เกิดใหม่ทั้งทีขอลิขิตรักเอง - ตอนที่ 534 ไม่เป็นไร

ตอนที่ 534 ไม่เป็นไร

จางฉุ้ยเหลียนกำลังฟังคังคังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียนเมื่อตอนกลางวัน ในจังหวะที่กำลังยกตัวอย่างเรื่องราวให้สมบูรณ์แบบนั้น คังคังไม่ลืมเลียนแบบท่าทางของหวังหยาจือที่เข้ามาหลังจากนั้นด้วย

เซี่ยเหมยกำลังทำอาหารอยู่ในห้องครัว หล่อนฟังคังคังเล่าเรื่องด้วยความอยากรู้ ตงลี่หวาอุ้มฮวาฮวาที่อยู่ในช่วงอยากรู้อยากเห็นไว้ในอ้อมแขนแล้วพูดกับคังคังว่า “หลานรัก เราน่ะยุ่งเรื่องคนอื่นให้น้อยลงหน่อยก็ได้ พวกเขาจะทำอะไรก็ปล่อยไป เราไม่ต้องสนใจไม่ต้องมอง ถ้าเจอคนกำลังทะเลาะกันอยู่ ให้เดินเลี่ยงออกมาห่าง ๆ หลานเป็นห่วงเขาก็ไม่ต้องพูด เพราะถ้าหลานเลือดตกยางออกขึ้นมาจะยุ่ง”

จางฉุ้ยเหลียนไม่คิดแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องของตัวเองแล้วไม่สนใจ แต่เอ้อพ่างเรียนชั้นเดียวกัน แถมเป็นลูกหลานของญาติสนิทคังคัง ถ้าละเลยเมินเฉยแบบนี้ไม่ใช่วิธีการที่ได้รับการศึกษามาเลย

“แม่คะ แม่พูดแบบนี้ไม่ได้นะ เพื่อนในชั้นที่อยู่ในเหตุการณ์ก็เห็น ถึงตอนนั้นคงพร้อมจะออกมาเป็นพยาน แล้วจะไม่ให้คังคังพูดหรือทำไม่รู้ไม่เห็นอยู่คนเดียวได้อย่างไรคะ”

ทว่าตงลี่หวาไม่ได้คิดอะไรนอกจากเลิกคิ้วสูงและพูดว่า “มันแน่นอนอยู่แล้ว ไม่ให้สังเกต ไม่ต้องสนใจเรื่องคนอื่นจะดีที่สุด ส่วนจะดีหรือไม่ดีก็ไม่ใช่เรื่องที่คังคังควรพูด อีกอย่างถ้าครั้งนี้เขายุ่งเรื่องคนอื่นมากไป ต่อไปก็ต้องเอาแต่สนใจเรื่องของคนอื่นไม่จบไม่สิ้น ถ้าเอ้อพ่างไปมีเรื่องกับอันธพาล แล้วพวกนั้นกลับมาเล่นงานคังคังชุดใหญ่ มันได้ไม่คุ้มเสีย ！”

จางฉุ้ยเหลียนส่ายหน้า “แม่คะ หนูรู้ว่าแม่เป็นห่วงคังคังมากแต่ตอนนี้เขายังเด็กจึงไม่รู้ถูกผิดหรอกค่ะ เราเป็นผู้ปกครองควรจะสอนเขาว่าอะไรถูกต้อง เห็นอะไรก็พูดไปแบบนั้น จะโกหกเพียงเพราะสนิทกันไม่ได้ แล้วยิ่งลำเอียงไปฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเพียงเพราะรู้สึกดีกับใครบางคนก็ไม่ถูก แม้ในอนาคตคังคังจะไม่ได้เป็นทหาร ทว่าในฐานะลูกผู้ชายคนหนึ่งก็ถือเป็นความรับผิดชอบขั้นพื้นฐานที่เขาพึงมี”

