เกิดใหม่ทั้งทีขอลิขิตรักเอง - ตอนที่ 537 ล้อเล่น?!

ตอนที่ 537 ล้อเล่น?!

เนื่องจากจางฉุ้ยเหลียนต้องรับลูกกลับจากโรงเรียนและต้องอยู่ช่วยเลี้ยงลูกสาว เธอจึงไปทำงานที่วิลล่าทุกวันไม่ได้ ส่วน ‘บอส’ ที่อยู่ข้างบนก็ไม่สนใจอะไรเลย เพราะให้ทั้งเงินเดือนและโบนัสกับจางฉุ้ยเหลียน ยิ่งเธอหาเงินได้เยอะเท่าไหร่ก็ยิ่งได้โบนัสมากขึ้นเท่านั้น จึงไม่ต้องกังวลว่าจางฉุ้ยเหลียนจะทำให้วิลล่าขาดทุนเพราะการบริหารจัดการไม่ดี

เดิมทีวิลล่ามีรูปแบบการดำเนินงานโดยการร่วมมือกับหน่วยงานของรัฐบาลเป็นหลักจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องรายได้ ขอเพียงพนักงานบริการไม่กระทำความผิดร้ายแรงหรือพนักงานขนส่งไม่มีพฤติกรรมขโมยของที่สะดุดตาเกินไป โดยพื้นฐานแล้วบอสจะไม่ลงมาสนใจเรื่องนี้

จางฉุ้ยเหลียนนั่งอยู่ในร้านเครื่องเขียน ห้องออกแบบกราฟิกบนชั้นสองมีการรับออเดอร์ชิ้นใหญ่อย่างต่อเนื่อง บริษัทประมูลในโครงการเสนอราคาของรัฐบาลหลายแห่งมาพิมพ์หนังสือเสนอราคาจำนวนมาก

รูปแบบของหนังสือเสนอราคาเป็นแบบมาตรฐานและเนื้อหาเกือบจะเหมือนกันยกเว้นราคาเสนอซื้อ บริษัททั่วไปไม่ได้มีพนักงานที่เชี่ยวชาญด้านหนังสือเสนอราคาและยังไม่มีเครื่องมือพิเศษในการพิมพ์ให้ได้คุณภาพสูงด้วย

จางฉุ้ยเหลียนตระหนักได้ว่านี่คือโครงการในระยะยาว ดังนั้นเธอจึงเปิดเป็นห้องทำงานแบบนี้โดยเฉพาะบนชั้นสอง

ครั้งนี้บริษัทประมูลคือบริษัทโลจิสติกส์ ส่วนโครงการประกวดราคาคือธุรกิจขนส่งกังหันลม เนื่องจากเป็นสายงานเดียวกับสามีและยังสามารถขนส่งขนาดใหญ่ได้สิ่งนี้ทำให้เธอคาดหวังเป็นอย่างมาก เนื่องจากสภาพปัจจุบันของบริษัทตัวเองยังไม่สามารถทำเช่นนี้ได้ แต่เนื่องจากเธอเป็นเถ้าแก่เนี้ยจึงต้องเรียนรู้เอาไว้เผื่อว่ามีโอกาส

เนื่องจากเป็นการประมูลจึงไม่สามารถเป็นใบเสนอราคาที่เขียนขึ้นเองได้ แต่ต้องใช้รูปแบบที่เป็นทางการ ตามข้อกำหนดของผู้เสนอราคาจะต้องเสนอราคาทั้งหมดสองเล่ม หนังสือเล่มแรกควรแบ่งออกเป็นหลายบท โดยแนะนำสถานการณ์พื้นฐานของบริษัท ความสำเร็จที่ยอดเยี่ยมในอดีต ข้อมูลการประมูลที่เกี่ยวข้องและใบเสนอราคาขั้นสุดท้าย ตลอดจนสำเนาเอกสารคุณสมบัติที่เกี่ยวข้อง ลายเซ็นและตราประทับ ส่วนในเอกสารประกวดราคาแบบบาง ๆ อีก 1 เล่มจะมีตัวเลขรวมในใบเสนอราคาและลายเซ็นในรูปแบบสำเนาเอกสาร

จางฉุ้ยเหลียนได้เห็นเอกสารการประมูลหลายประเภทซึ่งบางประเภทก็จำเป็นพึ่งพามาตรฐานด้านเทคนิคจึงจะเขียนได้อย่างสวยงาม นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นสิ่งที่เรียกว่า ‘รูปแบบมาตรฐานในอุตสาหกรรมโลจิสติกส์’

เธอแอบทำสำเนาเก็บไว้ให้กู้จื้อเฉิง 1 ชุดเผื่อว่าจำเป็นต้องใช้ในอนาคตก็จะไม่ต้องตื่นตระหนกจนเกินไป

ในขณะที่ร้านนี้งานยุ่ง จางฉุ้ยเหลียนก็ได้รับโทรศัพท์จากบอสที่สั่งให้เธอกลับไปที่วิลล่าโดยด่วน เขายังบอกว่าต่อให้ภูมิหลังของเผิงชาชาจะเป็นอย่างไรก็ต้องโดนไล่ออก

จางฉุ้ยเหลียนงุนงงที่โดนดุ ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์หลายครั้งก็ไม่เห็นมีสายเรียกเข้าจากวิลล่าแต่อย่างใด นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ?

