เกิดใหม่ทั้งทีขอลิขิตรักเอง - ตอนที่ 538 ถีบตัวเองขึ้นสูงไม่ไหว

ตอนที่ 538 ถีบตัวเองขึ้นสูงไม่ไหว

เผิงชาชาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจึงหยุดร้องไห้และหยุดแสดงท่าทางเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรมจากนั้นก็เบิกตากว้างราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หล่อนตวาดใส่จางฉุ้ยเหลียนทันที “มีสิทธิ์อะไรไล่ฉัน ? เธอมีสิทธิ์อะไร ? เธอกลัวล่วงเกินคนอื่นแต่ไม่กลัวล่วงเกินฉัน อยากเห็นฉันถูกรังแกสินะ ! ”

จางฉุ้ยเหลียนพูดอย่างสงบนิ่ง “เธอคิดว่าการล่วงเกินลูกค้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะให้ฉันบากหน้าไปพูดกับเบื้องบนอย่างไร ? เขาโทรศัพท์ไปรายงานบอสแล้ว ฉันก็ได้รับสายที่ไม่พูดอะไร นอกจากไม่ว่าเผิงชาชาจะมีภูมิหลังอย่างไรก็ต้องโดนไล่ออก แล้วเธอจะให้ฉันทำอย่างไร ? ”

เผิงชาชาโกรธเดือดดาลจากนั้นก็ชี้หน้าแล้วถามจางฉุ้ยเหลียน “เธอพูดราวกับไม่ใช่คน เราเป็นญาติกันไม่ใช่หรือ แม้ไม่ใช่ทางสายเลือดแต่เราก็สนิทกัน เธอช่วยฉันสักครั้ง ช่วยอธิบายให้ฉันหน่อย พี่ พี่ไม่ถามฉันสักคำแต่บอกจะไล่ออกก็ไล่ออกเลย มันไม่เกินไปหน่อยหรือ ? ”

จางฉุ้ยหลียนคิดเรื่องนี้ไว้ก่อนแล้วจึงยิ้มเย็นชาพร้อมมองไปทางหล่อน “ทำไมฉันต้องช่วยเธอ ? ปัญหาที่เกิดขึ้นในแต่ละครั้ง ฉันยังให้เธอทำงานต่อได้หรือ ? เธอบอกว่าเราไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แล้วเธอเคยเห็นฉันเป็นพี่สาวบ้างไหม ? เธอทำงานให้พี่สาวแบบนี้หรือไง ? ทำไมไม่พูดบ้างว่าทำฉันขายขี้หน้าไปแล้วกี่ครั้ง ? เธอทำให้ฉันต้องอับอาย ! เธอคิดถึงแต่ตัวเอง ขอโทษด้วยเพราะฉันหมดปัญญา ฉันไม่ได้เปิดสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและคงทำการกุศลไม่ไหว！”

จางฉุ้ยเหลียนตำหนิว่าหล่อนไร้มารยาท ไม่คิดก่อนทำ เอาปมด้อยของคนอื่นมาล้อเลียนอย่างสนุกสนานโดยไม่รู้สึกเสียใจสักนิด ทำร้ายจิตใจของคนอื่นราวกับเป็นเรื่องถูกต้อง สร้างเรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังไม่สำนึก

เผิงชาชายังคงเชิดหน้าชูคอไม่ยอมรับผิด “เขาก็หัวล้านจริง ๆ แล้วทำไมจะพูดไม่ได้ ? ถ้าเก่งจริงก็ทำให้ผมเขางอกออกมาสิ ผมไม่งอกแล้วมากลัวคนอื่นจะล้อ”

จางฉุ้ยเหลียนโบกมือไปมาเพราะไม่อยากพูดให้มากความ “เอาล่ะ เอาล่ะ ฉันไม่สนใจหรอกว่าเธอยอมหรือไม่ยอมรับผิด ถ้าใจเธอไม่ยอมรับ ต่อให้ปากบอกว่ารับ มันก็ไม่มีประโยชน์ ไหน ๆ เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เธอรีบไปเก็บของที่ห้องพักแล้วไปเองดีกว่า อย่ารอให้คนอื่นมาไล่！ ”

เผิงชาชาตกใจจึงตวาดออกไปด้วยความโกรธ “ฉันไม่ไป ฉันไม่ไป มีสิทธิ์อะไรมาไล่ฉัน ? ฉันอยู่ที่นี่ตั้งนาน ทำงานได้ตั้งหลายอย่าง เสร็จงานฆ่าโคถึกหรือไง อย่าแม้แต่จะคิด ! ”

