คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 24 นอร์ตันไปดักรอสถานที่นัดเดต

บทเสริมตอนที่ 24 นอร์ตันไปดักรอสถานที่นัดเดต

ยังคงเป็นผมสั้นสีดอกเลาที่แสนสะดุดตา

ต่างหูกระดุมสีดำสองเม็ดบนใบหูขวาสะท้อนแสงเล็กน้อย

แสงแดดข้างนอกกำลังดี ไม่แสบตาและไม่เจิดจ้าเกินไป

สาดส่องลงมาบนตัวเขา คล้ายประกายสีทองที่ฉาบบางๆ

ดุจเทพแห่งดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ นั่งรถม้าเคลื่อนตัวมา

รุกล้ำเข้ามาในชีวิตอันสงบราบเรียบของเธอด้วยท่าทีที่แข็งแกร่งและอุกอาจอีกครั้ง

ใบหน้าอันหล่อเหลา เครื่องหน้าคมคาย

ดวงตาสีเขียวเข้มคู่นั้นตกผลึกห้วงเวลาอันยาวนานหลายสิบศตวรรษ มีเสน่ห์สุขุมชวนหลงใหลอย่างแรงกล้า

ซีนายคิดมาตลอดว่าทำไมคนหัวโบราณอย่างนอร์ตันถึงชอบแต่งตัวสไตล์พังก์ร็อก

แต่ต้องยอมรับเลยว่า การแต่งตัวแบบนี้ยิ่งช่วยขับให้เขาดูโดดเด่น

“คุณฟรานซิสคะ นี่คือคุณซีนาย เรนเกล ค่ะ” คุณนายชาร์ลีกระตือรือร้นมาก “ถึงแม้คุณซีนายจะดูเย็นชาไปหน่อย แต่เธอเป็นคนดีมากนะคะ รู้จักกันไว้เดี๋ยวก็ชินค่ะ”

“ไม่ต้องหรอกครับ” นอร์ตันพูด “พวกเรารู้จักกัน”

“รู้จักกันเหรอคะ” คุณนายชาร์ลีอึ้ง “งั้น…”

“เดี๋ยวพวกเราคุยเรื่องเช่าบ้านกันเองครับ” นอร์ตันยิ้ม “ไม่รบกวนแล้วครับ”

คุณนายชาร์ลีแอบงงนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้า “อ่อๆ ค่ะ งั้นเชิญคุยกันนะคะ”

เธอเดินไปได้สองก้าวก็เหมือนเข้าใจอะไร หันไปมองซีนายด้วยสายตาของคนที่เข้าใจสถานการณ์

ซีนาย “?”

เธอตอบตกลงแล้วเหรอ

“เข้าไป” นอร์ตันลูบศีรษะเธออย่างเป็นธรรมชาติ “ข้างนอกแดดแรง”

ซีนายยังคงอึ้งเล็กน้อย ถอยหลังหนึ่งก้าวอัตโนมัติ

ตึง

ประตูปิดลง

มือข้างหนึ่งของนอร์ตันวางทาบอยู่บนประตู

ขังเธอไว้ตรงกลางระหว่างเขากับประตูพอดี

มีช่องว่างระหว่างกันน้อยมาก

ทั้งๆ ที่ภายในห้องรับแขกเปิดแอร์ไว้ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนอุณหภูมิในร่างกายค่อยๆ เพิ่มสูงขึ้น

ซีนาย “…”

เดี๋ยวนะ

ท่าทางแบบนี้มันอะไรกัน

“เด็กน้อย ยังเหมือนเดิมเลยนะ” นอร์ตันงอนิ้ว เขกหน้าผากเธอเบาๆ หนึ่งที “โตแต่ตัว”

เขาเอามือลง

ในที่สุดซีนายก็ถอยออกไป สักพักเธอก็ถามเข้าประเด็น “ทำไมคุณถึงกลายเป็นผู้เช่า แถมยังมาบ้านฉันด้วย”

“จะเครียดทำไม” นอร์ตันกอดอก “เธอก็ไปอยู่บ้านฉันตั้งครึ่งปี ตอนนี้ฉันไม่มีบ้าน ขอมาอาศัยอยู่ที่นี่ระยะหนึ่ง มีปัญหาเหรอ”

