ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 71 :เลือกทำเลสร้างบ้านใหม่

    ตอนที่ 71 :เลือกทำเลสร้างบ้านใหม่

    

    ฝนตกตลอดทั้งวัน

    

    ยุคนี้ ในชนบทไม่มีโทรทัศน์ นับประสาอะไรกับสมาร์ทโฟนและอินเทอร์เน็ตในพื้นที่ชนบท พอฝนเริ่มตก ชาวบ้านจึงแทบไม่มีอะไรทำ

    

    ผู้ชายที่ชอบเล่นไพ่จะไปเยี่ยมเพื่อนบ้านเพื่อรวมตัวกันสามหรือสี่คน แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เดิมพันด้วยเงิน แต่พวกเขาก็สามารถเล่นได้ตลอดทั้งวัน

    

    ในทางกลับกัน ผู้หญิงดูเหมือนจะสนใจเกมไพ่น้อยกว่าผู้ชาย พวกเธอมักจะรวมตัวกันเพื่อซ่อมรองเท้า ถักเสื้อ หรือแค่พูดคุยซุบซิบนินทากัน แน่นอนว่าพวกเธอพูดคุยกันได้ทั้งวันเช่นกัน

    

    สรุปก็คือผู้คนในยุคนี้ค่อนข้างเรียบง่าย หาความสุขด้วยวิธีที่ไม่ซับซ้อน ทั้งยังรู้สึกพึงพอใจได้ง่าย

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สนใจที่จะเล่นไพ่ และหลินเจียอินก็ยิ่งรังเกียจการเล่นไพ่ ทั้งสองสามีภรรยาจึงอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวในโถงหลัก

    

    เจียงถิงมาเล่นกับเจียงชานด้วยเช่นกัน

    

    ระยะหลังมานี้ เด็กน้อยชอบมาเที่ยวเล่นที่บ้านลุง เพราะเธอสังเกตเห็นว่าลุงนิสัยไม่ดีในอดีตได้กลายเป็นลุงใจดีแล้ว ทั้งยังให้ขนมกับเธอ

    

    ในขณะนี้ เจียงชานและเจียงถิงกำลังเล่นกันอยู่

    

    ”บด บด เปลือกข้าวสาลีสามชั่ง แล้วนำมาผัดหน้าขาว”

    

    “นำมาทำขนม ไม่มีอะไรหวานอร่อยไปกว่านี้อีกแล้ว ของเธอหนึ่งชิ้น ของฉันหนึ่งชิ้น”

    

    “นำมาทำทังหยวนให้ป้าเล็ก ป้าเล็กไม่ชอบกินถังหยวนรสเปรี้ยว”

    

    “โยนกากถั่วหมักให้เป็ด เป็ดยังไม่กินกากถั่วที่เปรี้ยว”

    

    “นำเต้าหู้ไปให้คุณป้า คุณป้าไม่กินเต้าหู้เปรี้ยว……”

    

    เด็กน้อยสองคนร้องเพลงเด็กในท้องถิ่น เสียงที่ไร้เดียงสาของพวกเธอไพเราะราวกับเสียงดนตรีจากสวรรค์ และรอยยิ้มอันบริสุทธิ์นี้ทำให้พวกเธอดูเหมือนนางฟ้าตัวน้อย

    

    พวกเธอเรียบง่ายและสนุกสนานมาก

    

    เจียงเสี่ยวไป๋มองดูอย่างเพลิดเพลินขณะที่ยิ้มออกมา

    

    ตอนนี้ เขาเพิ่งตระหนักรู้ว่าความสุขที่แท้จริงนั้นช่างเรียบง่ายเหลือเกิน

    

    ในชาติที่แล้ว สังคมและเศรษฐกิจพัฒนาไปอย่างมาก ค่าครองชีพของผู้คนเริ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้สังคมได้เปลี่ยนถ่ายเข้าสู่ยุคแห่งวัตถุนิยม ในยุคนั้น สิ่งของทางวัตถุมีมากมาย แต่ขาดการเติมเต็มทางจิตวิญญาณ

    

    ไม่มีความสุขที่เรียบง่ายและบริสุทธิ์เหมือนที่เป็นอยู่ในขณะนี้

    

    หากไม่มีการเปรียบเทียบ จะไม่มีทางรู้ว่าอะไรดีที่สุด

    

    เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาเหม่อลอยและเริ่มมีสีหน้าเศร้าหมอง

    

    “คุณเป็นอะไรไป ? ”

    

    เมื่อเห็นท่าทางแปลก ๆ ของเจียงเสี่ยวไป๋ หลินเจียอินก็อดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

    

    เจียงเสี่ยวไป๋กลับสู่ความเป็นจริง เขาขยี้ตาและและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เลย ผมแค่มีความสุขที่เห็นเด็ก ๆ สนุกสนานกัน”

    

    “ใช่ ช่างเป็นช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ ”

    

    หลินเจียอินพูดพร้อมกับทอนถอนใจ

    

    “เลียนแบบตามคนอื่น ทำให้กลายเป็นนกกระจอก”

    

    “นกกระจอกบินไป แต่พวกมันได้กลายเป็นเต่า”

    

    เต่าคลานและกลายเป็นมูล;

    

    มูลมีกลิ่นและกลายเป็นถั่วเหลือง;

    

    ถั่วเหลืองมีกลิ่นหอม กลายเป็นปืนกล;

    

    “ปืนกลยิงได้ไกล ชายคนนั้นไม่มีความละอาย;

    

    ปืนกลยิงเข้ามาใกล้ ชายคนนั้นไม่รักชีวิต

    

    ……”

    

    เด็กทั้งสองเปลี่ยนไปร้องเพลงเด็กอีกเพลงหนึ่ง โดยยังคงร้องเพลงด้วยน้ำเสียงที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสา โบกมือให้กันและหัวเราะอย่างมีความสุข

    

    ตลอดบ่ายผ่านไปท่ามกลางเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ

    

    หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋และครอบครัวกินอาหารเย็นเสร็จแล้ว ทั้งครอบครัวก็เข้านอนเร็ว

    

    ฝนยังตกต่อเนื่องตลอดทั้งคืน และในเช้าวันต่อมาก็ยังไม่หยุดตก

    

    เจียงเสี่ยวไป๋จึงไม่ได้เข้าเมือง

    

    อยู่บ้านนานเข้าเริ่มรู้สึกเบื่อ เขานึกสิ่งที่คุยกับหลินเจียอินเมื่อวานเกี่ยวกับการสร้างบ้านใหม่ ดังนั้นเขาจึงเริ่มครุ่นคิดถึงเรื่องนี้

    

    ความต้องการของหลินเจียอินนั้นไม่สูงนัก เธอพอใจกับบ้านสามห้องนอน มีห้องโถง และมีลานที่มีหลังคายื่นออกมา

    

    แต่เจียงเสี่ยวไป๋มีแผนที่แตกต่างออกไป

    

    จากความทรงจำในชีวิตที่แล้วของเขา เขารู้ว่าชิงโจวจะพัฒนาได้ดีในอนาคต และกลายเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของมณฑลทางตอนกลาง

    

    เมื่อเมืองขยายตัวในอนาคต อำเภอชิงซานก็จะรวมอยู่ในเขตเมืองด้วย

    

    แน่นอนว่าเจียงวานก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของเขตเมืองเช่นกัน เพียงแต่เป็นชานเมืองเท่านั้น

    

    ดังนั้น เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋คิดจะสร้างบ้านใหม่ เขาจึงวางแผนระยะยาวเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างเสร็จสิ้นในคราวเดียว จะได้ไม่ต้องมาสร้างใหม่ในอนาคต

    

    เนื่องจากเขากำลังวางแผนจะสร้างบ้าน เขาจึงต้องเลือกทำเล

    

    หลังกินมื้อกลางวันแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋จึงหยิบร่มมาแล้วพูดว่า “ผมจะออกไปเดินเล่นหน่อยนะ”

    

    หลินเจียอินมองไปที่ท้องฟ้า แม้ว่าฝนจะหยุดตกแล้ว แต่ก็ยังมีฝนตกปรอย ๆ เธอแปลกใจจึงถามว่า “หลังฝนตกมีแต่โคลน คุณจะไปไหน ? ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้บอกว่าเขากำลังจะสำรวจทำเลสำหรับบ้านหลังใหม่ เขาเพียงแค่ยิ้มและพูดว่า “หลังฝนตกในชนบทอากาศจะดีมาก ทิวทัศน์ในภูเขาและทุ่งนาสวยงาม พืชพรรณเขียวขจี เมฆและหมอกสร้างบรรยากาศเหมือนฝัน ผมแค่ออกไปเดินเล่นรอบฝายน้ำเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อย”

