พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 747 สัญลักษณ์ทางความรัก

ตอนที่ 747

สัญลักษณ์ทางความรัก

หลังจากกลับมาที่หมู่บ้านก็พบว่าแม่กู้กำลังรออยู่ในบ้าน

กว่าพวกเขาจะกลับมาถึงก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว

แม่กู้ยังเปิดไฟสว่างไสวอยู่

สุขภาพร่างกายของแม่กู้ไม่ค่อยแข็งแรงนัก พอกู้ชิงเห็นภาพตรงหน้าเธอก็รู้สึกเศร้าใจทันที “แม่คะ ทำไมไม่รีบเข้านอนล่ะ? ไม่ต้องห่วงหนูหรอก”

“จะไม่ห่วงได้ยังไง เข้าไปนอนก็นอนไม่หลับหรอก กลัวว่าลูกจะเป็นอะไรไป” แม่กู้รู้สึกโล่งทันทีเมื่อเห็นว่าพวกเขากลับมา

“หนูไม่เป็นไรค่ะแม่” กู้ชิงประคองแม่กู้เข้าไปในห้อง

“หมอว่าไงบ้าง?” แม่กู้มองดูกู้ชิง

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ หมอบอกว่าแค่ท้องอืดน่ะ ให้พักผ่อนเยอะ ๆ” กู้ชิงคิดหาข้ออ้างในใจตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว

เธอตัดสินใจว่าตอนนี้ยังไม่บอกอะไรกับแม่กู้น่าจะเรื่องดีที่สุด

รอให้ถึงเดือนก่อนแล้วค่อยบอกดีกว่า

หากรู้ว่าเป็นคนมีฐานะจากตระกูลฉิน แม่กู้จะต้องไม่เห็นด้วยแน่ ๆ

จะต้องกังวลว่าเธอจะได้รับความไม่ยุติธรรม

“งั้นก็ดีแล้ว” แม่กู้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เอาล่ะแม่ หนูไม่เป็นไรแล้ว เข้าไปนอนได้แล้วค่ะ” กู้ชิงบอกให้แม่กู้เข้าไปนอนพักผ่อน

แม่กู้เดินไปหาฉินคั่วที่ยืนอยู่ข้างหลังกู้ชิง “คืนนี้ให้ เสี่ยวฉินอยู่ดูแลเถอะ เกิดรู้สึกอึดอัดกลางดึกขึ้นมาจะได้มีคนเอาน้ำเอาท่ามาให้”

ฉินคั่วต้องการอยู่ดูแลเธอมากเช่นกัน

ก่อนที่กู้ชิงจะปฏิเสธ เขาก็พูดขึ้นทันทีว่า “คุณป้า ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะดูแลชิงชิงอย่างดีแน่นอน คุณป้าไปพักผ่อนเถอะนะครับ”

แม่กู้ยิ้ม วางมือไพล่หลังแล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง

หลังจากแม่กู้ปิดประตูลง กู้ชิงก็รู้สึกง่วงนอนเช่นกัน

เธอหันหลังและเดินกลับเข้าไปในห้อง

ทันใดนั้นเอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เพราะฉินคั่วเดินตามหลังเธอเข้ามาด้วย

เธอขมวดคิ้ว “นายจะเข้ามาทำไม?”

“ชิงชิง ให้ผมอยู่ดูแลเถอะนะ แม่ก็บอกแล้ว” ฉินคั่วเดินตามเข้ามาอย่างไร้ยางอายและปิดประตูลงเงียบ ๆ

“นั่นแม่ฉัน นายไม่ต้องมาเรียกเลย แล้วชื่อชิงชิงบ้าอะไร ไม่พะอืดพะอมบ้างหรือไง” กู้ชิงรู้สึกได้ว่าหน้าแก้มของเธอกำลังร้อนผ่าว

หากภายในบ้านไม่ได้เปิดไฟสลัว ๆ คงจะสังเกตเห็นได้ว่าแก้มของกู้ชิงกำลังแดงแปร๊ด

“จะพะอืดพะอมอะไรล่ะ แม่เรียกพี่ว่าชิงเอ๋อร์ ผมก็จะเรียกพี่ว่าชิงชิง มันชื่อเฉพาะที่ผมตั้งให้” ฉินคั่วพูดแล้วเดินเข้าไปกอดกู้ชิง

