ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 345 พวกข้าสนับสนุนเจ้า

บทที่ 345 พวกข้าสนับสนุนเจ้า

ซุนอิงหนิงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นางหัวเราะเสียงเย็นแล้วกล่าวตอบโต้ “พวกท่านทำเพื่อข้าหรือทำเพื่อต้องการสมบัติของข้ากันแน่ พวกท่านย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ! เรื่องบางเรื่องที่ข้าไม่พูดไม่ได้แปลว่าไม่รู้ และไม่ได้แปลว่าข้าจะยอมรับ!”

ทันทีที่กล่าวเช่นนี้ออกไป ทุกคนก็มีปฏิกิริยาแตกต่างกัน

แววตาของซ่งชิงหนานฉายแววความชื่นชม ซ่งชิงหลันเองก็ปลื้มใจมาก

อู่เชียนเชียนตื่นเต้นอย่างที่สุด อดไม่ได้ที่จะปรบมือแล้วส่งเสียงร้อง “อิงหนิง! พูดได้ดี! พวกข้าสนับสนุนเจ้า! ต้องอย่างนี้สิ จะยอมให้คนหลอกใช้แล้วยังให้เงินเขาอีกไม่ได้นะ!”

นายหญิงผู้พิพากษามณฑลเห็นว่าแผนการของตนถูกเปิดเผยแล้วก็ไม่เสแสร้งอีก เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา

นางมองซุนอิงหนิงอย่างโกรธแค้น ใช้น้ำเสียงข่มขวัญ แล้วกล่าว “ก็ได้! หนิงเอ๋อร์ ในเมื่อเจ้าพูดถึงขั้นนี้ แสดงว่าเจ้ามองเจตนาที่ดีของข้ากลายเป็นเครื่องในของลาไปเสียแล้ว[1]*! ในเมื่อเป็นเช่นนั้น! หากพวกเจ้าอยากทำเช่นไรก็ทำเช่นนั้นเถิด!”

กล่าวจบนางก็หัวเราะเยาะเย้ย “ข้าเองก็ไม่กลัวที่จะบอกเจ้า วันนี้ญาติ ๆ ที่มากันก็ล้วนมาเพราะเห็นแก่หน้าข้า หากข้าไปเสีย ญาติ ๆ เหล่านั้นก็ย่อมไม่มาเป็นแน่ เช่นนั้นพิธีศพของพ่อเจ้าก็คงไม่มีผู้ใดมายกโลง ไม่มีผู้ใดมาส่งไปปรโลก ถึงตอนนั้นก็คงทำได้แค่ฝังลงไปอย่างโดดเดี่ยว ให้คนเขาหัวเราะเยาะ เจ้าเข้าใจหรือยัง”

นายหญิงผู้พิพากษามณฑลกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจ มองซุนอิงหนิงด้วยสายตาข่มขู่

นางไม่เชื่อหรอก นางอยู่มาตั้งหลายปีเพียงนี้ จะจับเด็กสาวคนหนึ่งเอาไว้ไม่ได้เชียวหรือ

ในตอนนี้ ชุนหน่วนที่อยู่ข้าง ๆ ก็กล่าวด้วยความโกรธ “นายหญิงผู้พิพากษามณฑล ท่านก็ร้ายเกินไปแล้วกระมัง! ท่านข่มขู่คุณหนูของข้าอย่างชัดเจนเพียงนี้ สมัยที่นายท่านยังอยู่ ก็ยังช่วยเหลือครอบครัวท่านไม่น้อย เหตุใดท่านจึงตอบแทนบุญคุณด้วยความเนรคุณเช่นนี้”

“เจ้า นังเด็กสาวใช้ ตรงนี้ไม่มีที่ให้เจ้าพูดหรอกนะ!” นายหญิงผู้พิพากษามณฑลจ้องนางด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นก็หันมามองซุนอิงหนิง ยิ้มแล้วกล่าว “หนิงเอ๋อร์ เจ้าเองก็เป็นเด็กฉลาดคนหนึ่ง ควรทำเช่นไร เจ้าก็คิดดูเอาเองเถิด”

ในตอนที่นางกำลังรอให้ซุนอิงหนิงขอโทษ คุกเข่าลงขออภัยนางอยู่ ในตอนนั้นเอง อยู่ ๆ ซุนอิงหนิงก็หัวเราะออกมาแล้วกล่าวตอบ “สมัยท่านพ่อยังมีชีวิตก็รักสงบ ข้าคิดว่า เขาก็คงไม่ชอบให้คนที่อุดมการณ์ต่างกันมาส่งเขากระมัง ดังนั้นเชิญท่านป้ากลับไปเถิดเจ้าค่ะ!”

