ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 262 เหตุใดเจ้าต้องหนี

บทที่ 262 เหตุใดเจ้าต้องหนี

ซ่งชิงหลันเก็บของเสร็จ เปิดประตูออกมาจากห้องก็ชนเข้ากับกำแพงแข็ง ๆ

นางถอยเท้าเก้าหนึ่งโดยไม่รู้ตัว เมื่อเงยหน้าขึ้นไปเห็นคนตรงหน้าก็ผงะไป แล้วกล่าวอย่างสงสัย “ไป๋เย่หาน ท่านมาได้อย่างไร”

แววตาเฉี่ยวคมอันดุร้ายของไป๋เย่หานจ้องมองนางเขม็ง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเผยให้เห็นความโกรธที่อดกลั้นเอาไว้ ริมฝีปากบางเปิดออก “พระชายา เจ้าจะไปไหนอย่างนั้นหรือ”

เพียงคิดได้ว่านางจะหนี จะหนีไปจากเขา ไป๋เย่หานก็โกรธจนแทบทนไม่ไหว

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้ว กล่าวอย่างกระฟัดกระเฟียด “ข้าอยากไปไหนแล้วมันเกี่ยวอันใดกับท่าน ท่านหลีกไปประเดี๋ยวนี้ อย่ามาขวางทางข้า”

“ไม่หลีก!” ไป๋เย่หานกล่าวเสียงเย็น พร้อมทั้งเดินหน้าไปหนึ่งก้าวอย่างกดดันอีกฝ่าย

ทำให้ซ่งชิงหลันถอยหลังอย่างไร้หนทาง ไป๋เย่หานก้าวไปข้างหน้าต่อ บังคับให้นางกลับเข้าห้อง

จากนั้นไป๋เย่หานก็กล่าวกับทางประตู “เฉินเฉิน เยว่เยว่ ลงกลอนประตูไว้”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ ท่านพ่อ”

เด็กทั้งสองคนอย่างซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่ก็ปรากฏตัวอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง ทั้งสองคนดึงประตูคนละข้างซ้ายขวาแล้วปิดประตูอย่างพร้อมใจกัน

ซ่งชิงหลันได้ยินเสียงลงกลอนจากนอกประตูก็ตะลึงไป และตะโกนออกมา “ซ่งซิงเฉิน ซ่งซิงเยว่ พวกเจ้าสองคนทำอันใดกัน”

นอกประตูนั้น มีเสียงแผ่วเบาของซ่งซิงเยว่ดังขึ้น “ท่านแม่ พวกเราไม่อยากกลับไปย่านหย่งเหอเจ้าค่ะ พวกเราอยากอยู่ที่นี่ ท่านกับท่านพ่อคุยกันดี ๆ เถิดเจ้าค่ะ พวกข้าขอตัวก่อน!”

กล่าวจบ เด็กทั้งสองคนก็วิ่งออกมาอย่างมีความสุข

นั่นทำให้ในใจของซ่งชิงหลันจมดิ่งในทันที เด็กสองคนนี้ เหตุใดจึงเข้าข้างบิดาตนเสมอนะ

นางกัดฟัน ถลึงตามองไป๋เย่หานและเอ่ยถาม “ท่านพูดอันใดกับพวกเขา”

“ข้าไม่ได้พูดอันใดทั้งนั้น เป็นเยว่เยว่ที่มาหาข้า บอกว่าเจ้าจะไป” กล่าวจบ ไป๋เย่หานก็ขมวดคิ้ว “เหตุใดเจ้าต้องหนีด้วย”

ซ่งชิงหลันถูกสายตาที่ราวกับเปลวเพลิงของเขาที่จ้องมองเสียจนนางรู้สึกผิด ต้องหลบสายตาของอีกฝ่าย “ข้า…ข้าหนีเสียที่ไหน ข้าแค่อยากจะกลับไปบ้านก็เท่านั้น”

“เห็น ๆ อยู่ว่าในใจเจ้ามีข้า เหตุใดจึงไม่ยอมรับ”

ซ่งชิงหลันกระวนกระวายทันที “ผู้ใดมีท่านในใจกัน ไป๋เย่หาน ท่านฝันไปแล้วหรือ”

“เช่นนั้นแล้วนี่คืออันใด” กล่าวขบ ไป๋เย่หานก็หยิบเอาว่าวผีเสื้อออกมา “ถ้าหากในใจเจ้าไม่มีข้า เหตุใดจึงเก็บว่าวนี้ไว้ราวกับของมีค่าเล่า”