ซีนาย “…”

เธอไม่เชื่อหรอก ผู้วิเศษอัศวินรถม้าที่เป็นเจ้าของมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของโลกจะยากจนถึงขั้นไม่มีบ้านอยู่

“ร้อนเงินเหรอ” นอร์ตันชูโฆษณาเช่าบ้านในโทรศัพท์มือถือให้ดู “ฉันเคยโอนเงินให้แล้วไม่ใช่เหรอ”

เขาให้ทางมหาวิทยาลัยนอร์ตันโอนเงินจากคลังทรัพย์สินของมหาวิทยาลัย

เว้นเสียแต่รองอธิการบดีจะแอบเอาเงินไปเสียเอง

นอร์ตันหรี่ตาเล็กน้อย ชักเริ่มคิดจริงจังอยู่ในใจ

รองอธิการบดีที่อยู่ไกลถึงมหาวิทยาลัยนอร์ตันจามออกมาอย่างกะทันหัน

“ฉันไม่ได้ร้อนเงิน” ซีนายหาว “อืม แค่อยากหาค่านมผงให้เฉียนอวี่กับฉางเล่อ”

“เฉียนอวี่กับฉางเล่อเหรอ” พอได้ยินสองชื่อนี้นอร์ตันก็ชะงักไป “ค่านมผงเหรอ”

เขาหันไปมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ฟังไม่ออกว่ายินดีหรือโมโห “แต่งงานแล้วเหรอ ทำไมเธอต้องเป็นคนหาค่านมผงด้วย ผู้ชายล่ะ”

“แค่กๆๆ!” ซีนายสำลัก “คุณคงไม่ได้ไม่รู้ว่าอาอิ๋งคลอดลูกฝาแฝดชายหญิงใช่ไหม”

“อืม ไม่รู้” นอร์ตันประหลาดใจ เขาเลิกคิ้ว “ฉันเพิ่งออกมาจากโลกเล่นแร่แปรธาตุ ตรงมาที่นี่ก่อน”

เขาพูดเสียงเนือย “ดูสิเด็กน้อย ฉันดูรักเธอมากใช่ไหม”

เขาพูดเรื่อยเปื่อย ยังคงเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด

เขามักหยอกล้อเธอแบบนี้บ่อยๆ เหมือนตอนที่ร่างกายเธอยังเป็นเด็กหกขวบ

แต่ตอนนี้กลับทำให้เธอรู้สึกลวงตา

หนึ่งในสามความนึกคิดไปเองของชีวิต

เธอคิดว่าเขาชอบเธอ

ซีนายจำต้องพูดไปว่า “ใช่ๆๆ ฉันก็รักคุณมากที่สุดเหมือนกัน”

“ปกติไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ” นอร์ตันกวาดตามองบ้านโล่งๆ “ก็เลยจะปล่อยเช่างั้นสิ งั้นเธอพักที่ไหน”

“ศูนย์วิจัย” ซีนายพูด “ที่นั่นมีหอพักให้”

นอร์ตันพยักหน้าเบาๆ เพื่อแสดงออกว่าเข้าใจ

เขาเชิดคางขึ้น “งั้นไม่ถือสาใช่ไหมที่ฉันจะเอาสักห้องทำเป็นห้องทดลอง”

“ไม่ถือสา” ซีนายดื่มน้ำ “แค่คุณอย่าระเบิดบ้านเป็นพอ”

“เธอน่าจะถนัดเรื่องนั้นมากกว่านะ”

“…”

ซีนายรู้สึกว่าบนโลกนี้มักจะมีอยู่คนที่ทำให้เธอควบคุมแรงระเบิดในร่างกายไม่ได้อยู่เรื่อย

เธอชอบคนปากร้ายแบบนี้ไปได้ยังไงกันนะ

ทั้งๆ ที่สเปกเธอชอบคนอ่อนโยน

หรือจะดูแค่หน้าตา?