ตงลี่หวาครุ่นคิดตามแล้วพยักหน้าแต่ก็ยังมิวายพูด “ที่ลูกพูดก็ถูก แต่แม่ยังเกิดความกลัวในใจ ลูกไม่เห็นข่าวหรือว่ามีขโมยคนหนึ่งถูกจับได้แล้วเกิดการต่อสู้กับผู้หญิงคนหนึ่งบนรถประจำทาง ต่อมาตำรวจไปทำการค้นหาผู้โดยสารคนอื่น ๆ มาเป็นพยาน สุดท้ายก็มีผู้ชายคนหนึ่งมาเป็นพยานให้ ทว่าก็โดนใครไม่รู้ตีด้วยไม้หน้าสามจนสลบกองอยู่กับพื้นหลังจากออกมาจากสถานีตำรวจ โชคดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก ดังนั้นห้ามยุ่งเรื่องคนอื่นเด็ดขาด ! ”

จางฉุ้ยเหลียนก็รู้เรื่องนี้เพราะพาดข่าวหน้าหนึ่งบนหนังสือพิมพ์และพวกป้า ๆ ในเมืองก็ถกเถียงกัน แต่เธอไม่สามารถสอนลูกให้ซ่อนตัวอยู่หลังปัญหาเพราะเหตุนี้ได้

แสดงว่าต่อให้มีคนสลบอยู่บนพื้นก็ห้ามคุณเข้าไปช่วยสินะ เมื่อเห็นว่ามีคนทำผิดกฎหมาย คุณก็ไม่กล้าแจ้งตำรวจ ถ้าทุกคนเป็นแบบนี้หมดแล้ว เปลี่ยนไปเป็นผู้ชมที่เย็นชา อาชญากรคงมีมากขึ้น สังคมจะยิ่งอยู่ยิ่งวุ่นวายเข้าไปอีก

จางฉุ้ยเหลียนถามคังคัง “ลูกคิดว่าแม่กับคุณยายใครพูดมีเหตุผลกว่ากัน ? ”

คังคังตอบกลับเสียงดัง “แม่พูดมีเหตุผลกว่าแน่นอนอยู่แล้วครับ” หลังจากนั้นก็มองไปทางตงลี่หวาแล้วพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ผมเป็นหัวหน้าชั้น ผมต้องดูแลเพื่อนร่วมชั้น ถ้าใครทำผิด ผมก็ต้องชี้แนะ คุณยายครับ คุณยายไม่อยากให้ผมเป็นหัวหน้าชั้นหรือครับ ? ”

ตงลี่หวาอึ้งงันไป จากนั้นก็ยิ้มและพูดว่า “เด็กโง่ ใครบอกว่ายายไม่อยากให้หลานเป็นหัวหน้าชั้น ยายบอกว่าหลานอย่าโง่แบบนั้นต่างหาก หัวหน้าชั้นเป็นคนที่เสี่ยงมาก หลานมีความสามารถ แต่ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะมาปกป้องหลานได้ ถ้ามีเพื่อนร่วมชั้นทำผิด แล้วหลานแอบไปฟ้องอาจารย์ก็พอแล้ว ไม่ต้องออกมาชี้แนะจนทำให้ขุ่นเคืองใจเปล่า ๆ！ ”

จางฉุ้ยเหลียนหลุดหัวเราะออกมา คังคังแสดงสีหน้าโกรธเคืองทันใด ตงลี่หวารู้สึกแปลก ๆ ก่อนจะหันไปมองจางฉุ้ยเหลียนแล้วหันไปมองคังคังอีกครั้ง หล่อนถามด้วยความสับสน “ทำไม ? ฉันพูดผิดหรือ ? ”

“ผิดจริงครับ ! ” คังคังพูดด้วยความโกรธ “ใครจะอยากไปฟ้องล่ะครับ นั่นเป็นการกระทำของเด็ก หัวหน้าชั้นป. 2 ขี้ฟ้องจะตายไป เพื่อนร่วมชั้นไม่ชอบเขาทั้งนั้น เพื่อนร่วมชั้นของผมรู้ว่าผมไม่ขี้ฟ้องแน่ ๆ ทำผิดก็คือทำผิด ถ้าอาจารย์ไม่ถาม ผมก็ไม่พูดหรือต่อให้พูด ผมก็จะพูดต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นครับ”

