หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1169 ธาตุไฟเข้าแทรก (2)

ตอนที่ 1169 ธาตุไฟเข้าแทรก (2)

นอกจากเหล่าสตรีบ้าผู้ชายแล้ว ในสายตาของคนอื่นการประลองครั้งนี้ไม่มีอันใดน่าสนใจ ไม่น่าสนใจเท่าการต่อสู้ของหนานกงมั่วกับเจี่ยนชิวหยางกระทั่งเซวียเจินด้วยซ้ำ

เว่ยจวินมั่วไม่สนใจเสียงฉินของคุณชายเสียนเกอ ทว่ากระชับกระบี่ในมือก้าวเข้าหาเสียนเกอ กระทั่งไม่สนใจพิษที่เสียนเกอวางเอาไว้ คุณชายเสียนเกอสีหน้าพลันเปลี่ยน ปลายนิ้วที่ดีดฉินเคลื่อนไหวรวดเร็วขึ้น ทว่าเสียงฉินกลับไม่รวดเร็วเท่ามือของเขา ตรงกันข้ามกลับยิ่งเนิบช้าและสะเทือนอารมณ์มากขึ้น ในจุดที่คนมองไม่เห็น คลื่นพลังจากฉินพุ่งตรงเข้าหาเว่ยจวินมั่ว

แม้พยายามอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้ตนเองหวั่นไหวไปกับเสียงฉิน แต่เสียงฉินยังเข้ามาในหูเว่ยจวินมั่วโดนผลกระทบอย่างยากจะเลี่ยงได้ เขาไม่อาจปิดการรับฟังของตนเองได้ หากสามารถปิดการรับฟังเสียงฉินที่ไม่อาจมองเห็นของคุณชายเสียนเกอได้ทั้งหมด คลื่นพลังไร้รูปร่างของเสียนเกอนั่นเว่ยจวินมั่วก็ไม่อาจหลบหลีกมันได้

เสียงฉินเข้ามาในหู ประดุจเสียงมารร้ายร้องไห้คร่ำครวญ ทันใดนั้นความทรงจำที่เว่ยจวินมั่วคิดว่าลืมเลือนไปแล้วกลับปรากฏขึ้นในใจ ความทุกข์ ความโกรธ ความผิดหวัง และยังมีความสุข การเฝ้ารอ ความทรงจำมากมายไหลทะลักเข้ามาในหัวทำให้คนหลงลืมว่าตนกำลังอยู่ที่ใด เว่ยจวินมั่วทำได้เพียงจมอยู่กับความทรงจำราวกับตนยังคงเป็นผู้สืบทอดจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องที่ถูกเลือกปฏิบัติ ถูกผู้คนหวาดกลัวมาตั้งแต่ต้น บนโลกใบนี้ไม่มีอู๋สยา ไม่มีเยาเยาและอานอาน มีเขาเพียงคนเดียวที่เฝ้าความทรงจำเหล่านั้น ร่างกายหนาวเหน็บราวกับแช่อยู่ในน้ำเย็นยะเยือก

คุณชายเสียนเกอมองเว่ยจวินมั่วที่ยืนนิ่งอยู่ห่างจากตนเองไม่ไกล คล้ายกับยากยิ่งหากจะก้าวออกไปทีละก้าว มุมปากกระตุกรอยยิ้มจางๆ ปลายนิ้วงอเข้าเล็กน้อย ใช้แรงดีดออกไปอีกครั้ง ขณะเดียวกันคุณชายเสียนเกอก็ลุกขึ้นและลอยตัวเข้าไปหาเว่ยจวินมั่ว

แม้เว่ยจวินมั่วจะถูกกักไว้ด้วยเสียงฉิน ร่างกายกลับหลบหลีกการโจมตีของเสียนเกอโดยอาศัยสัญชาตญาณของร่างกาย กระทั่งคุณชายเสียนเกอกอดฉินลอยมาอยู่ตรงหน้าเขา ในตอนที่ลิ่นฉังเฟิงกำลังจะร้องเตือน เว่ยจวินมั่วพลันลืมตาขึ้นมา ดวงตาสีม่วงจมลึกทว่าเป็นสีม่วงเข้มบริสุทธิ์ ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความมัวเมา มีสติและเฉียบคม

