ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 258 เด็ก ๆ หาเจอได้อย่างไร

บทที่ 258 เด็ก ๆ หาเจอได้อย่างไร

ซ่งชิงหลันกลับจากแม่น้ำเซียวเหอมาถึงบ้านก็ล้มตัวนอนทันที จนถึงค่ำมืด

หากไม่ใช่เพราะพวกซ่งชิงตงเรียกไปกินข้าว นางก็คงจะนอนต่อจนถึงวันพรุ่งนี้กระมัง

ซ่งซิงเยว่ยังคงตื่นเต้นจากการแข่งขันเรือมังกรในวันนี้ ปากเล็ก ๆ ยังคงพูดเจื้อยเจ้วอยู่ตรงโต๊ะอาหารไม่หยุด “ท่านแม่ เหตุใดวันนี้ท่านจากมาเร็วนักเล่าเจ้าคะ! น่าเสียดายยิ่งนัก! การแข่งขันช่วงหลังช่างน่าตื่นตาตื่นใจนัก! ท่านน้าเล็กอีกนิดก็จะแพ้แล้ว โชคดีที่ตอนหลังเพิ่มแรงอีกจึงชนะขึ้นมาได้!”

แม่เฒ่าซ่งดูออกว่าสีหน้าของซ่งชิงหลันผิดปกติ จึงกล่าวกับซ่งซิงเยว่ “เยว่เยว่ หลายวันมานี้ท่านแม่เจ้ามัวยุ่งอยู่กับการขายบ๊ะจ่างที่ภัตตาคารอวิ๋นหลาย จึงไม่ได้พักผ่อนให้เพียงพอ”

ซึ่งซ่งซิงเยว่เป็นเด็กที่รู้ความคนหนึ่ง

เพียงได้ยินเช่นนั้น นางก็รู้สึกผิด ดึงมือของซ่งชิงหลันแล้วกล่าว “ท่านแม่ ท่านลำบากเสียแล้ว อย่างนั้นคืนนี้ข้าจะนวดให้ท่านเจ้าค่ะ”

หัวใจของซ่งชิงหลันรู้สึกหวานชื่นขึ้นมาทันที “ไม่เป็นไร วันนี้แม่นอนไปตลอดบ่าย รู้สึกดีขึ้นแล้ว”

กล่าวจบนางก็มองซ่งชิงตงแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยถาม “จริงสิ ชิงเป่ยเล่า”

“ชิงเป่ยและเพื่อน ๆ พเนจรเหล่านั้นไปฉลองด้วยกันแล้วขอรับ”

หลายปีมานี้ซ่งชิงเป่ยเที่ยวทั่วยุทธจักร ได้รู้จักคนเก่งมีความสามารถมากมาย ทุกคนล้วนเป็นผู้พเนจรที่สอนวรยุทธ์ การแข่งขันเรือมังกรครั้งนี้ ก็เป็นชิงเป่ยที่มีความคิดขึ้นมากะทันหัน แต่คิดไม่ถึงว่าจะชนะได้

หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จ ซ่งชิงหลันก็กลับห้องนอน

นางกำลังคิดจะหยิบเอากระดาษพู่กันขึ้นมาร่างแบบ แต่ทันใดนั้นในหัวก็มีแสงวาบขึ้นมา จากนั้นนางก็นึกขึ้นได้ วันนั้นที่นางหยิบเอาภาพวาดของฉูซื่อโม่วมาดู หลังจากนั้นก็เหมือนจะไม่ได้เก็บมันไว้…

ดังนั้นนางจึงค้นกล่องและตู้อย่างกระวนกระวายเพื่อหามัน

ซ่งชิงหนานผ่านมาพอดี เมื่อเห็นว่าห้องของนางรกกระจัดกระจาย ก็อดกล่าวออกมาอย่างตกใจไม่ได้ “ท่านพี่ ท่านทำอันใดหรือขอรับ หาหนูอยู่หรือ”

“ไม่ใช่ ภาพวาดของข้าหายไปต่างหาก”

“ภาพหรือ ภาพอันใดกัน” ซ่งชิงหนานถามพลางเดินเข้าไป และเริ่มช่วยหา

หากแต่ซ่งชิงหลันโพล่งออกมาทันควัน “เป็นภาพวาดที่ฉูซื่อโม่วให้ข้า…”