ตงลี่หวามองไปทางจางฉุ้ยเหลียนด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก จางฉุ้ยเหลียนจึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แม่คะ เด็กไม่ได้หมายความว่าโง่นะ ผิดถูกทุกคนต่างรู้ดี อีกอย่างอาจารย์ของพวกเขาก็ปฏิบัติกับทุกคนอย่างยุติธรรมมาก คังคังยังเด็กและเราจะให้เขาทำตัวเจ้าเล่ห์ไม่ได้ หรือจะให้เขาเป็นผู้ใหญ่ที่ขี้ฟ้องลับหลังเพื่อนร่วมงานอย่างนั้นหรือคะ ? ”

คิดจะวัดใจคนอื่น วิธีการนี้ไม่ดีแน่ ตงลี่หวาโบกมือและพูดอย่างยอมรับความพ่ายแพ้ “ก็ได้ ก็ได้ แม่ผิดเอง คังคังพูดถูก หลานเป็นหัวหน้าชั้นก็ควรปฏิบัติตัวให้สมกับเป็นหัวหน้า”

เมื่อพูดจบก็พูดหยอกล้ออีกครั้งว่า “หัวหน้าชั้น คุณคิดว่าเรื่องของเอ้อพ่างใครถูกใครผิดล่ะ ? ”

คังคังเอียงคอครุ่นคิดแล้วตอบ “เรื่องนี้เป็นความผิดของทั้งสองคนครับ เจียงหยูเวยล้อเลียนเอ้อพ่าง ส่วนเอ้อพ่างไม่สมควรทำร้ายผู้หญิงแถมยังทำร้ายรุนแรงอีกด้วย”

เจียงหยูเวยเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของเอ้อพ่างและเป็นหัวโจกที่ทำให้เอ้อพ่างต้องอยู่โดดเดี่ยวในชั้นเรียน หลังจากที่คะแนนสอบย่อยของคาบเรียนวันนี้ออกมา เจียงหยูเวยเห็นคะแนนสอบของเอ้อพ่างไม่ดีจึงหลุดปากเยาะเย้ย ปกติแล้วเอ้อพ่างมักถูกเจียงหยูเวยดูถูกถากถางอยู่แล้ว วันนี้เขาทำไม่สนใจและไม่พูดอะไร แต่นึกไม่ถึงว่าเจียงหยูเวยจะบีบจมูกทำท่าเหม็นและยังบอกว่าพ่อแม่ของเอ้อพ่างเป็นชาวไร่ชาวนาที่เปิดร้านค้าเล็ก ๆ ทำลายชื่อเสียงของโรงเรียน

เอ้อพ่างโกรธมากจนทะเลาะกับเจียงหยูเวย บรรดาพวกพ้องของเจียงหยูเวยรีบเข้ามารุมเขาทันที เอ้อพ่างไม่ทันได้ตอบโต้ คนพวกนี้ก็ลงไม้ลงมือเสียแล้ว

เขาจึงต่อยใส่จมูกของเจียงหยูเวย จากเดิมเด็กสาวตัวน้อยต้องใส่แว่นเพราะสายตาสั้น มุมของแว่นตาจึงไปกระแทกโดนลูกตาของหล่อน ทุกคนจึงคิดว่าหล่อนคงถูกเอ้อพ่างต่อยเข้าเบ้าตาและพากันตกใจ ก่อนจะกรีดร้องโวยวายดึงดูดให้เกิดเรื่องราวอึกทึกครึกโครม

เมื่อพูดถึงตรงนี้คังคังก็แบะปาก “เจียงหยูเวยเป็นคนน่าเบื่อ แต่แม่ของหล่อนดีมากเลยครับ ต่อมาแม่ของเอ้อพ่างก็เข้ามาและเริ่มด่าทันที ด่าว่าเจียงหยูเวยชอบดูถูกคนอื่น ลามไปด่าอาจารย์ประจำชั้นว่าดูถูกชาวไร่ชาวนาแถมยังสร้างปัญหาในห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่อีก แม่ของเจียงหยูเวยจะไปแจ้งตำรวจ แต่พอได้เวลาเข้าเรียนตามปกติ ผมก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างแล้วครับ”

จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้ล่ะ ก็ต้องพาเด็กไปโรงพยาบาลน่ะสิ จางฉุ้ยเหลียนส่ายหน้าจากนั้นก็พูดกับตงลี่หวา “เอ้อพ่างคนนี้สร้างแต่ปัญหาจริง ๆ ค่ะ”

ตงลี่หวาพูดด้วยความเสียใจ “พวกเขาสองคนมาทำงานในเมืองก็เพื่อให้เด็กได้เรียนหนังสือไม่ใช่หรือ หล่อนพูดว่าจะไล่ออกก็ออก สู้กลับชนบทดีกว่า”

ในตอนนี้เสียงโทรศัพท์ของจางฉุ้ยเหลียนดังขึ้น เธอกดรับสายและพูดสองสามคำ หัวคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันจากนั้นก็บอกที่อยู่บ้านหลังใหม่กับปลายสาย หลังจากวางสายก็พูดกับคังคังว่า “แม่ของเอ้อพ่างจะมาที่นี่ ลูกขึ้นไปทำการบ้านข้างบนก่อนนะ”

ดวงตาของคังคังลุกวาว พร้อมแสดงท่าทางตื่นเต้น จางฉุ้ยเหลียนขมวดคิ้วมุ่น “ดูท่าทางเอ้อพ่างไม่ได้มาด้วยหรอก ลูกไปทำการบ้านเถิด ถ้าพวกเขากลับแล้ว แม่ค่อยไปคุยกับลูก”

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา เซี่ยเหมยก็ทำอาหารเสร็จพอดี หล่อนไม่ได้พบหวังหยาจือ แต่เป็นเซี่ยจวินและกู้จื้อเฉิงที่เลิกงานกลับมานั่งรอทานอาหารอยู่บนโต๊ะ

คังคังตกอยู่ในอาการเหม่อลอย ไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ของเอ้อพ่างยังไม่มา ตงลี่หวาก็พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “นั่นสิ บอกว่าจะมาแล้วนี่ยังไม่มาอีก ลูกโทรศัพท์หาหล่อนหน่อยสิ บ้านนี้จะได้ทานข้าวหรือไม่ทานข้าวกันแน่ รอจนไม่อยากรอแล้วเนี่ย”

จางฉุ้ยเหลียนโบกมือไปมาพร้อมพูดว่า “รอทำไมคะ ทุกคนทำงานเหนื่อยจนสายตัวแทบขาดกันทั้งวัน ทานข้าวกันก่อนเลยค่ะ ไม่ต้องสนใจพวกเขาหรอก ! ”

ในขณะที่พูดอยู่ ๆ เสียงกริ่งก็ดังขึ้น จางฉุ้ยเหลียนรีบเดินไปเปิดประตูและเห็นอาสะใภ้หก หวังหยาจือ สามีและลูกจึงเดินนำพวกเขาเข้ามา ทันทีที่เข้ามาอาสะใภ้หกก็ยิ้มและพูดว่า “ไอ้หยา ทำไมย้ายบ้านถึงไม่บอกกันสักคำ ขายบ้านหลังนั้นไปแล้วเราก็ไม่รู้เรื่อง โชคดีที่หวังหยาจือจำเบอร์โทรศัพท์เธอได้ ไม่อย่างนั้นคงหากันไม่เจอแน่ ๆ ”

สีหน้าหดหู่ใจของหวังหยาจือบอกได้ว่าตนเหนื่อยเพลียมาตลอดทั้งวัน หลังจากเปลี่ยนรองเท้าและเดินเข้ามาในห้องรับแขกก็มองการตกแต่งภายในบ้านด้วยสีหน้าอิจฉา

