ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 319 คุณหนูหน้าแดงนะเจ้าคะ

บทที่ 319 คุณหนูหน้าแดงนะเจ้าคะ

ซ่งชิงหลันไม่พูดอันใดอีก จากนั้นก็มอบเสื้อผ้าที่ได้มาจากร้านเสื้อชิงเยว่ให้ซุนอิงหนิงด้วยรอยยิ้ม “อิงหนิง นี่เป็นเสื้อผ้าที่ข้าเลือกมาให้เจ้าและชุนหน่วน ไม่รู้ว่าใส่ได้พอดีหรือไม่ เจ้าลองดูเถิด”

“สวรรค์ นี่เป็นเสื้อผ้าของร้านเสื้อชิงเยว่หรือนี่” ชุนหน่วนแววตาเป็นประกายจ้องมองแต่ละชุด แล้วสบตากับผู้เป็นนายด้วยความตื่นเต้น “คุณหนูเจ้าคะ ท่านรีบดูเถิด ชุดนี้ก็ดี ชุดนั้นก็เยี่ยม หากท่านได้ใส่จะต้องงดงามแน่เจ้าค่ะ ไอ้หยา งดงามทุกชุดเลยเจ้าค่ะ”

อู่เชียนเชียนยิ้ม “เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว เสื้อผ้าที่ทางร้านเสื้อชิงเยว่ทำล้วนดูดีทั้งสิ้น ไม่รู้ว่าเจ้าของร้านเป็นผู้ใด”

ว่าจบก็เลิกคิ้วมองศิษย์พี่ชิงหลันราวกับขอคำชม

“เจ้านี่พูดมากเสียจริง” ซ่งชิงหลันยิ้ม ก่อนสนทนากับคุณหนูซุนต่อ “อิงหนิงลองดูเถิด หากเจ้าไม่ชอบตัวไหนก็บอกข้าได้ ข้าจะไปเอามาให้อีก”

“ท่านพี่ชิงหลัน ข้าบอกตามตรงนะเจ้าคะ เสื้อผ้าของร้านเสื้อชิงเยว่มีชื่อเสียงในเปี้ยนเจียงอย่างมาก แม้ร้านตัดเสื้อหลายแห่งจะพยายามเลียนแบบ แต่ก็ทำออกมาไม่น่าสนใจเพียงนี้”

“ใช่เลยเจ้าค่ะ ๆ” ชุนหน่วนว่าตามอย่างตื่นเต้น “คุณหนูของเราถึงกับส่งคนเข้ามายังเมืองหลวงเพื่อซื้อเสื้อผ้าแบบใหม่ของร้านเสื้อชิงเยว่กลับไปตลอดเลยเจ้าค่ะ”

ซุนอิงหนิงเอ่ยอย่างเศร้าสร้อย “น่าเสียดายที่พอมาถึงพวกเรา ก็ไม่ใช่แบบใหม่เสียแล้ว”

อู่เชียนเชียนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก “เช่นนั้นต่อจากนี้ไปเจ้าก็ไม่ต้องห่วงอีกต่อไป ถ้าอยู่ที่ในเมืองหลวงกับพี่ชิงหลันอีกนานแล้วล่ะก็ เจ้าจะมีเสื้อผ้าตัวใหม่ ๆ ใส่ไม่หมดสิ้น อีกทั้งเครื่องประดับ และอาหารเลิศรส! พอพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา หากข้ามีโอกาสจะต้องพาเจ้าไปลองชิมที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายให้ได้ อาหารที่นั่นอร่อยมากจริง ๆ!”

