ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 335 เหตุใดจึงใกล้ชิดกับหญิงประเภทนั้นถึงเพียงนั้น

บทที่ 335 เหตุใดจึงใกล้ชิดกับหญิงประเภทนั้นถึงเพียงนั้น

ห้าวันหลังจากนั้น

ในวันนี้ กว่าซ่งชิงหลันจะมาถึงภัตตาคารอวิ๋นหลายก็ใกล้เที่ยงแล้ว

แต่เพียงนางเดินเข้ามา หลิวกุ้ยเสียก็เดินมาหาอย่างร้อนรน แล้วกล่าวด้วยความกระวนกระวาย “ไอ้หยา! หลันหลัน ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว!”

“มีอันใดหรือเจ้าคะ เกิดเรื่องอันใดขึ้น”

หลิวกุ้ยเสียมองซ้ายมองขวา และเข้าไปใกล้ซ่งชิงหลันเล็กน้อยแล้วกล่าวเสียงเบา “วันนี้มีหญิงที่เรียกตนเองว่าแม่นางเสวี่ยเยว่มาหาเจ้า ตอนนี้นั่งอยู่ในห้องแสงจันทร์งดงามกลางสระบัว รอเจ้ามาจะครึ่งชั่วยามแล้ว”

ซ่งชิงหลันอดที่จะโค้งมุมปากไม่ได้ และเผยให้เห็นรอยยิ้มที่เจ้าเลห์ พร้อมทั้งกล่าวเบา ๆ “เฮ้อ ลองนับวันดูแล้ว ก็ผ่านมาสักพัก ได้เจ้าค่ะ ข้าจะขึ้นไปพบนาง”

นางเดินขึ้นชั้นสองไปอย่างรอไม่ไหว

หลิวกุ้ยเสียมองภาพด้านหลังของนางที่เดินจากไปอย่างเร่งรีบก็อดรู้สึกสงสัยขึ้นมาไม่ได้

ช่างแปลกนัก หลันหลันของนางใกล้ชิดกับหญิงนางโลมเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน

หลิวกุ้ยเสียเองก็ไม่ใช่หญิงที่ไม่รู้หนังสือ อีกทั้งแขกของภัตตาคารอวิ๋นหลายก็พากันพูดถึงเรื่องหอหงซิ่วมาบ้าง ย่อมพอจะรู้เรื่องของหญิงงามผู้เป็นที่นิยมแห่งหอหงซิ่วอย่างแม่นางเสวี่ยเยว่คนนี้มาบ้าง

เพียงเปิดประตูห้องแสงจันทร์งดงามกลางสระบัวเข้าไป ซ่งชิงหลันก็เห็นหญิงสาวรูปร่างงดงามนั่งปิดหน้าอยู่ตรงมุมห้อง

ด้วยรูปร่างงดงามยั่วยวนนี้ เพียงมองก็รู้ว่าเป็นแม่นางเสวี่ยเยว่ผู้โด่งดัง

ซ่งชิงหลันหัวเราะเบา ๆ ทักทายออกมาราวกับไม่มีเรื่องอันใด “แม่นางเสวี่ยเยว่ ในที่สุดท่านก็มาแล้ว เอ๋ เหตุใดท่านต้องปิดหน้าด้วยเล่า”

แม่นางเสวี่เยว่ใช้ผ้าบางสีดำปิดหน้าเกือบทั้งหมด เผยให้เห็นเพียงแววตาโกรธเกรี้ยวคู่หนึ่ง

นางจ้องมองซ่งชิงหลันอย่างคาดโทษ กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “เหตุใดข้าจึงต้องปิดหน้าน่ะหรือ แม่นางซ่ง ท่านถามทั้งที่รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรอกหรือ”

กล่าวจบ นางก็ค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมหน้าออกมา

จากนั้นก็เผยให้เห็นใบหน้างดงาม แต่ใบหน้าของนางนั้นทั้งแดงและทั้งเป็นรอยย่น ผิวหนังย่นไปทั่วทั้งใบหน้า บางส่วนถึงกับเป็นหนอง ดูแล้วน่ากลัวและน่าตกใจเป็นอย่างมาก

ซ่งชิงหลันเองก็ตกใจ กล่าว “ใบหน้าท่าน! เหตุใดใบหน้าท่านจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า”

แม่นางเสวี่ยเยว่เดินมาตรงหน้าซ่งชิงหลันด้วยความโกรธ “ท่านยังมีหน้ามาถามอีกหรือ หากไม่ใช่เพราะท่านวางยาข้า ใบหน้าข้าจะเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร”