เธอจึงโทรศัพท์เข้าไปในห้องทำงาน พนักงานภายในรับสายเป็นเด็กผู้หญิงที่เธอรับสมัครเข้ามาด้วยตนเอง เด็กคนนี้ยังเรียนไม่จบจึงกำลังอยู่ในช่วงฝึกงาน แน่นอนว่าตอนฝึกงานหล่อนไม่เคยคิดจะรับเงินเดือนเลย บอกว่าแค่ได้เรียนรู้สิ่งที่เป็นประโยชน์ก็เพียงพอแล้ว

จางฉุ้ยเหลียนชอบเด็กที่มีความกระตือรือร้นแต่สงบเสงี่ยมคนนี้มากและพยายามสอนในสิ่งที่รู้ให้อีกฝ่ายมากที่สุด เด็กผู้หญิงคนนี้มีความมุ่งมั่น ตอนจางฉุ้ยเหลียนไม่อยู่ หล่อนก็สามารถรับผิดชอบงานทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์ แม้จะบอกว่าเป็นพนักงานธุรการ แต่จริง ๆ แล้วเป็นผู้ช่วยผู้จัดการของจางฉุ้ยเหลียน นอกจากวิลล่าแล้วหล่อนยังต้องไปจัดการงานต่าง ๆ ให้จางฉุ้ยเหลียนที่โรงพิมพ์อีกด้วย สามารถมองออกอย่างชัดเจนว่าจางฉุ้ยเหลียนชอบเด็กคนนี้มากกว่าเผิงชาชา

“เสี่ยวเฉิง เผิงชาชาสร้างปัญหาอีกแล้วใช่ไหม ? ” ทันทีที่เสี่ยวเฉิงรับสายก็ได้ยินเสียงของจางฉุ้ยเหลียนที่ถามด้วยความร้อนใจ

เสี่ยวเฉิงพยักหน้าแบะพูดตอบจางฉุ้ยเหลียนที่อยู่ปลายสาย “ผู้จัดการค่ะ หนูกำลังจะโทรศัพท์หาผู้จัดการพอดีเลยค่ะ” เรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน อีกทั้งเสี่ยวเฉิงก็คอยเฝ้าสังเกตการอยู่ตลอด ด้วยเหตุนี้จึงไม่หุนหันพลันแล่นรีบรายงานเธอ แต่เลือกคอยดูสถานการณ์ที่ข้างสนามต่ออีกหน่อย

เรื่องราวนั้นง่ายมากคือมีผู้ตรวจสอบบัญชีของสรรพากรมาที่วิลล่า หลังจากตรวจสอบบัญชีและคุยธุระที่ห้องการเงินแล้วก็เตรียมจะเดินจากไป

บางทีคงเพราะอากาศร้อนเกินไปและเขาไม่ได้สวมหมวกจึงทำให้วิกผมเกิดการเบี้ยว ระหว่างทางต้องเจอพนักงานหลายคน บางคนรู้สึกตลกแต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมากเท่าใด

เนื่องจากมีเรื่องของชายชราที่ทานอาหารแล้วไม่จ่ายเงินในครั้งที่แล้ว วิลล่าก็จัดประชุม 2 ครั้งเพื่อเน้นถึงปัญหา บอสสั่งให้จัดประชุมทุกสัปดาห์และผู้จัดการแต่ละแผนกต้องแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับผลงานในแต่ละสัปดาห์ของลูกน้องแต่ละคน

ระบบการให้รางวัลและการลงโทษเชื่อมโยงกับเงินเดือน จางฉุ้ยเหลียนเป็นคนใจกว้างมักจัดการอาหารและที่พัก ค่าจ้างวันหยุดก็จ่ายสูงและคนที่มาใช้บริการก็มีคุณสมบัติดีงาม ทำไมคุณต้องอยากลาออกจากที่นี่ ? มันไม่โง่ไปหน่อยหรือ

ดังนั้นแขกไม่ได้สังเกตความผิดปกติของตนจึงลงไปที่แผนกต้อนรับและเตรียมนำกล่องไวน์กลับบ้านตามธรรมเนียม นี่เป็นสิทธิพิเศษของผู้ตรวจสอบบัญชี ตราบใดที่คุณมาก็จะมีไวน์ชั้นดีเพิ่มเป็นรางวัล

