ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 323 การแต่งงานยังอีกยาวไกล
บทที่ 323 การแต่งงานยังอีกยาวไกล
งานแต่งงานของอู่เชียนเชียนและฉูซื่อโม่วมีกำหนดจัดขึ้นในช่วงปลายปี
แม้เหลือเวลากว่าครึ่งปีก็จริง แต่ซ่งชิงหลันได้เริ่มเตรียมการไว้เสียแล้ว นางร่างชุดแต่งงานมาหลายชุด แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรกลับยังไม่พึงพอใจเสียที
ทำให้เจ้าสาวตัวจริงอย่างอู่เชียนเชียนยังอดบ่นไม่ได้ “พี่ชิงหลัน งานแต่งของเรายังอีกยาวไกล เช่นนั้นแล้วท่านไม่จำเป็นต้องรีบเตรียมชุดแต่งงานให้ข้าไว้ถึงเพียงนี้หรือเปล่าเจ้าคะ?”
ซ่งชิงหลันส่ายหัวไม่เห็นด้วย “เจ้าไม่รู้หรอกว่าวันเวลาผ่านไปไวเพียงใด มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ยังไม่ได้เตรียมพร้อมเลย หากถึงยามนั้นจะรีบเร่งเอาได้ ยิ่งทุกอย่างไม่เรียบร้อยเจ้าจะเสียใจเอา”
นางพูดจากความรู้สึกลึก ๆ
เพราะตอนที่เตรียมงานแต่งงานให้ซ่งชิงตงและหลี่ซิ่วซิ่ว นางรู้สึกว่าชุดของพวกเขายังไม่สมบูรณ์แบบเลย
เช่นนั้นพอถึงคราวคู่อู่เชียนเชียนและฉูซื่อโม่ว นางจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อความสมบูรณ์แบบที่สุด
หลี่ซิ่วซิ่วจับมือว่าที่เจ้าสาว ก่อนแสดงความเห็นออกมา “เชียนเชียน ฟังท่านพี่เถิด นางมีประสบการณ์มาแล้วนะ”
อู่เชียนเชียนยิ้มหยอก “พี่ชิงหลันตั้งใจเสียขนาดนี้ ผู้ใดไม่รู้เข้าคงนึกว่าท่านแต่งเสียเองเจ้าค่ะ”
แววตานางเป็นประกายยามพูดเรื่องนี้ขึ้น ก่อนโน้มตัวไปให้ผู้เป็นพี่ “ว่าแล้วก็พี่ชิงหลันกับท่านอ๋องจะแต่งกันเมื่อไรหรือเจ้าคะ”
เห็นคู่รักได้สมรสกัน อู่เชียนเชียนเองก็ยินดีกับพวกเขาจากใจจริง จึงอยากดื่มสุราสักจอกร่วมอวยพร
ซ่งชิงหลันที่ได้ยินนิ่งไปครู่ จากนั้นจึงยกยิ้ม “แต่งงานอันใดเล่า ข้าคิดว่าเราในตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว”
“เหมือนข้าจะพูดไม่ถูกสินะเจ้าคะ” อู่เชียนเชียนหดหู่ใจ “พูดเช่นนี้แล้วกัน ท่านกับท่านอ๋องแต่งกันมาแล้วครั้งหนึ่ง จากนั้นก็หย่าร้าง แล้วได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกหน สรุปแล้วยังไม่ได้แต่งกันอีกหรือเจ้าคะ?”
