ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 289 รอชมการแสดง
บทที่ 289 รอชมการแสดง
ในราชสำนัก เสียงอันสงสัยของเหล่าขุนนางยิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเห็นว่าสถานการณ์กำลังจะเกินควบคุมแล้ว
ซ่งชิงซีขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะเห็นว่าเหล่าขุนนางพวกนั้นล้วนเป็นคนของพระมเหสี เห็นได้ชัดว่านี่เป็นฝีมือของลี่อ๋อง หากเป็นเช่นนี้ต่อไป คงจะปิดเรื่องต่อไปไม่ได้แล้วเป็นแน่
ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว กำลังคิดจะยืนขึ้นกล่าวบางอย่าง หากแต่ซ่งชิงหนานที่อยู่ข้าง ๆ กลับส่ายหน้า ใช้สายตาห้ามเขาไว้
“ท่านพี่สาม… หากเป็นเช่นนี้ต่อไป…”
ซ่งชิงหนานแค่นยิ้มและกล่าวอย่างแผ่วเบา “เจ้ารอชมการแสดงดูก่อนเถิด”
ในตอนนั้น ไป๋เย่หานที่เงียบไม่กล่าวอันใดมาโดยตลอดอยู่ ๆ ก็พูดออกมา “ที่พวกท่านกล่าวเช่นนี้ คิดจะกล่าวอันใดกันแน่”
น้ำเสียงของไป๋เย่หานไม่ได้ดุดัน แต่กลับมีกลิ่นอายความน่าเกรงขาม ทุกคนล้วนถูกรัศมีอันแข็งแกร่งของเขานี้สร้างความหวาดหวั่นในใจ และพากันหุบปากมองไปยังจิ่งเทียนสิงอย่างพร้อมเพรียง
ไป๋เย่หานเองก็หรี่ตาเฉี่ยวคมนั้น มองอีกฝ่ายอย่างเย็นเยียบ
แววตาทั้งสองคนสบประสานกัน ถึงแม้จะไม่ได้เอ่ยคำใด แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้คนเห็นการประลองระหว่างทั้งสองได้
จิ่งเทียนสิงคิดว่าตนมีโอกาสชนะ แล้วมองว่าท่าทางของไป๋เย่หานในตอนนี้เป็นเพียงการเสแสร้งเท่านั้น ไม่มีอันใดทำให้เขาต้องเกรงกลัว
เขายกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า จากนั้นก็กลอกสายตา จ้องมองจางอิงรั่งด้วยแววตาเย็นชา “ข้าเพียงแต่คิดว่าท่านขุนนางจางสมรู้ร่วมคิดกับผู้ใดคนหนึ่ง ส่งต่อพระราชโองการเท็จ พยายามวางแผนชิงบัลลังก์!”
จางอิงรั่งอธิบายในทันที “ลี่อ๋อง ท่านจะใส่ร้ายข้าน้อยอย่างนี้ไม่ได้นะขอรับ! ข้าน้อยมีแต่ความซื่อสัตย์ทุ่มเทต่อฝ่าบาท สวรรค์และโลกเป็นพยาน!”
ไป๋เย่หานเปิดริมฝีปากบางนั้น และกล่าวเสียงทุ้ม “ท่านขุนนางจางรับใช้เสด็จพ่อมาหลายปี ลี่อ๋องกล่าวหาโทษอันหนักหนาเช่นนี้ใส่เขา ไม่เพียงแต่จะเป็นการสบประมาทท่านขุนนางจาง แต่ยังเป็นการสบประมาทเสด็จพ่อด้วย”
“เจ้าเลิกเสแสร้งได้แล้ว! ไป๋เย่หาน!” จิ่งเทียนสิงมองไป๋เย่หานแล้วหัวเราะเยาะ “เห็นชัด ๆ ว่าเจ้าก็รู้ ว่าแท้จริงแล้วเสด็จพ่อไม่ได้อยู่ในวังหลวง!”
