ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 978 ติดป้ายคำอวยพร

ตอนที่ 978 ติดป้ายคำอวยพร

แต่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ชอบกินหมูน้ำแดง ทว่าเขาก็ไม่สามารถต้านทานคำโน้มน้าวใจของลุงเขาได้ และในที่สุดก็ต้องกินไปสองชิ้น

หลังจากกินเนื้อไปอย่างน้อยครึ่งกิโลกรัม เขาก็รู้สึกเริ่มจะอิ่มแล้ว

เจียงไห่เทียน, เจียงไห่โป, เจียงไห่หยาง และคนอื่นทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย แม้แต่เจียงชานก็กินหมูน้ำแดงไปหลายชิ้น

เจียงเสี่ยวไป๋ทำได้แค่ชื่นชมเขาอย่างจริงใจ

งานเลี้ยงอาหารเช้ากินเวลาไปเกือบหนึ่งชั่วโมง มันทำให้ทุกคนก็อิ่มเอมใจกันอย่างมาก

จากนั้น เจียงไห่เทียน, จ้าวเต๋อหรง, เจียงไห่โป, เจี่ยงชุ่ยหยู, เจียงเสี่ยวจี๋, หยางซิ่วเหมย, เจียงเสี่ยวโจว และ หลี่หงอิงก็เริ่มแจกอั่งเปาให้กับเด็ก ๆ

คนแก่เหล่านี้ก็ไม่ต่างจากเจียงไห่หยางที่ใส่เงินอั่งเปาเพียงสิบหยวน ส่วนเจียงเสี่ยวจี๋และคนอื่นก็ไม่ต่างจากเจียงเสี่ยวไป๋ที่ไม่ค่อยขี้เหนียวเรื่องเงินอั่งเปาสักเท่าไหร่ พวกเขาใส่ซองละหนึ่งร้อยหยวน

แม้แต่เจียงเสี่ยวเฟิ่งก็ยังแจกอั่งเปาเหมือนกัน

แม้ว่าเธอจะยังไม่ได้แต่งงาน แต่เธอก็มีงานมีการทำแล้ว จึงมีเงินที่จะแจกอั่งเปาได้

ซึ่งเจียงเสี่ยวเฟิ่งยังแจกอั่งเปาให้ทุกคนคนละยี่สิบหยวนด้วย

เด็ก ๆ มีความสุขมากที่ได้รับเงินปีใหม่จากเจียงเสี่ยวเฟิ่ง

ในปีก่อน ๆ เจียงเสี่ยวเฟิ่งไม่เคยให้มันกับใครเลย

ปีนี้เท่ากับว่ามีคนให้เงินปีใหม่เพิ่มอีกหนึ่งคน ซึ่งได้ตั้งยี่สิบหยวน แล้วจะไม่ให้มีความสุขได้อย่างไร ?

เจียงเสี่ยวชิงเองก็ได้อั่งเปาจากเจียงเสี่ยวเฟิ่งเหมือนกัน

พวกเธอสองคนอายุเท่ากัน เจียงเสี่ยวชิงจึงพูดอย่างเขินอายเล็กน้อย “เสี่ยวเฟิ่ง ฉันอายจริง ๆ ที่จะต้องรับอั่งเปาจากเธอ ! ”

เจียงเสี่ยวเฟิ่งยิ้มและพูดว่า “ตอนนี้ฉันหาเงินได้แล้ว ดังนั้นเธอก็รับมันไปเถอะ”

หลังจากพยายามปฏิเสธอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเจียงเสี่ยวชิงก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรับมัน

หลังจากที่เจียงไห่หยางพักผ่อนสักพัก เขาก็พูดกับเจียงไห่เทียนและเจียงไห่โป “พี่ใหญ่ น้องสาม เที่ยงนี้ไปกินฉลองส่งท้ายที่บ้านฉันนะ แล้วก็เล่นไพ่นกกระจอกด้วยกัน”

เจียงไห่เทียนกล่าวว่า “ยังเช้าอยู่ เล่นที่บ้านฉันก่อนก็ได้”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “ไปเล่นที่บ้านฉันนู่นแหละ เล่นจนกว่าจะถึงเวลากินข้าวอีกมื้อ จะได้ไม่ต้องย้ายที่ มันจะขาดช่วง”

