ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 334 คนสนิท

บทที่ 334 คนสนิท

เสวี่ยเยว่ลอบกดเอาความสงสัยในใจลงไป จากนั้นก็มองซ่งชิงหลันแล้วกล่าว “นายท่านทั้งสามอยากฟังบทเพลงใดหรือเจ้าคะ หรือว่านายท่านอยากคุยกับข้าเรื่องบทกวีและบทเพลง”

ซ่งชิงหลันตะลึงไปทันที นางใช้นิ้วชี้ที่ตนเองด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ “แม่นางเสวี่ยเยว่ ท่านถามข้าหรือ แต่ว่า ท่านไม่ได้…” ชอบไป๋เย่หานหรอกหรือ

กล่าวจบ นางก็ยังมองไป๋เย่หานที่อยู่ข้างกายแวบหนึ่ง

แม่นางเสวี่ยเยว่จึงหน้าแดงแล้วก้มหน้าลง

จากนั้นเสี่ยวหม่านเดินหน้าขึ้นมาทันที ยิ้มแล้วกล่าวอธิบาย “นายท่าน เมื่อครู่ตอนที่โยนถุงหอม แม่นางมือสั่นเล็กน้อย ดังนั้นจึงได้ไม่ระวังโยนไปถูกใบหน้าของนายท่านผู้เย็นชาท่านนั้นเจ้าค่ะ”

ทันทีที่กล่าวจบ รอบกายไป๋เย่หานก็แผ่รังสีเย็นเยียบอันน่าสะพรึงกลัวออกมา ช่างเหมาะกับคำที่นางบอกว่าเป็นนายท่านผู้เย็นชาเหลือเกิน

ซึ่งเสี่ยวหม่านรู้สึกได้ถึงรังสีเย็นยะเยือกอันน่ากลัวของเขา จึงได้หลบไปด้านหลัง ทั้งยังมองไป๋เย่หานอย่างหวาดกลัวแวบหนึ่ง

ในใจลอบกล่าว บนโลกใบนี้ยังมีนายท่านผู้รูปงามเช่นนี้อยู่อีกหรือ เพียงแต่น่าเสียดายที่ช่างดูดุร้ายเสียจนคนหวาดหวั่น

ส่วนซ่งชิงหลันในตอนนี้เองก็ตัวแข็งไป ได้ยินความหมายคำพูดของเสี่ยวหม่านแล้ว คนที่แม่นางเสวี่ยเยว่ผู้นี้ชื่นชอบคือนาง นายท่านที่เป็นหญิงแต่งตัวเป็นชายผู้นี้น่ะหรือ

นี่… นี่มันจะละครเกินไปแล้วกระมัง

ซ่งชิงซีที่อยู่ข้าง ๆ เห็นว่าบรรยากาศตอนนี้เข้าสู่ความกระอักกระอ่วนแล้ว จึงกระแอมสองครั้ง ดึงดูดความสนใจของทุกคน

“อะแฮ่ม ๆ … คือว่า…” ซ่งชิงซีมองแม่นางเสวี่ยเยว่ กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “แม่นางเสวี่ยเยว่ พวกข้าไม่ได้มาเพื่อพูดคุยเรื่องโคลงกลอน วันนี้ที่มาหาท่าน ก็เพื่อจะคุยเรื่องใต้เท้าหลี่ หลี่ถานไฉ่ รองเสนาบดีกรมพระคลัง”

รอยยิ้มบนใบหน้าของแม่นางเสวี่ยเยว่ค่อย ๆ หายไป แววตาของนางหม่นหมอง พร้อมมองทั้งสามคนด้วยสีหน้าตื่นตัว และกล่าว “พวกท่านเป็นผู้ใดกันแน่เจ้าคะ”

ท่าทางสง่าผ่าเผยในตำแหน่งข้าราชการของซ่งชิงซีเปิดเผยออกมาทันที เขากล่าวตอบอย่างจริงจัง “ข้าคือซ่งชิงซี ผู้ตรวจการที่ดูแลหอจดหมายเหตุ”

สีหน้าของแม่นางเสวี่ยเยว่เผยความตื่นตระหนกและลนลานขึ้นมาทันใด

แต่อย่างไรนางก็คลุกคลีอยู่ในหอนางโลมมาราวกับปลาได้น้ำ จึงตอบสนองทันที จิบน้ำชากลืนลงคอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ยิ้มแล้วกล่าวหยอกล้อ “ที่แท้ ใต้เท้าผู้ตรวจการเองก็สนใจในตัวข้า ข้านั้นรู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก”

เดิมทีซ่งชิงซีก็เป็นคนหน้าบางอยู่แล้ว เมื่อถูกคำพูดของนางยั่วยวนเข้าเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง

