เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 1901 โลกนี้จะไม่มีฉู่ลั่วอีกแล้ว

บทที่ 1901 โลกนี้จะไม่มีฉู่ลั่วอีกแล้ว

ในฐานะนักพรต คำพูดของพวกนักวิจัยเหล่านี้ฟังแล้วช่างขัดต่อวิถีสวรรค์ “นี่มันละเมิดกฎสวรรค์! คนพวกนี้สมองมีปัญหากันทั้งนั้น!”

ฉู่ลั่วฟังนักพรตระบายความรู้สึกเงียบ ๆ

เมื่อนักพรตระบายความรู้สึกเกือบหมดแล้ว เธอจึงถามว่า “คุณรู้ไหมคะ…ว่าที่ไหนเป็นที่กักขังปีศาจที่ยังมีชีวิตอยู่?”

ตลอดเส้นทางที่เดินมามีแต่สิ่งไร้ชีวิต

แต่เจียเหยียนยังมีชีวิตอยู่

นักพรตพยักหน้าซ้ำ ๆ “รู้ครับ ผมจะพาเจ้านิกายไป”

วิญญาณนักพรตรีบนำทางไปทันที

ฉู่ลั่วมองวิญญาณของเขาที่ดูเลือนราง สายตาของเธอพลันหม่นแสงลงเล็กน้อย

นักพรตพาฉู่ลั่วเดินเลี้ยวไปมา จนกระทั่งออกจากตึกสถาบันวิจัยหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังบ้านอีกหลังที่อยู่ติดกัน

บ้านหลังนี้แตกต่างจากสถาบันวิจัย ดูเหมือนเป็นบ้านพักมากกว่า ท่ามกลางบรรดาตึกและอาคารที่บรรยากาศดูเย็นชา มันดูแปลกแยกอย่างเห็นได้ชัด

“บ้านหลังนี้เป็นที่ที่สีไคเก็บปีศาจและผีที่เขาให้ความสำคัญเป็นพิเศษ มันไม่ง่ายที่จะนำพวกมันออกไปทำการวิจัย พวกเขาบอกว่าบางครั้งสีไคก็จะมาพักอาศัยที่นี่ เพื่อชื่นชมปีศาจและผีเหล่านี้ครับ”

นักพรตเดินมาถึงหน้าประตูแล้วหยุดนิ่ง

“ที่นี่มีอักขระ ผมเข้าไปพร้อมกับเจ้านิกายไม่ได้” ไม่รอให้ฉู่ลั่วตอบ นักพรตก็ยืดตัวตรงทันที “งั้นผมจะยืนเฝ้าให้เจ้านิกายอยู่ตรงนี้เองครับ”

ฉู่ลั่ว “…ตกลง!”

เธอก้าวเข้าไปในค่ายกล

ผลักประตูเปิด

กลางห้องโถงใหญ่คือโหลแก้วทรงกลมสูงสิบกว่าเมตร

งูสีเงินกำลังลอยอยู่ข้างใน

ฉู่ลั่วเดินเร็ว ๆ ไปที่หน้าโหลแก้ว เพิ่งเดินไปถึงก็ได้ยินเสียงดังแกรก ๆ

ปากกระบอกปืนมากมายเล็งมาที่เธอ

ผนังเต็มไปด้วยปากกระบอกปืน

แม้แต่บนเพดานก็ยังมี

จอภาพขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าสว่างขึ้นกะทันหัน

สีไคนั่งอยู่บนเก้าอี้หนัง มือเล่นเครื่องรางด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ พูดด้วยน้ำเสียงสบายอารมณ์ “ปรมาจารย์ฉู่อยากจะมาขอโทษผมด้วยตัวเอง ผมคิดว่าไม่จำเป็น ผมยุ่งมาก ไม่มีเวลาเจอคนไร้สาระ”

“งั้นก็คงต้องรบกวนปรมาจารย์ฉู่ขอโทษผมตอนนี้แล้วล่ะ”