เพียงกล่าวออกไป ซ่งชิงหลันก็นึกถึงรายละเอียดในภาพวาด ถ้าหากถูกซ่งชิงหนานเห็นเข้า จะทำให้เกิดความเข้าใจผิดเป็นแน่

ดังนั้นนางจึงหยุดซ่งชิงหนานเอาไว้ “ช่างเถิด ไม่หาแล้ว ข้าอาจจะลืมไว้ที่ร้านเสื้อชิงเยว่ก็ได้ นี่ก็ดึกแล้ว ชิงหนาน เจ้ารีบกลับห้องไปพักผ่อนเถิด”

ซ่งชิงหนานไม่ได้ซักถามอันใดต่อ จากนั้นออกจากห้องของซ่งชิงหลันไป

เขาเพิ่งเดินเข้าสวนไปได้สองก้าว ก็รู้สึกได้ว่าบนหลังคาตรงหน้ามีคนอยู่ อีกทั้งยังรู้ด้วยว่าคนผู้นั้นเป็นผู้ใด

ซ่งชิงหนานโค้งมุมปากยิ้มเล็กน้อย และออกแรงเพื่อบินขึ้นไปหลังคา นั่งลงข้าง ๆ ไป๋เย่หาน กล่าวหยอกเบา ๆ “มาแอบดูท่านพี่ข้าตรงนี้อีกแล้วหรือขอรับ”

ไป๋เย่หานไม่ได้ตอบเขา แต่เอ่ยถามออกมา “นางหาอันใดอยู่หรือ”

เขาเฝ้าดูนางหาของมาเป็นเวลานานแล้ว

“กำลังหาภาพวาดภาพหนึ่ง บอกว่าเป็นของฉูซื่อโม่ว”

“อ้อ” เพียงไป๋เย่หานได้ยิน ในใจก็มีความสุขขึ้นมาทันที

ดูท่า นางจะหวงแหนภาพนั้นมากจริง ๆ หรือจะบอกว่าหวงแหนเขามากดี

ซ่งชิงหนานดูออกว่าเขาไม่ปกติ ชายหนุ่มหรี่ตาเล็กน้อยแล้วเอ่ยถาม “ท่านพี่เขย ภาพวาดนั้น ท่านคงไม่ได้เอาไปใช่หรือไม่”

ไป๋เย่หานยิ้มไม่กล่าวอันใด แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

ตอนนี้ซ่งชิงหนานเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น รีบซักถาม “นั่นเป็นภาพอันใดหรือขอรับ เหตุใดท่านพี่ของข้าจึงเป็นกังวลนัก”

“เจ้าไม่ต้องรู้หรอก”

ซ่งชิงหนานไม่ซักถามต่อ

เขาเอนหลังนอนลงบนหลังคา เพลิดเพลินไปกับลมเย็นยามค่ำคืน และรู้สึกสงบมาก

ในตอนนั้นเอง ไป๋เย่หานก็กล่าวขึ้นอย่างไร้ที่มาที่ไป “ในใจนางมีข้าอยู่ แล้วเหตุใดนางจึงไม่ยอมแต่งงานกับข้าเล่า”

“ว่าอย่างไรนะ” ซ่งชิงหนานลุกขึ้นนั่งทันที มองไป๋เย่หานอย่างประหม่าแล้วกล่าว “ท่านพี่เขย ท่านเอาเรื่องแต่งงานไปคุยกับท่านพี่ข้าหรือขอรับ”

“อืม” ไป๋เย่หานตอบรับเสียงเรียบ

“แล้วท่านพี่ข้าปฏิเสธท่านหรือขอรับ แต่ก็ไม่แปลกที่คืนนี้ไม่เห็นท่านมากินข้าวที่บ้าน ที่แท้ก็เพราะกลัวจะกระอักกระอ่วนนี่เอง” กล่าวจบ ซ่งชิงหนานก็ลอบยิ้มออกมา

ไป๋เย่หานถลึงตามองเขา “นางไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแค่ไม่ได้ตอบรับ บอกว่าต้องคิดดูก่อน”

ซ่งชิงหนานเอนตัวลงอย่างสบายใจ “กระทำการอืดอาดเพียงนี้ ไม่เหมือนท่านพี่ข้าเลยสักนิด”

แววตาของไป๋เย่หานจ้องเขม็งในทันใด “ชิงหนาน เจ้ารู้สึกบ้างหรือไม่ ว่าท่านพี่เจ้าไม่เหมือนเมื่อก่อน”