เว่ยจวินมั่วแสยะยิ้มจางๆ บนใบหน้า ยกมือ ตวัดกระบี่ คุณชายเสียนเกอเห็นสถานการณ์ไม่ดี ทำได้เพียงยกมือขึ้นไปป้องกัน ฉินในมือแตกสลาย ขณะเดียวกันคุณชายเสียนเกอก็ถูกฝ่ามือของเว่ยจวินมั่วจนกระเด็นออกไป ลอยล่องกระแทกลงกับพื้น คุณชายเสียนเกอยังอยากพุ่งเข้าหาอีก ทว่าร่างกายกลับหยุดลง ทำได้เพียงขมวดคิ้วยืนอยู่ตรงนั้น

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้วมองคุณชายเสียนเกอที่อยู่ตรงหน้า เหล่าหนานกงมั่วเองก็พ่นลมหายใจออกมา หนานกงมั่วรีบก้าวเข้าไป “ศิษย์พี่ เพียงการประลองเท่านั้น ไยท่านจึงจริงจังไปเสียแล้ว”

คุณชายเสียนเกอส่งเสียงหยัน ยกมือขึ้นสะบัดพิษที่ถูกวางอยู่โดยรอบให้สลายหายไป ขณะเดียวกันหนานกงมั่วก็ยัดยาหนึ่งเม็ดเข้าปากเว่ยจวินมั่ว “ไม่เป็นไรใช่หรือไม่”

เว่ยจวินมั่วส่ายศีรษะ “คนที่เป็นอันใดคือเขา”

คุณชายเสียนเกอมองฉินที่แตกกระจายอยู่ตรงหน้า ถีบตัวขึ้นแล้วเหาะผ่านป่าเหมยไป

หนานกงมั่วมองแผ่นหลังของเขาที่ลอยจากไปก็ยิ่งเป็นห่วงขึ้นมา “ศิษย์พี่เขา…”

เว่ยจวินมั่วลูบแผ่นหลังของนาง เอ่ยเสียงเบา “ไปดูเถิด ระวังตัวด้วยเขาไม่ปกติ”

“อืม…” หนานกงมั่วพยักหน้า ถีบตัวขึ้นมาและเหาะไปยังทิศทางที่คุณชายเสียนเกอหายไป

มองเสียนเกอที่จากไป เหล่าสตรีทั้งหลายก็เริ่มซุบซิบขึ้นมา ลิ่นฉังเฟิงที่อยู่ด้านข้างได้ยินแล้วรอยยิ้มพลันหายไป คนกว่าเจ็ดแปดส่วนต่างกำลังกล่าวโทษฉู่อ๋องที่ทำเกินไป ไปทำลายฉินของคุณชายอาภรณ์ขาวผู้นั้น พลันหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ หากเว่ยจวินมั่วไม่ฟันฉินของเสียนเกอ ไม่รู้ว่าต้องสู้กันไปถึงตอนไหน

“เจ้าว่า เสียนเกอเป็นอันใด” ลิ่นฉังเฟิงเดินเข้ามาถาม

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้ว ครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยตอบ “ธาตุไฟเข้าแทรกกระมัง”

“หา” คุณชายฉังเฟิงตกใจ “มีเรื่องแบบนี้อยู่จริงหรือ” ในความเข้าใจของคนส่วนใหญ่ ธาตุไฟเข้าแทรกที่ว่าเกิดขึ้นเพราะการฝึกวรยุทธ์ผิดพลาด กระอักเลือด อัมพาตครึ่งตัว การไหลเวียนเลือด เส้นลมปราณถูกตัดขาด หรือเสียชีวิตกะทันหันเท่านั้น การฝึกวรยุทธ์จนสำเร็จและกลายเป็นมารอันใดนั่น เรื่องน่าเบื่อเหล่านั้นมีแต่ในนิยายเท่านั้น

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “มีเพียงการฝึกวรยุทธ์ถึงธาตุไฟเข้าแทรกหรือ”

