ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 889-2 ไม่มียศไม่มีตำแหน่ง มีแค่หลานๆ

ตอนที่ 889-2 ไม่มียศไม่มีตำแหน่ง มีแค่หลานๆ

หญิงชราทั้งสามคนนั่งอยู่บนเกี้ยว เปลี่ยนหัวข้อไปถึงเรื่อง “ตอนนั้นที่ลูกชายเจ้าไปสอบจอหงวน เดิมคิดว่าเจ้าจะไปเมืองหลวงด้วยเสียอีก”

ท่านย่าหม่าแสดงสีหน้าจริงใจ “ทำไมจะไม่อยากไป ติดอยู่แค่อย่างเดียว งานยุ่ง”

หากว่ากันตามเหตุผลต่อให้ยุ่งยังไงมีเหรอจะยุ่งไปกว่าองค์หญิงใหญ่กับยายของลู่พั่น พวกนางต้องต้อนรับแขกทุกวัน ตอนนี้นางเป็นแม่ของผู้ว่าฯ ได้สัมผัสรสชาตินั้นแล้ว แต่ร้านขนมก็เป็นเหมือนเลือดเนื้อของนางจริงๆ

ท่านย่าหม่าขอระบายความรู้สึก นางเข้าใจแล้ว บางครั้งมันไม่ใช่เรื่องที่ว่าทำเพื่อเงินแล้ว แต่เรื่องบางอย่างมันก็ทำให้นางกระดิกตัวไปไหนไม่ได้จริงๆ

พูดแบบบ้าๆ หน่อยนะ ต่อให้วันไหนคิดว่าหาเงินได้พอแล้วนางก็ยังทำได้อีก

ไม่ได้เพื่ออย่างอื่น แต่เพื่อความทุ่มเทที่ได้ลงแรงลงใจไปแล้ว

ทำการค้าก็แบบนี้ ทำแล้วหยุดไม่ได้ ไม่อยากเห็นร้านขนมถดถอย มันก็เลยต้องทุ่มเทต่อเนื่อง

และก็เพื่อลูกน้องที่มีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ลูกน้องของนางมีแต่เด็กผู้หญิง ในเมื่อจับเด็กพวกนี้มาอยู่ด้วยกันแล้ว พวกนางไม่มีฝีมือทำอย่างอื่น ตอนนั้นที่ยังไม่ได้เลี้ยงสาวใช้จำนวนมากขนาดนี้หลานสาวคนเล็กของนางเคยพูดไว้ เด็กสาวร่วมร้อยคนพวกนี้ ตอนนี้เป็นเด็กสาว วันหน้าแยกไปมีครอบครัว ถ้าอย่างนั้นก็ต้องให้มีวิชาติดตัว

ท่านยายของลู่พั่นพูดด้วยความตกใจ “เลี้ยงคนไว้มากขนาดนั้นแล้วหรือ”

“อืม เยอะขนาดนี้แล้ว”

เหล่าฮูหยินถาม “เปิดร้านที่นั่นกี่ร้านแล้วล่ะ”

“ร้านมีไม่เยอะ ร้านที่หวงหลงรวมกับอีกสองอำเภอก็มีแค่สามร้าน ขั้นต่อไปหม่อมฉันคิดว่าอยากเปิดเพิ่ม เอาแบบให้มีในทุกเมือง ตอนนี้ก็วางแผนได้พอประมาณแล้ว”

“พอถึงตอนนั้นก็ให้หมินหรุ่ยช่วยประกาศไปให้ทั่ว”

“อย่าเลยเพคะ นับตั้งแต่หมินหรุ่ยเข้ามาสู่ขอ ครอบครัวเราก็ได้ตกลงกันไว้แล้ว หมินหรุ่ยเป็นลูกเขยของสกุลซ่ง ห้ามเอาเชื่อเสียงของหมินหรุ่ยไปใช้ประโยชน์ อืม หึหึ หม่อมฉันเป็นคนพูดแบบนี้เอง ดังนั้นต้องทำเป็นแบบอย่าง”