เจียงไห่โปพยักหน้า “งั้นก็เอาตามที่พี่รองพูดแล้วกัน”

เจียงไห่เทียนตอบตกลง จากนั้นเขาก็หันไปบอกหยางซิ่วเหมยและหลี่หงอิงที่กำลังทำความสะอาดโต๊ะกับข้าวอยู่ และเดินไปที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ก่อน

ทันทีที่ผู้เฒ่าทั้งสามจากไป เจียงเสี่ยวเหลย เจียงชาน และเด็กคนอื่นก็ตามตูดพวกเขาไปเป็นฝูง

“ซงซง พี่รองทำธนูให้ฉันเมื่อวานนี้ ถ้าไปถึงบ้านฉัน ฉันจะสอนให้นายยิงธนู”

เจียงเสี่ยวเหลยพูดกับเจียงซงอย่างภาคภูมิใจ

เขาอายุมากกว่าเจียงซงเพียงสองปีเท่านั้น แต่เมื่อเขาอายุเยอะกว่า เขาจึงพูดเหมือนกับเป็นผู้อาวุโส

“พี่ยิงธนูได้ด้วยเหรอ ? ” เจียงซงกล่าวด้วยใบหน้าชื่นชม

ก่อนที่เจียงเสี่ยวเหลยจะได้ตอบ เจียงชานก็พูดว่า “หนูเองก็มีธนูเหมือนกัน”

เจียงเสี่ยวเหลยพูดด้วยรอยยิ้ม “ชานชาน คันธนูของเธออันเล็กนิดเดียวเหมือนของเล่น ของฉันนี่สิเป็นธนูขนาดใหญ่และสามารถนำไปใช้ในการล่าสัตว์ได้ด้วย”

ทว่าเจียงชานกลับพูดอย่างมั่นใจ “แต่อาก็ยิงไม่แม่นเท่าหนูนะคะ”

จู่ ๆ เจียงเสี่ยวเหลยก็รู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย

เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมหลานสาวของเขาถึงยิงธนูได้แม่นยำกว่าเขา ?

เมื่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้า อากาศก็กำลังดี พระอาทิตย์ก็ส่องแสงเจิดจ้า

ทว่าเขากลับมีอารมณ์มืดมนอย่างบอกไม่ถูก

เจียงเสี่ยวไป๋เองก็เดินกลับมากับหลินเจียอินอย่างช้า ๆ

ระหว่างทาง ชาวบ้านที่กำลังกินเลี้ยงรวมญาติก็กินกันเสร็จแล้ว และกำลังอาบแดดอยู่ในลานบ้านของตัวเอง เมื่อพวกเขาเห็น ก็ได้ทักทายทั้งสองคน

“เสี่ยวไป๋ ขอให้มีความสุขในวันปีใหม่นะ ! ”

“เจียอิน มานั่งพักที่บ้านของฉันก่อนสิ ! ”

“เสี่ยวไป๋ ลุงของคุณและคนอื่นไปกินเลี้ยงส่งท้ายปีเก่าที่บ้านของคุณในตอนเที่ยงหรือเปล่า ? ”

“เสี่ยวไป๋ วันนี้อากาศดีมาก มาเล่นไพ่กันซักตาเถอะ”

“เสี่ยวไป๋…”

“……”

เจียงเสี่ยวไป๋ปฏิเสธคำเชิญจากชาวบ้านแต่ละคน เพราะเขายังต้องกลับไปติดกลอนคู่อวยพรเทศกาลตรุษจีนที่บ้านต่อ

เมื่อทั้งสองกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นเจียงซง, เจียงเสี่ยวเหลย, เจียงชาน และเด็กคนอื่นก็กำลังเล่นยิงธนูอยู่ในสนามหญ้า

เจียงเสี่ยวไป๋ทักทายเจียงชานว่า “ชานชาน ลูกบอกว่าอยากติดป้ายคำอวยพรเทศกาลตรุษจีนไม่ใช่เหรอ ? มาเลย พ่อกำลังจะเริ่มติดมันแล้ว”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูจะไปช่วยป่าป๊าติดป้ายคำอวยพรเทศกาลตรุษจีน”