    

    หลินเจียอินหัวเราะเบา ๆ และพูดหยอกล้อว่า “มันไม่สวยเท่าที่คุณพูดหรอก”

    

    อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอหันหน้าไปมองภูเขาและต้นไม้ที่อยู่ไกลออกไป บัดนี้ภูเขาและต้นไม้เหล่านั้นได้ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกและปรอยฝนคล้ายกับภาพวาดหมึก เธอเห็นก็รู้ว่ามันดูมีเสน่ห์มากทีเดียว

    

    เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

    

    บางที มุมมองของเธออาจเปลี่ยนไป

    

    เมื่อผู้คนรู้สึกมีความสุข ทุกสิ่งที่มองเห็นจะดูสวยงาม

    

    ……

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ถือร่มเดินไปตามทางเดินหิน เขาผ่านหน้าบ้านหลายครัวเรือน ชาวบ้านทุกคนที่อยู่ตามบริเวณบ้านต่างก็เอ่ยทักทายเขา

    

    “เสี่ยวไป๋ วันนี้ไม่เข้าเมืองหรือ ? ”

    

    “เสี่ยวไป๋ ฝนยังตกอยู่ นั่นนายจะไปไหน ? ”

    

    “พี่เสี่ยวไป๋ เข้ามานั่งข้างในสิ”

    

    “เสี่ยวไป๋…”

    

    “……”

    

    ตั้งแต่คืนที่นักเลงเฉินมาเป็นครั้งที่สอง ชาวบ้านในเจียงวานต่างปฏิบัติกับเจียงเสี่ยวไป๋ต่างออกไป พวกเขาส่วนใหญ่ไม่มองว่าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนไม่เอาไหนอีกแล้ว

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับคำทักทายของพวกเขาอย่างเป็นกันเอง

    

    การมีปฏิสัมพันธ์และสนิทชิดเชื้อกับชาวบ้านเจียงวานเป็นสิ่งที่เขาคาดหวังเอาไว้

    

    อย่างไรก็ตาม เมื่อมีคนเชิญเขาเข้ามานั่งในบ้าน เจียงเสี่ยวไป๋ได้ปฏิเสธอย่างสุภาพ โดยบอกว่าเขาจะมาคราวหลัง

    

    หลังจากผ่านเส้นทางเดินหินไปแล้ว ไม่มีถนนที่จะนำไปสู่ริมแม่น้ำอีก

    

    เจียงเสี่ยวไป๋เดินลุยโคลนและทรายไปทางแม่น้ำอย่างตุปัดตุเป๋ ก้าวหนึ่งลึกอีกก้าวหนึ่งตื้น จากนั้นมองไปรอบ ๆ ริมฝั่งแม่น้ำอย่างสบายใจ

    

    ในไม่ช้า เขาก็ถูกดึงดูดโดยสถานที่แห่งหนึ่ง

    

    จุดนั้นถือได้ว่าเป็นทางเข้าของแม่น้ำชิงเจียงสู่เจียงวาน ริมฝั่งแม่น้ำเป็นหน้าผาสูงชันสูงหลายสิบจั้ง ที่ด้านล่างของหน้าผาเป็นทางเข้าถ้ำขนาดใหญ่ และด้านหน้าของทางเข้ามีต้นเสี่ยวเย่หนานสูงตระหง่านขึ้นจากบนเนินดิน

    

    ตามคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้าน ต้นเสี่ยวเย่หนานนี้มีอายุสามถึงสี่ร้อยปี

    

    จากระยะไกล ดูเหมือนว่าต้นเสี่ยวเย่หนานจะเติบโตมาจากแม่น้ำ กิ่งขนาดมหึมาของมันยึดเกาะกับหน้าผา ทำให้หน้าผา ต้นไม้และแม่น้ำดูผสมผสานกันอย่างลงตัว

    

    “ช่างเป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยม ! ”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะชื่นชม

    

    โดยไม่สนใจพื้นโคลน เขาดันผ่านหญ้าสูงและเดินข้ามไป จากนั้นปีนขึ้นไปบนเนินดินนั้น

    