“คนเราก็ล้วนเปลี่ยนไปทั้งนั้น ยิ่งไปกว่านั้น หลายปีมานี้นางประสบพบเจอเหตุการณ์มากมาย หากนางไม่เหมือนเดิม เปลี่ยนเป็นยิ่งแข็งแกร่งขึ้น เข้มแข็งขึ้น ข้าก็ชื่นชมนางจริง ๆ ข้าชอบท่านพี่ในตอนนี้มากขอรับ”

วันต่อมา

ซ่งชิงหลันไม่ได้ออกจากบ้าน และนางตั้งใจว่าวันนี้จะพักผ่อนอยู่ในบ้าน

ทำให้ซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่เองก็ต้องอยู่ที่บ้าน

เด็กทั้งสองคนเล่นโคลนอยู่สักพักก็เบื่อ วิ่งไปนั่งลงข้าง ๆ ซ่งชิงหลัน

ซ่งซิงเยว่จับมือของนาง แล้วกล่าวอย่างออดอ้อน “ท่านแม่ ข้าอยากเล่นว่าวเจ้าค่ะ เราไปเล่นที่หมู่บ้านหลิ่วกันอีกดีหรือไม่เจ้าคะ”

เพียงซ่งชิงหลันได้ยินเรื่องเล่นว่าวที่หมู่บ้านหลิ่ว นางก็นึกถึงรูปภาพที่หายไปขึ้นมาได้ ในใจก็หงุดหงิดไม่น้อย

ทว่าเมื่อมองบุตรสาวที่น่ารัก นางก็ไม่สามารถปฏิเสธได้

ทันใดนั้นซ่งชิงหลันก็มีความคิดขึ้นมา “เยว่เยว่ เล่นว่าวไม่จำเป็นต้องเล่นที่หมู่บ้านหลิ่วก็ได้ เราสามารถเล่นที่บ้านได้เช่นกัน”

ซ่งซิงเฉินเองก็สนับสนุน “ใช่เลย สวนของเราทั้งกว้างและใหญ่ เล่นว่าวที่นี่ก็ย่อมได้ เยว่เยว่ ไปกัน เราไปเอาว่าวกันเถิด”

กล่าวจบ เด็กทั้งสองคนก็วิ่งเข้าไปในห้องของซ่งชิงหลันอย่างตื่นเต้น

เด็กทั้งสองคนเชี่ยวชาญในการเล่นว่าวแล้ว คนหนึ่งถือสายป่าน อีกคนถือว่าวแล้ววิ่ง ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ทำให้ว่าวผีเสื้อบินไปบนท้องฟ้าแล้ว

ซ่งซิงเยว่จับสายป่านไว้ โห่ร้องอย่างมีความสุข “โอ้! ดีเสียจริงเจ้าค่ะ! ว่าวผีเสื้อของเราบินขึ้นไปแล้ว!”

ว่าวผีเสื้ออย่างนั้นหรือ

เมื่อซ่งชิงหลันได้ยินก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ นางเงยหน้าขึ้นมอง ว่าวผีเสื้อที่อยู่บนท้องฟ้าก็คืออันที่ไป๋เย่หานทำให้นางกับมือ

เห็นได้ชัดว่านางใส่มันไว้ที่ด้านล่างของกล่องอย่างมิดชิด แต่เจ้าเด็กสองคนนี้กลับหาเจอได้อย่างไร

“พวกเจ้าสองคน เอาว่าวของข้าออกมาเล่นได้อย่างไร แล้วว่าวของพวกเจ้าเล่า”

ซ่งซิงเฉินกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “เป็นเพราะวันนี้พวกเราอยากเล่นผีเสื้ออย่างไรเล่าขอรับ”

ซ่งชิงหลันไร้เรี่ยวแรงจะเถียง ทำได้เพียงกำชับครั้งแล้วครั้งเล่า “พวกเจ้าระวังด้วย อย่าทำให้ว่าวของข้าพังเสียได้”

กล่าวจบ แววตาของนางก็จ้องมองว่าวบนท้องฟ้าเขม็ง

และไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เปลือกตาของซ่งชิงหลันก็กระตุกไม่หยุด มักรู้สึกว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

ทันทีที่นางกล่าวจบ ซ่งซิงเยว่ก็ร้อง “โอ๊ย!” ออกมา จากนั้นสายป่านในมือก็ขาดออก

และว่าวผีเสื้อบนท้องฟ้าก็ร่วงหล่นลงสู่ลานบ้านของจวนหานอ๋อง