ซ่งซิงเยว่นำเรื่องที่เด็กน้อยทั้งสองรื้อค้นกว่าจะหาว่าวผีเสื้อนี้พบมาบอกเขา เขาจึงรู้ความในใจของนาง

“เฮอะ ๆ…” ซ่งชิงหลันก็ยกยิ้มที่มุมปาก “แค่ว่าวอันเดียวจะสื่อความหมายอันใดได้ ท่านอ๋อง ท่านคิดมากไปแล้วกระมัง ข้าก็เพียงเห็นว่าว่าวนี้มันสวยดี จึงเก็บมันไว้ก็เท่านั้น อีกอย่าง…”

ขณะกล่าว ซ่งชิงหลันก็สบตาเขาและกล่าวเสียงต่ำ “ได้ยินว่าเมืองหลวงนี้มีหญิงสาวมากมายหมายจะต้องใจท่านอ๋อง ท่านอ๋องมีทางเลือกมากมายเช่นนี้ เหตุใดจึงต้องมาพึ่งข้าด้วยเล่า”

ไป๋เย่หานมีสีหน้าเย็นชา “แม้ในโลกมีหญิงเป็นหมื่นเป็นพันคน แต่เจ้า ซ่งชิงหลันมีเพียงคนเดียวเท่านั้น”

เข้าใช้น้ำเสียงที่เย็นชาและแข็งกร้าวที่สุด กล่าวคำพูดที่อบอุ่นและลึกซึ้งที่สุดออกมา

ชั่วขณะนั้น ซ่งชิงหลันเหมือนอยู่ในภวังค์ ในใจของนางเต้นระรัวอย่างห้ามไม่อยู่

ทันใดนั้นนางก็ฉีกยิ้มมุมปาก และกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “ท่านมั่นใจหรือ…ว่าข้าคือซ่งชิงหลันที่ท่านต้องการ”

ในครั้งนี้ เขาไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เอ่ยตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้ามั่นใจ”

ซ่งชิงหลันหรี่ตาเล็กน้อย ก้มหน้าลง กล่าวเสียงแผ่วเบา “ไป๋เย่หาน ท่านไม่รู้อันใดทั้งนั้น…”

ไม่รอให้นางกล่าวจบ ซ่งชิงหลันก็รู้สึกว่าร่างกายเบาลง ในหัวของนางก็มึนงง

เมื่อร่างกายตอบสนองจึงพบว่าไป๋เย่หานแบกนางไว้บนไหล่เสียแล้ว

“นี่! ไป๋เย่หาน! ไอ้คนชั่ว! ท่านจะทำอันใด” ซ่งชิงหลันตะโกนไปพลางฟาดหลังของเขาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมทั้งพยายามดิ้นรน

แต่ไป๋เย่หานยื่นมือใหญ่ออกมาตบที่บั้นท้ายของนาง “เมื่อคุยแล้วไม่รู้เรื่อง ข้าก็จำเป็นต้องลงมือ”

“โอ๊ย! ไป๋เย่หาน! ท่านตีก้นข้า! ไอ้คนสารเลว!”

ไป๋เย่หานไม่สนใจการดิ้นรนของนาง วางนางลงบนเตียงอย่างมีความสุข จากนั้นก็นอนตามลงไป ขายาวใหญ่กดขาสองข้างของซ่งชิงหลันเอาไว้ ทำให้นางไม่สามารถขยับไปไหนได้

ซ่งชิงหลันที่ถูกควบคุมตัวเอาไว้ก็โกรธเสียจนเบิกตากว้าง “ไป๋เย่หาน ท่านจะทำอันใดกันแน่”

“เชื่อฟังข้าเถิด ขอข้าอยู่อย่างสงบเสียหน่อย” กล่าวจบ ไป๋เย่หานก็ยื่นมือใหญ่ออกมาแล้วกดท้ายทอยของซ่งชิงหลัน กอดนางไว้ในอ้อมอกแน่น

เขาโกรธนาง แต่จะทำอย่างไรได้เล่า เขาทำใจดุด่าทุบตีนางไม่ได้ ทำได้เพียงกอดนางเอาไว้เช่นนี้เท่านั้น ให้รู้ว่านางอยู่ในอ้อมกอดของตน เช่นนี้ความโกรธจึงหายไปได้

