ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 174 ข้าก็อยากลองเหมือนกัน

บทที่ 174 ข้าก็อยากลองเหมือนกัน

ซ่งชิงหลันสนใจเรื่องโชคลางตามแบบจีนโบราณมาตั้งแต่ชาติก่อน โดยนางดูจากโทรทัศน์เป็นประจำ จนมีความเชื่อเรื่องโชคลางอยู่ไม่น้อย

เมื่อได้ยินคำชักชวนของแม่เฒ่าซ่ง นางก็กระตือรือร้นอยากลองบ้าง

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วพูดขึ้น “เจ้าค่ะ มาลองกันเถิด”

ฉูซื่อโม่วที่อยู่ข้างกัน ได้ยินเช่นนั้นก็เกิดความสนใจเช่นกัน “ข้าก็อยากลองด้วย ข้าเช่นกันขอรับ”

ซ่งชิงหนานหรี่ตาลงเล็กน้อย มองเพื่อนของพี่ชายด้วยสีหน้าแปลกใจแล้วพูดเสียงเบา “เจ้าท่าทางไม่ใช่คนที่จะสนใจเรื่องดวงชะตาเลย”

เท่าที่รู้มา ซ่งชิงหนานคิดว่าฉูซื่อโม่วให้ความรู้สึกใกล้เคียงกับน้องทั้งสี่ของตน ซึ่งเป็นบัณฑิตแก่เรียน ไม่น่าจะเชื่อเรื่องไสยศาสตร์หรือความเชื่อเรื่องโชคลางเช่นการเสี่ยงเซียมซีหรือไหว้พระขอพรเช่นนี้ และยิ่งไปกว่านั้นผู้คนที่สนใจเรื่องการเสี่ยงเซียมซีมักเป็นสตรีเสียมากกว่า

หากแต่ฉูซื่อโม่วยิ้มและตอบอย่างใจเย็น “ข้าสนใจเรียนรู้ศาสตร์ทุกแขนง และยังให้ความสนใจเกี่ยวกับเรื่องความเชื่อด้วยเช่นกัน ดังนั้นไม่เสียหายที่จะทดลอง”

จากนั้นซ่งชิงหลันและฉูซื่อโม่วจึงได้จุดธูปและหยิบเซียมซีออกมา แล้วคุกเข่าที่หน้าเทวรูป เริ่มเขย่าเซียมซีในมือพลางตั้งสมาธิ

ไม่นานนักทั้งสองก็ได้ไม้เสี่ยงทายตกลงมาคนละหนึ่งก้าน

แม่เฒ่าซ่งรีบเอ่ยถาม “ดูเร็วเข้า ได้คำทำนายว่าเช่นไร”

ซ่งชิงหลันหยิบขึ้นมาดู จากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้ม “ดีงาม”

ซ่งชิงหนานเดินเข้าไปหาฉูซื่อโม่วด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วถามขึ้น “ซื่อโม่วแล้วเจ้าเล่า?”

ฉูซื่อโม่วหันไม้เสี่ยงทายออกมาแล้วตอบ “ข้าโชคไม่ดีเลยขอรับ”

แม่เฒ่าซ่งมองใบหน้าอ่อนโยนราวกับหยกสลักของฉูซื่อโม่วด้วยความกังวล และรีบเอ่ยปลอบเด็กหนุ่ม “จริง ๆ แล้วคำที่เขียนอยู่ก็ไม่ได้แม่นยำเพียงนั้น ที่สำคัญกว่าคือคำทำนายของท่านอาจารย์มากกว่า ไปให้ท่านทำนายเซียมซีกันเถิด”

ทั้งสี่เดินออกจากวัดพร้อมกัน

อาจารย์ผู้ทำนายเซียมซีนั่งอยู่ด้านนอก ใต้ต้นไทรอายุกว่าร้อยปี ท่านเป็นชายชราผมขาวหนวดเครายาวท่าทางลึกลับ ราวกับนักปราชญ์ผู้ล่วงรู้ความลับของสวรรค์

เมื่อเห็นท่าทางของท่าน แม่เฒ่าซ่งก็เชื่อถือศรัทธาทันที แทบรอไม่ไหวที่จะพาซ่งชิงหลันเข้าไปใกล้ และพูดกับอาจารย์ “ท่านอาจารย์ เรามาพบท่านเพื่อรับคำทำนายเจ้าค่ะ”

ชายชราเคราขาวลูบเคราตัวเองแล้วเหลือบมองทุกคนเล็กน้อย จากนั้นชำเลืองมองทางหญิงชรา ไล่สายตาไปทางซ่งชิงหลัน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เจ้าปรารถนาจะรู้เรื่องใดอย่างนั้นหรือ?”