กู้ชิงรีบผลักเขาออกไป “ฉันเหนียวตัว จะไปอาบน้ำนอนแล้ว”

หลังจากวุ่นวายมาตลอดทั้งวัน กู้ชิงก็เริ่มง่วงนอน

ข้าวของถูกแพ็คเรียบร้อยแล้ว สามารถออกเดินทางได้ในวันพรุ่งนี้

หลังจากกู้ชิงออกมาจากห้องน้ำ ฉินคั่วก็รีบเข้าไปอาบน้ำอย่างรวดเร็วและมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มอย่างไร้ยางอาย เขากอดกู้ชิงไว้ในอ้อมแขนและลูบท้องเธอเบา ๆ

“ไม่น่าเชื่อว่าผมจะมีลูกไวขนาดนี้” ฉินคั่วยังคงรู้สึกเหลือเชื่อ

ชีวิตน้อย ๆ ที่กำลังเกิดมานี้คือลูกของเขา

“ถ้านายไม่อยาก…” ขณะที่กู้ชิงกำลังพูดด้วยความลังเล

ฉินคั่วก็รีบชิงอ้าปากกัดติ่งหูของกู้ชิงเบา ๆ

“ใครบอกว่าผมไม่อยากมีลูก ผมอยากมีจะตายอยู่แล้ว ถึงผมจะชอบพี่แต่พี่จะมาตัดสินใจแทนผมไม่ได้นะ ฮึ ชิงชิง” ลมหายใจอันร้อนแรงของฉินคั่วกระทบลงบนใบหูของกู้ชิง

ทันใดนั้นกู้ชิงก็ตัวแข็งทื่อ เธอรีบกระซิบบอกว่า “ออกไป อย่ามายุ่งกับฉัน”

“ช่วยไม่ได้ ผมบังคับตัวเองไม่ได้ อยู่นิ่ง ๆ แล้วรอให้มันสงบลงก็พอ” ฉินคั่วตบหลังกู้ชิงเบา ๆ

การกระทำของเขาอ่อนโยนมาก

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า เธอถึงได้รู้สึกว่าคนข้างหลังสามารถเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้กับเธอได้

ขณะที่เขากำลังกล่อม กู้ชิงก็ค่อย ๆ หลับตาลงและผล็อยหลับไป

กระทั่งลมหายใจของเธอเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ฉินคั่ว ก็ลดมือลงและมองดูกู้ชิงที่อยู่ในอ้อมกอด

ดวงตาหยีของฉินคั่วเต็มไปด้วยความหลงใหล

เขาโน้มตัวลงไปจูบริมฝีปากบางของกู้ชิง ยิ่งมองดูมากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งชอบคนคนนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ

จากนั้นเขาก็ขยับตัวลงและบรรจงจูบที่ซอกคอของกู้ชิง

ฉินคั่วมองดูรอยสีแดงสดที่เขาฝากไว้บนลำคอของกู้ชิงด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะกอดเธอแน่นและผล็อยหลับไป

วันรุ่งขึ้นกว่ากู้ชิงจะตื่นขึ้นมาก็ตะวันโด่งฟ้าแล้ว

โชคดีที่ยังมีเวลาเตรียมตัวอีกมาก

แต่ฉินคั่วกลับไม่อยู่ที่นี่

เธอสวมรองเท้าแตะและเดินออกไปที่ห้องครัว จากนั้นจึงพบว่าฉินคั่วกำลังเรียนการทำอาหารอยู่กับแม่กู้

“นี่คือเมนูโปรดของชิงเอ๋อร์ ถ้าวันไหนเธอรู้สึกไม่สบายตัวทำอันนี้ให้เธอกิน เธอก็จะรู้สึกดีขึ้น สมัยเด็ก ๆ ป่วยทีไรจะต้องขอให้ป้าทำเมนูนี้ให้กินอยู่เรื่อย” แม่กู้พูดถึงเรื่องราวในอดีตด้วยสายตาอ่อนโยน

“ชิงชิงน่ารักมาตั้งแต่เด็กเลยสินะครับ” หัวใจของฉินคั่วอ่อนยวบลงเมื่อจินตนาการถึงเจ้าตัวเล็กที่ทำตัวออดอ้อนอยู่ ข้าง ๆ เขา

