ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 1052 จางอี้เต๋อไม่มีความสุข

ตอนที่ 1052 จางอี้เต๋อไม่มีความสุข

สุดท้ายแล้วจางอี้เต๋อก็ไม่สามารถโน้มน้าวห้ามไม่ให้จ้าวเจียเซียงไปที่อาคารชิงโจวได้

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่สถานที่ที่กำลังก่อสร้างอยู่ แต่มันก็ทำให้จ้าวเจียเซียงตื่นเต้นได้ในตอนที่ไปถึง

“เสี่ยวไป๋ เดิมทีฉันไม่ค่อยมั่นใจในการลงทุนของคุณในการสร้างถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงหวงสักเท่าไหร่ แต่เมื่อได้เห็นสถานที่ก่อสร้างอาคารชิงโจวแล้ว ฉันก็มั่นใจในตัวคุณมาก ! ”

จ้าวเจียเซียงพูดด้วยความทึ่ง

ไม่ว่าจะเป็นการสร้างถนนซุปเปอร์ไฮเวย์หรืออาคารชิงโจว ไม่ว่าจะวิเคราะห์อย่างไร ทุกอย่างก็อยู่ที่การออกแบบทางวิศวกรรมและการจัดการการก่อสร้าง

จ้าวเจียเซียงมองเห็นความสามารถในการบริหารจัดการการก่อสร้างที่ยอดเยี่ยมของเจียงเจียกรุ๊ปจากการได้มาเห็นการก่อสร้างอาคารชิงโจวในครั้งนี้

การเยี่ยมชมสถานที่ก่อสร้างอาคารชิงโจวและโรงเรียนประถมศึกษาฉิวซู่ที่สร้างไว้แล้ว จ้าวเจียเซียงก็รู้สึกได้ว่าเจียงเจียกรุ๊ปนั้นจัดการโครงการได้อย่างเป็นระเบียบ ใส่ใจในรายละเอียด เน้นความปลอดภัย และควบคุมคุณภาพอย่างเข้มงวด

เจียงเจียกรุ๊ปสามารถลงทุนในการก่อสร้างอาคารชิงโจวสูงถึง 33 ชั้นได้ แต่การลงทุนการก่อสร้างถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงหวงอาจจะเป็นไปไม่ได้

เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ขอบคุณสำหรับคำชมของนายกเทศมนตรีจ้าว เจียงเจียกรุ๊ปของเราไม่เพียงแต่มีความมั่นใจในการสร้างถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงหวงเท่านั้น แต่ยังมีความสามารถในการก่อสร้างอีกด้วย และภายในเวลาห้าปีนี้ ถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงหวงจะเปิดให้สัญจรได้อย่างแน่นอนครับ”

จ้าวเจียเซียงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันตั้งหน้าตั้งตารอคอยเลย ! ”

หลังจากที่พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่โรงเรียนประถมฉิวซู่แล้วพูดว่า “ฉันไม่เคยเห็นโรงเรียนดี ๆ แบบนี้มาก่อนเลย ไม่รู้ว่าคุณสนใจที่อยากจะไปเปิดโรงเรียนแบบนี้ที่หวงโจวด้วยไหม ? ”

จางอี้เต๋อที่ฟังอยู่ข้าง ๆ ก็ได้แต่ด่าจ้าวเจียเซียงอยู่ในใจ ก่อนหน้านี้ผู้ชายคนนี้แค่สอบถามเบื้องต้นเท่านั้น แต่คราวนี้เขาถึงกับพูดคุยเกี่ยวกับโครงการโดยตรงแล้ว

อย่างไรก็ตาม ใครก็ตามที่มีสายตาเฉียบแหลมย่อมสามารถมองออกได้ทันทีว่าจ้าวเจียเซียงไม่ได้คิดที่จะให้เจียงเสี่ยวไป๋ไปที่หวงโจวเพื่อเปิดโรงเรียนประถมเท่านั้น

โรงเรียนประถมมันก็แค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น !

สิ่งที่เขาต้องการคือดึงให้เจียงเสี่ยวไป๋เข้าไปลงทุนที่หวงโจวก่อน จากนั้นจึงเริ่มวางแผนโครงการขนาดใหญ่ให้มากกว่านี้

ความทะเยอทะยานของหมาป่าน่ากลัวนัก !

เจียงเสี่ยวไป๋ยังไม่ทันได้พูด เขาก็ชิงพูดขึ้นมาในทันที “สหายเจียเซียง ถึงแม้ว่าโรงเรียนประถมฉิวซู่จะถูกสร้างขึ้นมาแล้วสักพัก แต่ผลการสอนยังไม่ได้รับการทดสอบ หากผลการสอนประสบความสำเร็จดี ผ่านการทดสอบหมดแล้วก็ค่อยมาคุยกันใหม่ได้ ยังมีเวลาอีกเยอะ”

จ้าวเจียเซียงยิ้มบาง “สหายอี้เต๋อ คุณไม่มั่นใจความสามารถในการจัดการของเสี่ยวไป๋เหรอ ? ”