เจียงชานตอบตกลงด้วยความตื่นเต้น เธอยื่นคันธนูเล็ก ๆ ในมือของเธอให้เจียงฮุ่ย “ฮุ่ยฮุ่ย เธอเล่นธนูของฉันไปก่อนนะ ฉันจะไปติดป้ายคำอวยพรเทศกาลตรุษจีนก่อน”

เดิมทีเจียงเสี่ยวหยูเองก็อยากลองยิงธนูดูเหมือนกัน แต่เมื่อได้ยินพี่รองของเธอบอกให้ชานชานไปติดป้ายคำอวยพรเทศกาลตรุษจีน เธอก็พูดขึ้นมาทันที “ชานชาน เดี๋ยวอาไปช่วยเธอติดป้ายคำอวยพรด้วยอีกคน”

“ได้ค่ะ ! ” เจียงชานพยักหน้าและเข้าไปในบ้านพร้อมกับเจียงเสี่ยวหยู

ป้ายคำอวยพรเทศกาลตรุษจีนสองถุงที่ช่างไม้ถานเอามาให้ยังวางอยู่ในห้องโถงด้านข้าง เจียงเสี่ยวไป๋เอามันออกมาจากถุง ก่อนจะเห็นว่ามันมีเยอะแค่ไหน

มันเป็นป้ายกลอนคำอวยพรที่เอามาติดทั้งหน้าประตู เสา และหน้าต่าง

“ว้าว เยอะมาก ! ” เจียงชานตะโกนอย่างตื่นเต้น

เจียงเสี่ยวไป๋เองก็ประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าช่างไม้ถานจะเตรียมป้ายมาให้เขาครบขนาดนี้

“ป่าป๊าคะ เราควรติดตรงไหนก่อนดี ? ”

เจียงชานมองดูป้ายอวยพรที่เอาไว้ติดประตู เสา และหน้าต่างที่มีคำว่า “โชคลาภ” แล้วถามขึ้นมา

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น เรามาเริ่มจากที่ประตูกันก่อน ! ”

“ได้ค่ะ ! ” เจียงชานถามต่อ “ป่าป๊าเลือกอันที่จะติดได้เลย แล้วหนูจะเป็นคนติดให้ ! ”

เจียงเสี่ยวหยูกล่าวว่า “ฉันจะไปเอาบันไดมาให้ ! ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็วิ่งออกไป

เจียงเสี่ยวไป๋เลือกป้ายคำอวยพรเทศกาลตรุษจีนที่ใหญ่ที่สุดหนึ่งอัน เทพเจ้าประตูหนึ่งคู่ที่เอาไว้ติดสองฝั่งของประตูใหญ่หน้าบ้าน จากนั้นก็เลือกป้ายคำว่า “โชคลาภ” อีกหนึ่งอันมาติดตรงกลางของประตู

เจียงชานรับมันมาอย่างมีความสุขและเดินไปที่ประตู

เมื่อเธอมาถึง เจียงเสี่ยวหยูก็เอาบันไดมาพอดี

เจียงเสี่ยวไป๋กางบันไดพับออก เริ่มทากาวบนขอบประตู และจากนั้นก็เอาป้ายคำอวยพรเทศกาลตรุษจีนไปติด

ป้ายคำอวยพรบรรทัดแรกคือ: ขอให้โชคดีและอายุยืนยาว มั่งคั่งและร่ำรวยในปีใหม่นี้

ป้ายคำอวยพรบรรทัดที่สองคือ : ปีดี โชคดี รุ่งเรือง เจริญ สงบร่มเย็น

หลังจากดูที่ติดลงไปแล้ว ก็พบว่าคำอวยพรพวกนี้ไม่เพียงแต่บ่งบอกถึงความเป็นสิริมงคลเท่านั้น แต่ยังคำนึงถึงสถานการณ์จริงในครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋ด้วย

หลินเจียอินกำลังจะคลอดลูกแฝดในปีหน้า ดังนั้นในคำอวยพรจึงไม่ได้มีแค่ความเจริญรุ่งเรืองเท่านั้น !

