พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 950 ผมอยู่กับคุณ

ตอนที่ 950

ผมอยู่กับคุณ

“จะต้องไม่เป็นไร!” ฉินคั่วกอดเธอไว้ในอ้อมแขน วางคางไว้บนศีรษะเธอและพูดเกลี้ยกล่อมอย่างอดทน “พวกเขาเป็นคนคุยง่าย ไม่รู้ว่าจะดีใจกันขนาดไหนถ้ารู้ผมพาลูกสะใภ้กลับบ้านด้วย”

“ยัง!” กู้ชิงยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เธอคิดวิเคราะห์มาจนถึงขั้นสุดท้ายแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกด้อยค่ากว่าอยู่ดี ครอบครัวของฉินคั่วเป็นผู้ดีเก่าแก่ แค่ทรัพย์สินสุทธิของเขาเพียงคนเดียวเธอยังไม่อาจเทียบได้

เมื่อเห็นว่ากู้ชิงดูจะวิตกกังวลเกินไป ฉินคั่วก็ประคองใบหน้าเธอขึ้นมา ดวงตาสีนิลเต็มไปด้วยความอ่อนโยนก่อนจะยิ้มและพูดว่า “ว่าที่ภรรยาผมเก่งขนาดนี้ ถ้าจะมีข้อผิดพลาดอะไรก็คงเป็นภรรยาที่ชอบเมินผมมากกว่า!”

“ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่ต้องห่วง พวกเขาชอบคุณมากกว่าที่คุณคิดอีก!”

ดวงตาของกู้ชิงเป็นประกาย เธอรวบรวมความกล้าและสูดลมหายใจเข้าลึก “ก็ได้ ฉันเชื่อนาย”

ฉินคั่วรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาก หลังจากโอบกอดคนในอ้อมแขนและพูดเกลี้ยกล่อมอยู่พักหนึ่ง เขาก็นั่งประจำที่และขับรถไปที่วิลล่าชานเมือง

“เชิญลงจากรถได้ครับคุณลูกสะใภ้ ไปเจอหน้าพ่อแม่ผมกัน!” หลังจากพ่อบ้านประจำวิลล่าพาเขาไปจอดรถยนต์แล้ว ฉินคั่วก็เดินลงมาเปิดประตูรถให้กู้ชิง ยิ้มและยื่นมือออกไป

กู้ชิงลังเลเล็กน้อยแต่ยังคงยื่นมือออกไปหาเขา

พวกเขาสองคนเดินจับมือกันเข้าไปข้างในท่ามกลางสายตาของทุกคน จนกระทั่งมาถึงวิลล่า กู้ชิงก็ตระหนักได้ว่ามันงดงามมากแค่ไหน

เธอเก็บความประหลาดใจเอาไว้ เลือกที่จะจัดแจงท่าทางให้ดีและปล่อยให้ฉินคั่วเดินจูงมือเข้าไปข้างใน

“นี่ลูกสะใภ้ที่แกพามาเหรอ?” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งทำหน้าตาเคร่งขรึมอยู่บนโซฟา สวมใส่เสื้อผ้าทรงจีนสไตล์โบราณ แม้ว่าไรผมด้านข้างจะกลายเป็นสีขาวแต่ก็มองออกว่าในวัยหนุ่มเขาคงจะดูหล่อเหลาไม่น้อย

ผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาดูเหมือนว่าจะได้รับการดูแลอย่างดี เธอมีรูปร่างหน้าตาอ่อนโยน นั่งมองมาทางพวกเขา เงียบ ๆ ราวกับว่ากำลังใช้สายตาสำรวจ

กู้ชิงยืนอยู่ข้าง ๆ ฉินคั่วด้วยหัวใจที่พองโตขึ้น ดูเหมือนว่าจะตระหนักได้ถึงความลำบากใจชั่วขณะ เธอแอบบีบมือเขา เบา ๆ แล้วเดินก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ หย่อนก้นลงบนโซฟาอย่างไม่เกรงกลัว ดูสงบและผ่อนคลายลงมาก

“พ่อแม่ ผมพาลูกสะใภ้มาหาแล้ว นี่เหลือก็ขึ้นอยู่กับพ่อแม่นั่นแหละ!”

