พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 930 เธอจะไม่ชอบใครสักคน

ตอนที่ 930

เธอจะไม่ชอบใครสักคน

“ไม่มีอะไรสักหน่อย!” กู้ชิงหันหน้าหนี ไม่อยากคุยกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ดูจะสนใจเรื่องนี้เกินไปแล้ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ดีว่าอีกฝ่ายดื้อรั้นจะพูดแก้ต่างให้ได้ เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะกดดันอะไร แต่บังเอิญมาเจอเข้ากับสถานการณ์นี้ เธอจึงอยากรู้ว่าฉินคั่วจัดการคนหยิ่งผยองให้อยู่หมัดได้ยังไง

“ไม่มีอะไรแล้วทำไมหน้าแดงขนาดนั้นล่ะ?”

กู้ชิงรีบยกมือขึ้นมาจับหน้าแล้วพบว่าใบหน้าของเธอกำลังร้อนผ่าวนิด ๆ ทำให้เธอรู้สึกอายมากขึ้นแต่ก็ไม่ลืมที่จะสวนกลับ “เอาแต่พูดถึงฉัน แล้วคุณกับคุณมู่ล่ะคะ?”

คำถามดังกล่าวไม่ได้ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอับอายเลย พวกเขาครองคู่รักกันมานานแล้ว ผ่านช่วงที่รู้สึกอายไปนานโข แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยังเป็นคนขี้อายอยู่วันยังค่ำ พอหวนนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นเธอก็หน้าแดง ใจเต้นรัว แต่ก็ยังพยายามตั้งสติ ถามกลับไปว่า “เราอยู่ด้วยกัน เป็นสามีภรรยากันแล้ว ทำไม แล้วเธอกับฉินคั่วล่ะ?”

กู้ชิงหน้าแดงทันทีเมื่อนึกถึงคำป่าวประกาศของผู้ชายคนนั้นก่อนจะรีบสวนกลับว่า “ฉัน…”

คำพูดที่ตามมาเบาบางมากจนแทบจะไม่ได้ยิน สายตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่จ้องมองมาทำให้เธอไม่สามารถพูดอะไรที่เด็ดขาดออกมาได้ ท้ายที่สุดแล้วคำพูดป่าวประกาศต่อหน้าทุกคนยังคงทำให้ใจเธอเต้นแรงจนถึงทุกวันนี้

“เขา…” กู้ชิงกัดริมฝีปากล่าง “เขาบอกว่าฉันเป็นของเขา…” คำพูดที่ขาดหายไปทำให้คนฟังจินตนาการไปได้หลายทิศทาง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพึงพอใจกับคำตอบดังกล่าวมาก ยิ้มและตบไหล่กู้ชิงเบา ๆ “ไปใช้ชีวิตกับเขาด้วยกันเถอะ”

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดหยอกล้อจนกู้ชิงแสดงสีหน้าอับอายออกมาอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่อยากยอมรับความจริง ในขณะที่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนหน้านี้พวกเขาทะเลาะกันรุนแรงมากจนเธอรู้สึกเป็นห่วง ต้องบอกว่าในโลกนี้การมีใครสักคนคอยทำให้เรามีความสุขและยินดีมอบความจริงใจทั้งหมดให้กับเรานั้นถือว่าเป็นสิ่งที่หายากและล้ำค่ามาก

แม้จะรู้ว่ากู้ชิงคงจะไม่ได้พูดออกมาทั้งหมด แต่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่ได้ตั้งใจจะพูดขุดคุ้ยอะไร เธอแค่อยากรู้ว่าเพื่อนของเธอเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้ได้คำตอบแล้วก็ไม่อยากจะกดดันอะไรอีก

“โอเค ก็ใช้ชีวิตไปเรื่อย ๆ นั่นแหละ”

กู้ชิงกัดริมฝีปากไม่รู้จะพูดอะไรดี แต่เธอก็เผลอนึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิง เธอเคยรู้สึกอิจฉาความสัมพันธ์ของพวกเขามาก่อน วันหนึ่งเธอมองไปที่พวกเขาสองคนและพบว่าพวกเขามองดูกันและกันเท่านั้น ไม่มีที่ว่างสำหรับใครอื่นเลย โดยเฉพาะมู่อวี้เฉิง บางครั้งเขาก็ไม่ยอมให้แม้แต่ลูกชายของตัวเองเข้าใกล้

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฉินคั่ว เธอมักจะรู้สึกไม่พอใจเสมอ เพราะเขาเป็นพวกเจ้าชู้ที่ดึงดูดผู้หญิงรอบตัวแบบไม่ขาดสาย แบบนี้จะมั่นใจว่าเขาจะเลิกเจ้าชู้จริงหรอ?

