พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 736 ไม่อยากปล่อยมือ

ตอนที่ 736

ไม่อยากปล่อยมือ

มู่อวี้เฉิงได้รับโทรศัพท์จากฉินคั่วในตอนเย็น โดยบอกว่าอยากจะออกไปดื่มเหล้า

“เดี๋ยวฉันถามเมียก่อน” เขารู้ว่าฉินคั่วกำลังอารมณ์ไม่ดี

“มู่อวี้เฉิงอย่าเป็นแบบนี้ดิ เรื่องแค่นี้ต้องถามเมียด้วยเหรอ” ฉินคั่วพูดถามด้วยน้ำเสียงอิจฉาริษยา

มู่อวี้เฉิงมีภรรยาคอยดูแล แต่ทำไมเขาถึงไม่มี

เมื่อไหร่กู้ชิงจะมาดูแลเขาสักที?

“อิจฉา อยากมีบ้างแต่ทำอะไรไม่ได้ล่ะสิ” มู่อวี้เฉิงพูดแทงใจดำฉินคั่วอย่างไร้ความปรานี

“แก… แกมันใจดำ!” ฉินคั่วกัดฟัน อยากจะตัดสายทิ้งเสียเดียวนี้ แต่จู่ ๆ เขาก็คิดขึ้นได้ว่าเขามีเรื่องอยากจะถามมู่อวี้เฉิงทีหลัง

เขาจึงทำได้แค่อดทนเท่านั้น

มู่อวี้เฉิงกดวางสายแล้วเดินเข้าไปหาถงเหมี่ยวเหมี่ยวในห้อง

คราวเมื่อกู้ชิงไม่อยู่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องจัดการหลายสิ่งหลายอย่างตัวคนเดียว

เธอต้องตรวจสอบข้อมูลเพื่อป้องกันความผิดพลาด

เธอยังคงนั่งอ่านข้อมูลอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

ยังมีเอกสารมากมายที่ต้องสะสาง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยกมือขึ้นมานวดคอที่ปวดร้าว

หากไม่มาทำเองก็คงจะไม่รู้ นึกไม่ถึงว่าหน้าที่ของกู้ชิงจะหนักหนาขนาดนี้

ดูเหมือนว่าถ้าไม่มีกู้ชิง เธอจะทำงานไม่ได้จริง ๆ

มู่อวี้เฉิงเดินเข้าไปจูบถงเหมี่ยวเหมี่ยวจากทางด้านข้าง “เหมี่ยวเหมี่ยว ฉินคั่วชวนผมออกไปเที่ยว”

เขาไม่ได้พูดว่าดื่มเหล้า แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็น่าจะพอคาดเดาได้

“เพื่อนคุณนี่ อยากไปก็ไปจะมาถามฉันทำไม?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวประหลาดใจ

“หรือว่าจะไปทำเรื่องอะไรลับลมคมใน?” เธอจ้องมองมู่อวี้เฉิงด้วยสายตาสงสัย

เธอยังคงเชื่อในตัวมู่อวี้เฉิง เพียงแต่เธอไม่เชื่อใจฉินคั่ว

อย่างไรก็ตามมู่อวี้เฉิงเคยบอกว่าฉินคั่วสนิทกับเขาจริง ๆ และจะไม่ทำตัววุ่นวาย

“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง? คุณไม่มองฉินคั่วในแง่ดีบ้างเลยเหรอ? อีกอย่างผมก็แค่อยากจะมาขออนุญาตจากคุณภรรยาเท่านั้นเอง” มู่อวี้เฉิงพูดประจบประแจง

“ไปสิ รีบไปรีบกลับ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบตกลงในทันที

แม้ว่าเธอจะไม่รู้สึกประทับใจในตัวฉินคั่วเลย

แต่ใครใช้ให้ทั้งสองเป็นเพื่อนที่คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันล่ะ?

