ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 184 พาเจ้ามาเพื่อความปลอดภัย
บทที่ 184 พาเจ้ามาเพื่อความปลอดภัย
หลังจากนั้นอู่เชียนเชียนจึงออกมาจากมุม
นางหลบสายตา ไม่กล้ามองซ่งชิงหลัน สีหน้าดูเขินอายที่ถูกจับได้ นางยิ้มก่อนบอก “พี่ชิงหลัน ท่านตาไวเสียจริงนะเจ้าคะ ฮ่า ๆ…”
ซ่งชิงหลันบีบจมูกนางเบา ๆ ก่อนว่าหยอก “ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว จะซ่อนตัวไม่ยอมมาส่งซื่อโม่วเพราะเหตุใด?”
เมื่ออู่เชียนเชียนได้ยินเช่นนั้นก็หน้าตาตื่นและรีบแก้ตัว “ผู้ใดบอกว่าข้ามาส่งเขา ไม่มีทาง ข้ามาที่นี่เพราะ…เพราะ…”
“อย่าบอกนะว่า เจ้ามาที่นี่แต่เช้าเพียงชมทิวทัศน์”
“อื้ม ใช่! ใช่แล้ว! ข้าว่าคนขับเรือผู้นั้นดูดีไม่น้อย” อู่เชียนเชียนตอบเสียงแข็ง
“เจ้านี่นะ…” ซ่งชิงหลันมองนางพร้อมรอยยิ้ม และตั้งท่าจะพูดบางอย่าง
ทันใดนั้น เสียงตะโกนหนึ่งดังมาแต่ไกล “ท่านพี่! ท่านพี่! ที่บ้านเกิดเรื่องแล้วขอรับ!”
ซ่งชิงหลันเงยหน้ามอง ก่อนเห็นซ่งชิงเป่ยรีบโผวิ่งมาหาอย่างกับลมพัด
เขาเหนื่อยหอบทั้งสภาพเหงื่อแตกพลั่ก สีหน้าตื่นตระหนกเต็มที
นางพลันหวั่นใจขึ้นมา จึงรีบถาม “มีอันใด เกิดเรื่องใดขึ้นอย่างนั้นหรือ?”
เขากลืนน้ำลายก่อนตอบเสียงวิตก “ท่านย่าขอรับ…ท่านย่าล้มป่วย!”
“ว่าอย่างไรนะ” สีหน้านางฉายแววเคร่งเครียด ก่อนจะกระโดดขึ้นรถลา “ไปกันเถิด เราจะกลับกันประเดี๋ยวนี้”
ซ่งชิงเป่ยไม่พูดไม่จารีบขึ้นรถทันที
“ข้าไปด้วยเจ้าค่ะ!” อู่เชียนเชียนขึ้นรถมาด้วยกัน
ซ่งชิงหลันเป็นกังวลมาก นางขี่ลากลับมาถึงบ้านสกุลเฉียนหลังจากนั้นไม่นาน
แล้วรีบไปที่ห้องแม่เฒ่าซ่ง
ยามนี้ซ่งอวิ๋นเฟิงเดินวนอยู่ด้านหน้าด้วยท่าทีหวั่นวิตก
เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นซ่งชิงหลันกลับมา แล้วจึงถอนหายใจโล่งอกขณะรีบก้าวมาหาและบอก “หลันหลัน! เจ้ากลับมาเสียที!”