จางฉุ้ยเหลียนยกมือนวดขมับ พูดออกไปอย่างหมดความอดทน “เธอเคยทำอะไรบ้าง ? ก็แค่ดูแลจัดการเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพนักงานก็เท่านั้น ฝ่ายบุคคลคือการจัดหาคน อบรมพนักงานและมีความรับผิดชอบต่อที่ประชุม ทำงานในฝ่ายบัญชีเธอก็ไม่ได้ทำสักนิด ฝ่ายโลจิสติกส์เธอก็ไม่สนใจและไร้วิสัยทัศน์ ทำงานในฝ่ายอาหารและเครื่องดื่มก็รับไม่ได้ เธอบอกสิว่าทำอะไรบ้าง ? ดีแค่สร้างเรื่องอยู่ในห้องโถงกลางแล้วให้ฉันรับหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้จัดการในแต่ละแผนกไม่เคยสร้างปัญหาเหมือนเธอเลยสักคน แล้วจะให้ฉันบอกว่าเธอดีอีกหรือ ? ”

เผิงชาชายิ้มอย่างชั่วร้าย “เธอก็ว่าแต่ฉัน คิดว่าเก่งมากนักหรือ ? เธอก็ไม่ทำอะไรเลยไม่ใช่หรือไง เอาแต่นั่งเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ในห้องทำงาน ไม่ได้ทำอะไรแต่ก็ได้เงินเดือนเยอะ มีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน ? ตอนนี้เธอก็อยู่แต่บ้านทุกวันแล้วให้เสี่ยวเฉิงทำงานแทน เธอมีคุณสมบัติอะไรมากล่าวหาฉัน ถ้าไล่ฉันออก ฉันจะไปหาบอสเพื่อรายงานเธอ ! ”

จางฉุ้ยเหลียนยกมือขึ้นมาห้ามก่อนจะพูดด้วยสีหน้าภูมิใจ “เธอรีบไปเลย ฉันจะขอบคุณเธอมาก เพราะฉันก็ไม่อยากทำงานที่วิลล่านี้เหมือนกัน ฉันมีธุรกิจของตัวเองและต้องดูแลลูก ไม่มีเวลามาสนใจที่นี่หรอก แต่มันหมดหนทางไงล่ะ ทุกอย่างบีบให้ฉันต้องรับงานนี้ ฉันไม่ทำอะไรเลยก็ได้ 10,000 หยวนทุกเดือนและไม่มีทางน้อยไปกว่านี้ เธอล่ะ ? เหนื่อยจนกระอักเลือดตายก็หนีความจริงที่โดนไล่ออกไม่พ้น รีบไปสิ อย่ามาเสียเวลา รีบไปเก็บของของซะ！”

เผิงชาชายังคงส่งเสียงโวยวาย บอกว่าตนไม่ได้รับความเป็นธรรม บอกว่าจางฉุ้ยเหลียนทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ กระทั่งบอกว่ามันไม่เหมาะสมถ้าจะออกจากที่นี่แล้วกลับไปซบอกบริษัทกู้จื้อเฉิง ไม่มีเวลาหางานที่ดีในตอนนี้ถ้ากลับไปที่ทำงานของกู้จื้อเฉิงก็เท่ากับเป็นการทำให้เงินเดือนของจางฉุ้ยเหลียนที่เดิมทีเยอะอยู่แล้วเพิ่มขึ้นไปอีก

ในตอนนี้เองเสียงโทรศัพท์ของจางฉุ้ยเหลียนก็ดังขึ้น เธอกดรับสายและพูดสองสามประโยค “เสี่ยวชิวอ่า ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง หืม ? จริงหรือ ? อื้อ คนในตระกูลรัฐมนตรีไม่เลวเลย ฉันว่าคนนี้น่าจะเป็นที่พึ่งได้ สิ่งสำคัญก็คือเขาต้องดีกับเธอนะ พวกเธอคบหาดูใจกันแล้วต้องเข้ากันได้ในทุกด้าน ไม่ต้องเหนื่อย มีปัญหาก็ช่วยกันแก้ไข … อื้อ เธอพูดถูก ได้ได้ ถึงตอนนั้นฉันไปรับเธอเอง ฮ่าฮ่า ได้ แน่นอนอยู่แล้ว ! ”

เผิงชาชาพยายามตีความหมายในคำพูดของจางฉุ้ยเหลียนอย่างต่อเนื่อง จากนั้นก็นำข้อมูลที่ได้มาวาดภาพในหัวจึงสรุปได้ว่ากู้จื้อชิวกำลังมีความรัก แถมกำลังมีความสัมพันธ์กับคนในหน่วยงานราชการอีกด้วย

อยู่ ๆ ก็มีคนหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว วัยรุ่นหนุ่มหล่อมีปัจจัยหลักคือร่ำรวย คือเจ้าชายขี่ม้าขาวที่หล่อนใฝ่ฝัน เป็นผู้ชายที่หล่อนไม่มีทางเอื้อมถึงโดยตลอด

เคยอยากให้จางฉุ้ยเหลียนเป็นแม่สื่อให้แต่เธอก็บ่ายเบี่ยง และเขาเองก็ไม่ยอมพูดเรื่องนี้ด้วย ต่อมาก็พูดถึงเรื่องกิ่งทองใบหยกหลายต่อหลายครั้ง แต่นี่มันสมัยไหนแล้ว ใครจะไปแคร์เรื่องกิ่งทองใบหยก แค่คนสองคนเต็มใจประเทศชาติก็ไม่ได้มาสนใจคุณนี่ กิ่งทองใบหยกอะไรอีก ไร้สาระ !