นับตั้งแต่สองคนรู้จักกันมา เขาได้แสดงความมุ่งมั่นและจริงใจให้เธอเห็นแล้ว แต่บางครั้งกู้ชิงก็เป็นกังวลกับประวัติความรักอันโชกโชนของเขา

ถ้าจะบอกว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รู้ว่ากู้ชิงกำลังคิดอะไรอยู่คงจะเป็นเรื่องที่แปลกมาก เธอจึงพูดปลอบใจว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ว่าเธอเก่ง ค่อย ๆ ปรับความเข้าใจกัน เราไม่ได้จะตายกันพรุ่งนี้สักหน่อย”

คำพูดดังกล่าวทำให้กู้ชิงหลุดหัวเราะและเผลอทุบ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบา ๆ “ฉันไม่ตายก่อนหรอกค่ะ”

การพูดอธิบายกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้ชัดเจนตั้งแต่แรกเป็นสิ่งที่ดี ฉินคั่วเป็นคนที่ได้คืบแล้วจะเอาศอก พอความสัมพันธ์กับกู้ชิงดีขึ้น เขาก็รู้ว่ากู้ชิงจะไม่หนีหน้าเขาอีก เขาจึงแวะมาที่บริษัททุกวัน ตรงต่อเวลามากกว่าพนักงานตอกบัตรเข้าทำงานเสียอีก

แน่นอนว่ากู้ชิงรู้สึกรำคาญสุด ๆ ไปเลย แต่ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เหมือนเมื่อก่อน ตอนแรกถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงเข้าใจอยู่ แต่พอเห็นเขาได้ใจแล้วกลับแวะเวียนมาที่นี่ทุกวัน ช่างขยันขันแข็งซะเหลือเกิน!

“กู้ชิง จะทำอะไรต้องระมัดระวังบ้างนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเตือนด้วยเจตนาดี ตอนนี้ข่าวลือเกี่ยวกับกู้ชิงแพร่สะพัดไปทั่วบริษัท ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแค่เดินมาตามทางก็ได้ยินเรื่องนินทาไปถึงเจ็ดแปดเก้าเรื่อง!

“ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” ปากพูดปฏิเสธแต่ใบหูกลับแดงแปร๊ด แสดงให้เห็นชัดเจนว่าการหลอกลวงตัวเองมันเป็นยังไง

“ฉินคั่วมาที่นี่ทำไมทุกวัน? หรือว่ากาแฟที่บริษัทเราอร่อยเหรอ?”

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะคะ คุณไปถามเขาเองสิ!”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ไปถามหรอก เพียงแต่พูดหยอกล้อ กู้ชิงเท่านั้น ส่วนข่าวลือพวกนั้นช่างมันเถอะ ไม่ต้องไปสนใจ!

อันที่จริงถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดมากไป คนในบริษัทไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร ผู้ชายที่แวะเวียนมาหาผู้หญิงบ่อย ๆ ไม่ต้องเดาอะไรมากก็พอจะรู้ว่าเขากำลังสนใจเธอ

พวกเขาแค่คร่ำครวญว่าแวดวงชนชั้นสูงนี้มันแคบจริง ๆ เพียงทำความรู้จัก เจอหน้ากันแค่ไม่กี่ครั้งก็ตกหลุมรักกันแล้ว

อันที่จริงมันก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นเสมอไป แต่บุคคลที่เกี่ยวข้องไม่ได้มีเจตนาจะออกมาปฏิเสธหรือพูดแก้ไข ข่าวลือมันก็เลยแผ่กระจายออกไป

ถึงแม้ว่าคนส่วนใหญ่จะไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่ก็ยังมีบางคนที่น่าเบื่อหน่าย ต่อหน้าไม่พูดอะไรแต่ลับหลังกลับเอาไปนินทาไม่ขาดสาย

ปกติแล้วฉินคั่วจะไม่แวะมาที่นี่โดยมือเปล่า บางครั้งเขาจะหอบหิ้วช่อดอกไม้เล็ก ๆ หรือช็อกโกแลตมากด้วย ถึงจะดูเป็นเรื่องจำเจไปสักหน่อย แต่ก็แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจของเขา เขาซื้อดอกไม้มาบ่อยมากจนทำให้แจกันที่บ้านของกู้ชิงเต็มไปหมด เธอจึงต้องเอามาเก็บไว้ที่บริษัทแทน

ครั้งนี้มีช่อดอกกุหลาบที่ถูกบรรจงจัดอย่างสวยงามมาวางไว้บนโต๊ะของแผนกต้อนรับ พนักงานรายหนึ่งเดินผ่านมาจึงหยิบขึ้นมาดู พอเห็นพนักงานต้อนรับเดินเข้ามาใกล้ก็ถามว่า “นี่ช่อดอกไม้ที่คุณฉินส่งมาเหรอ?”