ซ่งชิงหลันที่เห็นดังนั้นก็ออกหน้าปกป้องน้อง และกล่าวกับแม่นางเสวี่ยเยว่ “แม่นางเสวี่ยเยว่ พวกเราเป็นคนเปิดเผยไม่กล่าวในที่ลับ ทุกคนล้วนรู้ดีว่าท่านเป็นคนสนิทของใต้เท้าหลี่ ท่านจะต้องรู้ความลับของเขามากมาย หากท่านให้ความร่วมมือกับข้า ท่านก็ย่อมจะได้ผลประโยชน์มากมาย”

“นายท่าน คำพูดเช่นนี้ของท่านทำร้ายจิตใจข้าเกินไปแล้ว!” แววตาของแม่นางเสวี่ยเยว่สะท้อนความเจ็บปวด มองซ่งชิงหลันด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว “ข้าน้อยและใต้เท้าหลี่เป็นมิตรรักต่อกัน ถึงแม้ข้าน้อยจะเป็นหญิงจากหอนางโลม แต่ก็เป็นคนบริสุทธิ์ ไม่เคยกระทำเรื่องไม่ควรกับใต้เท้าหลี่ ข้าน้อยไม่รู้เลยว่าความลับที่พวกท่านกล่าวถึงคือเรื่องอันใด”

กล่าวจบ นางก็มองทั้งสามคนอย่างระแวดระวัง เอ่ยสั่ง “ในเมื่อนายท่านทั้งสามไม่ได้มาเพื่อหาข้า เช่นนั้นก็เชิญกลับเถิด ที่นี่ไม่มีสิ่งที่พวกท่านต้องการเจ้าค่ะ”

กล่าวจบ นางก็ส่งสายตาให้เสี่ยวหม่านที่อยู่ด้านหลัง กล่าวว่า “เสี่ยวหม่าน ส่งแขก”

“เจ้าค่ะ นายหญิง” เสี่ยวหม่านพยักหน้า เดินหน้าขึ้นมาแล้วโค้งตัวให้ทั้งสามคน เอ่ยว่า “นายท่านทั้งสาม เชิญเจ้าค่ะ”

ซ่งชิงหลันยืนขึ้นเป็นคนแรกที่มองแม่นางเสวี่ยเยว่ กล่าวด้วยรอยยิ้ม “แม่นางเสวี่ยเยว่ ว่ากันว่าตาข่ายสวรรค์ ห่างแต่ไม่รั่ว[1]* อย่างไรเสียเขาก็ต้องมีโทษจำคุก ท่านปกป้องเขาเช่นนี้ก็ไม่อาจปกป้องตนเองได้ ในเมื่อล้วนทำเพื่อความร่ำรวยแล้ว สู้มาร่วมมือกับข้าเสียดีกว่า เงินของข้านั้นมีเยอะกว่าหลี่ถานไฉ่มากมายนัก”

ทันทีที่กล่าวเช่นนั้นออกไป แม่นางเสวี่ยเยว่ก็หวั่นไหวโดยพลัน

นางเงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ จ้องมองซ่งชิงหลันอย่างพิจารณาโดยละเอียด

เมื่อเห็นท่าทางราวกับ “นายท่าน” ผู้โดดเด่นเหนือผู้ใดในทุก ๆ อิริยาบถ อีกทั้งยังมีหน้าตางดงาม คิ้วและริมฝีปากโค้ง ทั้งหมดล้วนทำให้นางรู้สึกหวั่นไหว

ถ้าหากได้ผูกสัมพันธ์กับนายท่านเช่นนี้จริง ๆ ก็จะดีกว่าติดตามหลี่ถานไฉ่ผู้ฟอนเฟะ

แต่คนระมัดระวังเช่นนาง ก็ยังคงสงสัยอยู่เล็กน้อย

อย่างไรคนมีเงินในเมืองหลวงแห่งนี้ นางเองก็ได้ทำบันทึกเอาไว้หมดแล้ว เหตุใดนางจึงไม่รู้ว่ายังมีคนเช่นนี้อยู่อีก

ดังนั้น นางจึงมองซ่งชิงหลันอย่างสงสัย เอ่ยถาม “ท่าน…”

“ข้าคือซ่งชิงหลัน”

“ว่าอย่างไรนะ”

“ว่าอย่างไรนะ”

แม่นางเสวี่ยเยว่และเสี่ยวหม่านเอ่ยออกมาพร้อมกัน ทั้งหมดล้วนมีสีหน้าตื่นตะลึงไป

เสี่ยวหม่านกลืนน้ำลาย “ท่านหมายถึงซ่งชิงหลัน ยอดหญิงอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงน่ะหรือ แต่ทว่า… แม่นางซ่งเป็นผู้หญิงนี่ เห็นชัด ๆ ว่าท่าน…”

กล่าวจบ เสี่ยวหม่านก็ตอบสนองออกมาทีหลัง พร้อมรีบปิดปากของตนแล้วกล่าว “ท่านเป็นหญิงที่แต่งตัวเป็นชาย!”

