีแดง ร้องเท้าบู๊ทดำ

เหน็บดาบตรงเอว อักษรที่อยู่ตรงฝักดาบเขียนว่า ‘ผาแดงเกลียวสมุทร’

เพราะชายชุดพิธีการของชินอ๋องจะปักรูป ‘ผาแดงเกลียวสมุทร’ ดังนั้นดาบของทหารใกล้ชิดและชุดจะมีสีแดง ส่วนองครักษ์ส่วนพระองค์จะเป็นสีเหลือง ท่านอ๋องเป็นสีแดง เพื่อเป็นการบอกว่าขึ้นตรงกับท่านอ๋อง ลู่พั่นอวี้ชินอ๋อง

ซุ่นจื่อขี่ม้านำมา บุคลิกองอาจ นำขบวนรถม้า

สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึม จริงจัง

แต่ในใจกลับคิดว่า ชีวิตแต่ละวันไม่ง่ายเลย

ถ้าพาขบวนม้ามาเร็วเกินไป คุณชายก็ยังทำเท่ห์ไม่เสร็จ

แต่ถ้ามาช้าเกินไป ถ้าไม่มีรถม้ามารับคุณชาย คุณชายก็จะขายหน้า ไม่พอใจเขา

เล่นเอาวันๆ เขาต้องมานั่งเดาใจ คุณชายพูดน้อย คำนวณเวลาที่คุณชายใช้พูด แล้วปรากฏตัวในเวลาที่สมควรให้ทันเวลา

ส่วนทางลู่พั่น พอเห็นซุ่นจื่อมาก็พูดกับเฉียนเพ่ยอิง “ท่านแม่ยายเชิญล่วงหน้าไปก่อน”

จากนั้นเขาก็สั่งคนคุมรถม้า น้อยครั้งที่จะเป็นห่วงแบบนี้ ไปได้ ล่วงหน้าไปก่อน

พวกทหารใกล้ชิดลงจากม้าไปคุกเข่า

ลู่พั่นเห็นรถม้าของแม่ยายขยับแล้วถึงได้จับบ่าหมี่โซ่ว เหมือนโอบน้องชายแท้ๆ พูดกับหมี่โซ่วว่า “ขึ้นรถ”

หมี่โซ่วเดินผ่านพวกทหารใกล้ชิดที่คุกเข่าหนึ่งข้าง

รอคนคุมรถม้าวางบันได

หมี่โซ่วเหยียบบันไดขึ้นรถม้า

ลู่พั่นรอหมี่โซ่วขึ้นไปนั่งเสร็จ เขาที่อยู่ในชุดแบบคุณชายสีน้ำเงินสว่าง เครื่องประดับมีเพียงปิ่นหยกขาวกับหยกแขวนสีขาวตรงเอว เข็มขัดลวดลายสีดำ เข้าไปนั่งในรถ

การแต่งกายของเขาดูไม่สะดุดตาเท่าพวกทหารใกล้ชิด

ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีสัญลักษณ์เครื่องแต่งกายแบบท่านอ๋อง

ซุ่นจื่อเข้าใจ

ซุ่นจื่อคิดว่าไม่มีใครรู้จักคุณชายดีเท่าเขา

มองออกแต่ไม่พูด

คุณชายของเขาชอบแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ต้องการความรู้สึกแบบนี้

ตัวเองไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก แต่คนนอกเห็นคนข้างกายคุณชายก็จะรู้ได้เองว่าเป็นนายท่านที่ได้รับการปรนนิบัติ ห้ามล่วงเกิน

เขาโดดเด่นกว่าพวกบ่าวรับใช้ด้วยกันเพราะอาศัยแค่ความจงรักภักดีเช่นนั้นเหรอ

เปล่าเลย บ่าวรับใช้ที่จวนผู้สำเร็จราชการเลี้ยงไว้ล้วนจงรักภักดี ทุกคนมีหมด

เขาอาศัยความรู้ใจ มองได้อย่างทะลุปรุโปร่งต่างหาก

เพราะแบบนี้ พอลู่พั่นนั่งเสร็จ ซุ่นจื่อก็หันไปมองหัวหน้าทหารใกล้ชิด

ทหารพวกนี้ถึงได้ลุกขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

ซุ่นจื่อกับพวกทหารใกล้ชิด แม้แต่ท่ากุมบังเหียนก็ยังเหมือนกัน นั่งหลังตรงอยู่บนม้า สายตามองไปข้างหน้า