รอยยิ้มบนใบหน้านายหญิงผู้พิพากษามณฑลจางหายไป กลายเป็นตะลึงงั้นในทันที

คิดไม่ถึงว่าเด็กคนนี้จะไม่กลัวการข่มขู่ของนางแม้แต่น้อย

ในตอนนี้ คนรับใช้ในจวนคนอื่น ๆ ก็แสดงตัวขึ้นมาสนับสนุนซุนอิงหนิง “คุณหนู อย่าได้กลัวไปเลยเจ้าค่ะ นายท่านมีบุญคุณต่อเราดั่งขุนเขา นายท่านเป็นเหมือนครอบครัวของพวกข้า ท่านมีพวกข้าอยู่เจ้าค่ะ พวกข้าจะยกโลงศพให้เขาเอง!”

ซ่งชิงหลันเองก็เดินหน้าขึ้นไป และกล่าว “ยังมีพวกข้าอีก! พวกข้าจะส่งใต้เท้าซ่งเอง!”

“ใช่! มีพวกข้าอยู่ทั้งคน ใต้เท้าซุนจะต้องเดินทางได้อย่างสงบเป็นแน่!” อู่เชียนเชียนเองก็ออกหน้าสนับสนุน

นายหญิงผู้พิพากษามณฑลโกรธเสียจนหน้าเขียว นางยื่นมือออกมาชี้พวกเขาอย่างสั่นเทิ้ม “ได้… ย่อมได้! ข้าจะรอดูว่าพวกเจ้าจะผยองได้ถึงเมื่อไร เหอะ! พวกเรากลับ!”

กล่าวจบนางก็พาคนของตนรุดออกจากจวนซุนในทันที ยิ่งไปกว่านั้นยังไล่คนที่ต้องการมาไหว้ศพเพื่อส่งซุนเหยียนหมิงกลับไปจนหมด

ในช่วงเวลานั้น ทั่วทั้งห้องเซ่นไหว้ก็เย็นยะเยือก นอกจากเหล่าคนรับใช้ไม่กี่คนของจวนซุนแล้ว ก็เหลือพวกซ่งชิงหลันอีกไม่กี่คนเท่านั้น

เมื่อถึงเวลา คนรับใช้จวนซุนที่มีแรงมากหน่อยก็ยกโลงขึ้น ออกจากจวนซุนไป

ซุนอิงหนิงเดินอยู่ตรงหน้าโลงศพ คนที่มาเฝ้าดูระหว่างทางก็มีไม่น้อย ทุกคนล้วนกระซิบกระซาบชี้ซุนอิงหนิงพึมพำคำพูดที่ไม่น่าฟัง

ซุนอิงหนิงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่สนใจสีหน้าของเหล่าคนที่มาดู เดินก้าวไปทีละก้าว

ซ่งชิงหลันมองร่างด้านหลังอันอ่อนแอแต่มั่นคงของนางจากข้างหลัง ก็รู้สึกปวดใจ แต่รู้สึกปลื้มใจไปด้วย

ถึงแม้ราคาที่ต้องจ่ายในการเติบโตจะสูง แต่สำหรับซุนอิงหนิงแล้ว มันก็เป็นเรื่องเลวร้ายที่ไม่สำคัญ

ในที่สุดซุนเหยียนหมิงก็ถูกฝังอย่างสงบ หลังจากลงจากเขาแล้ว ซุนอิงหนิงก็ขังตนเองไว้ในห้อง จนถึงเวลามื้อเย็นก็ยังไม่ออกมา

นี่ทำให้ชุนหน่วนเป็นกังวลอย่างมาก

นางมองซ่งชิงหลันอย่างจนปัญญา “แม่นางซ่ง ทำอย่างไรดีเจ้าคะ หลายวันมานี้คุณหนูไม่ได้กินอันใดมากนัก ข้าเป็นกังวลจริง ๆ หากนางเป็นเช่นนี้ต่อไป ร่างกายจะรับไม่ไหวนะเจ้าคะ!”