    เขาเคยมาที่นี่แล้ว และเด็กหลายคนจากเจียงวานมักจะเคยมาเล่นที่นี่เพื่อดูต้นเสี่ยวเย่หนานยักษ์

    

    อย่างไรก็ตาม แทบไม่มีใครให้ความสนใจกับมันมากนัก

    

    ครั้งนี้เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตอย่างระมัดระวังและตระหนักว่าเนินดินนั้นไม่เล็กเลย มันครอบคลุมพื้นที่อย่างน้อยหกหรือเจ็ดหมู่

    

    อย่างไรก็ตาม ภูมิประเทศที่นี่มีความลาดชัน ปกคลุมด้วยต้นอ้อและหญ้ารกทำให้ยากที่จะเข้าใจภูมิประเทศได้ชัดเจน

    

    เขายืนหันหน้าไปทางแม่น้ำ สัมผัสได้ถึงสายลมอ่อน ๆ ที่พัดมาจากผืนน้ำ

    

    เมื่อมองไปข้างหน้า เขาเห็นแม่น้ำที่กว้างใหญ่มีระลอกคลื่นเบา ๆ อยู่บนผิวน้ำ ฝั่งตรงข้ามเป็นหน้าผาถูกปกคลุมด้วยพืชพรรณเขียวชอุ่มและหมอกสีฟ้าจาง ๆ ช่างเป็นภาพที่งดงามเสียจริง

    

    หลังจากชื่นชมทิวทัศน์สักพัก เจียงเสี่ยวไป๋ก็หันกลับไปมองที่ต้นเสี่ยวเย่หนานอีกครั้ง

    

    เขาอดยิ้มไม่ได้

    

    นี่คือต้นเสี่ยวเย่หนานที่มีมูลค่ามาก และยิ่งกว่านั้นยังเป็นต้นไม้เก่าแก่ที่มีอายุสามร้อยถึงสี่ร้อยปี

    

    บางที หลายคนอาจไม่คุ้นกับชื่อ “ต้นเสี่ยวเย่หนาน”

    

    แต่มีอีกชื่อหนึ่งที่หลายคนคุ้นหูกันดี นั่นก็คือ ‘ต้นไหมทองหนานมู่’

    

    ส่วนความล้ำค่าของมันไม่จำเป็นต้องอธิบาย

    

    เมื่อมองไปที่ต้นเสี่ยวเย่หนานยักษ์ที่สูงกว่ายี่สิบเมตร และต้องใช้คนสามถึงสี่คนโอบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชม

    

    ในชาติที่แล้ว หลังจากที่เขากลายเป็นเศรษฐีร่ำรวย เขากลับมาที่เจียงวานและนึกถึงแม่น้ำที่หลินเจียอินและเจียงชานฆ่าตัวตาย เขาจึงเดินไปที่ริมฝั่งแม่น้ำ เพื่อเดินเล่นและพบว่าต้นเสี่ยวเย่หนานยักษ์จากความทรงจำในวัยเด็กของเขาไม่ได้อยู่ที่นั่นอีกต่อไปแล้ว

    

    หลังจากสอบถามก็พบว่าช่างไม้ถานได้ตัดมันทิ้งไปแล้ว

    

    “ช่างไม้ถาน ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมให้คุณทำลายสมบัติล้ำค่านี้ ผมจะสร้างบ้านที่นี่และปล่อยให้มันยืนหยัดอยู่ในบ้านของครอบครัวผมตลอดไป”

    

    เจียงเสี่ยวไป๋พึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้ม

    

    เจียงเสี่ยวไป๋ยังมีความทรงจำเกี่ยวกับถ้ำที่ด้านล่างของหน้าผา แต่เขาไม่ได้ไปดู

    

    เมื่อเขายังเป็นเด็ก เขาเคยเข้าไปสำรวจกับเพื่อนสองสามคน

    

    เขาจำได้ว่าถ้ำนั้นไม่เล็ก และเข้าไปในถ้ำไม่ไกลมีทางลาดที่นำไปสู่แม่น้ำใต้ดินที่ไหลลงสู่แม่น้ำชิงเจียง

    

    ไม่ว่าจะด้วยเงื่อนไขใด เขาค่อนข้างพอใจกับสถานที่นี้

    

    หลังจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าลุงของเขาที่เป็นผู้ใหญ่บ้านจะยอมยกที่นี่ให้เขาสร้างบ้านใหม่หรือไม่