หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ - ตอนที่ 1158 แผนการของซูจือโจว

ตอนที่ 1158 แผนการของซูจือโจว

ซูเฉิงซีตะลึงงัน จากนั้นก็ตอบว่า “ท่านพ่อ ท่านเอ่ยเรื่องเหลวไหลอันใด ! หลินซิ่วปกติดี ผู้ใดช่างชั่วร้ายยิ่งนัก ถึงกับสร้างข่าวลือเช่นนี้ขึ้นมาได้ ! ”

ซูจือโจวเห็นว่าซูเฉิงซีโมโหมากถึงนั้น เหมือนไม่ได้กำลังเสแสร้ง ดังนั้นเขาจึงเอ่ยถามอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งว่า “จริงอย่างนั้นหรือ ? ”

ซูเฉิงซีพยักหน้ารับ “จริงแท้แน่นอน หลินซิ่วเป็นศิษย์สายตรงของอาจารย์ฉีนะขอรับ ร่างกายของผู้อื่นอาจจะมีปัญหา แต่ร่างกายของหลินซิ่วไม่มีทางมีปัญหาอย่างแน่นอน ท่านพ่อ ท่านไปได้ยินเรื่องแบบนี้มาจากที่ใดกัน ? ”

ไหนเลยซูจือโจวจะกล้าบอกว่าฮูหยินซูเป็นคนเอ่ย หากเอ่ยออกไป คนที่จะเสียหน้าก็คือฮูหยินซู

ด้วยเหตุนี้เขาจึงเอ่ยออกมาว่า “ได้ยินมาจากที่ใดไม่สำคัญ ขอแค่หลินซิ่วไม่มีปัญหาอันใดก็พอ”

ซูเฉิงซีไม่ได้ถามต่อ แต่กลับเอ่ยถึงเรื่องที่เขาบอกท่านแม่เมื่อยามกลางวันขึ้นมาแทน “ท่านพ่อ หลินซิ่วร่ำเรียนวิชาแพทย์มาด้วยความยากลำบาก กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ลูกอยากสนับสนุนให้นางเป็นหมอต่อไป หวังว่าท่านพ่อจะเข้าใจนะขอรับ”

วันนี้ซูจือโจวเหนื่อยมากจริง ๆ ตอนนี้เขาไม่อยากสนทนาเรื่องพวกนี้สักเท่าใดนัก ด้วยเหตุนี้เขาจึงเอ่ยออกมาว่า “ไว้ค่อยหารือเรื่องนี้กันวันหลังเถิด พ่อจะลองเก็บไปคิดดู เอาล่ะ นี่ก็ค่ำมากแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด”

ซูเฉิงซีทำได้เพียงบอกลา แล้วเดินกลับมายังเรือนของตนเอง

หลังจากเข้ามาในเรือนของตนเองแล้ว ซูเฉิงซีก็เรียกเด็กรับใช้เข้ามา “เจ้าไปสืบมาหน่อย ว่าวันนี้เกิดเรื่องอันใดขึ้นในจวนบ้าง โดยเฉพาะก่อนที่ท่านพ่อจะเรียกข้าไปพบ”

เด็กรับใช้ขานรับ จากนั้นก็รีบกุลีกุจอออกไปทำตามคำสั่งทันที

ซูเฉิงซีนั่งอยู่หน้าโต๊ะ เขาหยิบตำราที่อ่านค้างไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาอ่านต่ออีกครา แต่กลับไม่อาจสงบสติอารมณ์ลงได้ ท้ายที่สุดจึงทำได้เพียงยอมแพ้

ตอนที่องครักษ์เงากลับมารายงาน หลินหร่วนหลับไปนานแล้ว ตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์ลูกแฝด ดังนั้นจึงเหนื่อยง่ายและอยากนอนมากเป็นพิเศษ เรียกได้ว่านางใช้เวลากว่าครึ่งวันไปกับการนอน

เพราะกลัวว่าจะรบกวนหลินหร่วน เซียวจิ่งเฉินจึงค่อย ๆ ลงมาจากเตียง แล้วพยายามย่องออกไปข้างนอกให้เบาที่สุด

องครักษ์เงารายงานข่าวตามจริง “ฮูหยินซูมีความคิดจะยกเลิกงานแต่งพ่ะย่ะค่ะ ส่วนท่าทีของซูจือโจวยังคงคลุมเครือ เหมือนไม่อยากสนับสนุนให้คุณหนูหลินซิ่วเป็นหมอต่อไปพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อเซียวจิ่งเฉินได้ยินดังนั้น เขาจึงเค้นเสียงดัง ‘ฮึ’ ด้วยความเย็นชา ตระกูลซูคิดเข้าข้างตนเองมากเกินไปแล้ว

เซียวจิ่งเฉินโบกมือให้องครักษ์ถอยออกไปก่อน จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง แล้วดึงหลินหร่วนเข้าสู่อ้อมกอดอีกครา ทว่าหลินหร่วนที่กำลังหลับอยู่กลับผลักเขาออกอย่างไร้ความปรานี