“พี่ คนที่พี่พูดถึงเมื่อครู่หมายถึงตระกูลรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาหรือเปล่า ? ” เผิงชาชาถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

จางฉุ้ยเหลียนจึงพยักหน้าและพูดว่า “ใช่ ทำไมล่ะ ? ”

“ทำไม ? ยังมีหน้ามาถามว่าทำไมอีกหรือ ? ” เผิงชาชาโกรธจนอยากฆ่าคนตาย “แล้วก่อนหน้านั้นพูดทำไมว่าคนรวยอย่างเขาไม่ใช่ผู้ชายที่คนแบบเราจะปีนขึ้นไปอยู่ในสังคมสูงส่งได้ง่าย ๆ แล้วผลสุดท้ายล่ะ ? เธอกลับแนะนำให้น้องสามีที่หย่าร้างแล้วคนนั้น เป็นอะไร ? ทำไมต้องมาแย่งคนของฉันด้วย ? ฉันในสายตาของเธอยังสู้หญิงหม้ายที่ผ่านการแต่งงานมาแล้วคนนั้นไม่ได้เลยหรือ ฉันเองก็สาวบริสุทธิ์คนหนึ่งนะ ฉันสู้หญิงที่ผ่านการแต่งงานแล้วไม่ได้ตรงไหน ? ”

เมื่อพูดจบหล่อนก็ตะโกนต่อ “ป้าสามเรียกฉันออกมา บอกว่าจะแนะนำให้รู้จักกับคู่เดทที่มีงานทำดี ๆ ตอนนี้ฉันเจอกับคู่เดทที่ดีมากคนหนึ่ง ไม่ต้องมีงานทำดี ๆ ก็เลี้ยงดูฉันได้ ใช่ ฉันไม่มีความสามารถ ฉันไม่มีแม่ แล้วพวกเธอก็ไม่มีสิทธิ์รังแกฉันแบบนี้ด้วย งานที่พวกเธอให้ฉันทำก็คือทำงานบ้านนั่นแหละ ไม่ใช่งานที่ดีอะไรเลย ไม่มีแม้กระทั่งองค์กร นี่ก็ทำไม่ได้ส่วนคนนั้นก็เข้าไปยุ่งไม่ได้ มีสิทธิ์อะไร ? ถ้าทำไม่ได้ก็อย่าให้สัญญาตั้งแต่แรกสิ ! ”

หลังจากตะโกนจนเสียงแตก จางฉุ้ยเหลียนก็เงียบอยู่นานสุดท้ายก็เอ่ยปากพูดเบา ๆ กับเผิงชาชา “ชาชา สิ่งที่ฉันให้ไป เธอต้องรักษามันไว้ให้ได้ โดยเฉพาะหน้าตา ! ”

หลังจากที่เผิงชาชาอึ้งอยู่นานก็เข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ทันที หล่อนจึงหันหลังด้วยความโกรธแล้วเดินออกไป ส่วนจางฉุ้ยเหลียนหน้าดำหน้าแดงราวกับเวลากลางคืน สีหน้าของเธอดูแย่มาก

เธอโทรศัพท์ไปหาที่บ้านซึ่งตงลี่หวาเป็นคนรับสาย เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างละเอียด แล้วเรื่องที่เผิงชาชาโกรธเมื่อสักครู่ทั้งหมด

“คงเก็บกดไว้ในใจนานแล้ว คงโกรธมากจนต้องระบายออกมาอย่างอดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป แม่คะ แม่ไปสัญญาว่าจะหางานดี ๆ ให้เจ้าตัวตั้งแต่แรกหรือคะ ? หรือไม่ก็หาคู่เดทที่ทำงานในหน่วยงานให้หล่อนสักคน ? ปล่อยให้มันแล้วไปแล้วเถิดค่ะ หล่อนอยู่ไม่ได้แล้วมาโทษเรา แม่ไม่เคยทำผิดต่อแม่ของหล่อน อย่ากังวลเลยค่ะ ! ”

คำพูดของจางฉุ้ยเหลียนทำให้ตงลี่หาเงียบไปพักใหญ่ จากนั้นก็พูดว่า “ได้สิ ลูกทำตามความเหมาะสมเลย หล่อนไม่มีความสามารถอะไรสักอย่าง คงไม่รู้จะไปที่ไหนแล้ว ! ”