คำถามดังกล่าวไม่น่าแปลกใจนักเพราะช่วงนี้เขามัก จะส่งช่อดอกไม้มาบ่อย ๆ แต่พนักงานต้อนรับกลับหน้าแดงและตอบอย่างเคอะเขินว่า “เปล่าค่ะ อันนี้แฟนฉันส่งมาให้”

“ว้าว แฟนคุณใส่ใจคุณดีจัง”

พนักงานต้อนรับรู้สึกอบอุ่นหัวใจมากแต่พูดตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ครั้งที่แล้วก็เพิ่งบอกไป ยังจะส่งดอกไม้มาอีกเหรอเนี่ย? อยากให้เขาหยุดเปลืองเงินจริง ๆ สักที!”

ขณะเดียวกันพนักงานคนอื่น ๆ ก็เดินเข้ามามุงเรื่องนี้ หลายคนแสดงความยินดีและอวยพรให้กับรักที่สดใส แต่ก็มีเสียงหนึ่งแฝงไปด้วยความเยาะเย้ยที่ไม่เข้าท่าพูดแทรกขึ้นมาว่า “ใช่ คนที่ส่งดอกไม้มาให้ต้องเป็นคุณฉินคนเดียวหรือไง? พอเห็นผู้ชายหน่อยก็พูดยกยอให้เขาหมด น่าเสียดายบางทีเขาอาจจะไม่ได้ปลื้มก็ได้นะ!”

คำพูดนี้ฟังดูไม่ค่อยดีนัก กู้ชิงกำลังเดินถือกาแฟเข้าในห้องทำงาน พอได้ยินใครบางคนพูดแบบนี้เธอก็หยุดเดินทันที

พนักงานต้อนรับเดิมทีกำลังมีความสุขแต่ตอนนี้กลับหน้าเจื่อนลง เธอไม่รู้จะตอบกลับยังไงเพราะปกติแล้วเธอไม่ค่อยได้คุยกับผู้หญิงคนนี้เลย พอมาพูดตอกหน้ากันแบบนี้ เธอก็ไม่รู้จะรับมือกับสถานการณ์ดังกล่าวยังไง…

“แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณฉิน? พูดแบบนี้เดี๋ยวคนอื่นก็คิดว่าบริษัทเราไม่พอใจกับคู่ค้าหรอก” พนักงานที่พูดขึ้นในตอนแรกตอบโต้กลับ เธอทนฟังคำพูดดังกล่าวไม่ไหวเหมือนกัน

“เขาไม่ได้ส่งดอกไม้มาให้เธอนี่ ทำไมจะต้องแก้ต่างแทนด้วย?” คนที่พูดกล่าวหาไม่ยอมจบง่าย ๆ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ชอบใครสักคน แต่ดูจากคำพูดคำจาของเธอแล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะวิพากษ์วิจารณ์ทุกคนยกเว้นตัวเอง

“พวกคุณมาบริษัทเพื่อพักผ่อนหรือทำงานกัน?” กู้ชิงเดินออกมาด้วยสีหน้ามืดมน “แล้วนี่มันเวลาพักเหรอ?”

พอเธอพูดแบบนั้น ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปทำงาน แต่มีคนหนึ่งชักช้า หันกลับมามองกู้ชิงด้วยสีหน้าหมั่นไส้ วินาทีนั้นก็เข้าใจได้ทันทีว่าคนคนนี้จะต้องขัดแย้งกับกู้ชิง

แต่ว่ากู้ชิงไม่ได้สนใจจะลดตัวลงไปมีปัญหากับคนพวกนี้ เพียงแต่พอพูดถึงฉินคั่วมันเหมือนกับการเจาะเข้าไปในจุดอ่อนของเธอ เธอทั้งรู้สึกอายและโกรธจนเกือบจะรักษาท่าทีเอาไว้ไม่ได้