ไป๋เย่หานหันดวงตาเฉี่ยวคมราวกับเหยี่ยวฉายแววเย็นเยียบอันน่าหวาดหวั่น แล้วริมฝีปากบางเปิดออก พร้อมกล่าวย้ำทีละคำ “เจ้าผิดแล้ว เสด็จพ่ออยู่ในวังหลวง”
แววตาแน่วแน่และน้ำเสียงที่หนักแน่นเช่นนั้น แทบจะทำให้จิ่งเทียนสิงสงสัยในตนเอง
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ส่ายหน้าแล้วกล่าว “เป็นไปไม่ได้!”
ทันทีที่กล่าวจบ เหนือท้องพระโรงนั้นก็มีเสียงดุดันราวกับระฆังทั้งยังฟังดูน่าเกรงขามดังออกมา “ข้าไม่ได้เข้าราชสำนักเพียงไม่กี่วัน ราชสำนักกลับกลายเป็นอึกทึกคึกโครมเช่นนี้เชียวหรือ”
ต่อจากน้ำเสียงนั้น ก็เป็นจิ่งกวงเยี่ยที่สวมใส่ชุดกษัตริย์พร้อมด้วยรัศมีอันสง่างามก็ปรากฎตัว
ไป๋เย่หานและเหล่าขุนนางที่อยู่ ณ ที่นั้นทุกคนก็ล้วนคำนับกันอย่างพร้อมเพรียงในทันที
“ลูกขอคารวะเสด็จพ่อ!”
“ข้าน้อยขอคารวะฝ่าบาท!”
ทั่วทั้งโถงใหญ่นั้น มีเพียงจิ่งเทียนสิงที่ลืมตอบสนอง
ในตอนนั้นที่เห็นจิ่งกวงเยี่ยปรากฏตัว ร่างทั้งร่างของเขาก็นิ่งค้างไปราวกับเห็นผี เขาตกใจเสียจนล้มลงไปกับพื้น มองจิ่งกวงเยี่ยด้วยใบหน้าขาวซีด แล้วกล่าวเสียงสั่น “เสด็จ… เสด็จพ่อหรือ ท่าน… ท่านทรงอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
เขาควรไปสู่ยมโลกพบกับยมบาลแล้วไม่ใช่หรือ
จิ่งกวงเยี่ยหรี่ตาเล็กน้อย สายตาเฉียบคมจ้องมองจิ่งเทียนสิงเขม็ง กล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม “ลี่อ๋อง เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร หากข้าไม่อยู่ที่นี่ เช่นนั้นควรอยู่ที่ใดหรือ หืม”
“ฝ่าบาท…” ในตอนนั้น จางอิงรั่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็โค้งตัวเล็กน้อย และกล่าวอธิบาย “เมื่อครู่ลี่อ๋องกล่าวว่า พระองค์ทรงไม่ได้อยู่ในวังหลวง ทั้งยังบอกว่ากระหม่อม…”
“เสด็จพ่อ! ลูกเพียงเป็นห่วงพระวรกายของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ!” ไม่รอให้จางอิงรั่งพูดให้จบ จิ่งเทียนสิงก็รีบเอ่ยปากขัดจังหวะเขา
คำพูดอันหยิ่งยโสที่พูดออกมาอย่างมั่นใจเพราะเต็มไปด้วยเหตุผลเมื่อครู่ของเขามลายหายไปทันใด ตอนนี้ในหัวของเขายุ่งเหยิง คิดเพียงแต่ว่าจะรักษาชีวิตเอาไว้อย่างไร
เขามองจิ่งกวงเยี่ยอย่างจริงใจ “เสด็จพ่อ ลูกเองก็กระวนกระวายไปชั่วครู่ ลูกผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ผิดไปแล้วจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ!”
