พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 895 เล่นสนุกไม่เต็มที่

ตอนที่ 895

เล่นสนุกไม่เต็มที่

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลือกที่จะเงียบเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยและคิดในใจว่าเธอควรจะเลือกอะไรดี

ทันใดนั้นบรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ

ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะพูดออกมา

“ก็ได้” ในที่สุดเธอก็ตอบตกลง

แต่ทันทีที่พูดจบ มู่อวี้เฉิงก็มาปรากฏตัวทางด้านหลังของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“เหมี่ยวเหมี่ยว” เมื่อได้ยินเสียงเขาเรียก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็หันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว กระทั่งเห็นว่าเป็นมู่อวี้เฉิง ดวงตาของเธอก็สว่างไสวขึ้น

ขณะที่เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ร่างหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามาตรงหน้ามู่อวี้เฉิง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูใกล้ ๆ และเห็นว่า สวี่หลันหลันวิ่งเข้ามากอดเขาไว้แน่น และใช้มืออีกข้างหนึ่งจับชายเสื้อของเขาเอาไว้

“…” แรงกระแทกทำให้มู่อวี้เฉิงสะดุ้งเล็กน้อยและเผลอก้าวถอยหลัง จากนั้นเขาก็ยืนนิ่งและมองดูสวี่หลันหลัน

แต่ก่อนที่มู่อวี้เฉิงจะพูดอะไร สวี่หลันหลันก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อนว่า “พี่ชายออกไปเที่ยวกับหนูได้มั้ยคะ?”

สวี่หลันหลันกะพริบตาอย่างไร้เดียงสา ท่าทางของเธอน่ารักมากจนผู้คนไม่เต็มใจที่จะปฏิเสธคำขอของเธอ

มู่อวี้เฉิงยืนตกใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ดึงชายเสื้อออกจากมือเธอ เขาเกาจมูกด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ และก้มหน้าลงคิดเกี่ยวกับมัน

“ออกไปด้วยกันเถอะนะคะ โอเคมั้ย?” สวี่หลันหลันทำปากยื่นและพูดออดอ้อน

มู่อวี้เฉิงเม้มปาก พยักหน้าช้า ๆ แล้วพูดเสียงเรียบว่า “ก็ได้ งั้นไปเที่ยวกันเถอะ”

ขณะนั้นเสียงหนึ่งก็ดังมาจากทางข้างหลัง “พวกคุณ จะไปไหน?”

หลายคนต่างตกใจ แต่เมื่อหันกลับไปมองก็พบว่าเป็น สวี่เฉิงถิง

สวี่หลันหลันตอบสนองเป็นคนแรก ใบหน้าของเธอยิ้มแย้มและร้องตะโกนอย่างมีความสุข “พี่ชาย!”

สวี่เฉิงถิงยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่สายตากลับเบี่ยงเบนไปทางมู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

มู่อวี้เฉิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่อยากเห็นสวี่เฉิงถิงมาปรากฏตัวตรงหน้าตอนนี้เลย

แน่นอนว่าสวี่เฉิงถิงสังเกตเห็นท่าทางของอีกฝ่ายเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงยักไหล่ให้อย่างรู้ทัน “เหมี่ยวเหมี่ยว พวกคุณ จะออกไปข้างนอกเหรอ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นตกตะลึงและพยักหน้าเล็กน้อย “อืม ตั้งแต่มาที่นี่พวกเขาก็ไม่ได้ออกไปเล่นข้างนอกกันนานแล้ว น่าเสียดายแย่ ฉันก็เลยว่าจะพาพวกเขาออกเล่นสักหน่อยค่ะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเบา ๆ และหันไปมองสวี่เฉิงถิง “คุณอยากออกไปด้วยกันมั้ยคะ”

แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เธอก็ลังเลเล็กน้อย

สวี่เฉิงถิงจ้องมองด้วยสายตาสงบนิ่งและยิ้มเบา ๆ “ไม่เป็นไร ผมไม่ไปหรอกครับ แต่ถ้าหลันหลันไปกับคุณด้วย ผมก็สบายใจขึ้นมาหน่อย”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่คิดว่ามันจะออกมาเป็นแบบนี้

แต่พอนึกไปแล้วก็รู้สึกอึดอัด เธอแอบชำเลืองมอง มู่อวี้เฉิงแล้วอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

“อา พี่ชายถ้าพี่ไม่ไป…” สวี่หลันหลันจ้องมองเขาด้วยความลังเล ถ้าพี่ชายของเธอไม่ไปเธอก็ไม่อยากไป

เธอไม่อยากออกไปข้างนอกคนเดียว แต่เธอก็อยากออกไปเล่นสนุก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูมู่อวี้เฉิงและเห็นว่าใบหน้าของเขามืดมนลง

“อะแฮ่ม แต่ถ้าคุณไม่ไป หลันหลันไปคนเดียวก็คงเล่นสนุกไม่เต็มที่หรอกค่ะ”

“คุณไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอกครับ ผมรู้จักน้องสาวดี ถ้าน้องอยากไปเดี๋ยวน้องก็ตามคุณไปเอง คุณไม่ต้องห่วงอะไร อีกอย่างได้ไปกับคุณ เธอน่าจะมีความสุขมาก ๆ เลยล่ะ”

หลังจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ยินคำขอของสวี่เฉิงถิง พูดตามตรงว่าเธอลังเลมาก

อันที่จริงเธอไม่อยากพาไปด้วยเลย แต่เธอก็บอกสาเหตุไม่ได้ว่าทำไม

สวี่เฉิงถิงเห็นท่าทางลังเลของเธอแต่กลับยังคงไม่ยอมแพ้ และพูดขอร้องถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างต่อเนื่อง