ในระหว่างนั้นเผิงชาชาก็เดินเข้ามา พอเห็นวิกผมที่บิดเบี้ยวอยู่บนศีรษะของอีกฝ่ายและด้วยความที่คิดว่าเป็นคนรู้จัก จึงดึงวิกผมของคนนั้นโดยไม่ลังเล

วิกผมหลุดติดมือมาและเมื่อเห็นศีรษะชายคนนั้น หล่อนจึงหัวเราะลั่นออกมา ทรงผมของเขาเป็นรูปแบบเมดิเตอร์เรเนียนคือมีผมดำดกขึ้นรอบๆ ด้านส่วนตรงกลางแวววาวอย่างเห็นได้ชัด

“อ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ตลกจริง ๆ ทรงผมของคุณตลกมากเลย คุณโตมาได้อย่างไรเนี่ย มิน่าล่ะ คุณถึงได้เป็นนักบัญชีเพราะฉลาดจนไม่มีผมสักเส้น ! ”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของจางฉุ้ยเหลียนก็เคร่งขรึมทันใด เธอระงับความโกรธแล้วพูดว่า “สมองหล่อนมีปัญหาหรือไง ? หล่อนพูดบ้าอะไรอีก ? ”

เสี่ยวเฉิงพูดอย่างทอดถอนใจ “ตอนแรกเขายังไม่พูดอะไรมาก แค่ถามหล่อนว่าเธอไม่เคยเจอคนแบบฉันเลยหรือ ? ”

เผิงชาชาไม่ได้สังเกตว่าน้ำเสียงของอีกฝ่ายเริ่มไม่พอใจ หล่อนเองก็เคยคุยกับเขาหลายครั้งจึงไม่รู้สึกว่ามันเกินไปแต่อย่างใด ยิ่งคาดไม่ถึงด้วยว่าตนจะทำร้ายจิตใจของอีกฝ่าย

หล่อนหมุนวิกผมที่ติดมากับมือเล่นแล้วพูดจาเยาะเย้ยต่อ “ฉันเคยเจอนะ แต่คนอื่นไม่ได้เป็นแบบคุณนี่ คุณดูสิ รอบศีรษะมีผมดกดำแต่ตรงกลางแหว่งไม่มีแม้แต่เส้นผมขึ้นมาสักเส้น วะฮ่าฮ่าฮ่า ไม่มีเลยสักเส้น ! ”

อีกฝ่ายไม่สนใจเผิงชาชา นอกจากยื่นมือออกไปขอวิกผมคืนด้วยท่าทางอารมณ์ดี ตอนนี้เผิงชาชาไม่ได้ยับยั้งชั่งใจจึงยื่นวิกให้ แต่ในจังหวะที่เขาจะหยิบถึง หล่อนก็รีบดึงมือกลับอีกครั้ง

ทำแบบเดิมอีกครั้งและอีกครั้ง ขณะเดียวกันก็ใช้น้ำเสียงเยาะเย้ยพูดต่อ “ไอ้หยา คุณขอร้องฉันสิ ขอร้องฉันสิ”

ความอารมณ์ดีได้มลายหายไป เขาเดินออกไปข้างนอกด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและไม่ได้หยิบไวน์ไปด้วยแต่อย่างใด เมื่อเผิงชาชาโกรธเพราะยังอยู่ต่อหน้าพนักงานมากมายในร้านอาหาร และเขาทำให้หล่อนรู้สึกเสียหน้าจึงอดด่ากราดตามหลังไม่ได้ “เฮ้ คุณทำไม่ได้หรือไง ผู้ชายตัวใหญ่เสียเปล่า ล้อเล่นนิดหน่อยก็ไม่ได้เลยหรือ ? ”

ผู้ชายคนนั้นไม่สนใจ เผิงชาชารู้สึกว่าเรื่องนี้มีบางอย่างผิดปกติ จึงไล่ตามเขาไปแล้วพูดด้วยความไม่พอใจ “คุณยังไม่หยิบไวน์ไปเลยนะ ! คุณโกรธจริงหรือเนี่ย ! ไอ้หัวล้าน เฮ้ ไอ้หัวล้าน！”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เขาจึงยิ่งก้าวเท้าจากไปด้วยความโกรธโดยไม่พูดกับเผิงชาชาแม้แต่คำเดียว ใช่ว่าไม่อยากทะเลาะ แต่เขาจะโทรศัพท์หาบอสเพื่อเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง

บอสรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องน่าอับอายมาก จึงกล่าวขอโทษด้วยเสียงทุ่มต่ำ เมื่อเห็นท่าทางบอสเช่นนี้ เขาจึงปล่อยให้เรื่องมันแล้วไป แต่ขอร้องเรื่องหนึ่งคือเขาไม่อยากเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้อีก