“เช่นนั้นคืออันใดด ฝึกฉินหรือ” คุณชายฉังเฟิงกลอกตาพลางเอ่ยถาม

“ใจมาร” เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ

“เช่นนี้เจ้ายังวางใจให้แม่นางมั่วไปตามหาเขาคนเดียวหรือ” ลิ่นฉังเฟิงขมวดคิ้ว เมื่อครู่เขารู้สึกจริงๆ ว่าคุณชายเสียนเกออยากสังหารคน

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “เข้าไม่มีทางทำร้ายอู๋สยา และเขาสามารถควบคุมตัวเองได้” เสียนเกอมีจิตใจมารไม่ใช่วันสองวันแล้ว เพียงแต่เขาไม่เคยทำร้ายคนบริสุทธิ์ ส่วนการลงมือกับเว่ยจวินมั่ว กว่าครึ่งเพราะวรยุทธ์ของเว่ยจวินมั่วสูงกว่าเขาจึงลงมือได้อย่างวางใจเท่านั้น

ลิ่นฉังเฟิงถอนหายใจ “เพียงอยากจัดงานเลี้ยงเท่านั้น ไยจึงอยู่ดีๆ ไม่ได้”

ด้านข้าง เซี่ยเพ่ยหวนและฉินซีถูกเหล่าสตรีห้อมล้อมเอาไว้แล้ว คนที่มีความกล้าสักหน่อยเอ่ยปากถาม “พี่เซี่ย คุณชายอาภรณ์ขาวผู้นั้นเป็นใครกันหรือ” แม้ว่าคุณชายเสียนเกอจะมีชื่อเสียง แต่คนที่รู้จักเขาจริงๆ ในจินหลิงมีไม่มากนัก ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเหล่าสตรีที่ถูกเลี้ยงอยู่แต่ในบ้านเหล่านี้

เซี่ยเพ่ยหวนมองผู้คนเหล่านั้นแล้วจึงเอ่ย “ผู้นั้น…เป็นศิษย์พี่ของพระชายาฉู่อ๋อง”

“โอ้ ได้ยินมาว่าศิษย์พี่ของพระชายาฉู่อ๋องคือคุณชายเสียนเกอผู้มีชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือนี่ มิน่าเล่าเพลงฉินของเขาจึงดีนัก” มีหญิงสาวเอ่ยชื่นชม

“พี่เซี่ย พี่ฉิน พวกท่านสนิทกับคุณชายเสียนเกอหรือไม่ ไยเขาจึงรีบไปเยี่ยงนั้น ต่อให้ประลองแพ้แล้วก็ไม่เป็นไรนี่…”

มองเหล่าสตรีตรงหน้าที่เอ่ยเจื้อยแจ้วพร้อมใบหน้าแดงระเรื่อ เซี่ยเพ่ยหวนจนปัญญาเป็นอย่างยิ่ง

“เอ่อ ความจริงก่อนหน้านี้ข้าก็ไม่รู้จักคุณชายเสียนเกอนัก” ดังนั้นพวกเจ้าอย่ามารุมล้อมข้าเลย เหลือบสายตาขึ้นไปมองฉินซีที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนัก เซี่ยเพ่ยหวนจึงตัดสินใจไม่ดึงนางเข้ามายุ่งเสียจะดีกว่า

ลิ่นฉังเฟิงที่ยืนอยู่อีกฝั่งเห็นใบหน้าจนปัญญาของเซี่ยเพ่ยหวน กระตุกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว กระแอมไอเสียงดัง เอ่ย “ไยแม่นางทั้งหลายไม่มาถามข้าเล่า คุณชายอย่างข้ากับคุณชายเสียนเกอรู้จักกันมานานหลายปีเลยนะ” เหล่าสตรียังคงสงวนท่าที เพียงแต่นึกถึงใบหน้าของคุณชายเสียนเกอที่ดูจิตใจดีและรอยยิ้มไม่มีพิษมีภัยนั่น แม่นางทั้งหลายจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “จริงหรือ”

“แน่นอน”

“…” ครั้งนี้คนที่ถูกห้อมล้อมจึงกลายเป็นคุณชายฉังเฟิง เซี่ยเพ่ยหวนมองคุณชายฉังเฟิงที่พูดคุยกับสตรีเหล่านั้นด้วยรอยยิ้ม ลอบถอนหายใจออกมาก่อนจะจูงมือฉินซีก้าวถอยหลังทันใด พยายามไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็นตนเอง