พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 788 ต้องการแค่เธอ

ตอนที่ 788 ต้องการแค่เธอ

ลู่ซีจวี๋ที่กำลังจับมือเธออยู่หยุดชะงักชั่วคราว “ต้องรีบทำเลยเหรอ?”

อินอวี่โหรวรู้สึกว่าเขาแค่อยากจะเปลี่ยนหัวข้อและไม่ได้สนใจเธอจริง ๆ “ทำไม? ไม่อยากลบเหรอ?”

“อยากสิ ไม่ได้บอกว่าไม่อยากสักหน่อย แต่ผมยังอยากเก็บข้อมูลการติดต่อของคุณตาไว้” ลู่ซีจวี๋เชื่อว่าผู้เฒ่าสตีเฟน จะเข้าใจเขาอย่างแน่นอน

“ฉันไม่ได้ให้คุณลบข้อมูลติดต่อของคุณตาทิ้งสักหน่อย” อินอวี่โหรวค่อย ๆ เบือนหน้าหนี

ลู่ซีจวี๋กดดูประวัติการสนทนาบนช่องทางติดต่อเซเรน่าแล้วยื่นให้อินอวี่โหรวดูว่าช่องทางติดต่อตรงหน้าเป็นของเซเรน่าจริง ๆ

จากนั้นเขาก็ลบข้อมูลการติดต่อทิ้ง

รวมถึงบทสนทนาเมื่อหลายเดือนก่อนและเบอร์โทรศัพท์ของเซเรน่าด้วย

ตอนนี้เซเรน่ายังอยู่ในคุก

ในความเป็นจริง ไม่ว่าจะลบมันออกหรือไม่ หล่อนก็ไม่สามารถติดต่อหาเขาได้

แต่ถึงแม้จะอยู่ในคุก เซเรน่าก็ยังทำตัวเหมือนสัตว์ประหลาด คอยตามราวีจนทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างลู่ซีจวี๋กับเธอเหินห่าง

เธอจึงต้องระมัดระวังตัว

“เสร็จแล้ว” หลังจากลบข้อมูลการติดต่อทั้งหมดออกแล้ว ลู่ซีจวี๋ก็ยื่นโทรศัพท์ให้อินอวี่โหรว “คุณตรวจดูสิว่าตอนนี้ยังมีอะไรแปลก ๆ เหลืออยู่อีกมั้ย”

อินอวี่โหรวเห็นว่าเขาลบข้อมูลการติดต่อทั้งหมดออกจึงไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร

เธอพยักหน้าตอบรับ “ใช้ได้”

ในที่สุดเธอก็ยิ้มร่าออกมา

ลู่ซีจวี๋หันกลับไปจูบแก้มเธอเบา ๆ

“เดี๋ยวผมไปเลือกซื้อของขวัญก่อนแล้วเราค่อยไปพบคุณปู่กัน เลือกวันมาแล้วเรามาแต่งงานกันใหม่เถอะ” ลู่ซีจวี๋มองดูรอยยิ้มบนใบหน้าของอินอวี่โหรว

จากนั้นเขาก็ยิ้มกว้างตามเธอ

“คุณจำได้ด้วยเหรอว่าเราเคยแต่งงานกัน? ฉันเกือบ จะลืมไปแล้วเชียว” อินอวี่โหรวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คุณคือสุดที่รักของผมเสมอ เราเลิกพูดถึงเรื่องเก่า ๆ เถอะ หลังจากนี้ผมจะดูแลคุณให้ดี ตกลงมั้ย?” ลู่ซีจวี๋รู้สึกเสียใจทุกครั้งเมื่อหวนนึกถึงอดีต

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ชดใช้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว

ไม่มีอะไรจะพูดต่อ

“ฉันไม่ค่อยอยากจะเชื่อคุณเลย” อินอวี่โหรวเชิ่ดหน้าขึ้นด้วยท่าทางหยิ่งผยอง

ต้องบอกว่าอินอวี่โหรวดูเปลี่ยนไปมากหลังจากกลับมาจากต่างประเทศ

เธอไม่ยอมแพ้เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

เธอเคยกังวลว่าจะไม่ดีพอสำหรับลู่ซีจวี๋

แต่ตอนนี้เธอมีความมั่นใจมากขึ้น

เธอสามารถเจรจาเงื่อนไขกับลู่ซีจวี๋ได้แล้ว

และลู่ซีจวี๋ก็พึงพอใจกับการเปลี่ยนแปลงของอินอวี่โหรวมาก

…

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกมาจากโรงพยาบาลในช่วงบ่าย

ไม่รู้ว่ามันส่งผลกระทบทางจิตใจหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกขมในช่องปากและกินอะไรเข้าไปก็ไม่อร่อยเลย

หนำซ้ำยังไม่ยอมกินข้าวเย็นเมื่อกลับมาถึงบ้าน

มู่อวี้เฉิงมองเธอด้วยสายตากังวล “เป็นอะไรไป? ยังรู้สึกไม่สบายอยู่หรือเปล่า?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา

เธอหันกลับมากะพริบตาใส่มู่อวี้เฉิง “ฉันก็แค่รู้สึกว่ากินอะไรก็ไม่อร่อยเลย ไม่ใช่ว่าฉันไม่ห่วงตัวเองนะ แต่ฉันแค่กินไม่ลง เพราะงั้นคุณไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหดตัวกอดหมอนจนดูตัวเล็กบอบบางลงมาก

ไม่ว่าจะมองยังไงก็ทำให้คนมองรู้สึกสงสารจับใจ

“งั้นทำไงดี? เดี๋ยวผมเอาผลไม้มาให้แล้วกัน” มู่อวี้เฉิงถอนหายใจเบา ๆ

ผลไม้ไม่ใช่อาหารรสจัดจึงสามารถรับประทานได้

“ขอบคุณนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเม้มปาก

อันที่จริงอาหารที่มู่อวี้เฉิงทำให้มีรสชาติดีมาก

แต่เธอกินไม่ลงจริง ๆ

มันดูน่าอร่อย

เห็นได้ชัดว่าเธอหิวมากแต่ยังคงไม่อยากฝืนใจกินมัน

เธอไม่รู้ว่าตอนนี้เธออยากจะกินอะไร และอะไรที่ทำให้ท้องของเธออิ่ม

เธอไม่กล้ากินอาหารที่อยากกินแล้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าชีวิตของเธอมืดมนลงมาก

มู่อวี้เฉิงเดินเข้าไปล้างตะกร้าองุ่นและสตรอว์เบอร์รี่ในห้องครัว

สตรอว์เบอร์รี่ลูกใหญ่มีสีแดงสดใสดูสวยงามมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าของที่อยู่ตรงหน้าเธอเป็นเหมือนกับงานศิลปะ จนเธอลังเลที่จะกินมัน

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมเคลื่อนไหว มู่อวี้เฉิงก็ขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น ยังไม่อยากกินเหรอ”

ไม่น่านะ เพราะถงเหมี่ยวเหมี่ยวชอบกินสตรอว์เบอร์รี่มากที่สุด

เมื่อคิดได้ว่าหลังจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกจากโรงพยาบาลมา เธอคงจะไม่มีความอยากอาหาร

มู่อวี้เฉิงจึงสั่งให้คนไปขนสตรอว์เบอร์รี่มาเตรียมไว้ล่วงหน้า และเลือกสตรอว์เบอร์รี่ที่ดีที่สุดมาเสิร์ฟ

แต่ทำไมเธอกลับดูไม่ชอบมันเลย?

“เปล่า ฉันแค่คิดว่าสตรอว์เบอร์รี่ดูสวยมากจนไม่กล้ากินเลย อยากถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึกสักหน่อย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถ่ายรูปสตรอว์เบอร์รี่แล้วยัดสตรอว์เบอร์รี่ใส่ปากอย่างแน่วแน่

มู่อวี้เฉิงทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลายเป็นคนตลกแบบนี้

จนทำให้เขากังวลมากเกินไป

ความหวานของสตรอว์เบอร์รี่ที่กระจัดกระจายอยู่ปลายลิ้นทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอารมณ์ดีขึ้นมาก