ขบวนรถม้าเคลื่อนตัว ทหารใกล้ชิดที่ขนาบสองข้างของรถม้ากระทุ้งท้องม้าเบาๆ

พวกทหารใกล้ชิดที่รออยู่ด้านหลังจับบังเหียนแน่น อยู่กับที่ไม่ขยับ

ฮูหยินของแต่ละจวนมองส่งรถม้าที่ไม่สะดุดตาของเฉียนซื่อออกไปก่อน ได้ยินอวี้ชินอ๋องพูดว่า ‘ท่านแม่ยายเชิญล่วงหน้าไปก่อน’ ต่างก็พากันอึ้งอยู่ในใจ

แม้แต่หลิวฮูหยินที่ปกติค่อนข้างสนิทกับเฉียนเพ่ยอิงก็ยังตกใจ

ถ้านางมีลูกเขยเป็นท่านอ๋อง ถ้าลูกเขยให้นั่งรถม้านำขบวนรถม้าของอ๋อง นางคง…

มันช่าง…

จากนั้นบรรดาฮูหยินเหล่านี้ก็ทำความเคารพมองส่งท่านอ๋องขึ้นรถ

ท่านอ๋องทำเหมือนไม่มีใครอยู่แถวนั้น ราวกับว่าพวกนางไม่มีตัวตน ตั้งแต่ขึ้นรถม้าจนนั่งเสร็จ ไม่มีแม้แต่จะชายตามองพวกนาง

สนใจแค่สั่งรถม้าของแม่ยาย สนใจแค่หลานชายของผู้ว่าฯ ซ่ง

แต่ละอย่าง แต่ละเหตุการณ์

บรรดาฮูหยินที่อยู่ในเหตุการณ์วันนี้ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดีแล้ว จิตใจสับสน

มึนงงไปหมด

โดยเฉพาะฮูหยินที่เคยดูถูกลูกสาวผู้ว่าฯ ซ่งว่าไม่มีทางได้คู่ครองที่ดี

เวลานี้ขบวนรถม้าวิ่งออกไปไกลมากแล้ว กำลังจะเลี้ยว แต่พวกฮูหยินก็ยังไม่มีใครส่งเสียง และก็ไม่มีใครพูดว่าพวกเราก็ควรไปกันได้แล้ว

มองไปทางนั้น ทุกคนต่างมองตามขบวนรถม้าของท่านอ๋อง

วันนี้บรรดาชาวบ้านที่เปิดร้านข้างทางต่างก็ตะลึง

พวกเขารู้จักรถม้าของฮูหยินผู้ว่าฯ

ผู้ว่าฯ ซ่ง ไม่มีอะไรให้ติ ขุนนางดีที่ร้อยปีจะเจอสักคน

ชื่อเสียงของซ่งฝูเซิง ขุนนางในหวงหลงไม่ได้อิจฉาเรื่องอื่น แต่ไหนแต่ไรมา เรื่องที่อิจฉามากที่สุดคือบารมีในหมู่ชาวบ้าน

พวกเขางงมากว่า ซ่งฝูเซิงไม่ค่อยได้ใกล้ชิดชาวบ้าน พวกชาวบ้านใช้จินตนาการเอาหรืออย่างไร ถึงบอกว่าผู้ว่าฯ ซ่งใกล้ชิดราษฎร

เนื่องจากชื่อเสียงที่ดีของซ่งฝูเซิง พวกชาวบ้านก็ย่อมคิดว่าฮูหยินผู้ว่าฯ ก็เป็นคนดีมากเช่นกัน เป็นคู่ที่เหมาะสม คนดีคู่กับคนดี

พวกเขายังได้ยกตัวอย่าง คุยกันอยู่ในร้านน้ำชา คุยว่าฮูหยินผู้ว่าฯ ซื้อของที่ร้านไหน ไม่เคยวางมาดเป็นคุณนายใหญ่โต อีกทั้งเวลาผ่านหน้าร้านก็ให้รถม้าวิ่งช้าลง

พวกชาวบ้านพูดกันว่า ‘ไอ๊หยา ดูสิ เข้าใจพวกเราขนาดไหน ฮูหยินดีๆ แบบนี้มีน้อย’