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกอยากมีลูกสาวขึ้นมา หากมีลูกสาวเหมือนกู้ชิงก็คงจะดีไม่น้อย

“ใช่ เจ้าตัวเล็กน่ารักมาตั้งแต่เด็ก ๆ เลย มีรูปแปะอยู่ที่ข้างฝาน่ะ เดี๋ยวป้าเอามาให้ดู” แม่กู้พูดแล้วปล่อยให้ฉินคั่วทำอาหารด้วยตัวเอง

ฉินคั่วเป็นคนเรียนรู้เร็ว หลังจากเฝ้าดูวิธีการทำมาระยะหนึ่ง เขาก็เริ่มลงมือทำเองและทำมันออกมาได้อย่างเหมาะสม

“คุณป้า อย่าลืมเอารูปให้ผมดูนะครับ” ฉินคั่วตั้งอกตั้งใจทำอาหารอย่างจริงจัง

กู้ชิงกำลังตั้งครรภ์อยู่ หลังจากนี้เขาจะไม่อนุญาตให้เธอเข้าไปทำอาหารเอง

ควันไฟและน้ำมันล้วนเป็นอันตรายต่อกู้ชิง

ทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นมาก่อนล้วนเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้วและไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้ ฉินคั่วยอมรับว่าเขาค่อนข้างเลวทราม

แต่เขาจะพยายามดูแลกู้ชิงอย่างเต็มที่

“แม่ กำลังทำอะไรกันอยู่คะ?” กู้ชิงเดินเข้ามา

แม่กู้สังเกตเห็นรอยจ้ำสีแดงเข้มบนลำคอของเธอแล้วหลุดหัวเราะทันที

กู้ชิงมองดูรอยยิ้มของแม่กู้ด้วยความสับสน

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” กู้ชิงจับหน้าตัวเอง หรือว่าจะมีอะไรติดอยู่บนหน้าเธอ?

“ไม่มีอะไร คุณป้าบอกให้พี่ไปล้างหน้าก่อน ตัวโตขนาดนี้แล้วตื่นมาไม่ล้างหน้าล้างตาได้ยังไง เดี๋ยวคนก็หัวเราะเยาะหรอก” ฉินคั่วรีบดันกู้ชิงเข้าไปในห้องน้ำ

กระทั่งเข้าไปในห้องน้ำ กู้ชิงก็เห็นรอยจ้ำสีแดงระเรื่ออยู่บนลำคอของเธอ

ไม่แปลกใจที่แม่จะหัวเราะ

เธอรีบทุบฉินคั่วทันที “นายทำใช่มั้ย?”

นอกจากฉินคั่วแล้วจะมีใครอีก?

“อย่าโมโหสิ นี่บ่งบอกได้ว่าพี่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้ว มันเป็นสัญลักษณ์ทางความรักต่างหาก” ฉินคั่วอยากจะเขยิบเข้าไปใกล้และจูบเธออีกครั้ง

“ทฤษฎีบ้าอะไร?” กู้ชิงกลอกตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์

“เอาล่ะ วันนี้ผมกับคุณป้าเป็นคนทำอาหารเช้า พี่ไปลองดูสิว่าถูกปากมั้ย เดี๋ยวกลับไปผมจะไปทำให้พี่กิน” ฉินคั่วช่วยบีบยาสีฟันให้กู้ชิง เสียบแปรงสีฟันไว้ในมือของเธอและหยิบแก้วน้ำให้เธอบ้วนปาก

เขาบริการทุกระดับประทับใจ ไม่มีอะไรต้องกังวลอีก

กู้ชิงถือแก้วน้ำแล้วยืนมองฉินคั่วนิ่ง ๆ ไม่ขยับเขยื้อนอยู่นาน

ฉินคั่วโบกมือต่อหน้าเธอ “ชิงชิง เป็นอะไรไป?”

“นาย นายไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้เพื่อฉันหรอกฉินคั่ว” ตอนฉินคั่วอยู่บ้าน เขาคงไม่เคยต้องมานั่งทำงานบ้านแบบนี้แน่ ๆ

จะมาลำบากทำอาหารให้เธอทำไม

เธอไม่มีอะไรดีเลย

ฉินคั่วไม่พูดอะไร เพียงแต่อุ้มเธอขึ้นมาวางบนอ่างล้างหน้าข้าง ๆ เขา