เธอไม่ถึงกับเป็นคนตื้นเขินขนาดนั้นหรือเปล่า

ซีนายขึ้นไปชั้นบนเพื่อหยิบกุญแจสำรอง

ตอนลงมานอร์ตันยังนั่งอยู่ที่โซฟา

เขาหลับตาเหมือนกำลังพักสายตาอยู่

มองจากมุมนี้จะเห็นคางของเขา ลูกกระเดือก และไหปลาร้า

ขนตาของเขาละเอียดงอนยาว ใบหน้าคมคาย

ซีนายมองอยู่สามวินาทีก็ยอมแพ้

ก็ได้

เธอเป็นคนตื้นเขินจริงๆ

“นี่กุญแจ” ซีนายยื่นกุญแจให้ “มีกุญแจประตูรั้วกับกุญแจของแต่ละห้อง”

“อืม” นอร์ตันลืมตารับกุญแจไปเล่นในมือ “ฉันรีบร้อนมา ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน ในบ้านก็ดูไม่มีของใช้ในชีวิตประจำวัน พาไปซูเปอร์มาร์เก็ตหน่อยสิ”

“มีเบอร์โทรสั่ง คุณโทรเอาก็ได้”

“ชีวิตตัวเองต้องลงมือเอง”

ซีนาย “…”

ไม่เริ่มตั้งแต่ปลูกบ้านเองเลยล่ะ

ชอบกวนเธออยู่เรื่อย

…

สุดท้ายซีนายก็รับปาก

ก็จริง บนโลกนี้นอกจากคนในครอบครัวเธอกับคณบดีนอร์แมนแล้ว บุคคลที่สามที่ใกล้ชิดเธอก็เหลือแค่นอร์ตันแล้ว

เขาดูแลเธอมาครึ่งปี ทั้งยังช่วยคิดค้นยาถอนพิษทำให้ร่างกายกลับคืนสภาพเดิม

ถึงแม้พวกเขาจะอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่ห่างไกล แต่เนื่องจากวีนัสกรุ๊ปมาบุกเบิกย่านการค้าเอาไว้ ที่นี่จึงกลายเป็นสถานที่อันดับต้นๆ ของประเทศจีไปแล้ว

ชาวเมืองก็รู้สึกขอบคุณฟู่อวิ๋นเซินกับอิ๋งจื่อจิน

จากเดิมที่เคยเป็นเมืองล้าหลัง ไม่มีสถานที่ท่องเที่ยวอะไร เศรษฐกิจท้องถิ่นก็ย่ำแย่มาตลอด

แต่หลังจากวีนัสกรุ๊ปเข้ามาก็ช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจของที่นี่

ชีวิตความเป็นอยู่ของชาวเมืองก็ดีขึ้น

ซีนายพานอร์ตันไปศูนย์การค้าในย่านธุรกิจ

ซูเปอร์มาร์เก็ตกินพื้นที่ใหญ่มาก ตั้งอยู่ในชั้นใต้ดินของศูนย์การค้า

เริ่มไล่จากโซนเสื้อผ้าผู้ชายกับโซนของใช้ในชีวิตประจำวัน ไม่นานรถเข็นก็เต็มไปด้วยสินค้า

แต่นอร์ตันกลับไม่มีท่าทีจะกลับ เขาไปโซนขายอาหารสด

“คุณซื้อวัตถุดิบเหรอ” ซีนายมองซี่โครงหมู มันฝรั่ง และผักอื่นๆ ที่ถูกนำใส่รถเข็น “แต่เรื่องนี้ฉันลงมือเองไม่ได้หรอกนะ ฉันทำอาหารไม่เป็น”

เธอเป็นมือพิฆาตครัว แบบที่ระเบิดครัวได้

“ฉันรู้” นอร์ตันหยิบเหล้าปรุงอาหารหนึ่งขวดกับเกลือหนึ่งห่อ เขาพูด “ไม่ได้ให้เธอทำ”

ซีนายตอบอ่อ ไม่ได้สนใจ

ทั้งสองคนเลือกของเสร็จตอนเกือบสิบเอ็ดโมงครึ่ง

ซีนายดูเวลา “ถึงเวลากลางวันแล้ว ฉันเลี้ยงข้าวคุณแล้วกัน”