“ร้อน…”

หลินหร่วนบ่นพึมพำด้วยความเผลอไผล

ตอนนี้เข้าสู่ปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อากาศในเมืองชิงโจวเริ่มเย็นขึ้น เขากลัวว่าหลินหร่วนจะหนาว ดังนั้นจึงตั้งใจจุดเตาผิง โดยความตั้งใจเดิมคืออยากให้หลินหร่วนหลับสบายในยามค่ำคืน ทว่าผลลัพธ์คือหลินหร่วนบอกว่าร้อน ทั้งยังไม่ยอมให้เขากอดอีก

ตลอดหลายปีมานี้ เขากอดภรรยาจนกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว การที่นางปฏิเสธเช่นนี้ ทำให้เซียวจิ่งเฉินไม่สบอารมณ์อย่างถึงที่สุด

แต่พอเห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาบนหน้าผากของหลินหร่วนแล้ว เขาก็ทำได้เพียงแค่ลุกขึ้นพยายามหาพัดมาพัดให้นางเบา ๆ

หลินหร่วนฉีกยิ้มกว้างออกมาทันใดเพราะรู้สึกสบายตัว จากนั้นนางก็พลิกตัว หันท้ายทอยให้เซียวจิ่งเฉินแทน

เซียวจิ่งเฉิน “……”

พรุ่งนี้เขาจะฆ่าคนที่จุดเตาผิงนี่เสีย !

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากหลินหร่วนตื่นขึ้นมา นางก็เอ่ยถามทันทีว่า “เมื่อวานสายสืบกลับมาหรือยัง ? ”

เซียวจิ่งเฉินเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตระกูลซูให้นางฟัง หลินหร่วนหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “ดีจริง ๆ ! ข้าจะรอดูว่าตระกูลซูจะทำอย่างไรต่อไป”

เพราะไม่อยากรอข่าวจากสายสืบ นางจึงปล่อยพลังออกไป จับตาดูสถานการณ์ในจวนตระกูลซูด้วยตนเอง

ตลอดหลายปีมานี้ นางใช้พลังวิเศษจับตาดูผู้อื่นน้อยมาก เนื่องจากนางจัดการศัตรูหมดแล้ว ส่วนตนเองย้ายไปอยู่อาศัยที่หลิงหนาน ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและอิสระ ผู้คนรอบตัวล้วนเป็นชาวไร่ชาวนาผู้ใสซื่อ ไม่จำเป็นต้องจับตาดูอันใด

ในความเป็นจริงแล้ว อุปสรรคและเรื่องเหนือความคาดหมายที่เกิดขึ้นในชีวิตเป็นสิ่งที่น่าสนุกจะตายไป

ตอนนี้เมื่อต้องใช้พลังวิเศษจับตาดูผู้อื่นอีกครา ทำให้หลินหร่วนรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย

ณ จวนตระกูลซู

ซูจือโจวกลัวว่าฮูหยินซูจะวู่วามไปบอกยกเลิกงานแต่งกับตระกูลหลิน ดังนั้นก่อนออกไปทำงาน เขาจึงไปกำชับกับฮูหยินซูว่า “เรื่องงานแต่งของซีเอ๋อร์ เจ้าอย่าเพิ่งรีบร้อน รอให้ข้าคิดหาวิธีพิสูจน์ร่างกายของหลินซิ่วให้ได้ก่อน แล้วพวกเราค่อยว่ากันอีกที”

แม้ว่าซูเฉิงซีจะบอกกับเขาว่าร่างกายของหลินซิ่วไม่ได้มีปัญหาอันใด แต่หากไม่ได้พิสูจน์ด้วยตนเอง เขาคงไม่อาจวางใจลงได้

เนื่องจากหลินซิ่วเป็นคนเอ่ยเรื่องนี้ออกมาด้วยตนเอง เรื่องทายาทถือเป็นเรื่องสำคัญอันดับต้น ๆ

ขอแค่หลินซิ่วสามารถมีทายาทได้ปกติ การไม่มีอนุก็ไม่ใช่ปัญหาใด

สำหรับเรื่องอนุ เขาไม่ได้มีความคิดเหมือนตอนเป็นหนุ่มแล้ว ตอนนี้เขาคิดได้ลึกซึ้งกว่านั้น แม้ว่าภายนอกตระกูลหลินจะไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกับหลินหร่วนแล้ว แต่เขาทราบดีว่าหลินหร่วนรักหลินซิ่วมากเพียงใด ไม่เช่นนั้นตอนที่เขาเพิ่งมารับตำแหน่งใหม่ ๆ เบื้องบนคงไม่สั่งให้เขาดูแลหลินซิ่วกับหลินจงเป็นพิเศษหรอก ต่อมาเขายังได้รับจดหมายไหว้วานจากหลินหร่วนว่าให้ดูแลหลินซิ่วให้ดี