ยิ่งพูดเท่าไรก็ยิ่งตื่นเต้น และมันก็เผื่อแผ่ไปยังซุนอิงหนิง ทว่าแววตานางกลับมืดลง “ตอนนี้ข้าคงออกไปไหนไม่ได้เจ้าค่ะ เกรงว่าคงไม่ได้ลิ้มรสอาหารอร่อยที่เจ้าเอ่ยถึงเสียแล้ว”

เพื่อความปลอดภัยของตนแล้ว ช่วงนี้จำต้องอยู่ในจวนแม่ทัพไปก่อน ไม่สามารถออกไปพบปะผู้ใดได้เลย

ซ่งชิงหลันจ้องลึกเข้าไปในดวงตา “อิงหนิง ช่วงนี้คงลำบากเจ้าสักหน่อยนะ แต่ถ้าเจ้าต้องการซื้อของหรืออยากใช้อันใด ก็บอกข้าได้เสมอ”

“ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะท่านพี่ชิงหลัน เช่นนั้นจะรบกวนท่านเกินไป เราเพียงพบกันโดยบังเอิญทั้งยังได้ท่านดูแลอีก บุญคุณนี้ข้าจะจดจำมันเอาไว้ และไม่มีวันลืมแน่นอนเจ้าค่ะ”

“อิงหนิง เรื่องตอบแทนบุญคุณมันง่ายนิดเดียว แค่อุทิศกายใจให้ก็พอ” อู่เชียนเชียนไม่ได้ใส่ใจอันใด “ตระกูลซ่งยังมีชายอีกสามคนที่ยังไม่ได้แต่งงานเลย เจ้าชอบคนไหนเล่า ข้าจะช่วยเจ้าไล่ตามให้”

ว่าจบก็ขมวดคิ้วอย่างจริงจัง ทำกับว่านางคิดจริงทำจริงอย่างไรอย่างนั้น

แม้ผู้พูดไม่ได้คิดอันใด แต่ผู้ฟังดันคิดไปเสียแล้ว

ซุนอิงหนิงหน้าแดงก่ำด้วยสาเหตุอันใดก็ไม่ทราบ นางพลันส่ายหัวพรืด “ท่านพ่อข้าไม่ได้รับความยุติธรรมมานาน ไฉนเลยข้าจะมีเวลาคิดเช่นนั้นเล่า?”

“เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงหรอก ชิงซีเก่งมาก เขาช่วยพ่อเจ้าแสวงหาความยุติธรรมได้แน่นอน อืม พอพูดเช่นนี้แล้วก็…” แววตาผู้พูดเป็นประกาย ก่อนมองซุนอิงหนิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ข้าเข้าใจแล้ว! เข้าใจแล้วล่ะ”

“เจ้า… เจ้าเข้าใจอันใดหรือ?” นางดูสับสน

“ที่แท้ คนที่เจ้าชอบก็คือชิงซีหรือนี่ ตราบใดที่เขาทำสำเร็จ เจ้าก็คงคิดเรื่องสานสัมพันธ์สินะ เช่นนั้นก็มีแค่รอเขาแล้วไม่ใช่หรือ?”

ความคิดอู่เชียนเชียนเป็นอันใดที่แปลกประหลาด

จนทำให้ซ่งชิงหลันและซุนอิงหนิงได้แต่ตะลึงงัน บรรยากาศมีร่องรอยความอึดอัดอยู่

จากนั้นก็ได้ยินเสียงที่นอกประตู

“ผู้ใดกัน?” นางไม่สนใจสิ่งใด พุ่งไปกระแทกประตูจนเปิดออกทันที

หากแต่คนที่ยืนอยู่ด้านนอกกลับเป็นซ่งชิงหนาน

ผู้เป็นพี่ไม่แปลกใจเท่าไร กลับกันเอาแต่แอบหัวเราะอยู่คนเดียว

เป็นครั้งแรกเลยนะที่น้องชายของนางทำอันใดเช่นนี้ น่าสนใจเสียจริง

แต่ทว่าอีกอู่เชียนเชียนกลับแสดงออกไม่เหมือนกัน ก่อนที่จะรู้ตัวว่าเกิดอันใดขึ้น อู่เชียนเชียนก็ถามด้วยความประหลาดใจแล้ว “ศิษย์น้อง? เจ้ามายืนทำอันใดตรงนี้กัน?”