นอร์ตัน “ได้”

ศูนย์การค้ามีทั้งหมดสิบเจ็ดชั้น ชั้นที่สิบสี่ขึ้นไปเป็นร้านอาหาร

“ชั้นสิบหกมีร้านอาหารจีนอยู่ร้านหนึ่ง” ซีนายเริ่มดูเมนูอาหาร “พ่อครัวก็มาจากทางอาอิ๋ง ฉันชอบกินเต้าหู้หมาผอของร้านนั้นมาก”

นอร์ตันหันหน้ามาเล็กน้อย

พอพูดถึงเรื่องกินเธอก็พูดเยอะอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าก็ดูสดชื่นขึ้นไม่น้อย

“ดูท่าเธอจะมากินข้าวที่นี่บ่อย” นอร์ตันมองสำรวจเธอ “อ้วนขึ้นนะ”

คราวนี้ซีนายทนไม่ไหว โยนห่อขนมปังใส่หน้าเขา “หุบปากไปเลย”

ขนาดซู่เวิ่นยังบอกว่าเธอผอมลง

“ตัวใหญ่ขึ้น อารมณ์ยังรุนแรงเหมือนเดิม” นอร์ตันรับขนมปังห่อนั้นได้อย่างสบายๆ จากนั้นก็หิ้วเธอขึ้นมาด้วยมือเดียวตามความเคยชิน จับเธอนั่งบนที่นั่งเด็กในรถเข็นใส่ของ

เร็วจนซีนายตั้งตัวไม่ทัน

ด้วยความที่ทั้งสองคนหน้าตาดีมาก ดึงดูดสายตาคนได้ไม่น้อยตั้งแต่เข้าซูเปอร์มาร์เก็ตมาแล้ว

ถึงขั้นที่มีคนมองตามอยู่ตลอด

ต่อมาลูกค้าคนอื่นๆ ก็เห็นผู้ชายร่างสูงใหญ่จับซีนายยัดบนที่นั่งสำหรับเด็ก

“…”

เกิดความเงียบขึ้นภายในซูเปอร์มาร์เก็ต

ซีนายก็รู้สึกหัวใจเต้นเงียบมาก

เกิดความคิดอยากตาย

เธอเตือนเขาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “ท่านอัศวินรถม้าที่รัก ปีนี้ฉันอายุยี่สิบเจ็ดแล้ว ไม่ใช่หกขวบ”

“อ้อ ฉันลืมไป” สีหน้าของนอร์ตันชะงัก พูดเสียงเนือย “ชินแล้ว ตัวเธอก็ไม่ได้หนักอะไรด้วย”

เขาปล่อยเธอลงมา มืออีกข้างก็เข็นรถไปคิดเงิน

ซีนายกลับสัมผัสได้อย่างแท้จริงว่าแบบไหนเรียกตายไปจากสังคม

ถ้าเธอเป็นแค่เด็กหกขวบก็ยังพอจะแกล้งทำเป็นไร้เดียงสาได้

อย่างไรเสียซีนายวัยหกขวบจะเกี่ยวอะไรกับเธอที่อายุยี่สิบเจ็ดปี

แต่ยังดีที่แถวนี้ไม่มีคนที่เธอรู้จัก

เธอนวดศีรษะแล้วเดินตามไป

ได้ยินเสียงคนซุบซิบกัน

“ผู้ชายคนนั้นดูแลแฟนเหมือนลูกสาวเลยเนอะ อิจฉาจัง”

“แต่แฟนของเขาก็สวยจริงๆ นะ ถ้าฉันมีแฟนแบบนี้ ฉันจะเก็บดวงดาวบนท้องฟ้ามาให้เธอหมดเลย”

แฟนเฟินอะไรกัน

ซีนายมองผู้ชายที่คว้าผ้ากันเปื้อนลายหมีมาอีกผืน

ในสายตาของเขาเธอก็ยังคงเป็นแค่เด็กน้อย

…

หลังจากทั้งสองคนเอาสินค้าที่ซื้อไว้มอบให้คนส่งของของทางซูเปอร์มาร์เก็ตเสร็จก็ขึ้นไปชั้นบน

