ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 336 ท่านคิดจะร่วมมืออย่างไร

บทที่ 336 ท่านคิดจะร่วมมืออย่างไร

เสวี่ยเยว่รู้ว่าที่ซ่งชิงหลันกล่าวนั้นมีเหตุผลอย่างมาก

หลี่ถานไฉ่ผู้นั้นตกใจกับใบหน้าเสียโฉมของนางจึงได้ปิดประตูไม่ยอมพบ หลังจากเห็นท่าทีและวิธีการอันชั่วร้ายโหดเหี้ยมของเขา ชายผู้นั้นจะต้องฆ่านางเป็นแน่

หากนางอยากรักษาชีวิตไว้ เช่นนั้นก็ทำได้เพียงลงมือก่อนจึงจะได้เปรียบ

แม่นางเสวี่ยเยว่เปิดเปลือกตาเล็กน้อย มองซ่งชิงหลันแล้วเอ่ยถาม “ว่ามาเถิด ท่านคิดจะร่วมมืออย่างไร”

ซ่งชิงหลันรู้ว่านางบรรลุเป้าหมายแล้ว จึงยิ้มออกมาเล็กน้อย “บอกความลับของหลี่ถานไฉ่ออกมาให้หมด”

“ได้” แม่นางเสวี่ยเยว่พยักหน้า จากนั้นก็นำทุก ๆ เรื่องที่ตนรู้บอกกล่าวออกมาทั้งหมด

ตามหลักฐานและร่องรอยที่แม่นางเสวี่ยเยว่มอบให้ ซ่งชิงซีก็ได้ทำการสืบสวนต่อ ในที่สุดก็หาหลักฐานหนักแน่นที่สามารถเชื่อมโยงไปถึงผู้ที่อยู่เบื้องหลังได้

เขารีบนำเรื่องราวไปรายงานฝ่าบาท

หลิวหงเหวิน มหาเสนาบดีและบุตรชาย หลิวฮ่าวหมิงก็ถูกองค์จักรพรรดิเรียกตัวเข้าวังเพื่อรับการสอบสวน

ซุนอิงหนิงและคนตระกูลซ่งล้วนตั้งหน้าตั้งตารออยู่ที่จวนแม่ทัพ แต่ด้วยเพราะนั่งไม่ติดพื้น แต่ละคนล้วนยืดคอมองออกไปข้างนอก รอเพียงให้ซ่งชิงซีนำข่าวดีกลับจากวังหลวง

ซุนอิงหนิงเดินไปเดินมาอยู่ในห้องอย่างเป็นกังวล เดินไปพลางบิดผ้าเช็ดหน้าในมือ กล่าวกับตนเอง “แปลกเหลือเกิน เหตุใดนานเพียงนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก คงไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องไม่คาดฝันอันใดใช่หรือไม่”

กล่าวจบ นางก็มองซ่งชิงหนานอย่างเป็นกังวลโดยไม่รู้ตัว

แววตาของซ่งชิงหนานจับจ้องที่นางมาโดยตลอด เขาส่งสายตาตอบกลับนางว่าให้วางใจ จากนั้นก็เอ่ยปลอบ “เจ้าอย่ากังวลไปเลย คิดเสียว่าอย่างไรความจริงจะต้องปรากฏเป็นแน่ ชิงซีจะต้องทวงความยุติธรรมให้ใต้เท้าซุนได้”

“ใช่แล้ว อิงหนิง เจ้าอย่าได้กังวลไป” ซ่งชิงหลันเองก็เดินหน้ามา ดึงนางมานั่งลงข้างกายตน “พวกเรามานั่งลงแล้วรอกันเถิด อย่าได้ใจร้อนไปเลย!”

ในตอนนั้นเอง ซ่งชิงเป่ยก็วิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าร้อนรน พร้อมทั้งตะโกนว่า “กลับมาแล้ว! กลับมาแล้ว! พี่สี่กลับมาแล้วขอรับ!”

จากนั้นทุกคนก็ล้วนยืนขึ้น

แน่นอนว่าซ่งชิงซีที่สวมใส่ชุดทางการที่เต็มไปด้วยฝุ่นจากการเดินทางก็เดินเข้ามา

ซุนอิงหนิงรีบเดินหน้าไปอย่างเป็นกังวล ถามอย่างร้อนใจ “ใต้เท้าซ่ง เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ คดีของบิดาข้าเป็นอย่างไรบ้าง”

ซ่งชิงซีพูดมาเยอะเกินไป แม้แต่น้ำอึกหนึ่งก็ยังไม่ทันได้ดื่ม จึงได้กล่าว “คดีของใต้เท้าซุนนั้นได้เปิดเผยความจริงออกมาแล้ว ฝ่าบาททรงมอบฐานะและชื่อเสียงให้เขา ทั้งยังมีพระราชโองการให้ฝั่งใต้เท้าซุนอีกด้วย”

เพียงชุนหน่วนที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินก็คว้าแขนของซุนอิงหนิงเอาไว้อย่างมีความสุขทันที และกล่าวอย่างยินดี “ดีเหลือเกิน! คุณหนู! ดีเหลือเกินเจ้าค่ะ ในที่สุดนายท่านก็ได้รับการลบล้างความอยุติธรรมแล้ว! เช่นนี้ก็ไปสู่ปรโลกได้ตาหลับแล้วเจ้าค่ะ!”