จากนั้นสวี่เฉิงถิงก็พูดต่อว่า “ช่วยผมหน่อยนะครับ ไหน ๆ คุณก็จะพาเสี่ยวเป่าออกไปเดินเล่นแล้ว พาเธอออกไปด้วยอีกคนนะครับ”

สวี่เฉิงถิงพูดออกมาด้วยท่าทางไม่รีบร้อนและนิ่งเฉย ถ้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังปฏิเสธอีกก็คงจะดูเกินไปนิดนึง

“แต่ฉัน…” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงรู้สึกลังเลในใจ ไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะตอบตกลงตามคำขอของสวี่เฉิงถิงดีหรือไม่

สวี่หลันหลันเป็นเด็กที่เข้าใจสถานการณ์ได้ดี หลังจากฟังบทสนทนาของทั้งสองแล้วเธอจึงพูดขึ้นว่า “หนูจะไม่ทำตัววุ่นวายค่ะ จะเป็นเด็กดี จะเชื่อฟังคำพูดทุกอย่างเลย พาหนูออกไปด้วยนะคะ…”

สวี่หลันหลันพูดออกมาขนาดนี้แล้ว จะมีใครกล้าปฏิเสธเธออีก

ภายใต้การยืนกรานของสวี่เฉิงถิงและคำขออันแรงกล้าของสวี่หลันหลัน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงยอมพาสวี่หลันหลันออกไปด้วย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นแบบนี้มาก่อนเลย

จากนั้นเสี่ยวเป่ากับสวี่หลันหลันก็ทะเลาะกันเรื่อง “จะไปเล่นที่ไหนดี” ในเวลาต่อมา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยืนมองเด็กสองคนทะเลาะกันอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย เอาเข้าจริงมันเป็นความผิดของเธอเองที่ไปทำคำถามนั้น ถ้าเธอไม่ถาม สถานการณ์ก็คงจะไม่กลายมาเป็นแบบนี้

เรื่องนี้ต้องพูดย้อนกลับไปครึ่งชั่วโมงก่อนหน้า

หลังจากตัดสินใจจะพาเสี่ยวเป่ากับสวี่หลันหลันออกไปเล่นด้วยกันแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ถามว่า “เราจะไปไหนกันดี มีที่ไหนที่พวกหนูอยากไปมั้ย?”

เด็กน้อยทั้งสองมีความคิดเป็นของตัวเอง พอ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดจบ พวกเขาทั้งสองก็รีบแย่งกันตอบทันที

“หนูอยากไปเก็บเปลือกหอยที่ทะเลค่ะ!”

“ผมอยากปีนเขา!”

พวกเขาทั้งสองตอบกลับพร้อมกันจนเห็นได้ว่าพวกเขาตื่นเต้นกันมากแค่ไหน ทั้งร้องตะโกนและกระโดดโลดเต้นไปมา

แต่หลังจากทั้งสองรู้ว่าความคิดของอีกฝ่ายแตกต่างจากความคิดของตนเอง พวกเขาก็ชะงักไปชั่วขณะหนึ่งและรีบพูดโต้แย้งขึ้นมาทันที

“ไปทะเลมันน่าสนุกตรงไหน!” เสี่ยวเป่าจ้องมอง สวี่หลันหลันตาขวางและพูดบอกด้วยความไม่พอใจ

“แต่ไปปีนเขามันเหนื่อย ฉันไม่อยากไป!” สวี่หลันหลันเบะปากพลางคิดในใจว่าไม่อยากไปปีนภูเขาเลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึก พอเห็นว่าคนตัวเล็กทั้งสองต่อล้อต่อเถียงกันด้วยเรื่องง่าย ๆ แค่นี้ เธอปริปากห้ามปรามพวกเขาทันที

“เอาล่ะพอได้แล้ว พวกเธอทั้งสองหยุดทะเลาะกัน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามห้ามปรามเสี่ยวเป่ากับสวี่หลันหลัน

โชคดีที่ทั้งสองคนเชื่อฟัง พอได้ยินเสียงของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว พวกเขาก็หยุดพูดแต่ยังคงไม่หันมามองหน้ากัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เธอพยายามกลั้นยิ้มเอาไว้และลูบหัวเสี่ยวเป่าเบา ๆ “ลูกรัก หนูเป็นเด็กผู้ชาย ต้องให้เกียรติผู้หญิงสิ ครั้งนี้เราไปทะเลที่หลันหลันอยากไปกันเถอะ ไว้ครั้งหน้าเราค่อยไปปีนเขากันก็ได้”

เสี่ยวเป่าตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง นึกไม่ถึงว่าหลังจากเถียงกันไปมา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะเข้าข้างสวี่หลันหลัน

เขาทำหน้าตาบูดบึ้งเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

“ฟังกันหน่อยสิ หม่ามี้เคยบอกว่ายังไงมั่ง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นท่าทางของเขาแล้วอดก็ขมวดคิ้วไม่ได้

เสี่ยวเป่าทำหน้าตาบึ้งตึง ไม่พอใจมาก จากนั้นก็พูดออกมาทีละคำ “หม่ามี้บอกว่าต้องให้เกียรติผู้หญิงทุกเรื่อง เพราะนั่นคือหน้าที่ของลูกผู้ชาย”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจับไหล่เสี่ยวเป่าและก้มลงมานั่งยอง ๆ พูดสอนเขาอย่างจริงจังว่า “งั้นวันนี้ลูกต้องทำยังไง ไหนตอบหม่ามี้มาสิ?”