หน้าลิฟต์มีร้านกาแฟอยู่ร้านหนึ่ง

ตรงโต๊ะริมหน้าต่าง

ผู้หญิงสองคนนั่งฝั่งตรงข้ามกัน คุยกันอย่างออกอรรถรส

หนึ่งในนั้นมองไปนอกหน้าต่างอย่างไม่ตั้งใจ ทันใดนั้นสายตาก็จับจ้อง

เธอลังเล “เซลี่ย์ นั่นใช่ซีนายหรือเปล่า เธอดูสิ”

ผู้หญิงที่ชื่อเซลี่ย์เงยหน้ามองไป ขมวดคิ้ว “น่าจะใช่นะ”

ใบหน้าของซีนายโดดเด่นเกินใคร

โดยเฉพาะผมสีบลอนด์มาแต่กำเนิดของเธอ หาได้ยากมากในหมู่คนตะวันตก

เครื่องหน้าของเธอก็ไม่เหมือนคนตะวันตกแท้ๆ แต่กลับงดงามขั้นสุด

มีหลายคนในศูนย์วิจัยที่พากันคาดเดาว่าซีนายเป็นคนเชื้อสายอะไร เจอร์แมนิกหรือเคลท์กันแน่ แต่ก็เหมือนจะไม่ใช่ทั้งคู่

จวบจนทุกวันนี้ที่มาที่ไปของซีนายก็ยังคงเป็นปริศนาภายในศูนย์วิจัย

ทว่านับตั้งแต่ทำโปรเจ็กต์ระดับเอสำเร็จก็ไม่มีใครในชั้นใต้ดินกล้าดูถูกเธออีกเลย

แต่เซลี่ย์ก็ยังคงไม่เก็บเอามาใส่ใจ

บางครั้งคนเราก็ให้ความสำคัญกันที่ชาติกำเนิด

ถ้าไม่มีภูมิหลังที่ดีก็ยากที่จะอยู่ในสังคมที่ให้คุณค่าทางวัตถุนี้ได้

“ผู้ชายที่อยู่ข้างซีนาย…” ผู้หญิงคนเดิมพูดด้วยความตกใจ “ฉันไม่เคยเจอใครที่หล่อไปกว่านี้อีกแล้ว พวกคุณชายไฮโซที่เธอรู้จักก็สู้ไม่ได้”

เซลี่ย์ย่อมสังเกตเห็นนอร์ตันแล้ว ดวงตาของเธอฉายแววตะลึง “ก็หล่อดี”

ผู้ชายคนนั้นทิ้งไว้เพียงด้านหลังอย่างรวดเร็ว

โดดเดี่ยว เย็นชา

คล้ายคมดาบที่เย็นเฉียบ

บุคลิกองอาจเกินไป

เซลี่ย์ไม่กล้ามองอีก

“แต่ฉันได้ยินมาว่าเมื่อวานซีนายเพิ่งตอบรับคำชวนเดตของอัลฟอนโซ” ผู้หญิงคนเดิมพูดขึ้นเหมือนไม่ตั้งใจ “แบบนี้ไม่เท่ากับเหยียบเรือสองแคมเหรอ”

“จึ๊ๆ ปกติดูเหมือนไม่สนใจโลก แต่ลับหลังปล่อยตัวปล่อยใจน่าดู นี่ถ้าพวกคนที่ตามจีบรู้เข้ายังจะตามจีบอีกไหมนะ”

เซลี่ย์นั่งเงียบตลอด

พออีกฝ่ายหมดความสนใจก็เลิกพูด แค่นั่งดื่มกาแฟเงียบๆ

…

วุ่นวายกันจนถึงบ่าย ในที่สุดเรื่องเช่าบ้านก็จบลง

“ฉันกลับศูนย์วิจัยแล้วนะ” ซีนายพูดเสร็จก็ออกไป

นอร์ตันเลิกคิ้ว มองเธอที่หายไปอย่างรวดเร็ว

ซีนายกลับศูนย์วิจัยด้วยความเร็วสูงสุด

พอเธอนั่งที่โต๊ะทำงานถึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนเลยจริงๆ

ตอนที่เธอตัดสินใจลืมเขาแล้ว แต่เขาก็กลับมาได้ทันเวลาพอดี

เธอยังคงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขา

แต่เขากลับรู้จักเธอดีทุกอย่าง

ซีนายถือแก้วน้ำ

ถ้าเขาอ่านความคิดของเธอออก ยังจะทำตัวใกล้ชิดกับเธอแบบนี้อีกไหม

ชาร์ล็อตเดินเข้ามาวางเอกสารลงแล้วพูดขึ้น “เอ๊ะอาจารย์ซีนาย สงสัยดวงอาทิตย์จะขึ้นทางตะวันตก อาจารย์คงไม่รู้ว่าท่านอธิการบดีของพวกเราจะกลับมาสอนแล้วค่ะ วิชาเรียนของคณะเล่นแร่แปรธาตุในเทอมหน้ามีหลายวิชาที่ท่านอธิการบดีจะสอนด้วยตัวเองค่ะ”

ซีนายรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก “งั้นก็ดี”

ดูท่าเขาจะอยู่ประเทศจีแค่ระยะเวลาสั้นๆ ไม่นานก็ไปแล้ว

จากนั้นเธอก็จะลองไปเดตกับคนอื่น

ขอแค่เวลายาวนานมากพอ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ลืมได้

ชาร์ล็อตความรู้สึกไว สังเกตได้ถึงน้ำเสียงที่ไม่เป็นธรรมชาติของซีนาย เธอกะพริบตาปริบๆ “เป็นอะไรไปคะอาจารย์ซีนาย อาจารย์รู้จักท่านอธิการบดีของพวกเราเหรอคะ”

“ไม่ใช่” ซีนายส่ายหน้า “ฉันรู้สึกว่าอธิการบดีของพวกเธอกลับมาแล้ว อีกทั้งยังเตรียมจะมาสอน นี่ก็แสดงว่าวิชาเล่นแร่แปรธาตุของเขาต้องเก่งขึ้นอีกขั้นแล้วแน่นอน นี่เป็นเรื่องดีสำหรับนักศึกษา”

“ก็จริงค่ะ” ชาร์ล็อตไม่ถามมากอีก พยักหน้าแล้วถอนหายใจ “ก็แค่น่าเสียดายที่เรียนวิชาเล่นแร่แปรธาตุต้องอาศัยพรสวรรค์ ฉันไม่มีโอกาสแล้ว”

ซีนายก้มหน้า เริ่มพิมพ์คอมพิวเตอร์ แต่สติกลับหลุดลอย

เขาเป็นคนมีพรสวรรค์มาก

ทั้งๆ ที่พลังพิเศษไม่ใช่การปรุงยาแบบผู้วิเศษนักมายากล แต่เขากลับมีวิชาเล่นแร่แปรธาตุที่แข็งแกร่ง

…

วันต่อมา

ซีนายไปตามนัดของอัลฟอนโซ

คอนเสิร์ตจัดที่ถนนย่านการค้า ไม่ไกลจากหมู่บ้าน เธอจึงออกจากที่บ้านพัก

“ฉันมีนัดกับเพื่อนร่วมงานหน่อย” ซีนายพูด “ถ้าค่าน้ำค่าไฟหมดไปบอกคุณนายชาร์ลีก็ได้”

เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะคลุกคลีกับเขาให้น้อยลง

นอร์ตันมองไปนอกหน้าต่างแวบหนึ่ง จากนั้นก็ละสายตากลับมา พูดเสียงเนือย “รีบกลับบ้านล่ะ”

ซีนายไม่ตอบ เธอออกจากบ้าน

เธอเตะก้อนหิน สีหน้าเรียบเฉย

ตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กหกขวบแล้วนะ

อีกไม่กี่ปีเธอก็อายุสามสิบแล้ว

เธอมีปืนเลเซอร์ติดตัวตั้งหลายกระบอก ยังจะมองเธอเป็นเด็กอีก

คนหน้าไม่อาย

อัลฟอนโซหันหน้ามอง สังเกตเห็นเงาคนหลังหน้าต่าง “คุณซีนายมีแขกในบ้านเหรอครับ”