ซ่งชิงหลันขมวดคิ้วและกล่าว “ไปกัน เราไปดูเสียหน่อย”

จากนั้นกลุ่มคนก็พากันมาที่หน้าประตูห้องซุนอิงหนิงด้วยกัน

“คุณหนู! คุณหนู! รีบเปิดประตูเถิดเจ้าค่ะ! ข้าเอาอาหารมาให้ท่าน ท่านกินสักหน่อยเถิด คุณหนู… คุณหนู…” ชุนหน่วนเคาะประตูห้องพลางตะโกน

แต่ในห้องกลับไม่มีการตอบสนองใด ๆ แม้แต่ความเคลื่อนไหวเล็กน้อยก็ไม่มี

อู่เชียนเชียนอดไม่ได้ที่จะกังวลขึ้นมา และกล่าวอย่างเป็นห่วง “เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกันนะเจ้าคะ”

ซ่งชิงหลันเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

ในตอนนี้ ไป๋เย่หานที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นมากะทันหัน “พังประตูเถิด”

ทันทีที่สิ้นเสียง ซ่งชิงหนานก็วิ่งไปข้างหน้าอย่างรีบร้อน ออกแรงที่ฝ่ามือสองข้างเล็กน้อยแล้วพังประตูให้เปิดออก

เขาวิ่งเข้าไปเป็นคนแรก แต่ทันใดนั้นก็เห็นซุนอิงหนิงที่ล้มอยู่กับพื้น

หัวใจของเขาตกตะลึงไป ความรู้สึกหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วอก เขาไม่สนใจสิ่งอื่น รีบวิ่งไปข้างหน้าแล้วอุ้มนางขึ้นมา มองใบหน้าเล็กที่ขาวซีดไร้เส้นเลือดนั้นก็ร้องออกมาอย่างกระวนกระวาย “คุณหนูซุน! คุณหนูซุน! ฟื้นเร็วเข้า! อย่าทำให้ข้าตกใจสิ!”

ในตอนนี้พวกซ่งชิงหลันเองก็รีบเข้ามา

เมื่อเห็นภาพนี้ ซ่งชิงหลันก็ยังคงกล่าวอย่างสงบนิ่ง “ชิงหนาน รีบวางอิงหนิงไว้บนเตียง ข้าจะดูอาการให้นาง”

ซ่งชิงหนานไม่กล่าวอันใด ทำตามที่ซ่งชิงหลันกล่าวทันที เขาวางซุนอิงหนิงให้นอนลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน

ซ่งชิงหลันตามมาติด ๆ กดนิ้วลงบนข้อมือของซุนอิงหนิงเพื่อจับชีพจร

ผ่านไปไม่นาน เมื่อเห็นนางชักมือกลับ ซ่งชิงหนานก็รีบถาม “เป็นอย่างไรบ้าง ท่านพี่ คุณหนูซุนเป็นอันใดไปหรือ”

“นางเศร้าโศกมากเกินไป หลายวันนี้ก็เหนื่อยทั้งกายใจ ไม่ได้กินอันใดมากนัก จึงได้หมดสติไป ไม่เป็นไร ข้าจะฝังเข็มให้นางสองเข็ม พักผ่อนสักพัก กินอาหารสักหน่อยก็จะดีขึ้น”

กล่าวจบ ซ่งชิงหลันก็หยิบเอากระเป๋าเข็มออกมาอย่างชำนาญ ฝังเข็มสองเข็มให้ซุนอิงหนิง

เพียงนางลุกขึ้น ซ่งชิงหนานก็กล่าว “เช่นนั้นข้าจะไปทำอาหารที่ห้องครัว รออีกสักพักคุณหนูซุนฟื้นขึ้นมาก็จะได้กิน”

กล่าวออกไปเช่นนั้น ทุกคนก็ผงะไป

ซ่งชิงหลันเองก็หัวเราะ “คิก ๆ!” ออกมาอย่างอดไม่ได้ “เจ้าน่ะหรือจะทำอาหาร ช่างเถิด เดี๋ยวข้าไปเอง”

กล่าวจบนางก็มองชุนหน่วนข้าง ๆ แล้วเอ่ยสั่ง “ชุนหน่วน เจ้าคอยเฝ้าคุณหนูของเจ้าอยู่ที่นี่ หากมีเรื่องอันใดก็ไปเรียกข้า ข้าจะไปดูที่ห้องครัวว่ามีอาหารอันใดบ้าง”

หลังจากกล่าวจบ ซ่งชิงหลันก็มุ่งหน้าตรงไปยังห้องครัว

ไป๋เย่หานก็ตามนางไปด้วย

เมื่อเห็นท่าทางยุ่งเป็นพัลวันของซ่งชิงหลัน เขาก็รู้สึกว่าตนถูกละเลย อดไม่ได้ที่จะกล่าว “พระชายา ตั้งแต่มาถึงเมืองเปี้ยนเจียง ดูเหมือนเจ้าจะไม่เคยจะมองข้าดี ๆ เลยนะ”

[1] หมายถึง มีเจตนาที่ดีช่วยเหลือผู้อื่น แต่อีกฝ่ายกลับเข้าใจผิด ว่านี่คือเจตนาที่ไม่ดี