แค่ยึดจากจดหมายฉบับนี้ เขาก็รู้แล้วว่าหลินซิ่วอยู่ตำแหน่งใดภายในใจของหลินหร่วน

ตอนที่เขาทราบว่าบุตรชายของตนมีความสัมพันธ์อันดีกับหลินซิ่ว เขารู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก กระทั่วคอยส่งสัญญาณให้ฮูหยินซูมาโดยตลอด เพื่อให้นางจัดการกำหนดงานแต่งครานี้ให้เกิดขึ้นในเร็ววัน

แม้ว่าหลินซิ่วจะไม่มีตำแหน่งสูงศักดิ์ แต่เขาเชื่อว่าหลินหร่วนไม่มีทางปล่อยให้หลินซิ่วตกระกำลำบาก ดังนั้นนางจะต้องช่วยดูแลเขากับบุตรชายไม่ทางใดก็ทางหนึ่งอย่างแน่นอน

เมื่อได้รับการดูแลจากหลินหร่วน อนาคตของตระกูลซูในอีกหลายสิบปีข้างหน้า จะต้องเป็นไปด้วยดีอย่างแน่นอน

เทียบกับเรื่องของอนาคตแล้ว เรื่องรับอนุไม่มีค่าให้เอ่ยถึงด้วยซ้ำ

แต่ทั้งนี้ก็ต้องพิสูจน์ให้ได้ก่อนว่าหลินซิ่วสามารถมีทายาทได้ปกติ

หากหลินซิ่วมีลูกไม่ได้จริง ๆ แล้วพวกเขาสองพ่อลูกจะต้องการตำแหน่งสูงศักดิ์ไปเพื่ออันใด ? ดังนั้นเขาจำต้องตรวจสอบเรื่องนี้ให้กระจ่างก่อน ตอนที่ไปสู่ขอได้ให้คำมั่นสัญญาได้ถูกต้อง

หากนางมีลูกได้ปกติ คำมั่นสัญญาย่อมเป็นแบบหนึ่ง แต่หากนางมีลูกไม่ได้ คำมั่นสัญญาก็ย่อมเป็นอีกแบบหนึ่ง

ไม่ว่าอย่างไรก็ยกเลิกงานแต่งครานี้ไม่ได้เด็ดขาด

ฮูหยินซูไม่ค่อยพอใจสักเท่าใดนัก “เรื่องนี้ชัดเจนจะตายไป ยังจะพิสูจน์อันใดอีก ? เจ้าลองคิดดูสิ ถึงร่างกายของหลินซิ่วจะไม่มีปัญหา แต่เจ้าทนเห็นบุตรชายของพวกเราต้อยต่ำตอนอยู่ต่อหน้าหลินซิ่วได้หรือไม่เล่า ? ”

ซูจือโจวถลึงตาใส่นางหนึ่งครา “ข้าไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงกับเจ้ามากนัก แต่เจ้าจงจำเอาไว้ว่า…งานแต่งครานี้ หากข้าไม่เห็นด้วย ผู้ใดก็ห้ามยกเลิกทั้งนั้น ! ”

เมื่อฮูหยินซูเห็นซูจือโจวเอ่ยด้วยท่าทีเคร่งขรึมและจริงจังถึงเพียงนั้น นางก็ทำได้เพียงสะกดกลั้นความโมโหเอาไว้ แล้วตอบรับเท่านั้น

หลังจากซูจือโจวออกไปจากจวนตระกูลซูได้ไม่นาน ไป๋หยู่โหลวก็นำรังนกที่นางตุ๋นกับมือเข้ามาในเรือนของฮูหยินซู

“ข้าเดาว่าเมื่อคืนท่านป้านอนไม่ค่อยหลับ ดังนั้นเลยตื่นมาตุ๋นรังนกให้ท่านตั้งแต่เช้าตรู่ รังนกเป็นของบำรุงที่ดีที่สุดของสตรี ท่านป้าดื่มเยอะ ๆ นะเจ้าคะ มันบำรุงร่างกายได้ดีมากเลยทีเดียว”

ฮูหยินซูโมโหมาตลอดทั้งคืน นางนอนไม่เต็มอิ่มจริง ๆ นั่นแหละ เมื่อเห็นไป๋หยู่โหลวยกรังนกมาให้นาง นางจึงรู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย

“เจ้าช่างรู้ความจริง ๆ ในจวนมีสาวใช้กับโมโม่มากมายเพียงนี้ เหตุใดเจ้าต้องลงมือทำด้วยตนเองด้วยเล่า ? ”

ไป๋หยู่โหลวฉีกยิ้มอย่างใจกว้าง “ไม่ได้ยุ่งยากอันใดสักหน่อย ข้าก็แค่ต้องตื่นเช้าสักหน่อย ทั้งยังมีหลิงหลงคอยช่วยอยู่ข้างกาย ไม่ได้ลำบากอันใดเลยเจ้าค่ะ หยู่โหลวมาขอท่านป้าอยู่อาศัย ไม่อาจช่วยแบ่งเบาภาระของท่านป้าได้ ทำได้เพียงแสดงความขอบคุณและความห่วงใยที่มีต่อท่านป้าเท่านั้นเจ้าค่ะ”