มู่อวี้เฉิงเป็นคนมองคนออก หากเขาสามารถเรียกฉินคั่วว่าเพื่อนได้ มาลองคิดดูแล้วฉินคั่วก็น่าจะเป็นคนที่มีคุณสมบัติอยู่มาก

คราวเมื่ออยู่เมืองหนาน ฉินคั่วยังช่วยเหลือเธอเอาไว้มาก

เธอไม่ควรคิดอคติกับฉินคั่วแบบนี้

“ขอบคุณนะภรรยา” มู่อวี้เฉิงจูบเธออีกครั้งแล้วเดินออกไป

หลังจากมู่อวี้เฉิงจากไปแล้ว เขาก็ยังส่งข้อความมารายงานตำแหน่งที่อยู่ของตัวเอง

ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากจริง ๆ

ตอนที่พบเจอกันครั้งแรก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงชอบมู่อวี้เฉิงมาก

เธอเต็มใจจะเดินผ่ากองไฟเข้าไปหาเขา

แม้ว่าเรื่องทั้งหมดอาจจะจบลงอย่างเลวร้าย แต่สุดท้ายตอนจบของพวกเขาก็ดีมาก

อีกอย่างตอนนี้เธอได้อยู่กับมู่อวี้เฉิงทุกวันแล้ว และทุกวันนี้หัวใจของเธอก็อบอุ่นมาก

เธอเชื่อมาตลอดว่าทุกคนสามารถเปลี่ยนแปลงความประทับใจได้

ตราบเท่าที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงได้

มู่อวี้เฉิงเองก็พูดแบบนั้น

บางทีกู้ชิงอาจจะเป็นรักแท้ของฉินคั่วจริง ๆ ก็ได้ ที่ทำให้เขาสามารถปล่อยวางเรื่องทุกอย่างในอดีตเพียงแค่ขอให้ได้อยู่กับกู้ชิง

ฉินคั่วคงยังไม่รู้ว่ากู้ชิงจากไปแล้วใช่ไหม?

อาจจะมีแค่เธอเท่านั้นที่รู้

ดังนั้นฉินคั่วจึงเสียใจมากและโทรศัพท์มาตามมู่อวี้เฉิงออกไปปลอบใจ

เธอคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และคิดว่าหลังจากนี้เธอควร จะมองดูฉินคั่วในแง่ดีขึ้น

ฉินคั่วดูค่อนข้างน่าสงสาร

เพียงแค่เขาติดเล่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นคนไม่ดี

แต่เธอยังคงมีความคิดแบบเดิม

ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จะเคารพการตัดสินใจของกู้ชิง

หากกู้ชิงชอบเขา อดีตของฉินคั่วจะไปสำคัญอะไร?

ขอแค่เขาเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ก็พอ

ณ บาร์

ฉินคั่วยังคงรินไวน์กรอกปากอย่างต่อเนื่อง

ไม่ว่าจะดีกรีสูงหรือดีกรีต่ำก็ล้วนถูกเทใส่ปากโดยไม่ได้มองดูด้วยซ้ำ

มู่อวี้เฉิงเดินเข้ามาและพบขวดไวน์เปล่าจำนวนมากวางกองอยู่ตรงหน้า

แต่ก่อนฉินคั่วมักจะดื่มเหล้าเวลามีความสุข

แต่ตอนนี้เขากลับดื่มเพื่อลบล้างความทุกข์ใจ

ฉินคั่วเริ่มเมากรึ่มได้ที่แล้ว

เมื่อเห็นว่ามู่อวี้เฉิงเดินเข้ามา เขาก็ยกมือทักทายมู่อวี้เฉิงอย่างอ่อนแรง จากนั้นก็ก้มหัวฝั่งหน้าอยู่กับแก้วไวน์แล้วดื่มต่อ

“เป็นบ้าอะไร? โทรตามฉันมาดูแกกินเหล้าเมาแอ๋หรือไง?” มู่อวี้เฉิงนั่งลงบนโซฟาแล้วมองดูฉินคั่วอย่างเย็นชา

“รอฉันดื่มขวดนี้เสร็จก่อน” ฉินคั่วอยากจะดื่มไวน์ให้หมดอีกขวดก่อน

วิธีการดื่มของเขาอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้

หลังจากดื่มไปครึ่งขวด มู่อวี้เฉิงก็คว้าขวดออกมาจากมือเขาแล้วพูดว่า “อยากปวดท้องอีกหรือไง?”

“เธอไม่อยู่แล้ว แล้วฉันจะสนอะไร? ไม่มีใครสนใจฉันเลย ไม่มีใครเป็นห่วงฉัน ตอนนี้ฉันเศร้ามาก” ฉินคั่วพูดด้วยดวงตาแดงก่ำ

หลังจากรู้จักกับฉินคั่วมานานหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่มู่อวี้เฉิงเห็นฉินคั่วตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาแบบนี้

โดยเฉพาะสาเหตุที่มาจากผู้หญิง

หากคู่นอนทั้งหลายของฉินคั่วก่อนหน้านี้มาเห็นฉินคั่วตกอยู่ในสภาพแบบนี้ คงไม่มีใครเชื่อแน่ ๆ จริงไหม?