จากหัวข้อนี้ก็เปลี่ยนไปที่เรื่องท่านย่ากับท่านยายของลู่พั่นรู้สึกอิจฉาที่ย่าหม่ามีอิสระออกไปไหนก็ได้

ท่านย่าหม่ายิ้มพลางพูด “ออกไปข้างนอกก็มีแค่สามเส้นทาง หมู่เรือนในที่ว่าการ โรงงานทำขนม ร้าน”

ต่อมาท่านย่าหม่าก็เล่าว่า ช่วงไม่กี่ปีนี้ที่นางอยู่หวงหลง พูดตามตรงแล้วกัน ความฝันที่ใหญ่สุดคืออยากเดินเที่ยว

เดินเที่ยวจับจ่าย ความหมายตามนั้นเลยจริงๆ แค่เดินเที่ยวซื้อของต่างๆ

ไม่ใช่แบบที่มีช่างตัดเย็บมาวัดตัวถึงจวน ไม่ใช่แบบที่ร้านขายผ้าเอาผ้ามาให้เลือกถึงในจวน

เหมือนกับพวกลูกสะใภ้ ต่อให้เป็นร้านที่ไม่ได้ขายดีแบบที่เอามาส่งให้ในจวนก็ยังไปเลือกซื้อเองได้ อยากได้แบบต่อราคา เลือกได้ตามใจ ไม่ใช่แค่เอาใบรายการมาส่งให้ในจวนก็จบกัน

ท่านย่าหม่าบอกว่า ความสุขแบบนี้เป็นความคิดของนางตั้งแต่หลายสิบปีก่อน

ช่วงสองสามปีนี้กลับไม่มีความสุขแบบนี้อีก

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยออกไปซื้อของข้างนอก ก็แค่ความรู้สึกเปลี่ยนไป อย่างไรน่ะเหรอ ทำอะไรก็ต้องรีบร้อน อยากซื้อรองเท้าผ้าปักให้หลานสาวสักคู่ก็ต้องตรงไปที่ร้านแล้วรีบเลือกรีบซื้อ

ไม่มีแล้วความกลุ้มใจแบบเมื่อก่อนที่เห็นอะไรก็แพง และตอนนี้ก็ไม่มีเวลาว่างมานั่งตั้งใจเลือกแล้วเช่นกัน

สุดท้ายเลยก็เป็นเพราะงานยุ่ง

เหล่าฮูหยินฟังจบก็สบตากับยายของลู่พั่น “ข้าไม่เคยทำแบบนี้เลย ท่านล่ะ”

“ไม่เคยเช่นกัน”

เหล่าฮูหยินพูดกับท่านย่าหม่า “ถ้าเช่นนั้นพวกเรานัดกันที่เมืองหลวง พอถึงเมืองหลวง พวกเราออกไปด้วยกัน”

“พระองค์จะได้หรือ”

“ใส่ชุดธรรมดา ดูซิใครจะกล้าห้ามข้า ข้าก็อยากลองต่อราคากับเถ้าแก่ร้านดูเหมือนกัน”

“ฮ่าๆๆ” หญิงชราทั้งสามคนหัวเราะ

“ดูสิ พวกเราคุยอะไรกัน”

“นั่นสิ พวกเราควรคุยเรื่องหลานๆ นะ หลานสะใภ้ก็คือหลานสาว ข้าว่านางโตขึ้นเยอะเลย”

ท่านย่าหม่าตกใจ “พระองค์เคยเจอนางหรือ”

เหล่าฮูหยินยิ้ม “เคยเจอ ข้าร้อนใจ ตอนนั้นนางตามลูกชายคนสามของเจ้าไปสอบที่เมืองหลวง ข้านั่งมองอยู่ชั้นบน”