“เจ้านี่ช่างก่อเรื่องวุ่นวายเสียจริง!” น้ำเสียงอันน่าเกรงขามของจิ่งกวงเยี่ยดังก้องไปทั่วท้องพระโรง นอกจากไป๋เย่หานที่มีสีหน้าเรียบเฉยแล้ว ทุกคนล้วนตกใจเสียจนตัวสั่น
จิ่งกวงเยี่ยถอนหายใจอย่างหนัก แววตาที่มองจิ่งเทียนสิงนั้นดูผิดหวังมากด้วยหวังจะให้เขาได้ดี
ต่อจากนั้นก็กล่าวเสียงเย็นชา “ข้าขอออกคำสั่ง ด้วยเพราะลี่อ๋องไม่สำรวมในท้องพระโรง ตั้งแต่วันนี้ไปให้ทบทวนความผิดของตนในจวนเป็นเวลาสามเดือน”
เพียงจิ่งเทียนสิงได้ยินก็รู้สึกหน้ามืดในทันที
เห็นได้ชัดว่านี่คือการกักบริเวณ หากเป็นไปเช่นนี้ ทุกคนก็จะรู้ว่าเขาไม่เป็นที่โปรดปรานขององค์จักรพรรดิอีกแล้ว และไม่มีโอกาสชิงบัลลังก์อีกด้วย
จิ่งเทียนมองจิ่งกวงเยี่ยที่อยู่บนบัลลังก์ด้วยสีหน้ากระวนกระวาย กล่าวขอความเมตตา “เสด็จพ่อ ลูกผิดไปแล้วจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อโปรดทรงยกเลิกรับสั่งด้วย! เสด็จพ่อ…”
จิ่งกวงเยี่ยโบกมืออย่างสุดจะทน “ไสหัวไปข้างนอกเสีย!”
“เสด็จพ่อ…”
จิ่งเทียนสิงยังคิดจะดิ้นรน ในตอนนั้นเอง จางอิงรั่งก็เอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม “ลี่อ๋อง หากท่านยังไม่กลับไป คงทำได้เพียงให้องครักษ์ส่วนพระองค์หน้าพระที่นั่งส่งท่านกลับจวนแล้วนะขอรับ”
ถึงแม้จิ่งเทียนสิงจะไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่อยากจะเสียหน้าต่อหน้าขุนนางมากมายเพียงนี้ โดยเฉพาะต่อหน้าไป๋เย่หาน
จากนั้นเขาก็เดินออกจากท้องพระโรงราชสำนักภายใต้สายตาและเสียงกระซิบกระซาบของคนมากมาย
ในตอนนี้ เหล่าขุนนางที่เห็นด้วยและสนับสนุนลี่อ๋องเมื่อครู่ แต่ละคนล้วนระมัดระวัง จนเหงื่อผุดบนหน้าผาก กลัวว่าจะรักษาหมวกผ้าแพรบนหัวตนเอาไว้ไม่ได้
ซึ่งจิ่งกวงเยี่ยหรี่ตาเล็กน้อย กวาดตามองเหล่าขุนนางในท้องพระโรงโดยไม่กล่าวอันใด
บรรยากาศเงียบเชียบที่สร้างความกดดันได้มากกว่าเสียง ยิ่งทำให้คนหวาดกลัวมากขึ้น
สุดท้าย จิ่งกวงเยี่ยก็ยิ้มอย่างครุ่นคิด และกล่าว “ข้าก็เพียงพักฟื้นร่างกายไม่กี่วัน พวกเจ้าก็กลับทำให้ราชสำนักอึมครึมเพียงนี้ มีเหตุอันใดหรือ พวกเจ้าคิดจะทำการกบฏหรืออย่างไร”
“กระหม่อมกลัวแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
จิ่งกวงเยี่ยเห็นขุนนางพากันคุกเข่าลงไปจนเป็นสีดำทั้งผืน กลับหัวเราะเยาะแล้วกล่าว “กลัวหรือ ข้าว่าพวกเจ้าที่นี่ยังมีบางคน ที่หวังให้ข้าไม่ปรากฏตัวไปตลอดอยู่นะ!”
“กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ!”
“ในเมื่อพวกเจ้าสงสัยนักว่าเหตุใดหลายวันมานี้ข้าไม่เข้าราชสำนัก เช่นนั้นวันนี้ข้าจะบอกพวกเจ้าให้ ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ ข้าถูกลอบสังหารนอกวังและได้รับบาดเจ็บ จึงได้ไปพักฟื้นร่างกายระยะหนึ่ง”
เพียงเหล่าขุนนางได้ยินว่าฝ่าบาทถูกลอบสังหาร แต่ละคนล้วนประหม่าขึ้นมาโดยพลัน
“พระวรกายของฝ่าบาททรงเจ็บสาหัสหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ!”
“ฝ่าบาท มือสังหารที่ลอบปลงพระชนม์เป็นผู้ใดกันพ่ะย่ะค่ะ มีการสืบสวนจนรู้แจ้งแล้วหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“ฝ่าบาท…”
“ฝ่าบาท…”
“พอ!” จิ่งกวงเยี่ยขมวดคิ้วร้องให้พวกเขาหยุด “เรื่องนี้ ข้าจะให้คนสืบสวนจนรู้แจ้งเอง แต่วันนี้ข้ายังมีอีกเรื่องจะประกาศ”
เพียงขุนนางทุกคนได้ยิน ก็พากันคุกเข่าลงรอฟังคำสั่ง
“ข้าถูกลอบสังหารครั้งนี้ ก็เพราะหัวหน้าองครักษ์ส่วนพระองค์หน้าพระที่นั่งหานล้มเหลวในการคุ้มกันข้า ตั้งแต่วันนี้ไป เขาจะถูกปลดจากตำแหน่งหัวหน้าองครักษ์ ส่วนองค์รักษ์หน้าพระที่นั่ง อู่ต้าหย่งจะเข้ามารับช่วงต่อ”
เมื่อทุกคนได้ยินชื่ออู่ต้าหย่งก็ล้วนมีสีหน้างุนงง
“อู่ต้าหย่งผู้นี้เป็นผู้ใดกัน”
“ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน”
“ข้าเองก็ไม่เคยได้ยินชื่อคนผู้นี้เลย”
ในตอนนี้ ซ่งชิงซีมองเห็นพวกเขาแต่ละคนล้วนสงสัยอย่างมาก ก็ยิ้มแล้วกล่าวอธิบาย “ก่อนหน้านี้เขาเป็นหัวหน้าหน่วยเฝ้าประตูเมือง ใต้เท้าทุกท่านจะไม่รู้จักก็เป็นเรื่องธรรมดา”
ในตอนนี้ เหล่าขุนนางล้วนตกใจยิ่งกว่าเดิม
“ให้คนเฝ้าประตูเมืองคนหนึ่งมารับตำแหน่งองครักษ์ส่วนพระองค์ นี่… นี่จะไว้ใจได้หรือ”
“ไอ้หยา จะไว้ใจได้หรือไม่นั้นฝ่าบาทจะเป็นคนตัดสินพระทัย พวกเราอย่าได้คาดเดาพระทัยของพระองค์ไปเองเลย”
YOU MAY ALSO LIKE
Pandaa
ต้องบอกว่าบทนี้อ่านแล้วแปลกๆ เช่น โถงใหญ่ อ่านต่อไปจึงเป็นท้องพระโรง บทพูดของจักรพรรดิ์ ต้องบอกว่ามีราชโองการให้… เป็นต้น
ในเมื่อจักรพรรดิยอมรับไป๋เย่หานเป็นโอรส ก็ต้องเปลี่ยนชื่อได้แล้ว จิ่ง…. อะไรคะ