“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า!” กู้ชิงพูดทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพ พร้อมแสดงรอยยิ้มอย่างเหมาะสม

พ่อฉินแม่ฉินไม่ตอบ เพียงแต่มองหน้ากัน จากนั้นภาพที่ทำให้ทุกคนอ้าปากค้างก็ปรากฏขึ้น

พ่อฉินรีบลุกขึ้นมาจับหูฉินคั่วอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ ภาพลักษณ์ที่ดูสุภาพเมื่อกี้นี้จางหายไปทันที เหลือเพียงแววตาฉลาดปราดเปรื่องที่สะท้อนออกมาจากแว่นตา “ไอลูกคนนี้มันจริง ๆ เลย! ทำตัวเสเพลไปเรื่อยสุดท้ายก็คว้าผู้หญิงดี ๆ มาเป็นเมียได้ โชคดีจริง ๆ ที่ได้คนดี ๆ มาครอบครอง”

“เจ็บ ๆ ๆ… เจ็บบบ!” ฉินคั่วทำหน้าตาบูดบึ้งแล้วพูดว่า “พ่อ เบา ๆ หน่อย ผมก็จริงจังแล้วไม่ใช่หรือไง?”

ในอีกด้านหนึ่ง แม่ฉินนั่งอยู่ข้าง ๆ กู้ชิง เธอเอื้อมมือออกไปจับมือกู้ชิงอย่างเป็นมิตรและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หนูจ๋า มาชอบเจ้าเด็กนี่ได้ ถือว่าเป็นโชคดีของเขาจริง ๆ”

“เจ้าเด็กนี่ชอบเปลี่ยนใจไปเรื่อยมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วล่ะ ชอบอะไรไม่ได้นานก็เลิกชอบ เอ๋ แต่ก็กลัวว่าจะทำให้หนูเสียใจเหมือนกันนะ เพราะงั้นคงต้องหาทางจัดการกับเจ้าเด็กนี่ก่อน!”

กู้ชิงรู้สึกซาบซึ้ง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าพ่อแม่ของฉินคั่วจะเป็นแบบนี้ พอคิดว่ากำลังจะพูดอะไรออกไปก็เห็นแม่ฉินหันไปมองทั้งสองคนที่กำลังทะเลาะกันและพูดว่า “พ่อ จัดการมันแรง ๆ เลย ลูกสะใภ้อยู่นี่แล้ว! อย่าปล่อยให้ลูกสะใภ้เสียใจเปล่า ๆ!”

“ได้จ๊ะ ภรรยา!” พ่อฉินตอบโต้ด้วยการโจมตีฉินคั่วอย่างไร้ความปรานี แต่ทว่าฉินคั่วไม่สามารถต่อสู้กลับได้ ทำได้แค่ยกมือขึ้นมาเหนือหัวศีรษะ บดบังตัวเองเอาไว้ด้วยการนั่งตะแคง

“ลูกสาว ดูไว้ ถ้าไอเด็กเจ้าปัญหานี่มันรังแกหนู ก็ทุบมันแรง ๆ แบบนี้เลยนะ!”

กู้ชิงมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความเงียบ โดยรู้อยู่แก่ใจว่าพ่อแม่ฉินกำลังขจัดความสงสัยในใจเธอ

ในอีกด้านหนึ่ง พ่อฉินเริ่มเหนื่อยกับการทุบตี เขาทำหน้างอเล็กน้อยและปล่อยลูกชายที่พยายามหลบเลี่ยงออกไป ก่อนจะถอนหายใจและเดินมานั่งลง จากนั้นพ่อฉินก็พูดว่า “เมื่อก่อนเราต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ ยุ่งกันมากจนไม่ได้สนใจเจ้าเด็กนี่มากนัก มันอาจจะเคยเป็นเด็กนิสัยไม่ดีแต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นมากแล้ว มีลูกสะใภ้เก่ง ๆ อย่างหนูอยู่ พ่อเชื่อว่ามันจะไม่ทำอะไรเกินเลยอีก”

“หนูจ๋า ถ้าในอนาคตเจ้าเด็กนี่ทำตัวไม่ดีกับหนูก็มาบอกเราได้เลยนะ พวกเราจะช่วยจัดการเอง”

“ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณลุงคุณป้า!” กู้ชิงรู้สึกตาพร่ามัวเล็กน้อยจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา การได้เจอพ่อแม่สามีที่ดีแบบนี้มันดีมากจริง ๆ ทำให้ความกังวลในใจของกู้ชิงจางหายไปจนหมดสิ้น และได้รับการเอาอกเอาใจเกินคาดหมาย