เพราะแบบนี้เวลานี้ถึงจำรถม้าของฮูหยินผู้ว่าฯ ได้ แต่ด้านหลังกลับเห็นขบวนรถม้าที่สุดยอดกว่าของจวนผู้ว่าฯ ซ่งมากทีเดียว

มีพวกชาวบ้านที่หัวไวคิดว่า

ไอ๊หยา ได้ยินว่าท่านอ๋องมาแล้ว นี่คือท่านอ๋องสินะ

แต่ทำไมขบวนรถม้าของท่านอ๋องตามหลัง

ทำไมล่ะ

เว้นเสียแต่มีความเป็นไปได้แบบเดียว ได้รับแนวคิดของขงจื๊อ ไม่ว่าเจ้าจะมีสถานะเป็นอะไร เจ้าก็ต้องใส่ใจและให้เกียรติผู้อาวุโส

แต่ฮูหยินผู้ว่าฯ จะเป็นผู้อาวุโสอะไรของท่านอ๋องได้

มีชาวบ้านคนหนึ่งตบต้นขา เข้าใจแล้ว

รีบกระซิบบอกคนข้างตัวด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“เป็นไปได้เหรอ”

“แน่นอน!”

อีกทั้งพวกชาวบ้านก็ไม่ได้รู้สึกว่าคุณหนูจวนผู้ว่าฯ ซ่งไม่คู่ควรกับท่านอ๋อง ไม่ได้คิดไปในทางนั้น

พวกเขาคิดว่า เป็นถึงผู้ว่าการเขตแล้ว ใหญ่โตขนาดไหน ดูแลเมืองใหญ่ขนาดนี้ แบบนั้นคุณหนูของจวนผู้ว่าฯ ก็ต้องสูงส่งมาก เป็นคุณหนูอย่างแท้จริงที่หาได้ยาก

ดีสิแต่งกับท่านอ๋อง

คู่ควรกับท่านอ๋อง

นี่แหละคู่ในอุดมคติ

แอบตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เหมาะสมกันมาก

ก็แค่ ท่านอ๋อง ช่วยเผยโฉมหน้าให้ดูหน่อย อยากเห็นว่าท่านอ๋องหน้าตาเป็นอย่างไร มาคู่กับคุณหนูจวนผู้ว่าการเขตหวงหลงของพวกเรา แบบนี้เวลาจินตนาการจะได้เห็นภาพมากขึ้นหน่อย

เฉียนเพ่ยอิงนั่งอยู่ในรถม้า อดทนอยู่นาน สุดท้ายก็ทนไม่ไหว หลุดยิ้ม

หลิ่วฮูหยินหันมามองนาง อดยิ้มไม่ได้เช่นกัน

รู้กัน ไม่ต้องพูดออกมา

ทั้งสองคนมองหน้ากัน ต่อมาก็หัวเราะ

“เพ่ยอิง บอกข้ามาตามตรง รู้สึกอย่างไร ห้ามหลอกข้า”

เฉียนเพ่ยอิงเอามือทาบอก ยิ้มกว้างหันไปมองหลิ่วฮูหยิน “พูดตามตรงหรือ เช่นนั้นข้าขอพูดเลยแล้วกัน พูดจากใจ เพื่อเหล่าซ่ง เพื่อให้หน้าที่การงานของเขาเป็นไปด้วยดี ข้าจะล่วงเกินก็ไม่ได้หรือไม่ เรื่องบางอย่างต้องอดทน แต่วันนี้ ท่านพี่ ข้าขอเต็มที่สักวัน”

ทันใดนั้น เฉียนเพ่ยอิงก็ชูคอขึ้นแล้วพูดว่า “เชิดหน้าชูคอ”

สะใจเหลือเกิน

ไม่มีทางหาคู่ครองดีๆ ได้เช่นนั้นเหรอ นางไม่เคยลืม

จะต่อว่านางอย่างไรก็ได้ แต่มาว่าฝูหลิงของนาง เท่ากับเสียดแทงหัวใจของคนเป็นแม่

วันนี้อยากได้อะไรลูกเขยของนางก็มีหมด

ดูซิใครยังจะกล้าพูดอีก เดี๋ยวลูกเขยของนางได้จัดการฉีกปากให้หมด