เอ้อพ่างหน้าเสีย คังคังวิ่งมาทักทาย เขาก็ไม่กระตือรือร้นในการตอบรับ

พ่อของเอ้อพ่างอารมณ์ดีมาก เขารีบเข้ามากล่าวทักทายเซี่ยจวินและกู้จื้อเฉิง

อาสะใภ้หกมองไปยังอาหารที่ยังไม่ได้แตะบนโต๊ะ ก่อนจะเอามือปิดปากและพูดด้วยความตกใจราวกับไม่รู้เรื่อง “ทำไมยังไม่ทานข้าวกันล่ะ ? ไอ้หยา พวกคุณเชิญทานข้าวเถอะ ทานข้าวเลย！”

ตงลี่หวายิ้มและพูดว่า “พวกเธอโทรศัพท์มาบอกว่าจะมา เราก็ต้องรอพวกเธอมาทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันสิ พวกเธอเองก็ยังไม่ทานข้าวนี่ มามา มาทานข้าวด้วยกัน”

เพราะรู้ว่าพวกเขาต้องมาตอนทานข้าว จางฉุ้ยเหลียนจึงบอกให้เซี่ยเหมยเพิ่มอาหารอีก 2 อย่าง ในเวลานี้แม่สามีและลูกสะใภ้หวังหยาจือจะมีอารมณ์ทานข้าวได้อย่างไร พวกหล่อนจึงรีบปฏิเสธด้วยความเกรงใจ

เมื่อเห็นเอ้อพ่างถูกคังคังลากมาที่โต๊ะอาหาร หวังหยาจือก็รีบด่าอย่างคนพ่ายแพ้ว่า “แกละอายใจบ้างไหม ? รีบไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ หน้าไม่อายจริง ๆ สร้างปัญหาทั้งวัน สร้างปัญหาไว้ใหญ่โต ตอนนี้ยังมีหน้ามานั่งทานข้าวอีก”

เอ้อพ่างที่พรวดพราดไปหน้าโต๊ะอาหารราวกับพายุ ทว่ายังไม่ทันได้หย่อนก้นนั่งก็ถูกกระชากตัวออกมา จากนั้นมารดาก็ทุบตีบนเนื้ออวบอ้วนของเขาด้วยความโกรธราวกับจะฆ่าเอ้อพ่างให้ตาย

เอ้อพ่างถูกตีจึงร้องไห้ออกมา เซี่ยจวินก็ทนดูไม่ได้ กอปรกับเรื่องราวของเอ้อพ่างที่จางฉุ้ยเหลียนเล่าให้ฟังเมื่อสักครู่ก็ทราบต้นสายปลายเหตุของเรื่องแล้วว่าเด็กทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติ ลงไม้ลงมือไม่หนักไม่เบาก็เป็นเรื่องปกติ ในฐานะเป็นสมาชิกในครอบครัวย่อมไม่สามารถใช้อารมณ์ได้ ควรแก้ไขปัญหาไปตามความหนักเบาของเหตุการณ์

ทุกคนแยกสองแม่ลูกออกจากกัน จางฉุ้ยเหลียนเห็นฮวาฮวากลัวจนร้องห่มร้องไห้จึงโกรธขึ้นทันใด เธอให้เซี่ยเหมยอุ้มเด็กไปชั้นบน จากนั้นก็ให้คังคังพาเอ้อพ่างไปชั้นบนด้วยกัน สั่งให้เขาล้างหน้าแล้วทานขนมกับแอปเปิลเงียบ ๆ

ถ้าไม่ยอมทานอาหารก็อย่าทำให้อาหารของบ้านเราต้องปนเปื้อนเลย ทุกคนจึงย้ายไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วนั่งปรึกษากันอยู่ที่โซฟา

อาสะใภ้หกถามกู้จื้อเฉิงว่า “เสี่ยวกู้ เธอมีคนรู้จักบ้างไหม อย่าให้พวกเขาอยู่ในโรงพยาบาลหลายวัน ผู้ใหญ่ก็ใจร้ายเกินไปที่เรียกร้องแต่เงิน เธอให้ทางโรงพยาบาลช่วยออกใบรับรองได้ไหมว่าการบาดเจ็บที่ดวงตาของเด็กไม่เกี่ยวกับเอ้อพ่าง และคังคังเป็นพยานได้！”