ซ่งชิงหลันเองก็รู้สึกได้ถึงความโกรธที่ถูกกดเอาไว้ภายในใจของเขา จึงลอบพึมพำในใจ ‘ข้ายังไม่โกรธเลย แล้วท่านมาโกรธอันใดข้า’

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ในที่สุดความโกรธของไป๋เย่หานก็หายไปกว่าครึ่ง ทันใดนั้นเขาก็เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ เจ้าอย่าเก็บคำพูดของพระมารดาไปใส่ใจเลย”

ซ่งชิงหลันย่นจมูก กล่าวเสียงเบา “คำพูดใดที่บอกว่าข้าเป็นหญิงหม้าย หรือที่บอกว่าท่าน

“เรื่องนี้ข้าคุยกับพระมารดาเรียบร้อยแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวล” ไป๋เย่หานกล่าวไปพลางลูบผมนุ่มของนาง

“ฟังจากที่ท่านอ๋องกล่าว แสดงว่าเจ้าเจรจากับพระสนมเฉินแล้วหรือ” ซ่งชิงหลันก็หัวเราะออกมา “ข้าเดาว่าพระสนมเฉินจะต้องบอกว่านางยอมถอยให้ครั้งใหญ่ และให้ท่านอ๋องแต่งข้าเป็นพระชายารองกระมัง”

มือของไป๋เย่หานที่ลูบผมสวยของซ่งชิงหลันอยู่ชะงักไป

เขาดึงนางออกจากอ้อมอกเล็กน้อย จ้องมองแววตาใสของนางที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ และเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “เจ้ารู้ได้อย่างไร”

ซ่งชิงหลันกลับแค่นหัวเราะออกมา “ข้าไม่ตกลง”

ไป๋เย่หานมองท่าทางเย่อหยิ่งของนางก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา เอ่ยตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าเองก็ไม่ยอมให้เจ้าเป็นพระชายารองหรอก”

“นี่ ท่านอย่าเข้าใจผิดนะ ข้าไม่ยอมแต่งกับท่านต่างหาก!”

“ไม่ว่าเจ้าจะยินยอมหรือไม่ เจ้าก็จะเป็นพระชายาคนเดียวของข้า”

ซ่งชิงหลันมุ่ยปาก “เหอะ ข้าไม่สนใจหรอก!”

กล่าวจบ นางก็อดยกยิ้มที่มุมปากไม่ได้

จากนั้นซ่งชิงหลันก็ผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของไป๋เย่หานโดยไม่รู้ตัว

ไป๋เย่หานลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา ๆ เปิดประตูห้องเดินออกไป ก็เห็นซ่งซิงเฉินและซ่งซิงเยว่ทั้งสองคนที่เฝ้าอยู่ตรงประตู

ซ่งซิงเฉินยืนขึ้นอย่างกระวนกระวาย “ท่านพ่อ ท่านแม่เล่าขอรับ”

เด็กชายเป็นกังวล ไม่รู้ว่าท่านพ่อลงมือหนักเบาเพียงใด จึงทำให้ท่านแม่หมดสติไป

ไป๋เย่หานกล่าวตอบอย่างแผ่วเบา “หลับไปแล้ว”

กล่าวจบก็ขยิบตาให้พวกเขา ทั้งสามคนจึงเดินไปที่จวนหานอ๋องด้วยกัน

ซ่งซิงเยว่นั่งข้าง ๆ เขา กัดผิงกั่วแล้วกล่าวอย่างโกรธ ๆ “ท่านพ่อ ข้าไม่ชอบท่านแม่ของท่านเลยเจ้าค่ะ”

ซ่งซิงเฉินดึงแขนเสื้อของนาง แล้วกล่าว “เยว่เยว่ นางเป็นท่านย่าของเรานะ”

“อีกทั้งผู้หญิงเสแสร้งผู้นั้นอีก เพียงมองก็รู้ว่านางไม่ใช่คนดี ท่านพ่อเจ้าคะ ท่านคงไม่แต่งกับนางใช่หรือไม่เจ้าคะ” ซ่งซิงเยว่กล่าวพลางหรี่ตา ท่าทางเช่นนั้นเหมือนซ่งชิงหลันตอนโกรธไม่มีผิด

ไป๋เย่หานยิ้ม จิ้มจมูกอันน่ารักของนาง “เจ้าวางใจเถิด ในใจพ่อมีแต่แม่ของเจ้าเพียงผู้เดียว”