หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1128 ชื่อเสียงสำคัญกว่าชีวิต(1)

ตอนที่ 1128 ชื่อเสียงสำคัญกว่าชีวิต(1)

เรือนของเซียวเชียนเหว่ยในเรือนหลังจวนเยี่ยนอ๋อง จูชูอวี้สีหน้าเรียบนิ่งนั่งฟังจูฮูหยินที่พูดไม่หยุดอยู่ด้านข้าง กระทั่งทนไม่ไหวจึงเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ “พอแล้ว”

จูฮูหยินชะงัก พลันมองเห็นว่าสีหน้าของจูชูอี้ไม่น่ามองนัก รีบเอ่ย “อวี้เอ๋อร์ เจ้าเป็นอันใดไปหรือ หรือมีคนทำให้เจ้าโกรธ”

จูชูอวี้ส่งเสียงหยันไม่เอ่ยวาจา จูฮูหยินกลับไม่เข้าใจความหมายของนาง เห็นเช่นนั้นกลับถอนหายใจออกมา เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แม่ก็บอกแล้ว อวี้เอ๋อร์กำลังจะเป็นพระชายา ใครจะกล้าทำให้เจ้าโกรธ สองปีมานี้พ่อเจ้าเอาแต่บอกว่าจูเฟยหญิงแพศยาคนนั้นดีอย่างไร เหอะ นางทำให้ตระกูลเราน่าเวทนาไม่พออีกหรือ ยังเป็นบุตรสาวของแม่ที่ดีที่สุดแล้ว”

จูชูอวี้กุมขมับ เอ่ย “ท่านแม่ ท่านจะเอ่ยอันใดกันแน่เจ้าคะ”

จูฮูหยินมองจูชูอวี้ เอ่ย “เอ่อ…อวี้เอ๋อร์ เห็นแล้วว่าเยี่ยนอ๋องกำลังจะขึ้นครองบัลลังก์ เจ้าเอ่ยกับเชียนเหว่ย จัดตำแหน่งให้บรรดาพี่ชายของเจ้าได้หรือไม่ ต่อไปจะเป็นผลดีกับเจ้าด้วย” จูชูอวี้หลุบตาลง เอ่ยเสียงเรียบ “จัดตำแหน่ง ท่านช่างเอ่ยได้ง่าย ตลอดหลายปีมานี้ พวกเขากลับไม่มีการพัฒนาใดๆ แม้เพียงนิด ข้าจะช่วยพวกเขาได้เช่นไร”

จูฮูหยินไม่ใส่ใจ เอ่ยอย่างไม่พอใจ “เจ้าว่าพี่ชายของเจ้าเช่นนี้ได้เยี่ยงไร ซิงเฉิงจวิ้นจู่และคุณชายเว่ยก็ยัดคนของพวกเขาเข้าไปในตำแหน่งสำคัญเช่นกันมิใช่หรือ พี่ชายของเจ้าเอ่ยกับข้าแล้ว พวกเขาทำได้พวกเจ้าทำไม่ได้หรือ อวี้เอ๋อร์ พี่สามของเจ้าตายอยู่ในวังไม่อาจออกมาได้ พอเจ้าไปเป็นพระชายา หรือว่าจะให้แม่พึ่งพาไม่ได้”

เมื่อได้ฟังจูฮูหยินเอ่ยถึงเรื่องนี้ จูชูอวี้จึงโมโหขึ้นมา กัดฟันเอ่ย “เอ่ยได้ดีนี่ ซิงเฉิงจวิ้นจู่และคุณชายเว่ยยัดเข้าไปคือใครกัน คนตระกูลจูไม่กี่คนนั้นเป็นใครกัน คุณชายใหญ่ตระกูลฉิน คุณชายเซี่ยเจ็ด คุณชายฉังเฟิงแห่งตระกูลลิ่น อีกทั้งหนานกงชวี่ มี่ผู้ใดไม่มีความสามารถดูแลงานด้วยตนเองบ้าง ก่อนหน้านี้พวกเขาไปช่วยจวนเยี่ยนอ๋อง ก่อนหน้านี้เมื่อยามที่เกิดความวุ่นวายในจินหลิง ไยพวกท่านจึงไม่เอ่ยสิ่งใด”

ถูกบุตรีซักถามเสียงดัง จูฮูหยินหดลำคอโดยไม่รู้ตัว ทว่าไม่นานจึงได้สติกลับมา เอ่ยตามตรง “ตอนนั้นวุ่นวาย ใครจะรู้…”

จูชูอวี้นั่งกลับลงไปบนเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า เอ่ย “ดังนั้น นี่เป็นเหตุผลที่เยี่ยนอ๋องยินดีใช้คนของคุณชายเว่ยไม่ใช่คนของท่าน”