วันนั้น หลังจากพวกซ่งชิงหลันทั้งสามคนจากไป แม่นางเสวี่ยเยว่ก็รู้สึกถึงความผิดปกติ

ใบหน้าของนางเริ่มคัน ในตอนแรกนางก็ไม่ได้สนใจ คิดเพียงว่าเป็นรอยที่ถูกยุงกัดเท่านั้น

แต่วันต่อมาหลังจากตื่นนอน แม่นางเสวี่ยเยว่ก็พบว่าแก้มทั้งสองข้างของนางกลับทั้งแดง คัน และเจ็บ นางเพียงเกาเบา ๆ แต่กลับมีผื่นขึ้นมา

จนกระทั่งวันที่สาม ผื่นบนใบหน้านางก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น และยิ่งคันเท่าไหร่ก็ไม่ลดลงเลย จนนางทนไม่ไหว ในที่สุดก็ตามหมอให้มาดู

หลังจากท่านหญิงหลิวแห่งหอหงซิ่วรู้เรื่องนี้ก็เป็นกังวลอย่างมาก

อย่างไรเสีย แม่นางเสวี่ยเยว่ผู้นี้ก็เป็นหมายเลขหนึ่งของหอหงซิ่ว พวกเขาล้วนพึ่งพาใบหน้างดงามราวกับเทพเซียนของนางเพื่อหากิน ถ้าหากนางเสียโฉมไปจริง ๆ เช่นนั้นพวกเขาหอหงซิ่วก็จะเสียผลประโยชน์อย่างใหญ่หลวง

ดังนั้น ท่านหญิงหลิวจึงให้คนไปตามหมอฝีมือดีหลายคนมาทันที

หลังจากหมอหลายคนได้ดูอาการแล้ว ล้วนให้ผลสรุปเช่นเดียวกัน ว่าแม่นางเสวี่ยเยว่ถูกวางยา

พวกเขาเขียนใบสั่งยาให้จำนวนหนึ่ง หลังจากแม่นางเสวี่ยเยว่ดื่มยาแล้ว ใบหน้าก็ไม่ได้คันเช่นเดิมอีกแล้ว แต่เรื่องที่น่ากลัวยิ่งกว่าก็มาถึง ผื่นบนใบหน้าของนางกลายเป็นตุ่มหนอง แล้วก็เริ่มซึมออกมา

เรื่องนี้ทำให้ท่านหญิงหลิวตกใจอย่างมาก ในใจคิดว่านางไปถูกอันใดที่ไม่สะอาดมา จึงได้คิดจะไล่นางออกจากหอหงซิ่ว

หลายวันมานี้แม่นางเสวี่ยเยว่ไม่สามารถรับแขกได้เลย นางอับจนหนทางแล้วจริง ๆ ทำได้เพียงไปหาหลี่ถานไฉ่เพื่อขอความช่วยเหลือ

แต่นางคิดไม่ถึงเลยว่า เมื่อหลี่ถานไฉ่เห็นใบหน้าของนางที่เสียโฉมก็ตกใจเสียจนขวัญหาย ไล่นางออกไปข้างนอกในทันที ไม่คิดถึงมิตรภาพเมื่อครั้งก่อนแม้แต่น้อย

ตอนนี้แม่นางเสวี่ยเยว่เข้าใจแล้ว คำสาบานต่อทะเลและภูเขาว่าจะรักกันชั่วฟ้าดินสลายนั้น ล้วนเป็นเพียงคำโกหกที่เขาคิดขึ้นมาชั่วครู่ก็เท่านั้น

ในขณะที่นางกำลังสิ้นหวังก็ราวกับชีวิตไร้ความหมาย อยู่ ๆ นางก็ปรากฏความคิดหนึ่ง นึกขึ้นได้ถึงคำพูดของซ่งชิงหลันที่กล่าวกับนางในวันนั้น ถ้าหากนางคิดตกแล้วก็สามารถมาหาอีกฝ่ายที่ภัตตาคารอวิ๋นหลายได้ เป็นไปได้หรือไม่ ว่าจะหมายถึงสถานการณ์นี้?!