ท่านยายของลู่พั่นบอกท่านย่าหม่า “ไม่มีเรียกข้า เพราะแบบนี้ข้าถึงได้ร้อนใจ เลยตามมาที่นี่ด้วย”

คนข้างในคุยกัน มีเสียงหัวเราะลอดออกมาอีกครั้ง

บนต้นไม้ในสวนของจวนลู่มีหิมะเกาะอยู่เต็ม แต่ไม่ได้ให้ความรู้สึกหนาวมากมายแล้ว

บรรดาสาวใช้หญิงรับใช้ที่ติดตามอยู่ด้านนอกพอได้ยินเสียงหัวเราะก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

…

ภายในห้องโถงของจวนลู่มีคนนั่งอยู่หลายสิบคน

ดั่งคำพูดที่ว่า มีแขกมาเยือนเต็มบ้าน

ทางด้านขวาของอัครเสนาบดีลู่เป็นลุงซ่ง ลุงใหญ่ซ่ง ตามมาด้วยผู้ว่าฯ ซ่งที่ถูกลูกเขยบังคับให้ไปฉี่และพวกลุงๆ ของฝูหลิง

ชายซ้ายหญิงขวา

ทางฝั่งของเหล่าฮูหยินเป็นท่านยายของลู่พั่นที่คุยกับท่านย่าหม่ามาตลอดทางจนคุ้นเคยกัน เหล่าฮูหยินกับท่านยายของลู่พั่นจัดให้ท่านย่าหม่านั่งตรงกลาง แบบนี้ทั้งสองคนจะได้คุยกับท่านย่าหม่าได้สะดวก

เวลานี้ท่านย่าหม่ากำลังแนะนำให้ทั้งสองคนรู้จัก “เมื่อครู่อยู่หน้าบ้านยังไม่ได้แนะนำให้ละเอียด นี่คือพี่สะใภ้ใหญ่ของหม่อมฉัน”

“นั่ง นั่งเร็วเข้า”

“ส่วนหญิงสูงวัยเหล่านี้เป็นพี่ๆ น้องๆ ในครอบครัวซ่ง บางคนเป็นพี่สะใภ้ของหม่อมฉัน บางคนก็เป็นเหมือนน้องสาว”

เหล่าฮูหยินกับท่านยายของลู่พั่นยิ้มพลางพยักหน้าเบาๆ

เข้าใจ

ครอบครัวซ่งไม่เหมือนครอบครัวอื่น สิบกว่าครอบครัวใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ดูท่าน่าจะเป็นผู้อาวุโสของครอบครัวเหล่านั้น

แต่มีแค่คนเหล่านี้หรือ

ท่านย่าหม่ายิ้ม ไอ๊หยา มีเยอะ แต่คนที่เหลือไม่ได้มา

อันที่จริงเดิมทีครั้งนี้ซ่งฝูเซิงไม่ได้คิดจะพาพวกยายหวังมาด้วย แต่ท่านย่าหม่าให้เหตุผลว่า พวกยายๆ อายุเยอะแล้ว ฝึกมารยาทกันมานานพอสมควร เรียนกันจริงจังยิ่งกว่าซ่งฝูหลิงเสียอีก เพียงเพื่อวันนี้ ไม่พามาด้วยเดี๋ยวได้เสียใจกัน

ซ่งฝูเซิงยังสังเกตเห็นอีกว่า หลังจากที่เขาไล่เรียงรายชื่อคนที่จะมาจวนลู่เสร็จ พวกยายๆ ก็เอาแต่ส่งสายตามาทางเขา ‘ไป ไปด้วย เอาพวกเราไปด้วยสิ’

พอพวกยายหวังยายกัวได้ยินเหล่าฮูหยินเชิญนั่งก็ผุดรอยยิ้มแบบไม่ให้เห็นฟัน

เกร็งไหม

มีเหรอจะไม่เกร็ง

ควบคุมตัวเองไว้

ตอนที่เพิ่งขึ้นเกี้ยว ยายกัวตื่นเต้นจนเกือบสะดุดล้มหน้าทิ่มเกี้ยว ถูกยายหวังกับเก่อเอ้อร์นิวดึงหูมากำชับ ‘สายตาหัดสอดส่อง หูก็ฟังบ้าง’