“อืม!” ซุนอิงหนิงตาชื้น พยักหน้าอย่างแรง

จากนั้นนางก็คิดบางอย่างออก มองซ่งชิงซีแล้วกล่าวอย่างเป็นกังวล “คนเหล่านั้นเล่า ได้รับบทลงโทษที่สาสมแล้วหรือยัง”

“เรื่องนั้น…” สีหน้าของซ่งชิงซีเคร่งขรึม เผยใบหน้าลำบากใจ

ในใจของซุนอิงหนิงหล่นดัง ‘ตุบ!’ ทันที อยู่ ๆ นางก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

จึงถามหยั่งเชิง “มีอันใดหรือเจ้าคะ ใต้เท้าซ่ง เกิดเรื่องอันใดหรือ”

ซ่งชิงซีมองนางอย่างลึกซึ้ง “มีเรื่องเหนือความคาดหมายเกิดขึ้น หลี่ถานไฉ่ รองเสนาบดีกรมพระคลังยอมรับความผิดทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว ปฏิเสธอย่างหนักแน่นว่ามหาเสนาบดีหลิวมีส่วนเกี่ยวข้อง ดังนั้นฝ่าบาทจึงทรงทำได้เพียงตัดสินโทษหลี่ถานไฉ่ ส่วนมหาเสนาบดีหลิวนั้น…”

กล่าวจบ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ว่าต่อ “มหาเสนาบดีหลิวขอประทานอภัยฝ่าบาทต่อหน้าพระพักตร์ บอกว่าหลี่ถานไฉ่เป็นศิษย์ของเขา เขาเองก็มีความผิดที่ไม่สั่งสอนให้ดี ดังนั้นจึงอาสาถูกหักเงินเดือนหนึ่งปี และกักบริเวณอยู่ที่บ้านหนึ่งเดือน เขากล่าวสิ่งเหล่านี้จบก็หมดสติไป ณ ที่นั้น ฝ่าบาทเห็นพระทัยว่าเขาเป็นขุนนางเก่าแก่ ทั้งยังอายุมากแล้ว จึงทรงยอมรับไปเช่นนั้น”

“ว่าอย่างไรนะ เป็นอย่างนั้นไปได้อย่างไร” ซุนอิงหนิงตื่นตัวเล็กน้อย “ฝ่าบาททรงรู้แจ้งว่าเขาเป็นผู้ร้ายที่อยู่เบื้องหลัง เหตุใดจึงทรงปิดตาข้างเดียวเช่นนี้ได้ ไม่ใช่ว่าตาข่ายสวรรค์ ห่างแต่ไม่รั่วหรอกหรือ”

ซ่งชิงซีเองก็ขมวดคิ้วเคร่งเครียดเช่นกัน เขารู้ดีว่าเรื่องนี้นั้น เขาเองก็จัดการได้ไม่ดีพอ

ซ่งชิงหนานที่อยู่ข้าง ๆ จึงรีบออกหน้า กล่าวปลอบเบา ๆ “แม่นางซุน ฝ่าบาททรงเป็นเจ้าแผ่นดิน เรื่องที่ต้องทรงไตร่ตรองนั้นมีมากมายนัก มหาเสนาบดีหลิวเองก็มีอำนาจมาก ฝ่าบาททรงกระทำเช่นนี้ก็ถือว่าทรงลำบากแล้ว”

“เช่นนั้นบิดาข้าก็ต้องตายไปอย่างไม่ชัดเจนเช่นนี้หรือ” ซุนอิงหนิงเอ่ยถามด้วยตาแดงก่ำ จากนั้นก็หันหลังวิ่งจากไป

ซ่งชิงหนานกำลังรีบตามไปอย่างเป็นกังวล หากแต่ซ่งชิงหลันรีบดึงเขาไว้ และกล่าว “ข้าไปเองจะดีกว่า”

แม้เขาจะชะงักไป แต่สุดท้ายก็พยักหน้าแล้วเอ่ย “ขอรับ”