จูฮูหยินร้อนใจ “เช่นนั้นจะทำอย่างไร อวี้เอ๋อร์ หรือว่าเจ้าจะมองดูตระกูลจูของเราล่มสลายไปเยี่ยงนี้หรือ หากตระกูลของเจ้าล่มสลายแล้ว เจ้าคิดว่าคุณชายเชียนเหว่ยจะให้ความสำคัญกับเจ้าหรือไม่”

สีหน้าของจูชูอวี้ทะมึนลง จูฮูหยินรู้ว่าวาจาของตนนั้นกระทบต่อจิตใจของบุตรี ลอบถอนหายใจ เอ่ยอย่างห่วงใย “อวี้เอ๋อร์ พ่อแม่จะทำร้ายเจ้าได้หรือ ขอเพียงตระกูลจูดี เจ้าจึงจะมีคนหนุนหลังอย่างไรเล่า” จูชูอวี้ส่งเสียงหยัน เอ่ยเสียงเย็น “ตระกูลจูดีแล้ว อาศัยพวกขี้เมานั่น พวกเขาไม่ทำให้ข้าเดือดร้อนไปด้วยก็ไม่เลวแล้ว”

จูฮูหยินมีสีหน้าเหยเก “ได้อย่างไรกัน พี่ชายของเจ้าพวกเขา…ใช่ว่าไม่อยากก้าวหน้า เพียงไม่มีโอกาสเท่านั้น”

จูชูอวี้หลุบตาลงไม่เอ่ยวาจา จูฮูหยินเอ่ยกระทบจิตใจของนางจริงๆ ความทะเยอทะยานของเซียวเชียนเหว่ยนางรู้ดี ดังนั้นจึงรู้ดีถึงความสำคัญของการดึงขั้วอำนาจ หลายวันมานี้ พวกเขาได้พบกับตะปูจากตระกูลฉินและตระกูลเซี่ยอย่างต่อเนื่อง ทำให้เซียวเชียนเหว่ยสนใจกระทั่งการเชื่อมความสัมพันธ์ด้วยการแต่งงาน วันนี้ยังกำชับนางให้เฝ้าดูเหล่าหญิงสาวที่มาร่วมงานเลี้ยง หากเซียวเชียนเหว่ยอยากดึงขุนนางในราชสำนัก คนที่มีฐานะต่ำต้อยอาจไม่อยู่ในสายตา คนที่มีฐานะสูง อยากแต่งเข้ามาอย่างน้อยคงต้องเป็นฐานะภรรยารอง และตนที่แต่งงานมาหลายปีกลับไม่มีบุตรชายบุตรสาว และไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของเยี่ยนอ๋องและพระชายาเยี่ยนอ๋อง หากตระกูลล่มสลายอีก เกรงว่าตำแหน่งพระชายาคงไม่มั่นคงแล้ว

เนิ่นนาน จูชูอวี้จึงเอ่ย “ข้ารู้แล้ว ข้าจะคุยกับท่านพี่เรื่องนี้”

จูฮูหยินยินดีขึ้นมา ปรบมือเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “นี่สิจึงจะถูก พวกเจ้าพี่น้องช่วยเหลือกัน ข้ากับพ่อของเจ้าถึงจะวางใจ”

มองสีหน้าของจูชูอวี้ที่ยังทะมึน จูฮูหยินจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “อวี้เอ๋อร์มีเรื่องในใจหรือไม่”

จูชูอวี้ยิ้มขมขื่น ส่ายศีรษะ มารดาของนางไม่ใช่คนฉลาด เอ่ยกับนางแล้วจะมีประโยชน์อันใด

“ท่านแม่ยังมีอันใดอีกหรือไม่”

จูฮูหยินครุ่นคิด เอ่ย “อวี้เอ๋อร์ จูเฟยหญิงแพศยาคนนั้น…จะปล่อยนางไปเช่นนี้หรือ”

เอ่ยถึงจูเฟย สีหน้าของจูชูอวี้จึงไม่น่ามองขึ้นมา เอ่ยเสียงเย็น “แล้วจะทำอย่างไรเล่า เซียวเชียนเยี่ยสละบัลลังก์ให้เสด็จพ่อ เพื่อชื่อเสียงเสด็จพ่อจำต้องปล่อยครอบครัวของเซียวเชียนเยี่ยไป หลังจากขึ้นครองบัลลังก์ อย่างน้อยต้องแต่งตั้งเซียวเชียนเยี่ยเป็นจวิ้นอ๋อง จูเฟยก็จะกลายเป็นภรรยารองของเขา” จูฮูหยินเบ้ปาก “ภรรยารองคนหนึ่งเท่านั้น บุตรสาวของข้าเป็นถึงชายาเอกชินอ๋อง”