ไม่ต้องขอร้อง บอสก็ไม่ต้องการหล่อนแล้วเช่นกัน เรื่องที่ล่วงเกินชายชราก่อนครั้งก่อนยังสามารถคิดว่าเป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย แล้วเรื่องนี้ล่ะ ? เห็นกันอยู่ว่ามีปัญหาที่ตัวบุคคล

บอสจึงโทรศัพท์ไปหาหุ้นส่วนที่วิลล่าทันที หลังจากคุยกันถึงต้นสายปลายเหตุจนแน่ชัดแล้วก็ถามถึงสถานการณ์ในการรับมือ จากนั้นก็โทรหาจางฉุ้ยเหลียนเพื่อให้เธอกลับไปจัดการและไล่เผิงชาชาออก

เผิงชาชาเป็นญาติของจางฉุ้ยเหลียน ทุกคนที่อยู่ในวิลล่าล้วนทราบกันดีและที่บอสทำแบบนี้ก็ถือเป็นการตบหน้าจางฉุ้ยเหลียนอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่โอกาสจะอธิบายและขอร้องก็ไม่มี เพราะต้องไล่ออกสถานเดียว

จางฉุ้ยเหลียนรู้สึกร้อนที่หน้าอย่างบอกไม่ถูก หลังจากเข้าใจเรื่องราวแล้วเธอแทบอยากตบหน้าตัวเองเพราะละอายใจจริง ๆ คราวนี้เผิงชาชาหาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ

เธอขับรถไปถึงวิลล่าอย่างรวดเร็ว โชคดีที่ระยะทางไม่ไกลมากแค่ 40 นาทีจางฉุ้ยเหลียนก็มาถึงแล้ว

พอเห็นผู้จัดการใหญ่เดินหน้าตาเคร่งเครียดเข้ามา เหล่าพนักงานก็พากันเดินออกห่างทันที ส่วนเผิงชาชารู้ว่าบอสต้องไล่ตนออกอย่างแน่นอน จึงนั่งร้องห่มร้องไห้อยู่ในห้องโถงกลาง พวกผู้หญิงที่อยู่รอบกายเข้ามาปลอบหล่อนแต่เมื่อเห็นจางฉุ้ยเหลียนจึงรีบพูดเตือนเบา ๆ

เมื่อเห็นจางฉุ้ยเหลียน เผิงชาชาก็เหมือนเห็นผู้ช่วยชีวิต หล่อนรีบยืนขึ้นและพูดทั้งน้ำตา “พี่คะ ! ” น้ำเสียงนั้นเหมือนตนไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง

เผิงชาชาไม่ได้โทรศัพท์หาจางฉุ้ยเหลียนเลย ก็แสดงว่ารู้ในความผิดของตนหรืออาจไม่ได้รู้สึกผิดด้วยซ้ำ

“เธอ ! มาที่ห้องทำงานของฉันเดี๋ยวนี้ ! ” จางฉุ้ยเหลียนทิ้งประโยคนั้นไว้แล้วก้าวเท้าขึ้นไปชั้นบนทันที ถึงอย่างไรก็เป็นพี่สาวจึงไม่น่าจะไล่หล่อนออกจริง ๆ หรอก

เผิงชาชาให้กำลังใจตนเองแล้วรีบตามขึ้นไปทันที

ทันทีที่เข้ามาในห้องทำงานกลับไม่เป็นอย่างที่คาดหวังไว้ เพราะแทนที่จางฉุ้ยเหลียนจะด่าหล่อนไม่ยั้ง ตรงกันข้ามยังพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ไปเก็บของแล้วกลับบ้านก่อน”

เผิงชาชาอึ้งงันในทันที จากนั้นก็โวยวายเสียงดัง “มีสิทธิ์อะไรมาไล่ฉันออก ? ฉันทำอะไรผิด ? พี่ไล่ฉันออกทั้งที่ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ ? พี่รังแกฉัน ! ทำไมพี่ไม่ด่าคนอื่นบ้าง ? ฉันไม่ไป ! มีสิทธิ์อะไรมาไล่ฉัน ? ”

จางฉุ้ยเหลียนจนปัญญา เธอจ้องเขม็งไปทางเผิงชาชาและพูดว่า “ฉันเคยพูดกับเธอไปแล้วครั้งหนึ่งว่าต้องเคารพลูกค้า แต่เธอกล้าเล่นแบบนั้นกับลูกค้าแถมยังเป็นผู้ตรวจสอบบัญชีของสรรพากรอีกด้วย เธออยากฆ่าฉันใช่ไหม ? รีบไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้เลย ฉันไม่อยากเก็บเธอไว้แล้ว ! ”