ซ่งชิงหลันเปิดประตูห้องของซุนอิงหนิง ก็เห็นว่านางซบอยู่บนเก้าอี้ยาว ร่างกายสั่นไหว กำลังสะอื้นไห้อยู่

นางเจ็บปวดใจ จึงรีบเดินเข้าไปแล้วดึงตัวซุนอิงหนิงขึ้นมากอดไว้ในอ้อมอก

ตอนนี้ซุนอิงหนิงยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม นางกล่าวด้วยเสียงสะอื้น “ท่านพี่ชิงหลัน ข้ารู้สึกคับแค้นใจนัก… ข้าคับแค้นใจแทนท่านพ่อ…”

ดวงตาของซ่งชิงหลันเองก็เปียกชื้นขึ้นมา กล่าวปลอบเบา ๆ “อิงหนิง ในโลกใบนี้มีเรื่องที่ไม่ยุติธรรมมากมายนัก การได้พบกับพวกคนชั่วร้ายเช่นนั้น พวกเราไม่สามารถคับแค้นใจในความผิดพลาดแล้วแก้ไขตนเองได้ การร้องไห้สะอึกสะอื้นของเจ้าตอนนี้ไม่เป็นประโยชน์ต่อตน หากเป็นประโยชน์ต่อศัตรู! ไม่ใช่ว่ามันเป็นไปตามที่เขาต้องการหรอกหรือ”

ซุนอิงหนิงหยุดร้องไห้ “เช่นนั้น… เช่นนั้นข้าควรทำอย่างไรเล่า ท่านพี่ชิงหลัน”

“เจ้าต้องแข็งแกร่งเข้าไว้ พวกเขาไม่อยากให้เจ้าอยู่อย่างมีความสุข เจ้าก็จะต้องใช้ชีวิตอย่างเป็นสุข ข้าว่า ใต้เท้าซุนเองก็หวังให้เจ้าใช้ชีวิตอย่างดี ส่วนเรื่องเหล่านั้น ไม่ช้าก็เร็วกรรมก็จะตามสนองเขาเป็นแน่!”

“ท่านพี่ชิงหลัน ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ…”

ซ่งชิงหลันลูบหัวของนาง พร้อมยกยิ้ม “ขอบคุณอันใดกัน เราก็ล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน”

วันต่อมา

ทั้งครอบครัวกินข้าวเช้าพร้อมกันตามปกติ

ซุนอิงหนิงเองก็มาด้วย แต่อยู่ ๆ นางก็ยืนขึ้น มองซ่งชิงซีด้วยใบหน้าจริงจัง และกล่าว “ใต้เท้าซ่ง ข้าขอโทษด้วยเจ้าค่ะ เพราะเมื่อวานข้าตื่นเต้นและผิดหวังมากเกินไป ท่านอุตส่าห์ลงแรงลงใจเพื่อช่วยทวงความยุติธรรมให้บิดาข้าถึงเพียงนี้ ข้าควรขอบคุณท่านจึงจะถูก ไม่ควรใช้อารมณ์เลยจริง ๆ”

ซ่งชิงซียิ้มแล้วกล่าว “แม่นางซุนกล่าวเกินไปแล้ว การค้นหาความจริงก็ถือเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว อีกอย่าง ข้าเชื่อว่าพวกคนชั่วร้ายเหล่านั้น สุดท้ายจะต้องมีวันหนึ่งที่ได้รับบทลงโทษ”

“จริงสิ ความจริงแล้ววันนี้ข้ามีเรื่องอยากจะมาบอกทุกคน” กล่าวจบ ซุนอิงหนิงก็มองแต่ละคนที่อยู่บนโต๊ะอาหาร กล่าว “วันนี้อิงหนิงต้องการจะบอกลาทุกคนเจ้าค่ะ”

“บอกลาหรือ ท่านจะไปที่ไหนกัน” ซ่งชิงหนานรีบถามอย่างร้อนรน

ซ่งชิงหลันยิ้มแล้วมองเขา กล่าวว่า “ตอนนี้ใต้เท้าซุนเองก็ได้ทวงความยุติธรรมแล้ว อิงหนิงก็ไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนอยู่กับพวกเราที่นี่แล้ว”

“ถูกต้องเจ้าค่ะ” ซุนอิงหนิงพยักหน้า “อีกอย่าง ข้ายังต้องกลับไปที่เมืองเปี้ยนเจียง ฝังพ่อข้าให้ดี”

ซ่งชิงหนานจ้องมองนางอย่างลึกซึ้งในทันที “เช่นนั้นท่านจะยังกลับมาอีกหรือไม่”

ได้พบกับสายตาคาดหวังของชายหนุ่ม ดวงใจดวงน้อย ๆ ของซุนอิงหนิงก็เต้นตึก ๆ โดยพลัน “ข้า…”