เฉียนเพ่ยอิงนั่งข้างลู่ฮูหยิน

ลู่ฮูหยินยิ้มพลางบอกให้เพ่ยอิงดื่มน้ำแกงอุ่นๆ

พอเข้าห้องมา เพิ่งนั่งเสร็จ บรรดาสาวใช้ของตระกูลลู่ก็เดินเรียงแถวยกถ้วยกระเบื้องเข้ามา ไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร รู้เพียงว่ามีไอร้อนโชยกรุ่นกลิ่นหอมมาก

อีกด้านหนึ่งของเฉียนเพ่ยอิงเป็นป้าสะใภ้น้าสะใภ้ของลู่พั่น ตามมาด้วยป้าใหญ่กับป้ารองที่นั่งอยู่กับเหอซื่อ จูซื่อ ซ่งอิ๋นเฟิ่ง

คนเยอะ ตระกูลลู่เลยไม่ได้ให้สองครอบครัวนั่งแยกกัน กลัวว่าจะไม่ได้ยินความต้องการของครอบครัวซ่ง

กระจายกันนั่ง สองครอบครัวจะได้สนิทสนมกัน

พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้

สาวใช้เปิดม่าน ลู่พั่นเข้ามาแล้ว

เมื่อครู่ลู่พั่นแสร้งทำเป็นเดินผ่านไปแอบดูคู่หมั้น คุยกับหมี่โซ่วเล็กน้อย ถามว่าเมื่อเช้ากินอะไร ได้กินมาหรือยัง

พาพวกหลานๆ มาแนะนำให้รู้จักกับพวกหมี่โซ่ว เอ้อร์หลัง จินเป่า บอกให้พวกหลานๆ เรียกพวกหมี่โซ่วว่าท่านน้า

ลู่พั่นเดินเข้าห้องโถงไปหาซ่งฝูเซิง “ท่านพ่อตา น้ำแกงรสชาติดี เหตุใดถึงไม่ดื่ม ลองชิมดู ขี่ม้ามาหลายวัน ช่วยขับความเย็นภายในได้”

ซ่งฝูเซิงเงยหน้ามองลูกเขย คิดในใจ

ไอ้ลูกเขย เอ็งเลิกจู้จี้สักทีเถอะ เดี๋ยวก็สั่งให้ไปฉี่เดี๋ยวก็มาบังคับกิน

ซ่งฝูเซิงกลัวใจจริงๆ ว่าลูกเขยจะถามคนในครอบครัวเขาว่ากินอะไรมาหรือยัง เกิดมีคนบอกว่ายังไม่ได้กิน คงไม่ได้จะจัดมาสำรับใหญ่เลยนะ

ยังดีที่ฝูหลิงก็เข้ามาในเวลานี้

ความสนใจของทุกคนจึงไปอยู่ที่ฝูหลิงทันที

ซ่งฝูหลิงมาพร้อมพี่สาวทั้งสี่ของลู่พั่น

นางกำลังทำความเคารพคนตระกูลลู่ที่นั่งกันอยู่เต็มห้อง

คนแรกคืออัครเสนาบดีลู่

ฝูหลิงมอบของขวัญให้อัครเสนาบดีลู่ เป็นปฏิทินแขวนผนัง

แต่ละหน้าของปฏิทินมีรูปวาดที่นางวาดเอง หุบเขาสายน้ำของหวงหลง ฉางไป๋สี่ฤดู เขตชายแดน ตลาดที่เป็นอิสระของสองแคว้น ชาวบ้านที่ตระเตรียมของขวัญปีใหม่ เรื่องใหญ่ๆ ที่เกิดขึ้นในหวงหลงช่วงสองสามปีนี้