เผิงชาชาจะไปที่ไหนได้ ? ตัวหล่อนยังไม่รู้เลย แต่ในเมื่อหล่อนออกมาแล้วก็จะไม่ยอมกลับไปเด็ดขาด

โรงงานก็ทำไม่ได้เพราะที่แห่งนั้นต่ำเกินกว่าจะได้พบกับคนมีระดับ แต่ถ้าดีแล้วไกลเกินไปก็ไม่ไปหรอก บรรยากาศไม่ดีก็ไม่เอา ดีที่สุดคือตำแหน่งในศาล สถานที่แห่งนี้ถือว่าดีทีเดียว

จางฉุ้ยเหลียนปวดหัวไม่ใช่น้อย เนื่องจากเผิงชาชาไม่มีทักษะเลยสักอย่าง แล้วจะเข้าไปในสถานที่แบบนั้นได้อย่างไร ? ทว่าเจ้าตัวบอกเอง ไม่ว่าจะงานอะไรขอแค่ได้เข้ามาในหน่วยงานแบบนี้ก็พอใจแล้ว

กู้จื้อเฉิงรีบเคลียร์งานโดยด่วน วันที่สองหลังเกิดเรื่องก็ตรงกลับบ้านมาคุยกับตงลี่หวาทันที “ทำงานอยู่ในหน่วยงานรัฐบาลโดยรับผิดชอบห้องน้ำในตึกนั้น แม้บอกว่าเป็นตำแหน่งทำความสะอาด แต่เงินเดือนและสวัสดิการก็พร้อมนะครับ ! ”

ในบ้านของเผิงชาชาก็มีการติดตั้งโทรศัพท์แล้ว ทันทีที่ได้รับสายจากป้าสาม หล่อนก็ระเบิดอารมณ์ทันที “ทำความสะอาดเนี่ยนะ ? ไม่ทำ ไม่ทำเด็ดขาด ! แบบนี้ไม่เป็นการกดขี่หนูไปหน่อยหรือ ทันทีที่ได้ยินว่าหนูทำความสะอาดห้องน้ำ แล้วใครจะอยากได้ตัวหนู ? ”

ตงลี่หวาเงยหน้ามองกู้จื้อเฉิง เห็นได้ชัดว่ากู้จื้อเฉิงก็ได้ยินประโยคนี้จนคิ้วขมวดเข้าหากัน จากนั้นเขาก็หยิบดินสอสีเขียนลงกระดาษแล้วชูให้ตงลี่หวาดู

ตงลี่หวาถามอีกครั้งว่า “แล้วพยาบาลรับจ้างในโรงพยาบาลแห่งนั้นไม่ได้หรือ ? พี่เขยของเธอฝากเข้าไปแล้ว มันก็งานในหน่วยราชการเหมือนกัน”

เผิงชาชาพูดเสียงแหลม “งานบ้าอะไรก็ไม่รู้ ปรนนิบัติรับใช้คนอื่น สกปรก ต้องเช็ดอึเช็ดฉี่คนอื่น น่ารังเกียจจะตายไป ไม่ทำ ไม่ทำหรอก！”

ตงลี่หวาร้อนใจแล้วเปลี่ยนใช้น้ำเสียงที่แย่กว่าเดิม “เธอน่ะ นี่ก็ไม่ทำ นั่นก็ไม่เอา นี่ก็กลัวเหนื่อยโน้นก็กลัวสกปรก ตกลงเธอจะทำอะไร ? เรียนก็ไม่เรียน มารยาทก็ไม่มี เธอจะให้เราหางานดี ๆ ให้ได้อย่างไร ? ”

เผิงชาชาหน้าหงายทันใด จากนั้นก็ระบายความโกรธออกมา “ถ้าหนูมีการศึกษามีมารยาทแล้ว คงไม่ต้องให้ป้าหางานให้หรอก หนูคงหางานเป็นถึงผู้จัดการธนาคารได้เองแล้ว อยู่กับป้าก็ไร้ประโยชน์”

เมื่อพูดจบก็ตะโกนใส่ตงลี่หวาที่อยู่ปลายสายอีกว่า “ถ้าป้าไม่เต็มใจดูแลหนูก็ไม่ต้องมาสนใจ อย่ามารักหน้าตาชื่อเสียง แต่อีกด้านไม่ทำอะไรเลย เชิญป้าเป็นคนดี แล้วเดี๋ยวหนูเป็นคนชั่วเอง เหอะ หนูรังเกียจเรื่องที่พวกคุณทำที่สุด ต่อไปหนูไม่ต้องการให้ป้ามาสนใจอีกเพราะคงจะถีบตัวเองให้สูงส่งไม่ไหวแล้ว ! ”