“อยากอยู่แล้ว” หลี่ซิ่วซิ่วเอ่ย “ก่อนจะแต่งท่านอ๋องยังไม่ใช่องค์รัชทายาทเสียหน่อย อย่างตอนนี้หลายคนคิดว่าท่านยังไร้คู่หมั้นหมาย ไม่ว่าอย่างไรเขาก็คงอยากบอกให้โลกได้รับรู้ และให้สถานะแก่ท่านพี่เป็นแน่”
หลี่ซิ่วซิ่วกำลังบ่นให้ซ่งชิงหลันฟัง
นางรู้อยู่แล้วว่าทั้งสองเห็นแก่ตัวนางทั้งนั้น
จึงได้แต่ทอดถอนหายใจ “อันที่จริง ข้าชอบการขอแต่งงานมากกว่าแต่งงานเสียอีก”
“ขอแต่งงานหรือเจ้าคะ? มันคืออันใดน่ะ?”อู่เชียนเชียนมองหลี่ซิ่วซิ่วข้างกายด้วยความงุนงง “พี่ซิ่วซิ่ว พี่เคยแต่งมาก่อน ช่วยอธิบายข้าทีเจ้าค่ะ”
หลี่ซิ่วซิ่วงุนงนเช่นกัน “แม้ข้าจะเคยแต่งมาก่อน แต่ไม่เข้าใจหรอกนะว่ามันคืออันใด?”
สิ้นคำก็มองซ่งชิงหลันด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ผู้เป็นพี่มองน้องทั้งสองแล้วอธิบาย “การขอแต่งงานเป็นวิธีที่ฝ่ายชายฝ่ายหญิงแต่งงานกันสองคน เป็นการกระทำที่แสดงความรู้สึกได้ดีมากจริง ๆ มีเพียงข้ากับเจ้าให้คำมั่นสัญญาว่าจะใช้ชีวิตร่วมกัน สำหรับฝ่ายหญิงคือคำสัญญา ส่วนฝ่ายชายคือความรับผิดชอบ เป็นความรู้สึกอันอบอุ่นที่อนาคตจะนึกถึงอยู่เสมอ เป็นความรู้สึกที่ไม่อยากให้หายไป”
นี่เป็นความปรารถนาก่อนที่นางจะได้แต่งงานเสียอีก และแน่นอนว่าความคิดในยุคปัจจุบันเฉกเช่นนี้ นางไม่หวังให้คนทั้งสองเห็นด้วย
แน่นอนว่าทั้งคนมีสีหน้าตะลึงงัน
อู่เชียนเชียนขมวดคิ้ว “พี่ชิงหลัน ข้าไม่เคยได้ยินหรือพบเห็นอันใดเช่นนั้นมาก่อน ตั้งแต่ยุคโบราณ ชายหญิงมักแต่งงานโดยมีพ่อสื่อแม่สื่อเป็นตัวกลางและเอ่ยวาจาไม่ใช่หรือเจ้าคะ?”
ซ่งชิงหลันยิ้ม “ข้าแค่พูดไปเช่นนั้น…”
จากนั้นก็หยิบสมุดสะสมรูปภาพออกมาไว้ตรงหน้าอู่เชียนเชียน “เชียนเชียน เจ้าลองดูก่อนนะ ว่าชอบรูปแบบชุดเช่นนี้หรือไม่?”
ซ่งชิงหลันเปิดให้ชมทีละภาพพร้อมคำอธิบาย ว่าที่เจ้าสาวมองด้วยความสับสน ไม่สามารถเพ่งความสนใจได้เลย
สุดท้ายก็หยิบไปทั้งเล่มแทน “พี่ชิงหลัน ยังเหลือเวลาอีกครึ่งปี ข้าขอเอากลับไปดูอย่างละเอียดและตั้งใจเลือกแล้วกันนะเจ้าคะ วันนี้พอเท่านี้ก่อนแล้วกัน”
ว่าจบนางก็ลุกพรวดหมุนตัวจากไป
ซ่งชิงหลันตะโกนไล่หลัง “เชียนเชียน เจ้ารีบเลือกล่ะ เลือกชุดก่อนค่อยเลือกเครื่องประดับ”
“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
ทว่าอู่เชียนเชียนไม่ได้กลับไปโรงฝึก แต่ตรงไปยังจวนหานอ๋องแทน
ไป๋เย่หานที่ฟังเรื่องราวทั้งหมดได้เอ่ยถามอย่างจริงจัง “เจ้าพูดจริงหรือ?” นางพูดเช่นนั้นหรือ?”