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

ถัดมาคือคนเฝ้าประตู

ภาพนี้วาดโดยช่างไม้ถาน คนแรกที่เขาวาดคือฉินซูเปา ส่วนอีกคนคือเว่ยฉูจิง

หลังจากติดเทพเจ้าแห่งประตูแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ติดคำว่า “福 ที่แปลว่า ความสุข” ลงไป

การติดคำว่า “ความสุข” มีความพิเศษ บางคนไม่รู้เหตุผลของมัน แต่พวกเขามักจะบอกต่อกันว่าให้ติดคำว่า ‘ความสุข’ แบบกลับหัว เพราะมันพร้องเสียงกับคำว่า ‘福到了’ ที่มีความหมายว่า ‘ความสุข ความโชคดีมาถึงแล้ว’

ซึ่งแท้จริงแล้วมันคือความเข้าใจแบบผิด ๆ

เพราะที่จริงไม่ควรติดคำว่า ‘ความสุข’ แบบกลับหัว โดยเฉพาะบริเวณประตูบ้าน

ซึ่งคำว่า ‘ความสุข’ ที่แปะตรงประตูบ้านจะต้องแปะแบบตั้งตรงเท่านั้น

เพราะคำว่า “โชคลาภ” ที่ประตูหมายถึง “ขอพร” และ “รับพร” นอกจากนี้ประตูยังเป็นทางออกของบ้าน เป็นจุดสำคัญของบ้าน ดังนั้นป้ายคำอวยพรที่ติดไว้จึงต้องติดให้ถูกต้อง และควรติดไว้ให้ตรง ห้ามเอียงไปมาด้านใดด้านหนึ่ง

แต่ที่ผ่านมา ที่บ้านมักจะติดคำว่า “ความสุข” แบบกลับหัว ซึ่งหมายความว่าความสุขมาถึงบ้านแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋ถือโอกาสให้ความรู้แก่เจียงชานและเจียงเสี่ยวหยูเกี่ยวกับการติดป้ายคำอวยพร จากนั้นเด็กทั้งสองก็พยักหน้าหลังจากที่ฟัง

นี่คือสิ่งที่พวกเธอต้องเรียนรู้

เมื่อมีการคิดคำอวยพร ติดรูปวาดเทพเจ้าประจำประตู และคำว่า “ความสุข” บนประตู รวมถึงโคมสีแดงที่แขวนอยู่ ทำให้บรรยากาศของเทศกาลตรุษจีนดูเข้มข้นยิ่งขึ้น

เจียงอิงวิ่งเข้ามาดูแล้วพูดด้วยความอิจฉา “ชานชาน ประตูบ้านของเธอสวยมาก ที่บ้านฉันไม่มีโคมไฟแบบนี้เลย”

เจียงชานพูดอย่างภาคภูมิใจ “ป่าป๊าของฉันทำเอง และฉันก็ไปช่วยเขาทำด้วย ! ”

สิ่งที่เธอหมายถึงคือการช่วยส่งกรรไกรและช่วยดู

เธอรู้สึกละอายใจเล็กน้อยที่พูดออกไปแบบนั้น ดังนั้นเธอจึงเปลี่ยนเรื่องพูดทันที “ถ้าเปิดโคมไฟตอนกลางคืนจะยิ่งสวยกว่านี้มาก”

“จริงเหรอ ? ” เจียงอิงมองดูโคมไฟขนาดใหญ่สองอันด้วยดวงตาเป็นประกาย เธอได้แต่คาดหวังและชื่นชมออกมา “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะมาดูมันคืนนี้”

เจียงชานยิ้มและตอบรับ “ตอนเย็นมาที่บ้านฉันสิ ป่าป๊าซื้อดอกไม้ไฟมาเยอะมาก หลังจากจุดดอกไม้ไฟแล้ว เราจะฉลองปีใหม่ด้วยกัน”

“ว้าว คืนนี้มีดอกไม้ไฟด้วยเหรอ ! ” เจียงอิงพูดอย่างตื่นเต้น ทำให้ความคาดหวังของเธอเพิ่มมากยิ่งขึ้น