ซ่งชิงหลันยิ้มและกำลังจะถาม “คือว่าข้า…”

แต่แม่เฒ่าซ่งเปิดปากถามออกไปก่อน “เรื่องเนื้อคู่ของนางเจ้าค่ะ”

หลานสาวตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เข้าใจได้ว่าเหตุใดท่านย่าจึงชักชวนให้นางมาเสี่ยงเซียมซี

หญิงชราจับมือซ่งชิงหลันแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “นางจะได้แต่งงานอีกหรือไม่เจ้าคะ?”

ชายชราเคราขาวไม่ได้เอ่ยปากออกมาในทันที เพียงแต่จ้องมองซ่งชิงหลันอยู่อย่างเงียบ ๆ

และซ่งชิงหลันไม่สามารถขัดแม่เฒ่าซ่งได้ จึงพยักหน้าให้ท่านอาจารย์ “เจ้าค่ะ”

“ไหนดู” ชายชรารับเอาแท่งไม้เสี่ยงทายของซ่งชิงหลันไป แล้วนำคำทำนายที่มีตัวอักษรตรงกันมาให้ “นี่อย่างไรเล่า”

ซ่งชิงหลันอ่านคำทำนายที่เขียนไว้ว่า ‘ดั่งมิตรสหายแต่เก่าก่อน’

ท่านย่ามองดูคำทำนายแล้วถามต่อ “ท่านอาจารย์ หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?”

ฉูซื่อโม่วชำเลืองมองคำทำนายแล้วพูดขึ้น “ความหมายของมันคือ เนื้อคู่ของพี่ชิงหลันอาจจะเป็นคนที่รู้จักกันอยู่แล้วหรือขอรับ?”

ท่านย่าเม้มปากแล้วพูดขึ้น “หลันหลันมีกิจการของตัวเอง ย่อมต้องรู้จักผู้คนไม่น้อย”

ชายชราลูบเคราอีกครั้งและยิ้มอย่างมีเลศนัย “แม่นางน้อย ข้าจะให้คำทำนายเพิ่มอีก สิ่งที่เจ้าตามหาอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ”

ซ่งชิงหนานพลันคิดขึ้นมาได้ เขาจึงเอ่ยขึ้นบ้าง “ตะวันตกเฉียงเหนือ เป็นไปได้หรือไม่ว่า…”

ก่อนที่จะว่าจบ ฉูซื่อโม่วก็พูดอย่างตื่นเต้น “เท่าที่ข้ารู้ ย่านหย่งเหออยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองหลวงแห่งนี้ เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาเป็นคนย่านหย่งเหอเช่นกัน”

แม่เฒ่าซ่งพยักหน้าตามข้อสันนิษฐานของฉูซื่อโม่วที่ฟังดูเข้าที

นางจึงถามอีกครั้ง “เป็นอย่างนั้นหรือไม่เจ้าคะ?”

ชายชราเพียงยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวตอบ “นี่คือความลับของสวรรค์ ข้าเพียงสามารถบอกใบ้ได้ แต่ไม่อาจเปิดเผยทุกสิ่งแก่พวกเจ้าได้โดยตรง”

เมื่อเห็นว่าท่านย่ายังคงต้องการถามเพิ่มอีก ซ่งชิงหลันก็คว้ามือเหี่ยวย่นของหญิงชราเอาไว้ทันที “เอาเถิดท่านย่า ในเมื่อสวรรค์ลิขิตแล้ว ถึงเวลาเราก็จะได้คำตอบเองเจ้าค่ะ”

ชายชรามองซ่งชิงหลันด้วยสายของความชื่นชม และเอ่ยพร้อมยิ้ม “แม่นางผู้นี้ ไม่ใช่คนที่จะพบเจอได้ในโลกนี้จริง ๆ”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หัวใจของซ่งชิงหลันก็เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

หญิงสาวเบิกตากว้าง มองไปทางอาจารย์เฒ่า และรู้สึกราวกับว่ากำลังถูกดวงตาอ่อนโยนนั้นจ้องทะลุเข้ามาถึงวิญญาณ

นางถอยหลังจากเขาหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความคิดเลวร้ายผุดขึ้นในหัวไม่หยุด นางกำลังรู้สึกว่าชายชราตรงหน้าอาจจะรู้ ว่าตนไม่ใช่ซ่งชิงหลันตัวจริง

โชคดีที่ในตอนนั้นเอง ฉูซื่อโม่วซึ่งอยู่ข้างกันก็เริ่มยื่นแท่งไม้ของตัวเองให้ท่านอาจารย์ แล้วเอ่ยถามขึ้น “ท่านอาจารย์ โปรดช่วยดูแท่งไม้เสี่ยงทายของข้าด้วยขอรับ”

ชายชราจึงละความสนใจไปที่แท่งไม้ไผ่นั้น แล้วเอาคำทำนายออกมาให้เด็กหนุ่ม

“เขียนว่าอย่างไร” ซ่งชิงหนานโน้มตัวเข้ามาอ่านด้วยความใคร่รู้

ริมฝีปากของเด็กหนุ่มเจ้าของคำทำนายขยับอ่านตามตัวอักษรเหล่านั้น ‘ห่างไกลถึงชั้นนภา ทว่าใกล้เพียงเอื้อมถึง’

คำทำนายนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเขา

ซ่งชิงหนานขมวดคิ้วทันที จากนั้นก็ถามขึ้น “ซื่อโม่ว เจ้าอธิษฐานเรื่องใดกัน?”

ชายชรามองไปทางฉูซื่อโม่วที่นิ่งไม่ขยับเขยื้อน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณชาย เนื้อคู่ของท่านอยู่ไม่ไกล แต่ก็ห่างออกไปเหนือชั้นฟ้า”

ฉูซื่อโม่วเม้มริมฝีปากแล้วถามเสียงเบา “แล้วข้าควรทำอย่างไรขอรับ?”

“ทุกอย่างอยู่ที่โชคชะตาของเจ้า ขอให้โชคดีก็แล้วกัน”

ในที่สุดทั้งสี่คนก็เดินออกจากวัดพร้อมกัน

ซ่งชิงหนานไม่สามารถต่อสู้กับความอยากรู้อยากเห็นในใจตัวเองได้ จึงรีบดึงสหายของพี่ชายเข้ามาใกล้แล้วถามขึ้น “ซื่อโม่ว เจ้ามีคนที่ชอบอยู่แล้วอย่างนั้นหรือ นางเป็นผู้ใดกัน”

ฉูซื่อโม่วเม้มปากยิ้ม แต่ไม่ได้เอ่ยชื่อใดออกมา

ทางด้านแม่เฒ่าซ่งก็ยังคงไม่หยุดคิดเกี่ยวกับคำทำนายของซ่งชิงหลัน และพึมพำออกมา “คนที่รู้จักกัน อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนืออย่างนั้นหรือ?”

ขณะที่พูดก็จับมือฉูซื่อโม่วแล้วถามขึ้น “ซื่อโม่ว ทิศตะวันตกเฉียงเหนือคือที่ใด”

“ทิศตะวันตกเฉียงเหนือหรือขอรับ ข้าขอดูที” เด็กหนุ่มมองไปรอบ ๆ ชี้ไปข้างหน้าในแนวทแยง แล้วพูดขึ้น “ท่านย่าซ่ง ทางนั้นขอรับ”

สามคนที่เหลือมองตามไปยังทิศทางนั้น ซึ่งเป็นทิศทางของบันไดทางเข้าวัด

ในตอนนั้นเองคนที่คุ้นเคยสองคนค่อย ๆ เดินมาจากบันได “พี่ต้าหย่ง เร็วเข้าสิเจ้าคะ”

คนทั้งสองคืออู่เชียนเชียนและอู่ต้าหย่ง

ฉูซื่อโม่วที่ได้พบกับสตรีที่ตนแอบหลงรัก หัวใจก็พลันเต้นแรงทันที เด็กหนุ่มตื่นตระหนกอย่างช่วยไม่ได้ เพียงเขาคิดถึงนาง นางก็มาอยู่ที่นี่ ช่างเป็นเรื่องที่บังเอิญมากเสียจริง

ส่วนแม่เฒ่าซ่งก็มีท่าทีประหลาดใจ “นายท่านอู่ เป็นไปได้หรือไม่ว่าเป็นท่าน หลันหลัน เนื้อคู่ของเจ้าคือนายท่านอู่แน่นอน”

ระหว่างที่ว่าเช่นนั้น หญิงชราก็จับมือหลานสาวอย่างตื่นเต้น