“ใช่! ใช่! ข้าเพิ่งไปคุยกับนางที่ร้านเสื้อชิงเยว่มา จะไม่จริงได้อย่างไรเล่าเพคะ?” อู่เชียนเชียนหยักหน้าหงึกหงัก
ชายหนุ่มขมวดคิ้วเอ่ยเสียงต่ำ “แต่เรื่องขอแต่งงานนี่ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”
“ท่านเองก็ไม่เคยได้ยินหรือเพคะ?” อู่เชียนเชียนปรบมือด้วยความตื่นเต้น “พี่ชิงหลันมักมีความคิดแปลกประหลาดเสมอไม่ใช่หรือเพคะ? ก็สมกับที่นางคิดเรื่องขอแต่งงาน หานอ๋อง ข้าเปิดทางให้ท่านแล้วนะ จะทำอย่างไรต่อขึ้นอยู่กับท่านแล้ว”
ไป๋เย่หานเลิกคิ้ว “เหตุใดเจ้าจึงช่วยข้าด้วยเล่า?”
“เพื่อพี่ชิงหลันอยู่แล้วเพคะ!” อู่เชียนเชียนหยิบสมุดรวมภาพเล่มหนาออกมา “ท่านพินิจดูนะ นี่คือชุดแต่งงานที่นางวาดให้ข้า นางตั้งใจเสียเพียงนี้ ข้าเองก็อยากทำอันใดเพื่อนางบ้าง! หานอ๋อง ข้าเชื่อในตัวท่าน ท่านจะต้องทำให้พี่ชิงหลันมีความสุขเป็นแน่เพคะ!”
ชายหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วย “ต้องบอกเลยว่าเจ้าฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก”
เมื่อรู้ความคิดแล้ว เขาเริ่มดำเนินการอย่างลับ ๆ
ในคืนอันมืดมิดและลมกรรโชก หลังซ่งชิงหลันเข้านอน ไป๋เย่หานแอบออกมาจากห้อง และเดินมาที่สวนหลังจวน
ยามนี้มีพวกพี่น้องซ่งชิงตง อู่เชียนเชียน ซุนอิงหนิง และคนอื่น ๆ รอคอยอยู่นานสองนาน ได้แต่หาวหวอดครั้งแล้วครั้งเล่า แลดูง่วงงุน
ทันทีที่อู่เชียนเชียนเห็นอีกฝ่าย ก็อดบ่นกระปอดกระแปดไม่ได้ “ท่านอ๋องเพคะ ถ้าท่านยังไม่มาพวกข้าจะไปนอนแล้วจริง ๆ นะ”
ไป๋เย่หานสับขาเร็วรี่ “ข้าจะเล่าให้ฟังคร่าว ๆ ที่เรียกทุกคนมารวมตัวกันในวันนี้ก็เพื่อระดมสมอง อยากให้ทุกคนเสนอความคิดฉากขอแต่งงานให้ข้าที”
“ขอแต่งงาน?” ทุกคนยกเว้นคนที่รู้เรื่องอยู่แล้วเบิกตากว้าง
อู่เชียนเชียนเป็นฝ่ายอธิบายความคิดแปลก ๆ ของพี่สาวให้ทุกคนฟัง
ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก
ซ่งชิงเป่ยถึงกับหัวเราะชื่นชม “สมแล้วที่เป็นท่านพี่ของข้า ไม่ว่าจะคิดสิ่งใดออกมาล้วนแตกต่างเสมอ”
ไป๋เย่หานเหลือบตามองเขา “หยุดคุยโวเสียที รีบคิดหาวิธีเร็วเข้าว่าจะทำอย่างไรจึงขอท่านพี่เจ้าแต่งงานได้?”
“ข้าคิดไม่เก่งเสียเท่าไรขอรับ แต่ท่านอ๋องควรถามน้องสี่เช่นข้านะ”
ทุกคนหันเหความสนใจมายังซ่งชิงซีทีละคน
ชายหนุ่มครุ่นคิด “ข้ามีความคิดอยู่ขอรับ นี่ก็ใกล้ถึงวันเกิดท่านพี่ข้าแล้ว พวกเราสามารถ…”
YOU MAY ALSO LIKE
Pandaa
ผู้อ่อนอาวุโสเรียกท่านอ๋องว่า หานอ๋อง เนี้ยนะ 😃😃😃