เขามองโหลแก้วที่บรรจุงูสีเงินด้วยความเสียดาย “น่าเสียดาย เราคงไม่ได้ดื่มสุราฝูเสอนี้อีกแล้ว”

“แต่ได้ยินมาว่าปรมาจารย์ฉู่มีความสัมพันธ์อันดีกับปีศาจงูตัวนี้ ถ้าปล่อยให้งูตัวนี้ไปกับปรมาจารย์ฉู่ ก็ถือว่าเป็นการเติมเต็มความสัมพันธ์ของพวกคุณแล้ว”

ฉู่ลั่วพิงหลังกับโหลแก้ว “คุณรู้ว่าฉันจะมาล่วงหน้าเหรอคะ?”

“ไม่รู้หรอก แต่การเตรียมพร้อมทุกอย่างไว้เป็นนิสัยของผม”

“อาวุธพวกนี้ถ้าใช้ขึ้นมา บ้านหลังนี้คงพังแน่” ฉู่ลั่ววางมือข้างหนึ่งบนโหลแก้ว พลังวิญญาณหลั่งไหลเข้าไปข้างใน ของเหลวในโหลที่เคยนิ่งสนิทค่อย ๆ เคลื่อนไหว

งูสีเงินในโหลลืมตาขึ้น แต่ดวงตาไร้ประกาย หางงูแกว่งไปมาในโหลสองสามที

สีหน้าของฉู่ลั่วอ่อนโยน น้ำเสียงก็อ่อนโยนเช่นกัน “ฉันกลับมาแล้ว ตอนนี้มารับเธอกลับบ้าน รอให้เธอ…หายดีแล้ว ฉันจะพาเธอไปแก้แค้น”

ดวงตางูกะพริบ

สีไคหัวเราะลั่น “ใคร ๆ ก็บอกว่าปรมาจารย์ฉู่หยิ่งผยอง ก่อนหน้านี้ผมยังไม่เชื่อ ที่แท้ก็เป็นความจริง”

“แม้แต่เทพผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่อาจรอดไปจากวิชาค่ายกลยมทูตของผม”

“แล้วคุณยังคิดว่าตัวเองจะออกไปได้อีกเหรอ”

ฉู่ลั่วไม่สนใจคำพูดของสีไค เธอแค่ยิ้มน้อย ๆ มองไปทางงูสีเงิน “ตอนนี้เธอต้องเชื่อฟังนะ”

พลังวิญญาณของเธอยิ่งทวีความแข็งแกร่ง เหล้าในโหลแก้วที่เธอควบคุมเริ่มหมุนวน โหลแก้วแตกร้าวขึ้นทีละรอย

สายตาของสีไคเย็นชาลง

เขากดสวิตช์ทันที ลำกล้องปืนทั้งหมดมุ่งเป้าไปที่จุดศูนย์กลางในทันที

“นับแต่คืนนี้ไป โลกนี้จะไม่มีฉู่ลั่วอีกแล้ว”

แสงไฟสว่างจ้าออกมา เสียงระเบิดดังสนั่นไม่หยุด

ภาพตรงหน้าจางหายไปอย่างรวดเร็ว

สีไคนั่งพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน มองหน้าจอที่ดับลงแล้วยิ้มเยาะ

หลังจากนั้นเขาก็รีบเอายันต์ออกมาจุดไฟ รอจนกระทั่งได้ยินเสียงของซีไป๋จากอีกฝั่ง เขาก็รีบพูดทันที “ท่านเทพครับ ฉู่ลั่วถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว”

“แน่ใจ?”

“แน่ใจครับ! ผมล่อเธอเข้าไปในวิชาค่ายกลยมทูต แม้แต่ยมทูตก็หนีออกมาไม่ได้ แล้วฉู่ลั่วจะนับเป็นอะไรได้ครับ”