จางอี้เต๋อไม่คาดคิดว่าข้อแก้ตัวของเขาจะกลายเป็นอาวุธโจมตีเขาให้กับจ้าวเจียเซียงแบบนี้ได้

เมื่อเขามีท่าทีลังเลที่จะพูด จ้าวเจียเซียงก็หัวเราะและพูดต่ออีกว่า “ฉันมั่นใจในตัวเจียงเสี่ยวไป๋ร้อยเปอร์เซ็นต์ และฉันเชื่ออย่างยิ่งว่าโรงเรียนประถมฉิวซู่ที่เขาดูแลจะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอนในอนาคต ! ”

จางอี้เต๋อพูดต่ออย่างเร่งรีบว่า “แน่นอนว่าฉันมั่นใจในตัวเสี่ยวไป๋ ไม่อย่างนั้นฉันจะอนุมัติการเปิดโรงเรียนเอกชนให้เขาเหรอ ? ”

จ้าวเจียเซียงยิ้ม “ในเมื่อสหายอี้เต๋อเชื่อในตัวเสี่ยวไป๋เหมือนกัน ทำไมคุณยังจะต้องรอผลอีกล่ะ ? ”

นี่……

จางอี้เต๋อเมื่อได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออกเลย ที่ฉันพูดแบบนี้นั่นก็เพราะอะไร นี่เขายังไม่รู้อีกเหรอ ?

ไม่คิดเลยว่ามันจะย้อนกลับมาเข้าตัวเองแบบนี้ !

น่าอึดอัดใจชะมัด !

จ้าวเจียเซียงกล่าวเสริมอีกว่า “สหายอี้เต๋อ การฟื้นฟูประเทศด้วยวิทยาศาสตร์และการศึกษาไม่ใช่เรื่องไร้สาระ แต่มันจะต้องเริ่มจากการเปิดโรงเรียนก่อน”

เขาตบไปที่ไหล่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “เอาล่ะ งั้นตกลงตามนี้ คุณก็ไปช่วยเปิดโรงเรียนประถมแบบนี้ที่หวงโจวด้วยนะ”

เจียงเสี่ยวไป๋ ตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง นี่คือข้อตกลงเหรอ ?

เหมือนจะยังไม่ได้ตกลงอะไรกันเลยนะ !

จ้าวเจียเซียงไม่รอให้เจียงเสี่ยวไป๋ตอบ เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไว้คุณมาที่หวงโจว เราจะมาหารือเกี่ยวกับการซื้อที่ดินในหวงโจวเพื่อสร้างถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ชิงหวงต่อ”

จางอี้เต๋อมองจ้าวเจียเซียงด้วยความประหลาดใจ เพราะนี่มันไม่ใช่การรับเชิญแล้ว มันเหมือนเป็นการบังคับชัด ๆ !

“แค่ก แค่ก…”

จางอี้เต๋อกระแอมสองครั้งแล้วพูดต่ออีกว่า “ดูสิ กลิ่นของขนมด้านล่างลอยขึ้นมา ไปหาอะไรกินกันเถอะ ! ”

จ้าวเจียเซียงไม่รอที่จะฟังคำตอบแล้วเดินไปทันที

ทุกคนต่างก็พากันเดินไปที่ถนนคนเดิน ทันทีที่เดินเข้าไป จ้าวเจียเซียงก็ได้เห็นแผงขายของตั้งเรียงรายอยู่ริมถนนเป็นแนวยาวไปสุดลูกหูลูกตา สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของตลาดที่ครึกครื้น รวมถึงผู้คนที่หลั่งไหลมาอย่างต่อเนื่อง

ทันทีที่เห็นแบบนั้น มันก็ทำให้เขาตื่นเต้นขึ้นมาในทันที

“เร็ว ไปหาอะไรกินกันเถอะ ฉันรอไม่ไหวแล้ว ! ”

หลังจากนั้น เขาก็ได้เห็นอาหารต่าง ๆ ทั้งหอยนางรมย่าง, เคบับ, เต้าหู้เหม็น, บาร์บีคิว, กุ้งทอด, บะหมี่งา, เกี๊ยวน้ำ, บะหมี่ผัดเปรี้ยวหวาน, เยลลี่, เกี๊ยวทอด, เกี๊ยวนึ่ง, เกี๊ยวในน้ำซุป, เกี๊ยวกระทะ, ซุปหม้อดิน, ซุปรสเผ็ด, ซุปเนื้อแกะ หัวกระต่ายผัดเผ็ด…

จ้าวเจียเซียงตื่นตาไปกับของว่างต่าง ๆ ที่มีอย่างละลานตา

เมื่อเห็นเหล่าลูกค้าที่หลั่งไหลเข้ามาและได้ยินเสียงพูดคุยจ๊อกแจ๊กจอแจ มีทั้งเสียงตะโกนบอก เสียงลูกค้าที่ถามสินค้า รวมไปถึงเสียงชื่นชมยินดี จ้าวเจียเซียงจึงเริ่มเกิดความคิดขึ้น