นางก็คิดว่าเป็นมือสังหารที่หมายกลับมาทำร้ายซุนอิงหนิงเสียอีก โชคดีที่เป็นศิษย์น้องแถมฝ่ามือที่ฟาดลงไปยังไม่แรงด้วย หากเป็นคนส่วนใหญ่คงทนไม่ไหวไปเสียแล้ว

ชายหนุ่มเดินเข้ามาโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “อาหารกลางวันพร้อมแล้ว ท่านย่าเห็นว่าพวกท่านพี่ยังไม่มาเสียทีเลยให้ข้ามาตามน่ะ”

“โอ๊ะ จริงด้วย นั่งหิวมาตั้งนาน” อู่เชียนเชียนผุดลุกขึ้นและเดินจากไปโดยไม่ติดใจอันใด

เมื่อไรก็ตามที่เป็นเรื่องอาหาร นางเป็นคนที่กระตือรือร้นที่สุด

ก่อนจะไปยังไม่ลืมกวักมือเรียกสองแฝดด้วย “เฉินเฉิน เยว่เยว่ไปกันเถิด พวกเราไปกินข้าวกัน”

ซ่งชิงหลันรู้ทันอยู่แล้วจึงรีบตามออกไปด้วย

ในยามนี้จึงเหลือเพียงซ่งชิงหนานและซุนอิงหนิงภายในห้องเพียงสองคนเท่านั้น

“อะแฮ่ม…” ฝ่ายชายกระแอมไอ ไล่ความเขินออกออกไป “กู่ฉินที่ท่านดีดไพเราะมาก”

“เอ๊ะ?” ฝ่ายหญิงตะลึงงัน หลังจากตอบสนองได้ก็ก้มศีรษะลงเพียงน้อย และเอ่ยด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ “ขอบคุณสำหรับคำชมนะเจ้าคะ”

“เช่นนั้น รีบไปกินข้าวกันเถิด” ว่าจบก็หมุนตัวเดินจากไปเหมือนกับคนกำลังหนี

ชุนหน่วนกระพริบตาอย่างสงสัย เอ่ยพึมพำเสียงต่ำ “คุณหนู เหตุใดแม่ทัพซ่งถึงดูแปลก ๆ เช่นนี้เล่าเจ้าคะ?”

หากแต่ใบหน้าของผู้เป็นนายยังคงร้อนผ่าว เอ่ยตอบอย่างไม่จริงจังว่า “ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า”

เดี๋ยวก่อนนะ!

อยู่ ๆ ซุนอิงหนิงก็จำอันใดขึ้นได้ การที่เขาเอ่ยชมเช่นนั้นแสดงว่าเขายืนอยู่ข้างนอกนานแล้วอย่างนั้นหรือ? และก็คงได้ยินบทสนทนาเรื่องแต่งงานด้วย?

นั่นทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

ตอนนั้นเองสาวใช้ก็เอ่ยขัด “คุณหนูเจ้าคะ ท่านว่าใต้เท้าซ่งกับแม่ทัพซ่งผู้ใดเก่งกว่าหรือเจ้าคะ?”

อยู่ ๆ หัวใจของซุนอิงหนิงก็เต้นแรง ‘ตึกตัก!’ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น “เจ้านี่นะ เหตุใดถึงถามคำถามน่าเบื่อหน่ายเช่นนี้เล่า พวกเขาต่างก็มีความรู้มีฝีมือการต่อสู้ เปรียบเทียบเช่นนี้มันยากนัก”

“ข้าว่าใต้เท้าซ่งเก่งกว่าเจ้าค่ะ หน้าตาดี มีความสามารถ มีอารมณ์ขัน ทั้งยังได้เป็นขุนนางตั้งแต่อายุยังน้อย!”

“พี่ใหญ่ซ่งก็ไม่แย่นะ! เขาเองก็เป็นแม่ทัพใหญ่! ท่านปู่ยังบอกเลยว่าหาได้ยากมากที่เขาจะประสบความสำเร็จด้วยอายุเพียงเท่านี้”

อยู่ ๆ ชุนหน่วนก็หัวเราะออกมา “โอ๊ะ! ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ คุณหนู ท่านชอบแม่ทัพซ่งนี่เอง!”

ใบหน้าซุนอิงหนิงแดงก่ำ สายตาจ้องมองสาวใช้อย่างฉุนเฉียว “ชุนหน่วน อย่าพูดไร้สาระนะ!”

“แต่คุณหนูหน้าแดงนะเจ้าคะ!”

“เหอะ! ข้าไม่สนใจเจ้าแล้ว! ข้าจะไปกินข้าว!”