นางขมวดคิ้วพยักหน้า “ท่านอาเล็ก ข้าจะเข้าไปดูท่านย่าก่อนเจ้าค่ะ”
เมื่อเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นหลิวกุ้ยเสียกับเมิ่งเตี๋ยหวู่ดูแลหญิงชราอยู่ข้างเตียง
ด้านหลิวกุ้ยเสียหันมาเห็นนาง สีหน้าดูตื่นตระหนก ก่อนเรียกเสียงแผ่วเบา “หลันหลัน…”
ซ่งชิงหลันเห็นหญิงชรานอนป่วยอยู่บนเตียงก็ปวดใจขึ้นมา จึงถามขึ้น “เกิดสิ่งใดขึ้น เมื่อคืนท่านย่ายังสบายดีอยู่เลยเจ้าคะ เหตุใดอยู่ ๆ นางถึง…”
เมิ่งเตี๋ยหวู่ที่อยู่ด้านข้างบอก “เมื่อเช้าข้าตื่นมา เห็นว่าท่านย่ายังไม่ตื่นมาทานมื้อเช้าจึงไปดู นึกไม่ถึงว่าท่านย่าจะนอนบนเตียงเพราะลุกไม่ขึ้น…”
หลิวกุ้ยเสียพลันหน้าเสีย นางจับมือซ่งชิงหลันอย่างเป็นกังวล และเอ่ยเสียงเบา “หลันหลัน หรือท่านย่าจะเป็นเหมือนท่านย่าของซื่อโม่วที่กำลังจะ…”
“อย่าพูดเช่นนั้นนะเจ้าคะ!” หญิงสาวรีบเอ่ยขัด ก่อนอีกฝ่ายจะพูดอัปมงคลไปมากกว่านี้
ซ่งชิงหลันนั่งลงข้างเตียง จับมือแม่เฒ่าซ่งแล้ววางนิ้วที่ข้อมือเพื่อจับชีพจร
คิ้วขมวดของนางค่อย ๆ คลายลง ในที่สุดก็ปล่อยมือและถอนหายใจโล่งอก
อู่เชียนเชียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบถาม “พี่ชิงหลัน ท่านย่าเป็นอย่างไรบ้าง เป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ?”
“ใช่! ใช่! อาการเป็นอย่างไรบ้าง?” หลิวกุ้ยเสียถามด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน
นางมองคนในห้องที่อยู่ในอาการวิตก ก่อนบอกพร้อมรอยยิ้ม “วางใจได้ ท่านย่าไม่เป็นอันใด เพียงเป็นหวัดเท่านั้น”
เมิ่งเตี๋ยหวู่นิ่วหน้าและถามอย่างงุนงง “เพียงเป็นหวัดจะอาการหนักถึงเพียงนี้ได้อย่างไร เหตุใดถึงไม่รู้สึกตัวตื่นเช่นนี้เล่า?”
“เฮ้อ…” ซ่งชิงหลันถอนหายใจแผ่วเบาพลางมองหน้าหญิงชรา และเอ่ยเสียงเบา “ท่านย่าอาจสะเทือนใจจากเรื่องของท่านย่าของซื่อโม่ว นางเลยเครียดจนเป็นเช่นนี้ ข้าเขียนใบสั่งยาให้กินไม่กี่ครั้งก็น่าจะฟื้นขึ้นมาเจ้าค่ะ”
ว่าจบนางก็เดินไปคว้าพู่กันเขียนรายชื่อยา
หลังจากนั้นจึงหันไปบอกหลิวกุ้ยเสียและซ่งอวิ๋นเฟิง “ท่านอาเล็ก ท่านอาสะใภ้ ท่านย่าไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ ท่านไปดูแลภัตตาคารอวิ๋นหลายเถิด”
ก่อนหันไปบอกซ่งชิงเป่ยและน้องชายอีกคน “พวกเจ้าก็ด้วย รีบไปเรียนกันได้แล้ว”
“แต่ท่านย่า…” ซ่งชิงซียังคงเป็นห่วง
ซ่งชิงหลันวางพู่กันลงและบอก “ท่านย่าไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ หลังกินยาและพักผ่อน ท่านย่าก็ฟื้นตัวแล้ว เจ้ารออยู่ที่บ้านก็เปล่าประโยชน์ ไปทำในสิ่งที่ควร ข้าอยู่ที่นี่แล้วไม่ต้องเป็นห่วง”
ด้วยถ้อยคำที่นางพูดมาช่างมีเหตุผล คนในตระกูลจึงเชื่อฟังคำนางและแยกย้ายกันออกไป