หากเปิดถนนคนเดินแบบนี้ในหวงโจวบ้าง…

“เจียงเสี่ยวไป๋ หวงโจวเองก็ยังขาดสถานที่ยอดนิยมแบบนี้อยู่เหมือนกัน นอกจากโรงเรียนแล้ว ช่วยเปิดถนนคนเดินให้ด้วยได้ไหม ไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่มีอารมณ์คุยกับคุณเรื่องสร้างถนน”

ทันทีที่เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแบบนี้ก็ถึงกลับอึ้งไปชั่วขณะ พูดไม่ออกกันเลยทีเดียวเชียว

จางอี้เต๋อที่ได้ฟังแบบนั้นก็ยิ่งโกรธมากขึ้น ตอนแรกเขาคิดว่าจะสามารถหยุดจ้าวเจียเซียงได้โดยการหนีไปที่ถนนคนเดิน ไม่คิดเลยว่าผู้ชายคนนี้จะโลภมากขึ้นและมาขอให้เจียงเสี่ยวไป๋ไปที่หวงโจวเพื่อเปิดถนนคนเดินอีก

ถ้าหากว่าเอาไปเปิดตามทั้งหมดนี้ แล้วชิงโจวจะมีอะไรที่เป็นพิเศษอีกบ้าง ?

“สหายเจียเซียง ทุกเมืองมีลักษณะเด่นเป็นของตัวเอง ไม่ควรมีเหมือนกันหมด…”

จ้าวเจียเซียงขัดจังหวะเขา และพูดว่า “สหายอี้เต๋อ ตามที่เคยพูดไปก่อนหน้านี้ว่าไม่ว่าจะเป็นแมวขาวหรือแมวดำ ถ้าจับหนูได้ก็ล้วนเป็นแมวที่ดี ! ”

“ถนนในถนนคนเดินสามารถยกระดับให้เป็นสถานบันเทิงยามค่ำคืนของประชาชนได้ และธุรกิจประเภทนี้ควรได้รับการพัฒนาอย่างจริงจัง”

จากนั้น เขาก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวไป๋ นายคิดว่าอย่างไร ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋นึกย้อนถึงความทรงจำของเขา เขาจำได้ว่าถนนคนเดินซีป้าของหวงโจวในยุคสมัยต่อมาก็ค่อนข้างได้รับความนิยมเช่นกัน เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “นายกเทศมนตรีจ้าว มันก็พอจะเป็นไปได้ แต่คุณต้องเลือกสถานที่ให้มันดี ๆ ”

จ้าวเจียเซียงยิ้ม “งั้นคุณก็เลือกสถานที่ให้สิ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นก็เอาเป็นที่ซีป้าเป็นไง ! ”

ฮะ ?

จ้าวเจียเซียงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เพราะว่าซีป้านั้นเป็นเกาะทรายที่อยู่ใจกลางแม่น้ำแยงซีเกียง มีพื้นที่ไม่ถึงสองตารางกิโลเมตร ถึงแม้ว่ามันจะเล็กไปหน่อย แต่ก็เป็นที่ตั้งของเรือประมงฉือจี้ หนึ่งในแปดจุดชมวิวแห่งหวงโจวที่มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ มีทิวทัศน์ที่สวยงาม

แต่ในตอนนี้ ซีป้ายังไม่ได้เป็นที่นิยมมากนัก

ไม่ใช่ว่าสถานที่แบบนี้ควรจะไปเปิดที่ในตัวเมือง หรือบริเวณที่เป็นที่นิยมหรอกเหรอ ?

ตั้งอยู่บนเกาะกลางแม่น้ำ ทั้งไกลและก็ไม่น่าจะสะดวกต่อการเดินทาง มันจะไปมีประโยชน์อะไร ?

“เสี่ยวไป๋ ที่ซีป้าดูเหมือนจะไม่น่าได้นะ ! ” จ้าวเจียเซียงเตือนเขาด้วยความสุภาพ

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้จริงจังกับมันและพูดด้วยรอยยิ้ม “นายกเทศมนตรีจ้าว ถ้าคุณต้องการให้ผมลงทุนในหวงโจว ตัวเลือกแรกของผมก็คือซีป้า ! ”

เมื่อเห็นสีหน้าที่ลังเลของจ้าวเจียเซียง เจียงเสี่ยวไป๋จึงกล่าวทันทีว่า “ผมสามารถวางแผนและสร้างโครงการขนาดใหญ่พิเศษที่ซีป้าได้โดยไม่ด้อยไปกว่าอาคารชิงโจวเลย”

จ้าวเจียเซียงใจสั่น และพูดว่า “เอาล่ะ งั้นหลังจากที่คุณไปที่หวงโจวแล้ว ฉันจะพาคุณไปดูพื้นที่ในซีป้าทันที ถ้าหากว่าคุณตกลงก็มาคุยกันได้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ที่ได้ยินแบบนั้นก็มีความสุขมาก ถ้าเกิดว่าเขาสามารถเข้าครอบครองที่ซีป้าได้ เขาจะสามารถบรรลุผลสำเร็จมากกว่านี้อย่างแน่นอน

จางอี้เต๋อมองชายทั้งสองด้วยความโกรธ ทำไมถึงรู้สึกว่าพวกเขาร่วมมือกันอยู่กันสองคนนะ !