ดังนั้น แม่นางเสี่ยวเยว่จึงได้มาหาถึงที่

เมื่อเห็นแม่นางเสวี่ยเยว่ที่ดวงตาโกรธเกรี้ยวตรงหน้า ซ่งชิงหลันกลับไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย กลับยิ้มออกมาแล้วกล่าว “แม่นางเสวี่ยเยว่ ท่านอย่าได้ใส่ร้ายข้า ท่านมีหลักฐานอันใดหรือไม่ว่าข้าเป็นผู้ทำให้ท่านเสียโฉม”

“ตั้งแต่วันนั้นที่พวกท่านจากไป ใบหน้าของข้าก็เริ่มผิดปกติ!” แม่นางเสวี่ยเยว่กล่าวต่อด้วยสีหน้าดุร้าย “อีกอย่าง แม่นางซ่งเองก็มีวิชาการแพทย์เก่งกาจ การจะวางยาข้า สำหรับท่านแล้วก็เป็นเรื่องง่ายยิ่งนักกระมัง”

ซ่งชิงหลันนั่งลงอย่างสบาย ๆ หยิบเอากาน้ำชามารินชาให้ตนเองแล้วจิบช้า ๆ

แม่นางเสวี่ยเยว่นั่งลงตรงหน้านางอย่างโมโห เมื่อเห็นท่าทางการดื่มชาของนาง ทันใดนั้นนางก็คิดบางอย่างออก นางกลึงตามองซ่งชิงหลันด้วยใบหน้าไม่อยากเชื่อ และกล่าว “ข้ารู้แล้ว! เป็นน้ำชานั่นเอง! ท่านวางยาในน้ำชาของข้า!”

ตอนนี้นางจึงได้นึกออก วันนั้นเป็นซ่งชิงหลันที่แต่งตัวเป็นชายรินน้ำชาให้นาง

ซ่งชิงหลันยิ้ม “แม่นางเสวี่ยเยว่ช่างฉลาดเกินผู้ใดจริง ๆ!”

แม่นางเสวี่ยเยว่ทั้งโกรธและร้อนใจ ถามอย่างรีบร้อน “แม่นางซ่ง ข้าไม่เคยมีความเกลียดชังเคียดแค้นต่อท่าน เหตุใดท่านต้องทำร้ายข้าเช่นนี้ด้วย”

“แม่นางเสวี่ยเยว่ ข้าเพิ่งจะชมว่าท่านฉลาด เหตุใดท่านจึงโง่เขลาอีกแล้วเล่า” ซ่งชิงหลันเหลือบตาขึ้นมาเล็กน้อย มองนางแวบหนึ่งแล้วเอ่ย “ข้าไม่ได้ทำร้ายท่าน แต่กำลังช่วยท่านต่างหาก”

“ช่วยข้าหรือ ท่านทำให้ข้าเสียโฉม ทำร้ายเสียจนข้าแทบจะถูกไล่ออกจากหอหงซิ่ว ท่านช่วยข้าตรงไหนกัน”

“อย่างน้อยที่สุด ข้าก็ช่วยให้ท่านได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของใต้เท้าหลี่ไม่ใช่หรือ” กล่าวจบ ซ่งชิงหลันก็มองนางพลางเผยรอยยิ้มมีเลศนัยออกมา

ในใจของแม่นางเสวี่ยเยว่หล่นลงดัง ‘ตุบ!’ ในทันที ราวกับนางเข้าใจอันใดบางอย่าง

ซ่งชิงหลันกล่าวต่อ “ตอนนี้ท่านก็น่าจะรู้แล้ว คำพูดที่หวานหยดย้อยของผู้ชายที่ให้วาจากับท่าน ก็เป็นเพียงคำพูดปากเปล่า ยามที่เขาเห็นใบหน้าของท่านเสียโฉมก็มีแต่จะทอดทิ้งท่าน ดังนั้นผู้ชายเช่นนี้ ท่านคิดว่าคุ้มค่าที่จะให้ใจไปตลอดชีวิต คุ้มค่าให้ท่านปกป้องด้วยใจอย่างนั้นหรือ”

แม่นางเสวี่ยเยว่แค่นหัวเราะ “ท่านพูดมาเสียตั้งมาก ความจริงแล้วก็เพียงแค่อยากจะสืบหาความลับของใต้เท้าหลี่จากข้าก็เท่านั้น ท่านทำกับข้าเช่นนี้ ท่านยังคิดว่าข้าจะช่วยท่านอีกหรือ”

“ตอนนี้ทางออกเดียวของท่านก็คือให้ความร่วมมือกับข้าแล้ว” ซ่งชิงหลันยิ้มบาง กล่าว “หลี่ถานไฉ่เป็นผู้ร้ายคนหนึ่ง ท่านรู้ความลับของเขามากมาย ตอนนี้เขาก็ทอดทิ้งท่านราวกับรองเท้าเก่า ๆ ท่านคิดว่าเขาจะปล่อยท่านไปหรือ”

คำพูดนี้ของซ่งชิงหลันก็เปรียบเสมือนดาบคม ทิ่มแทงเข้าไปกลางใจของแม่นางเสวี่ยเยว่อย่างร้าวราน