ด้านเมิ่งเตี๋ยหวู่ก็เรียกรั่วหลี สาวใช้ส่วนตัวมาคอยช่วยเหลือซ่งชิงหลันก่อนบอก “ชิงหลัน เอาใบสั่งยาให้รั่วหลีไปซื้อยาที่ร้านสิ”
ซ่งชิงหลันส่ายหน้าพลางบอก “มีเพียงร้านยาเดียวที่มียานี้เจ้าค่ะ ซึ่งที่นั่นหายากนัก ข้าไปเองดีกว่า แต่ต้องรบกวนให้ท่านช่วยดูแลท่านย่ากับเฉินเฉินและเยว่เยว่ด้วย”
เมิ่งเตี๋ยหวู่แสร้งมองเหมือนโกรธ “ดูเจ้าพูดเข้าสิ รบกวนอันใดกัน เราเป็นตระกูลเดียวกันนะ นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว รีบไปซื้อยาแล้วรีบกลับมาเร็วเข้า ท่านย่าจะได้หายโดยเร็ว”
“เจ้าค่ะ” ซ่งชิงหลันพยักหน้า ก่อนมองอู่เชียนเชียนที่ยืนอยู่ข้างตัว “เชียนเชียน เจ้าไปกับข้า”
ที่แท้ที่นางมาก็คือ ตรอกเยียนหลิ่ว
ในที่สุดอู่เชียนเชียนก็เข้าใจว่า เหตุใดซ่งชิงหลันจึงไม่ยอมให้รั่วหลีมาเพียงลำพัง
ถึงอย่างไรที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ที่สตรีผู้ปฏิบัติตามควรมา
เนื่องจากมีหมอเถื่อนอยู่มาก ว่ากันว่าหมอที่เร่ไปมาในตรอกเยียนหลิ่วเชี่ยวชาญในการรักษาหญิงสาวที่ทำงานในหอนางโลม ทั้งยังจ่ายยาบำรุงร่างกายให้
สิ่งสำคัญคือหมอเหล่านี้มีพื้นเพกว้างขวาง สามารถหายารักษาโรค ยากระตุ้นกำหนัด และยาอื่น ๆ ได้ คนงานในหอนางโลมจึงมาที่นี่เพื่อซื้อยา และนำกลับไปให้หญิงสาวใช้
หลังซ่งชิงหลันซื้อยาเสร็จ อู่เชียนเชียนไม่รอช้าพานางออกมา และเอ่ยระหว่างเดิน “พี่ชิงหลัน ดีจริง ๆ ที่ท่านไม่ให้รั่วหลีมา แต่กลับให้ข้ามาเป็นเพื่อน ทั้งที่ข้าเป็นสาวบริสุทธิ์นี่นะ!”
“พรืด!” ซ่งชิงหลันอดหัวเราะไม่ได้และบอก “ก็เจ้ามีวิชาการต่อสู้ ข้าเลยพาเจ้ามาเพื่อความปลอดภัยอย่างไรเล่า”
“ฮึ่ย!” อู่เชียนเชียนส่งเสียงฟึดฟัด ก่อนบ่นขมุบขมิบ “หมอหวงคนนั้นก็ช่างเหลือเกิน มีที่มากมายในเมืองหลวง เหตุใดถึงมาเปิดร้านในที่เช่นนี้…”
นางเหลือบมองพลางเอ่ย “อย่าประเมินหมอหวงผู้นี้ต่ำไป ทักษะด้านการแพทย์ของเขาเก่งมากทีเดียว”
ระหว่างพูดคุยกันก็พลันเห็นหญิงโฉมงามเดินออกมาจากโรงหมอ นางไอโขลกใส่ผ้าแพรสีแดงในมือ พร้อมส่งรอยยิ้มให้หมอในห้องที่เห็นหน้าไม่ชัดเจนนัก “ขอบคุณท่านมาก! ครั้งหน้าข้าจะมารับยาใหม่”
อู่เชียนเชียนตกใจกับเสียงดังจากปากนาง จึงรีบจับมือซ่งชิงหลันและบอก “ไปกันเร็ว! ไปกันเร็ว! รีบออกไปจากที่นี่กันเถิด”
เห็นท่าทีแตกตื่นของอีกฝ่ายแล้ว ซ่งชิงหลันอดว่าหยอกไม่ได้ “ปกติเจ้าไม่กลัวสิ่งใดไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงได้กลัวคนในตรอกนี้?”
YOU MAY ALSO LIKE
Pandaa
นึกว่าท่านย่าป่วยเพราะห่วงหลานไปทหารเสียอีก ห่วงกับคนไม่รู้จัก
ทำไมเรียกคนอื่นมีแซ่นำหน้า แต่เรียกฉูซื่อโหล่กลับไม่มีแซ่ทั้งที่เพิ่งรู้จัก