มู่อวี้เฉิงถอนหายใจเบา ๆ “ฉินคั่ว แกยังจำคำพูดที่แกพูดกับฉันก่อนหน้านี้ได้มั้ย?”

ก่อนหน้านี้ฉินคั่วหัวเราะเยาะที่เห็นว่าเขากับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้ากันได้ดีและยังเอ่ยปากบอกว่าในชีวิตนี้จะไม่มีทางผูกมัดกับใคร

ไม่ทันขาดคำก็มีใครบางคนเข้ามา

นอกจากนี้เธอคนนั้นยังดูถูกดูแคลนฉินคั่ว

ไม่สนใจไยดีเงินหรือทรัพย์สมบัติที่ฉินคั่วมี

ฉินคั่วตกตะลึง เขาจำได้ เขาจำคำพูดพวกนั้นได้ เขาจะหลงลืมมันได้อย่างไร

เขายิ้มอย่างขมขื่น “กรรมตามสนอง นี่คงเป็นกรรมตามสนอง”

เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาจะได้พบเจอกับคนที่ชอบมากขนาดนี้?

ทำไมเขาถึงตั้งปณิธานแน่วแน่แบบนั้นมาตั้งแต่แรก?

ตอนนี้เป็นไงล่ะ?

กู้ชิงไม่อยู่แล้ว และมันไม่ง่ายเลยที่จะได้พบเจอคนที่ชอบมากขนาดนั้น

เขาแค่อยากจะจับกู้ชิงไว้ให้แน่นและไม่อยากปล่อยมืออีก

แต่กู้ชิงไม่ให้โอกาสเขาเลย

คืนก่อนพวกเขายังอยู่ด้วยกัน พอเช้ามากู้ชิงก็หายตัวไปแล้ว

กู้ชิงแค่ว่าเขาต้องการเพียงแค่ร่างกายของเธอจริง ๆ เหรอ?

แต่เห็นได้ชัดว่ากู้ชิงยังบริสุทธิ์อยู่

เรื่องราวที่ไม่สมเหตุสมผลมากมายปรากฏขึ้นในหัวของฉินคั่ว

เขาไม่เข้าใจ ดังนั้นเขาจึงดื่มเหล้าเพื่อทำให้ตัวเองเมามาย

มีบางสิ่งที่น่าอับอายเกินกว่าจะพูดบอกมู่อวี้เฉิง

แต่เขาไม่สามารถปิดบังอะไรเอาไว้ในใจได้ เขาจึงพูดแสดงความสงสัย “อวี้เฉิง แกรู้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น? ฉันคิดไม่ออกเลย”

“แกไม่ได้ตามสืบเรื่องมาก่อนเหรอ? กู้ชิงถูกขังให้คลอดลูกอยู่ที่บ้าน แต่น่าจะเป็นเพราะสามีไร้น้ำยาก็เลยจงใจขังเธอไว้ในบ้านเพื่อปกปิดความจริงหรือเปล่า? หรือความเป็นไปได้อีกอย่างคือเคยผ่านมือมาแล้ว แต่เพราะกู้ชิงสงวนตัวมาก ไม่ได้ออกไปเจอใครเลย เนื้อหุ้มก็เลยหดตัวเล็กลง ฉันเดาว่ามันน่าจะเป็นแบบนี้มากกว่า” มู่อวี้เฉิงพูดวิเคราะห์โดยไม่ได้รู้สึกอายอะไร

เขาพูดวิเคราะห์เรื่องต่าง ๆ กับฉินคั่วอย่างใจเย็น

“ฉันจะลองตามสืบดู แกช่วยฉันด้วยนะ” ฉินคั่วพูดถึงจุดประสงค์ที่ชวนมู่อวี้เฉิงออกมาในครั้งนี้

มันน่าละอายจริง ๆ ที่เขาสามารถทำทุกอย่างได้ในเมืองหนาน

แต่พอมาเมืองเป่ย เขากลับไร้ประโยชน์

เขารู้จักคนเพียงแค่ไม่กี่คน และต่อให้คนพวกนั้นยินดีที่จะช่วยเหลือ แต่เขาก็ละอายเกินกว่าจะขอความช่วยเหลือ