“ไม่มีค่ะ” ซีนายเย็นชา “หมาที่เลี้ยงไว้น่ะค่ะ”

“…”

อัลฟอนโซชวนซีนายไปร้านอาหารฝรั่งเศสที่หรูหราก่อน

กินข้าวเสร็จแล้วถึงไปดูคอนเสิร์ต

“คุณซีนายเป็นคนที่ไหนครับ” เขาถาม ดูจากสำเนียงการพูดและการแต่งตัวของคุณไม่เหมือนคนทางยุโรปเลยครับ”

เขาเองก็ไม่เคยได้ยินชื่อตระกูลเรนเกล

“เมืองเล็กๆ น่ะค่ะ” ซีนายไม่อยากพูดถึง “ไม่มีอะไรให้น่าพูดถึงเท่าไร”

เธอฟังเสียงเปียโนบรรเลง ก็แค่เสียดายที่ตัวเองไม่มีหัวด้านดนตรีเท่าไร ชอบอะไรก็ไม่เหมือนสาวไฮโซคนอื่น

อัลฟอนโซเกิดในตระกูลร่ำรวยของยุโรป แต่สุดท้ายก็เลือกเส้นทางนักวิจัย

เขาฟังอย่างมีความสุข

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ คอนเสิร์ตสามชั่วโมงก็จบลงอย่างรวดเร็ว

ซีนายบิดขี้เกียจ ถึงเพิ่งพบว่าตัวเองนอนหลับไปหนึ่งงีบ

ดีมาก

คืนนี้เธอก็ทำงานทั้งคืนได้แล้ว

อัลฟอนโซมองโทรศัพท์มือถือ “คุณซีนายครับ พวกเซลี่ย์อยู่ที่ร้านคาราโอเกะด้านข้าง จะไปด้วยกันไหมครับ”

“ไม่ไปดีกว่าค่ะ ฉันไม่ถนัดเรื่องดนตรีเท่าไร” ซีนายปฏิเสธทางอ้อม “ฉันจะกลับศูนย์วิจัยแล้วค่ะ”

“ก็ได้ครับ” อัลฟอนโซแอบเสียดาย “ผมก็กลับด้วย เดี๋ยวผมขับรถไปส่งครับ”

ทั้งสองคนเดินออก

ขณะที่ซีนายกำลังจะเดินออกจากประตู ทันใดนั้นร่างที่คุ้นเคยก็เข้ามาในสายตาของเธอ

เท้าของเธอหยุดชะงัก รู้สึกงง

นอร์ตันมาได้ยังไง

อีกอย่างเขารู้ได้ยังไงว่าเธอจะออกประตูนี้

นอร์ตันเขี่ยบุหรี่ที่ไม่ได้สูบ หันหน้าไปพูด “ดูเวลาหน่อย สามทุ่มแล้ว”

อัลฟอนโซมองผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ รู้สึกระแวงขึ้นมาทันที

เขาตามจีบซีนายมาครึ่งปีกว่า รู้ว่าเธอเป็นที่ชื่นชอบของพวกผู้ชายในศูนย์วิจัย ถึงขั้นที่มีผู้หญิงหลายคนก็เคยมาสารภาพรักกับซีนาย

แต่เขาก็ไม่เคยเห็นมีคนต่างเพศอยู่ข้างกายเธอ

นี่จึงเป็นสาเหตุที่เขาแน่วแน่ไม่ยอมแพ้

อัลฟอนโซระแวงยิ่งกว่าเดิม “ใครเหรอครับคุณซีนาย”

นอร์ตันมองมา สายตาเย็นชา

เหมือนพ่อสูงวัยที่จับได้ว่าลูกสาวหนีไปกับผู้ชาย

ซีนายตอบออกไปทันทีด้วยความร้อนใจ “พ่อค่ะ”

เกิดความเงียบขึ้นมาทันที