จากนั้น นางก็หันหน้าไปกล่าวกับแม่นางเสวี่ยเยว่เสียงดัง “แม่นาง นางเป็นหญิงเจ้าค่ะ!”

แม่นางเสวี่ยเยว่จ้องมองนางด้วยแววตากระสับกระส่าย ทั้งกล่าวเสียงแหลม “ข้าได้ยินแล้ว ไม่ต้องพูดอีก”

เพียงคิดถึงว่าเมื่อครู่นางเพิ่งแสดงความชื่นชมต่อซ่งชิงหลันที่แต่งตัวเป็นชาย ก็รู้สึกจุกอยู่ในใจ ขายหน้าเกินกว่าจะทนได้

นางถลึงตาอย่างโกรธเกรี้ยว มองซ่งชิงหลันแล้วกล่าว “ที่แท้แม่นางซ่งก็ช่างแตกต่างจากคนทั่วไป เป็นหญิงแต่กลับมาที่หอนางโลมเช่นนี้”

ซ่งชิงหลันยิ้ม “แม่นางเสวี่ยเยว่มีชื่อเสียงล่ำลือ ข้าก็ย่อมอยากจะมาชื่นชมความงามสักครั้ง”

“หากเป็นเช่นนั้น ท่านเองก็ได้มองแล้ว เชิญกลับไปเสียเถิด!” กล่าวจบก็สะบัดแขนเสื้อหันหลังไป ไม่อยากจะหันมาเจอหน้านางอีก

ซ่งชิงหลันกล่าวทิ้งท้ายกับแผ่นหลังของนาง “แม่นางเสวี่ยเยว่ ถ้าหากท่านคิดตกแล้วรู้สึกเสียดาย ก็มาหาข้าที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายได้ตลอดเวลานะ”

กล่าวจบ พวกเขาทั้งสามคนก็หันหลังจากไป

ทันทีที่เดินออกจากหอหงซิ่ว ซ่งชิงหลันก็ยิ้มพลางกล่าวอย่างยินดี “ที่แท้หอนางโลมนี้ก็สนุกเหลือเกิน ครั้งหน้าข้าจะมาอีก!”

“ไม่ได้!” ไป๋เย่หานขัดจังหวะนางทันที กล่าวด้วยใบหน้าจริงจัง “ต่อไปเจ้าห้ามมาอีก!”

ซ่งชิงหลันเลิกคิ้ว มองไป๋เย่หานแล้วกล่าวหยอก “ท่านอ๋อง คงไม่ใช่เพราะแม่นางเสวี่ยเยว่ชื่นชอบข้า ไม่ชื่นชอบเจ้า เจ้าจึงได้รู้สึกยากจะยอมรับใช่หรือไม่”

ไป๋เย่หานที่มีสีหน้าเคร่งขรึมก็กล่าวออกมา “ข้าไม่อยากให้คนปฏิบัติกับเจ้าเหมือนเป็นชาย!”

กล่าวจบ เขาก็เดินจากไปคนเดียวด้วยความโกรธ

ซ่งชิงหลันสีหน้างุนงง “นี่มันอันใดกัน เหตุใดอยู่ดี ๆ เขาก็โมโหขึ้นมาเสียอย่างนั้น ข้าไม่ใช่ผู้ชายเสียหน่อย มันเป็นการปลอมตัวไม่ใช่หรือ”

“คิก…”

ซ่งชิงซีที่อยู่ข้าง ๆ อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ท่านพี่ ท่านไม่รู้จริง ๆ หรือว่าท่านอ๋องโกรธเรื่องอันใด หรือว่าตั้งใจแสร้งไม่รู้กันแน่ขอรับ”

“ก็ไม่รู้น่ะสิ” ซ่งชิงหลันส่ายหน้า

ล้วนว่ากันว่าจิตใจหญิงสาวยากแท้หยั่งถึง เหตุใดจิตใจของชายผู้นี้จึงได้ยากเกินคาดเดาเช่นนี้เล่า

ซ่งชิงซีกล่าวอย่างจริงใจ “ท่านลองคิดดี ๆ อีกครั้งเถิดขอรับ ถ้าหากท่านถูกคนปฏิบัติเหมือนชายจริง ๆ แล้วท่านอ๋องจะกลายเป็นอันใดเล่า”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ… ที่แท้เขาก็กลัวคนจะบอกว่าเขาเป็นชายรักชายนี่เอง!” ซ่งชิงหลันหัวเราะออกมาอย่างไร้หัวใจ จากนั้นก็รีบตามหลังไป๋เย่หานไป

[1] หมายถึง สวรรค์มีความยุติธรรม ทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