“เด็กโง่ ยังจะมาเรียกคุณลุงคุณป้าอยู่อีก เปลี่ยนคำเรียกได้แล้ว!” แม่ฉินยิ้มขณะตบมือกู้ชิงเบา ๆ และขยิบตาให้เธอ

“พ่อ แม่…” กู้ชิงส่งเสียงเรียกออกมาด้วยความเขิน ภายใต้สายตากระตือรือร้นของทั้งสองคน

“เย้!” ทั้งสองคนดีใจมากและยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

“พ่อแม่! เป็นอะไรกัน? เราสองคนกลับมายังไม่ทันได้พักเลย ทำไมพ่อแม่…” ฉินคั่วพูดพลางผลักทั้งสองคนเบา ๆ

“เอาล่ะ ๆ ๆ งั้นเราให้เวลาหนุ่มสาวเขาไปพักกันก่อนเถอะ!” แม่ฉินขยิบตาให้พ่อฉินและทั้งสองคนก็เดินยิ้มออกไป

“อย่าลืมนะเจ้าลูกชาย แกต้องพาสะใภ้ไปกินข้าวเย็นด้วย!”

ในชั่วพริบตาก็เหลือเพียงทั้งสองในห้องโถง

ฉินคั่วเก็บท่าทางเมื่อครู่และแสดงสีหน้าน้อยใจ ทำหน้าเศร้าและลงมานั่งข้าง ๆ กู้ชิง ซบศีรษะลงบนไหล่เธอ “ผมบอกแล้วไง คุณเก่งขนาดนี้ใครเห็นก็ต้องชอบ! ยิ่งถ้าเป็นพ่อแม่ผมนะไม่ต้องพูดถึง!”

“พูดตามจริงนะ!” กู้ชิงปัดปอยผมที่กระเซิงอยู่ข้างหูแล้วพูดเบา ๆ ว่า “พ่อแม่นายก็น่ารักดี”

“ก่อนจะมาที่นี่ฉันคิดว่าพ่อแม่นายน่าจะมีนิสัยตรงข้ามกัน ไม่คิดว่าพวกเขาจะเป็นคนง่าย ๆ”

“ไม่จริงสักหน่อย!” ฉินคั่วถึงกับรู้สึกสิ้นหวัง “เพราะลูกสะใภ้เก่งมาก พ่อแม่ผมเคยได้ยินคนอื่นพูดถึงคุณมาก่อนเลยค่อนข้างประทับใจในตัวคุณน่ะ”

“วันนี้ผมพาคุณกลับมาบ้าน พ่อแม่ผมก็ชอบคุณตั้งแต่ครั้งแรกเห็น คุณยังมองไม่ออกอีกเหรอ?” ฉินคั่วพูดกับพร้อมอุ้มเจ้าหญิงกู้ชิงของเขาขึ้นมาจนทำให้เธอร้องเสียงหลง

“ฉินคั่ว! นายจะทำอะไร!” กู้ชิงหน้าแดง กลัวว่าคนอื่นจะได้ยินจึงรีบคว้าฉินคั่วเอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง

“คนตั้งเยอะแยะ! นายจะมาทำบ้า ๆ อีกเหรอ?” กู้ชิงลดเสียงต่ำ แต่ฉินคั่วกลับหัวเราะและโน้มตัวลงมาข้างหูเธอ “กลัวอะไร เข้ามาในบ้านผมเขาก็รู้กันหมดแล้วว่าคุณเป็นคนที่บ้านผม คิดจะหนีไปไหนตอนนี้ไม่ได้แล้วนะ!”

ลมหายใจร้อนพ่นลงบนใบหูเปราะบางของกู้ชิงจนทำให้เธอต้องย่นคอกลับ

ขณะเดียวกันฉินคั่วอุ้มพาเธอไปยังห้องที่จัดเตรียมเอาไว้ และพูดเบา ๆ ว่า “คืนนี้มีนัดกินข้าวเย็นนะ พักผ่อนหน่อยเถอะ เดี๋ยวผมอยู่กับคุณเอง”

“อืม!” กู้ชิงพยักหน้าแล้วพบว่าพื้นที่บริเวณด้านข้างยวบลง พอหันไปมองก็เห็นว่าฉินคั่วกำลังนอนอยู่ข้าง ๆ โดยจับมือเธอไว้ข้างหนึ่ง “พักผ่อนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง” เสียงแผ่วเบาของฉินคั่วดังเหนืออยู่ศีรษะของเธอ

-จบเล่ม-