จูชูอวี้เอ่ยเตือน “อย่างไร หากข้าไม่อนุญาตห้ามไปหาเรื่องจูเฟยเด็ดขาด” ความจริงจูชูอวี้สงสัยว่าต่อหน้าจูเฟยมารดาของนางจะสามารถเอาชนะได้หรือ แม้แต่ตัวนางเองยังถูกจูเฟยหลอกมาแล้ว เมื่อก่อนเพียงคิดว่านางขี้ขลาดไม่มีความคิด แต่ว่าตอนนี้ดูแล้ว นี่คือสิ่งที่คนไม่มีความคิดทำออกมาได้หรือ ในวังหลวงมีสตรีมากมาย เห็นได้ว่าไม่ใช่คนดีอันใด

จูฮูหยินทำได้เพียงพยักหน้า เพียงแต่คิ้วยังขมวดมุ่นไม่พอใจ

“ฮูหยินน้อย งานเลี้ยงจะเริ่มแล้วเจ้าค่ะ พระชายาให้มาเชิญท่านและจูฮูหยินเจ้าค่ะ” ด้านนอก สาวใช้รีบมารายงาน

จูชูอวี้กลืนสิ่งที่ยังอยากเอ่ยกับจูฮูหยินลงไป พยักหน้า “พวกเราจะไปตอนนี้”

จูชูอวี้พาจูฮูหยินกลับไปนั่งในศาลากลางน้ำ ด้านหน้าประตูมีสาวใช้รายงานว่าหนานกงมั่วกลับมาแล้ว พระชายาเยี่ยนอ๋องเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ยังไม่รีบให้นางเข้ามาอีก”

สายตาของเหล่าสตรีในศาลากลางน้ำมองไปยังหน้าประตูโดยพร้อมเพรียง ชื่อเสียงของซิงเฉิงจวิ้นจู่ผู้นี้ไม่นับว่าน้อย เหล่าสตรีที่นั่งอยู่ตรงนี้ไม่น้อยต่างเคยพบเจอนางทว่าไม่ได้สนิทสนม เพราะเมื่อครั้งที่อยู่จินหลิงซิงเฉิงจวิ้นจู่ไม่ชอบงานเลี้ยงทางสังคมเหล่านี้

หนานกงมั่วเดินเข้ามาคนเดียว เพียงก้าวเท้าเข้ามาก็สัมผัสได้ถึงสายตาของผู้คนที่มองมา ชะงักเท้าเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงไปยังที่นั่งเหนือสุดอย่างเชื่องช้า

ท่าทางสบายๆ ราวกับเดินเล่นในสวนทำให้คนที่มองมาต่างพากันครุ่นคิด เป็นที่รู้กันดีว่าซิงเฉิงจวิ้นจู่รูปร่างหน้าตาโดดเด่น เพียงแต่ชื่อเสียงด้านการรบของนางเองก็กล้าหาญ ดังนั้นหญิงสาวหลายคนที่ไม่เคยเห็นนางมักคิดว่าซิงเฉิงจวิ้นจู่หากไม่ดูแข็งแรงบึกบึนก็คงดูหยาบกระด้าง ยามนี้ดูแล้วกลับรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่ในใจ สตรีที่เดินเข้ามาอยู่ในอาภรณ์สีฟ้าอ่อน เพราะเพิ่งมาจากข้างนอกหนานกงมั่วจึงไม่ได้สวมอาภรณ์งดงาม แต่เป็นอาภรณ์สีฟ้าแสนธรรมดา แม้ไม่ได้แต่งหน้า ใบหน้ากลับยังราวกับภาพวาด ดูสะอาดตา กระทั่งบนร่างของนางกลับไม่มีแม้แต่กลิ่นอายความดุร้ายของผู้มีวรยุทธ์ ริมฝีปากประดับด้วยรอยยิ้มดูอ่อนหวานเป็นที่สุด ราวกับสตรีสูงศักดิ์ที่เดินออกมาจากภาพวาด

“ถวายพระพรเสด็จแม่ เสด็จอาเพคะ” ส่วนตัวแล้ว หนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วยังคงปฏิบัติต่อองค์หญิงฉังผิงดั่งมารดาของพวกเขา แต่ภายนอกนั้นจำเป็นต้องเปลี่ยนคำเรียก หากยังเอ่ยเรียกพระชายาเยี่ยนอ๋องว่าเสด็จป้า เกรงว่าคนอื่นคงได้คิดและเกิดข่าวลือว่าคุณชายเว่ยสองสามีภรรยาไม่ลงรอยกับพระชายาเยี่ยนอ๋อง