ขณะที่กำลังหยิบลูกที่สองขึ้นมากิน ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ก็นึกคำถามบางอย่างขึ้นมาได้

“ฤดูกาลนี้ยังไม่ถึงหน้าสตรอว์เบอร์รี่ไม่ใช่เหรอ? แล้ว สตรอว์เบอร์รี่พวกนี้มาจากไหน?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูตะกร้าสตรอว์เบอร์รี่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกสับสน

“ผมให้คนส่งมาให้น่ะ รสชาติเป็นยังไงบ้าง?” มู่อวี้เฉิงมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสายตาอ่อนโยน

เขาหยิบกระดาษทิชชูออกมาซับคราบสตรอว์เบอร์รี่บนริมฝีปากของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ก็ดี” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังหยิบลูกใหม่ส่งให้มู่อวี้เฉิง

แต่กลับนึกไม่ถึงว่ามู่อวี้เฉิงจะก้มหน้าลงมากินส่วนที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งจากมือเธอ

หลังจากกินเข้าไปแล้ว เขาก็เลียริมฝีปากแล้วพูดว่า “หวานจัง”

เขาพูดแล้วเหลือบมองริมฝีปากเธอ

แก้มของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนเป็นสีแดง ไม่รู้ว่า มู่อวี้เฉิงกำลังพูดถึงหรือสตรอว์เบอร์รี่กันแน่

อันที่จริงพูดแบบนั้นมันก็เกินไปหน่อยไหม?

“คุณให้คนเตรียมไว้ล่วงหน้าเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหลือบมองเขา

“อืม ผมรู้ว่าถ้าคุณกลับมาแล้วจะไม่ค่อยอยากอาหาร” มู่อวี้เฉิงนั่งลงข้างถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วกอดเธอกับหมอนไว้ในอ้อมแขน

มันนุ่มและให้ความรู้สึกสบายมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอนกายลงในอ้อมแขนของเขาด้วยความรู้สึกทั้งเปรี้ยวและหวาน

เธอไม่รู้จะเผชิญหน้ากับความใจดีที่มู่อวี้เฉิงมีให้เธออย่างไรดี

ผู้ชายคนนี้พร้อมจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต

“ขอบคุณนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสูดจมูก คว้าแขนมู่อวี้เฉิงด้วยสภาพน้ำตาคลอเบ้า

“ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก” มู่อวี้เฉิงทำหน้านิ่ง

สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่คำขอบคุณ

“ฉันไม่รู้จะตอบแทนความใจดีของคุณยังไงเลย ฉันแค่รู้สึกว่าตัวเองแย่มาก ฉันโชคดีได้มาพบกับคุณได้ยังไง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก้มหน้าลงแล้วพร่ำบ่น

“ตอบแทน? คุณคิดว่าเราอยู่ในความสัมพันธ์แบบไหน? ผมอยากให้คุณตอบแทนมั้ย?” มู่อวี้เฉิงโกรธถงเหมี่ยวเหมี่ยวมากจนเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดแบบนี้ มันทำให้เขารู้สึกราวกับว่าเขาไม่สามารถแทรกเข้าไปในหัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้เลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยคิดพึ่งพาเขาบ้างเลย

พอเห็นว่ามู่อวี้เฉิงโกรธ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ทำอะไรไม่ถูก

เธอไม่กล้ากินสตรอว์เบอร์รี่ด้วยซ้ำ

เอาแต่นั่งก้มหน้าเหมือนกับเด็กน้อยที่ทำผิดมา

หลังจากเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นแบบนี้ มู่อวี้เฉิงก็ยกคางของเธอขึ้นเบา ๆ แล้วลูบไล้ดวงตาของเธอ “ถ้าคุณอยากจะตอบแทนผมจริง ๆ ก็อยู่เคียงข้างผมไปตลอดชีวิตสิ อย่าไปไหนอีก นี่จะเป็นรางวัลตอบแทนที่สุดที่สุดและยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับผม”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยรู้เลยว่าเขาต้องการอะไร

แต่สิ่งที่เขาต้องการตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงแค่เธอเท่านั้น